Pierwsze kroki i obite kolana: Tata bliźniąt o nauce chodzenia

Kiedyś myślałam, że ten moment nadchodzi w jakiś konkretny, magiczny dzień. Naprawdę wierzyłam, że gdzieś w okolicach pierwszych urodzin będę siedzieć na kanapie z letnią kawą, a jedna z bliźniaczek po prostu wstanie, otrzepie pieluchę i pewnym krokiem ruszy do kuchni, jakby spieszyła się na metro. Zanim sama zostałam mamą, zakładałam, że chodzenie przypomina aktualizację oprogramowania – pewnego dnia po prostu je restartujesz i nagle ich nogi zaczynają działać.

Rzeczywistość rozgrywa się właśnie w moim salonie. Siedzę na dywanie i patrzę, jak Maya próbuje się podciągnąć, używając ogona naszego psa jako filaru konstrukcyjnego (pies jest oczywiście zachwycony), podczas gdy Chloe wcisnęła się do połowy pod szafkę pod telewizorem, całkowicie utknęła i zjada kłaczek kurzu znaleziony na listwie przypodłogowej. Mają czternaście miesięcy. Żadna z nich nie chodzi jeszcze samodzielnie, ale spędzają około siedemdziesięciu procent swojego czasu czuwania, próbując przyprawić mnie o zawał serca, stając w pobliżu ostrych przedmiotów.

Harmonogram to kompletna bzdura

Gdybyście spojrzeli na historię wyszukiwania w moim telefonie sprzed około trzech miesięcy, zobaczylibyście tylko ciąg wpisywanych w panice, podyktowanych brakiem snu haseł. O trzeciej nad ranem, oślepiona blaskiem ekranu, agresywnie wpisywałam w Google „kiedy dziec” albo czasami po prostu „dzie”, bo moje kciuki były zwyczajnie zbyt zmęczone, by dokończyć słowo. Miałam obsesję na punkcie znalezienia konkretnego tygodnia, w którym dzieci zazwyczaj robią ten mityczny pierwszy krok, nie trzymając się stolika kawowego.

Nasza położna środowiskowa – cudownie rzeczowa kobieta, która zawsze patrzy z lekkim rozczarowaniem na to, jak składam ubranka – w końcu kazała mi odłożyć telefon. Z jej wyjaśnień wynikało, że „norma” dla nauki chodzenia mieści się w przedziale od 9 do 18 miesięcy. Od dziewięciu do osiemnastu! To absolutnie gigantyczne okno czasowe. To tak, jakby powiedzieć komuś, że hydraulik przyjdzie między wtorkiem a Bożym Narodzeniem.

Podobno kilka lat temu jacyś szwajcarscy badacze przeprowadzili ogromne badanie i udowodnili, że dzieci, które zaczynają chodzić w wieku dziewięciu miesięcy, wcale nie są mądrzejsze ani bardziej wysportowane od tych, które czekają do szesnastego. Okazało się to dla mnie niezwykle pocieszające, głównie dlatego, że mogłam przestać się martwić, czy obecne preferencje Chloe, by raczej agresywnie turlać się po pokoju niż używać nóg, oznaczają, że nie dostanie się do kadry olimpijskiej. Wszystkie dzieci w końcu do tego dochodzą.

Faza powrotu z imprezy

Nikt cię nie ostrzega przed fazą chodzenia przy meblach. To ten przerażający czyściec, w którym dziecko już nie raczkuje, ale jeszcze nie chodzi. Po prostu agresywnie sunie bokiem, trzymając się mebli chwytem śmierci, wyglądając zupełnie jak facet po ośmiu piwach, który próbuje znaleźć drogę do toalety, nie puszczając przy tym baru.

To era maksymalnych zniszczeń mienia. Każdy mebel w waszym domu nagle ocenia się według nowej, przerażającej miary: czy utrzyma dwanaście kilogramów bardzo zdeterminowanego malucha?

