Dlaczego w końcu się złamałam i kupiłam bliźniakom stoliczek DJ-a

Jest 5:42 rano. Deszcz bębni w pojedyncze szyby naszego londyńskiego mieszkania, a Maya właśnie odkryła przycisk „drop”. Chloe, zupełnie niewzruszona nagłym wybuchem elektronicznego reggaetonu, rytmicznie żuje brzeg plastikowej poręczy. Migające, neonowofioletowe światła oświetlają moje niemyte włosy i trzy rozgniecione płatki Cheerios, które mocno przykleiły się do mojej lewej skarpetki.

Kiedyś byłem dziennikarzem. Pisałem przemyślane, długie artykuły o lokalnej polityce i infrastrukturze. Teraz spędzam godziny przed świtem, analizując tempo szczekania plastikowego psa do rytmu techno i zastanawiam się, jak to się stało, że moje życie znalazło się w tym właśnie punkcie. Zanim urodziły się bliźniaczki, razem z żoną zawarliśmy wszystkie standardowe, pełne samozadowolenia pakty świeżo upieczonych rodziców. Żadnych ekranów. Żadnego rafinowanego cukru przed ukończeniem drugiego roku życia. I pod żadnym pozorem, absolutnie nigdy nasz salon nie zostanie przejęty przez głośne, migające, jaskrawe plastikowe potworki.

Byliśmy tacy niesamowicie naiwni.

Punkt zwrotny nastąpił w okolicach ósmego miesiąca. Dziewczynki z uroczych, nieruchomych tobołków zmieniły się w nieustępliwe, pełzające rakiety samonaprowadzające. Chciały stać i były gotowe wykorzystać kota, niestabilną lampę podłogową lub mój balansujący na krawędzi kubek z gorącą herbatą, byle tylko się podciągnąć. Potrzebowaliśmy czegoś stabilnego. Potrzebowaliśmy odwrócenia uwagi. Potrzebowaliśmy stacji do imprezowania dla maluchów.

Jak przestałem się martwić i pokochałem plastikowy bas

Gdzieś w połowie pierwszego roku bycia rodzicem następuje brutalne zderzenie z rzeczywistością. Uświadamiasz sobie, że twoja tablica na Pintereście z beżowym, minimalistycznym wystrojem pokoju dziecięcego jest całkowicie sprzeczna z ludzką biologią. Okazuje się, że niemowlęta naprawdę uwielbiają głośne dźwięki i migające światła.

Kiedy były noworodkami, z poczuciem wyższości kupiłem Drewniany stojak edukacyjny | Tęczowy zestaw z zabawkami w kształcie zwierzątek. Szczerze mówiąc, jest przepiękny. Naturalne kolory ziemi nie atakowały moich siatkówek, a dziewczynki spędzały godziny, spokojnie uderzając łapkami w małego drewnianego słonika. To był mój absolutnie ulubiony element dziecięcej wyprawki, cenna pamiątka ze złotej ery, zanim zaczęły się przemieszczać. Naturalne drewno wydawało się takie ziemiste, tak zrównoważone, tak uspokajająco pasujące do klasy średniej. Leżały sobie, gaworząc do geometrycznych kształtów, a ja piłem kawę, póki faktycznie była jeszcze gorąca.

Ale kiedy tylko zorientowały się, że mogą podźwignąć ciężar własnego ciała, używając do tego poduszek z sofy, łagodna drewniana estetyka przestała wystarczać. Potrzebowały akcji. Potrzebowały ciągu przyczynowo-skutkowego, który nie sprowadzałby się tylko do zrywania mi okularów z nosa.

W naszej grupie dla rodziców jest taki jeden maluch – nazwijmy go Dziecko D – którego rodzice zarzekali się, że w życiu nie kupią jednego z tych elektronicznych potworków. Widziałem ich w zeszłym tygodniu na placu zabaw. Wyglądali na wymęczonych i przyznali, że w końcu pękli i kupili jeden z drugiej ręki, bo ich dziecko nieustannie próbowało podciągać się na szafce pod telewizor.

Rzekomo naukowe powody, dla których kupiłem niemowlęcą konsoletę DJ-ską

Jeśli musisz usprawiedliwić zakup irytująco głośnego kawałka plastiku przed swoją wewnętrzną policją designu, zawsze możesz powołać się na kamienie milowe rozwoju. Dzięki temu czujesz się odrobinę lepiej, gdy twój salon brzmi jak Ibiza około 1998 roku.

Nasza pielęgniarka środowiskowa, przerażająco kompetentna Szkotka, która nigdy nie owija w bawełnę i pewnego razu, po moich trzech godzinach snu, stwierdziła, że wyglądam „trochę niewyraźnie”, wskazała niedbale na Mayę próbującą wspiąć się na kaloryfer i zasugerowała, żebyśmy kupili coś stabilnego, wokół czego mogłyby dreptać.

Zamiast chodzika z siedziskiem – o którym chyba przeczytałem na jakimś panikującym forum dla rodziców o 3 nad ranem, że może trwale zmienić ułożenie bioder (chociaż szczerze mówiąc, ledwo rozumiem własne biodra, a co dopiero ich) – zdecydowaliśmy się na stojący stolik edukacyjny. Teoria jest taka, że zachęca to maluchy do wstawania przy wsparciu, naturalnie obciążając je własnym ciężarem i wzmacniając te mięśnie głębokie, których w końcu użyją, by uciekać mi w supermarkecie.

Do tego dochodzą kwestie poznawcze. Cała pętla przyczynowo-skutkowa. Maya naciska czerwony guzik, rozlega się dźwięk klaksonu. Chloe kręci małą płytą, a wyjątkowo irytujący głos wykrzykuje cyfry po hiszpańsku. Zakładam, że uczą się, że ich małe działania mają bezpośrednie konsekwencje w fizycznym świecie, nawet jeśli tą konsekwencją jest wywołanie u ojca stresowej migreny.

Wytłumianie rave'u za pomocą artykułów biurowych

Mój lekarz popatrzył na mnie z lekkim politowaniem, kiedy zapytałem, czy elektroniczny stół DJ-ski może uszkodzić ich słuch, całkiem słusznie zauważając, że moje własne desperackie krzyki, gdy wylewają mleko do moich butów, prawdopodobnie osiągają wyższy poziom decybeli.

Mimo to jestem prawie pewien, że gdzieś czytałem, że niektóre z tych zabawek mogą osiągać 85 decybeli, co brzmi agresywnie głośno dla kogoś, czyje bębenki są wciąż zupełnie nowe. Jeśli odkryjesz, że głośność waszego małego zestawu DJ-skiego sprawia, że drżą ci plomby w zębach nawet na najniższym ustawieniu, zrób to, co ja: naklej kawałek przezroczystej taśmy pakowej prosto na kratkę głośnika. Tłumi to dźwięk do znośnego buczenia, a dzieciaki nawet nie zauważyły różnicy.

Oczywiście bywają momenty, kiedy przebodźcowanie jest po prostu zbyt duże. Kiedy nakładające się na siebie odgłosy gaworzenia bliźniaczek, wirującej pralki i zapętlonego bitu trap grożą całkowitym załamaniem mojego ducha, odłączam konsoletę i zamiast tego rozsypuję na dywanie od Kianao Zestaw miękkich klocków konstrukcyjnych dla dzieci. Są miękkie, idealnie ciche, a dziewczynki mogą je układać w stosy, gryźć i rzucać nimi w siebie nawzajem bez ryzyka, że ktoś wyląduje na izbie przyjęć. Jeśli drga ci lewe oko od tych wszystkich elektronicznych dźwięków, gorąco polecam zapoznanie się z kolekcją drewnianych i cichych zabawek Kianao, zanim przypadkowo wyrzucisz ten panel mikserski przez okno.

Dziwaczny krajobraz elektronicznych konsolet

Jeśli odważnie zagłębisz się w ten rynek, szybko zorientujesz się, że dostępne opcje są całkowicie odjechane. My skończyliśmy z ustrojstwem Fisher-Price Mix & Learn, które, szczerze mówiąc, zbija mnie z tropu.

Uczy hiszpańskiego, ale tylko cyfr od jeden do trzy, i przekazuje tę edukację, podczas gdy rysunkowy pies szczeka do ciężkiego basu. Kto dokładnie jest grupą docelową tego sprzętu? Dlaczego 11-miesięczne dziecko ma wiedzieć, jak „zmiksować” piosenkę dla dzieci? Na 47 stronie poradnika dla rodziców, który kupiłem (i porzuciłem), sugerują, by delikatnie opowiadać o tym, w co bawi się dziecko, by budować jego zasób słownictwa, co wydaje się niesamowicie głupie, kiedy muszę mówić: „Wow, Maya, naprawdę podkręciłaś ten bas w piosence o mrugającej gwiazdce”.

Widziałem też model VTech przeznaczony dla nieco starszych maluchów, który zawiera w pełni działający mikrofon, co brzmi jak rzeczywiste naruszenie Konwencji Genewskiej i na pewno będę go trzymać z dala od mojego mieszkania.

Taktyka dywersyjna na czas ząbkowania

Rzecz w tym, że nikt ci tego nie mówi: przez pierwszy miesiąc od zakupu nie będą miksować żadnych bitów. Będą po prostu próbować zjeść sprzęt.

Chloe zupełnie nie interesuje się migającymi światełkami; w pełni skupia się na obgryzaniu plastikowego suwaka na miazgę. Kiedy ślina zaczyna spływać na elektronikę, zazwyczaj staram się podmienić konsoletę na Silikonowy gryzak Panda z elementami bambusa. Szczerze mówiąc, jest świetny. Daje radę, gdy młoda próbuje pożreć meble. Zdarzało mi się znaleźć go pod sofą z niedopuszczalną warstwą kurzu, opłukać pod bieżącą wodą i od razu oddać z powrotem. Można go myć w zmywarce, co jest w zasadzie moim jedynym wymogiem dla czegokolwiek, co obecnie trafia do naszego domu.