Nasz stolik kawowy był kiedyś ładnym dębowym meblem w stylu mid-century modern, na którym stawiałam kubki i od czasu do czasu kładłam książkę. Teraz jest to wyszczerbiona broń masowego rażenia. Całe sobotnie popołudnie spędziłam na przyklejaniu do niego tych paskudnych piankowych zabezpieczeń na rogi. Maya zorientowała się, jak je odkleić w mniej więcej cztery sekundy i natychmiast spróbowała zjeść warstwę kleju. Ostatecznie musieliśmy wygnać stolik do szopy, zostawiając pośrodku pokoju ogromną, dziwnie pustą przestrzeń, przez którą nasz dom wygląda, jakbyśmy zostali niedawno okradzeni. Ale przynajmniej nikt nie doznaje urazu głowy tępym narzędziem jeszcze przed śniadaniem.

Szczerze mówiąc, Chloe całkowicie pominęła klasyczne raczkowanie na czworakach i przeszła prosto od dziwnego pełzania w stylu wojskowym do krzyku tak długo, aż postawiłam ją na nogi, więc nawet się nie stresujcie, jeśli wasze dziecko nie robi postępów zgodnie z podręcznikiem.

Wielki spisek obuwniczy

Zanim poszłam po rozum do głowy, poszłam i kupiłam im takie malutkie, sztywne, niewiarygodnie drogie małe adidasy. Wyglądały w nich genialnie. Wyglądały, jakby zaraz miały wydać album hip-hopowy. Ale w momencie, gdy założyłam je na stopy Mayi, całkowicie zamarła, przewróciła się na bok jak ścięte drzewo i odmówiła jakiegokolwiek ruchu.

Nasz lekarz rodzinny zwrócił mi uwagę, że w domu dla dzieci najlepiej jest biegać boso, co brzmi jak coś, co powiedziałby ci hipis na festiwalu muzycznym, ale najwyraźniej to prawda. Ich małe stópki mają tysiące zakończeń nerwowych, które muszą czuć podłogę, aby rozgryźć kwestię równowagi, a ich łuki stopy to obecnie głównie poduszeczki tłuszczu, które muszą naturalnie się rozwinąć. Zakładanie im sztywnych butów to jak próba nauki pisania na klawiaturze w rękawicach kuchennych.

Więc teraz po prostu pozwalamy im wędrować na boso lub w skarpetkach antypoślizgowych, jeśli jest lodowato. A jeśli próbujesz pomóc im chodzić, trzymając je za ręce, nie ciągnij ich ramion prosto do góry nad ich głowami, jak sędzia sygnalizujący gola. Robiłam tak przez tygodnie, aż wysiadły mi plecy. Powinno się trzymać ich dłonie nisko, blisko bioder, żeby faktycznie musiały używać własnych mięśni tułowia, zamiast zwisać na twoich palcach jak mały, śliniący się gibon.

Kiedy ząbkowanie zderza się z nauką stania

Oto zabawna sztuczka, jaką płata nam matka natura: dokładnie w czasie, gdy ich mózg gorączkowo przeprogramowuje się, by zrozumieć, jak działa grawitacja, ich buzia decyduje się wybuchnąć ostrymi małymi kośćmi. Nakładające się na siebie ząbkowanie i nauka chodzenia to szczególny rodzaj piekła.

Są marudne, bo próbują utrzymać równowagę, i są wściekłe, bo bolą je dziąsła, co w efekcie daje nam niemowlaka, który po prostu stoi na środku pokoju, płacze i wpycha sobie całą pięść do buzi. Odkryliśmy, że danie im czegoś do trzymania naprawdę odwraca ich uwagę na tyle skutecznie, że udaje im się utrzymać równowagę.

Moją absolutną deską ratunku jest teraz Drewniany gryzak sensoryczny z grzechotką w kształcie króliczka. Maya praktycznie odmawia ćwiczenia stania, dopóki nie ma tego konkretnego dzierganego króliczka w lewej rączce. Posiada solidny pierścień z surowego drewna bukowego, który z wściekłością gryzie, gdy dają o sobie znać zęby trzonowe, a część dziergana na szydełku jest na tyle miękka, że gdy nieuchronnie upada do przodu (co zdarza się około dwadzieścia razy na godzinę), nie dźga się nim w oko. Jest rewelacyjny.