Gdy mam nieco większą potrzebę estetyki i chcę poudawać, że wciąż jestem tym facetem, który kupuje tylko naturalne materiały, wręczam im Drewnianą grzechotkę z gryzakiem i misiem - Zabawkę sensoryczną. Zdecydowanie wolę na nią patrzeć. Dzięki małemu, szydełkowemu misiowi czuję się mniej jakbym wychowywał małych promotorów klubowych, a bardziej jakbym wychowywał dzieci w spokojnej leśnej chatce. Ponadto drewniany pierścień wydaje bardzo satysfakcjonujące, ciche stuknięcie, gdy niechybnie rzucają nim w listwę przypodłogową.

Grawitacja i nieuniknione zderzenia twarzą z podłogą

Jeśli zamierzasz kupić jeden z tych paneli, musisz nauczyć się radzić sobie z fizyką chwiejącego się niemowlaka. Nie wystarczy po prostu włączyć tego urządzenia, rzucić na środek śliskiej drewnianej podłogi i pójść zrobić sobie herbatę z nadzieją na trzy minuty niezakłóconego spokoju, ponieważ w sekundzie, gdy twoje dziecko oprze cały, nieproporcjonalny ciężar swojej głowy na jego krawędzi, cała konstrukcja poślizgnie się po pokoju jak kamień do curlingu.

Zaczęliśmy z całkowicie odłączonymi nogami, zostawiając płaski blat na piankowej macie, by mogły wciskać przyciski podczas leżenia na brzuszku. Kiedy zaczęły próbować podciągać się na moich nogawkach, przymocowałem nóżki i mocno wcisnąłem stolik w kąt pokoju, wciskając go między stary fotel a ścianę. To jedyny sposób, by powstrzymać je przed surfowaniem na stoliku twarzą prosto w stolik kawowy.

Szczerze mówiąc, nie musisz być idealnym, minimalistycznym rodzicem z idealnie zaaranżowanym, cichym domem. Musisz po prostu przetrwać do czasu drzemki. Jeśli migająca, szczekająca, irytująca konsoleta dla niemowląt daje mi dokładnie cztery minuty na wypicie kawy, zanim całkowicie wystygnie, to nazywam to ogromnym zwycięstwem. Poddałem się i dołączyłem do rave'u.

Jeśli desperacko poszukujesz zabawek, które faktycznie wspierają rozwój maluchów bez sprawiania, że masz ochotę wyrwać sobie włosy z głowy, sprawdź pełną kolekcję akcesoriów dla dzieci Kianao, zanim nadejdzie kolejny wybuch histerii.

Realia maluchowego rave'u bez owijania w bawełnę (FAQ)

Kiedy powinienem odczepić nogi od stolika?

Jeśli twoje dziecko wciąż uskutecznia to chwiejne pełzanie i nie wykombinowało jeszcze, jak usiąść, by nie przewracać się jak ścięte drzewo, odczep nogi. Zostaw tylko płaską deskę na podłodze. Próbowałem przymocować nogi zbyt wcześnie i Maya tylko się denerwowała, próbując dosięgnąć przycisków od dołu, co skutkowało mnóstwem krzyków na plastikowego psa.

Czy te rzeczy faktycznie pomagają w nauce chodzenia?

Słuchajcie, nie jestem fizjoterapeutą dziecięcym, ale nasza pielęgniarka środowiskowa zdawała się uważać, że podciąganie się przy stabilnym stoliku jest lepsze niż uwięzienie ich w chodziku na kółkach. To zdecydowanie zmusiło bliźniaczki do odnalezienia swojego środka ciężkości, głównie metodą prób i błędów (i kilku dramatycznych upadków do tyłu prosto na pieluchę).

Jak powstrzymać to przed ślizganiem się po pokoju?

Musisz zaklinować to o coś ciężkiego. My wcisnęliśmy nasz w narożnik sofy. Jeśli zostawisz go na środku paneli, twoje dziecko oprze się o niego i natychmiast zrobi szpagat, podczas gdy stolik po prostu odjedzie. Antypoślizgowe maty z pianki pod spodem też w jakimś stopniu pomagają, ale klin z sofy jest niezawodny.

Czy ta muzyka doprowadzi mnie do szału?

Tak. Absolutnie. Nie da się uciec przed szaleństwem piętnastosekundowej pętli reggaetonu odtwarzanej siedemdziesiąt razy z rzędu. Kup trochę taśmy pakowej, zaklej otwór głośnika, by stłumić dźwięk o połowę, i zaakceptuj to, że przez najbliższe pół roku będziesz nucić pod prysznicem piosenkę „piesku dawaj bit”.

A co, jeśli moje dziecko chce po prostu zjeść przyciski?

Szczerze? Pozwól im na to. Chloe spędziła bity miesiąc na tym, że jej jedyną interakcją ze stołem było agresywne gryzienie plastikowego suwaka DJ-skiego z powodu ząbkowania. Miej po prostu pod ręką wilgotną szmatkę, by wycierać kałuże śliny, zanim zrobią zwarcie w elektryce, i może trzymaj w pobliżu silikonowy gryzak, by go podmienić, gdy będą wyglądać, jakby miały zaraz złamać ząb na plastiku.