Pewnego razu, gdy króliczek wylądował w praniu umazany papką z groszku, spróbowałam w zamian dać jej Silikonowy gryzak łagodzący w kształcie lamy. Jest w pełni w porządku – silikon robi swoje, łatwo wrzucić go do zmywarki i jest niezaprzeczalnie uroczy. Ale brakuje mu po prostu tego satysfakcjonującego, masywnego kliknięcia drewnianego pierścienia, które woli Maya. Spojrzała na lamę, rzuciła ją na dywan i usiadła w geście protestu.

Jeśli obecnie jesteście uwięzieni w dokładnie tym samym koszmarze chwiejnego stania i wściekłego żucia, zróbcie sobie przysługę i przejrzyjcie kolekcję zabawek na ząbkowanie Kianao, zanim sam hałas przyprawi was o utratę zmysłów.

Trzymam jednak Silikonowy gryzak dla niemowląt w kształcie wiewiórki na stałe upchnięty w kieszeni kurtki. Kiedy jakimś cudem uda nam się wyjść z domu i dojechać wózkiem do parku, staje się kołem ratunkowym w przypadku nagłych, publicznych ataków płaczu, kiedy po prostu musisz wepchnąć im do buzi coś bezpiecznego, zanim emeryci zaczną się na ciebie gapić.

Rzeczy, które z czystym sumieniem wyrzuciłam do kosza

Prawie kupiłam jeden z tych chodzików z kółkami, w których dziecko może siedzieć. Wiecie które – te, które wyglądają jak małe plastikowe UFO, wewnątrz których siedzi dziecko i odpycha się nóżkami po kuchni. Myślałam, że to będzie genialne. Myślałam, że mogłabym po prostu przypiąć w nim Chloe i pozwolić jej się zmęczyć, podczas gdy ja robiłabym tosty.

Dzięki Bogu tego nie zrobiłam, ponieważ pediatrzy najwyraźniej absolutnie ich nienawidzą. Z tego, co rozumiem, są w zasadzie pułapkami śmierci w pobliżu schodów, a co gorsza, poważnie opóźniają samodzielne chodzenie, ponieważ uczą dziecko odpychania się palcami w naprawdę dziwny, nienaturalny sposób. Więc zamiast kupować sztywne buty, wyganiać psa i więzić dzieci w plastikowej maszynie na kółkach, po prostu uprzątnijcie z podłogi wszystko, co ostre, pozwólcie im chodzić boso i dajcie im to rozgryźć we własnym, chaotycznym tempie.

Poza tym, spędziłam żenująco dużo czasu, zamartwiając się ich stópkami. Kiedy Maya po raz pierwszy stanęła na nogi, jej stopy były zupełnie płaskie i stawiała palce lekko do środka. Byłam gotowa domagać się skierowania do ortopedy na NFZ. Lekarz tylko się zaśmiał (grzecznie, ale jednak) i powiedział, że praktycznie wszystkie niemowlęta tak wyglądają. Ich nogi są trochę wygięte od przebywania w ciasnej macicy przez dziewięć miesięcy, a łuki stopy jeszcze się nie uformowały. Wszystko wraca do normy, gdy wchodzą w wiek poniemowlęcy. Więc to był tydzień nieprzespanych nocy z powodu absolutnie niczego.

Kiedy naprawdę dzwonić do lekarza

Ponieważ z natury jestem osobą nerwową, zapytałam, kiedy powinnam naprawdę zacząć się martwić. Myślę, że ogólny konsensus jest taki, że jeśli twoje dziecko nie próbuje nawet podciągnąć się do stania w wieku 12 miesięcy lub jeśli nie zrobiło ani jednego samodzielnego kroku w wieku 15 miesięcy, warto porozmawiać o tym z pediatrą. A jeśli skończą 18 miesięcy i nadal nie chodzą, wtedy zazwyczaj wkraczają specjaliści, by to sprawdzić.

Oczywiście, jeśli macie wcześniaki, musicie używać ich wieku korygowanego, co tylko dodaje kolejną warstwę mylącej matematyki do i tak już wyczerpującej sytuacji.

Więc czekamy. Zabezpieczamy ostre rogi, robimy zapasy syropu przeciwbólowego na ząbkowanie i krążymy za nimi jak wysoce nieatrakcyjni ochroniarze z wyciągniętymi rękami, czekając na nieuchronny upadek. Uświadomiłam sobie teraz, że chodzenie nie jest osiągnięciem, które odblokowujesz i nagle rodzicielstwo staje się łatwiejsze. To tylko sygnał startowy do kolejnego etapu, w którym mogą sięgać po wyżej położone rzeczy, by je niszczyć, a ty spędzasz kolejne pięć lat, biegając za nimi po chodniku.

Zanim zanurzycie się w chaotyczną sekcję FAQ poniżej, upewnijcie się, że macie odpowiedni sprzęt, aby przetrwać fazę "ząbkowanie kontra chodzenie". Kupcie nasze ekologiczne niezbędniki w Kianao już dziś i może zafundujcie sobie przy okazji bardzo mocną kawę.

Często zadawane pytania (FAQ)

Czy to normalne, że moje dziecko chodzi na palcach?
Z moich spanikowanych nocnych lektur wynika, że odrobina chodzenia na paluszkach jest całkowicie normalna, gdy po raz pierwszy dzieci próbują opanować równowagę. Po prostu testują mięśnie łydek. Ale jeśli wciąż nieustannie chodzą na palcach długo po ukończeniu drugiego roku życia lub jeśli fizycznie nie potrafią postawić pięt płasko na ziemi, powinno się to skonsultować z lekarzem. Na razie sprawia to tylko, że wyglądają jak bardzo niestabilne baleriny.

Czy powinnam kupić pchacz, aby pomóc im w nauce?
Tak, ale uważajcie, co kupujecie. My kupiliśmy tani, plastikowy pchacz, który był tak lekki, że po prostu wystrzelił do przodu jak deskorolka w sekundzie, w której Chloe się o niego oparła, co skończyło się upadkiem na twarz. Szukajcie ciężkiego, solidnego drewnianego pchacza z kółkami, które można dokręcić, aby stworzyć opór. Musi być na tyle ciężki, aby nie przewrócił się, gdy będą się podciągać za uchwyt.

Czy chodziki są złe dla rozwoju dziecka?
Te z siedzeniem i kółkami są naprawdę okropne. Lekarze ich nienawidzą. Wzmacniają nieodpowiednie mięśnie nóg i całkowicie pomijają siłę mięśni tułowia, której dzieci naprawdę potrzebują do utrzymania równowagi. Co więcej, zamieniają wasze dziecko w ciężko opancerzony taran, który zniszczy wasze listwy przypodłogowe. Trzymajcie się stabilnych pchaczy lub po prostu pozwólcie im wędrować wzdłuż kanapy.

Czy muszę kupować buty z twardą podeszwą do stawiania pierwszych kroków?
Absolutnie nie. Ja popełniłam ten błąd. Twarde buty uniemożliwiają im utrzymanie równowagi. Jeśli jesteście w domu, bose stopy lub antypoślizgowe skarpetki to najlepsze wyjście. Kiedy w końcu zabierzecie je na dwór do parku, szukajcie butów o tak miękkiej i elastycznej podeszwie, że można dosłownie zgiąć but wpół jedną ręką. Potrzebują szerokich nosków, aby ich małe paluszki mogły się rozcapierzyć i chwycić podłoże.

Dlaczego moje dziecko tak fatalnie śpi tuż przed tym, jak zaczyna chodzić?
Ach, słynny regres snu. To wspaniałe, prawda? Akurat wtedy, gdy myślisz, że macie wypracowaną rutynę, ich mózg wchodzi na najwyższe obroty, próbując zmapować tę ogromną nową umiejętność fizyczną. To tak, jakby ich układ nerwowy brzęczał z napięcia, więc budzą się o 2 w nocy, chcąc poćwiczyć stanie w łóżeczku. Dodajcie do tego fakt, że pierwsze zęby trzonowe zazwyczaj pojawiają się w tym samym czasie, a otrzymacie gotowy przepis na okrągłe zero snu. Dajcie im dobry gryzak, przygaście światło i po prostu to przetrwajcie. Z czasem to minie.