Tragedia dziecka cheerleaderki z UK to nasz największy macierzyński koszmar

Rozprawmy się raz na zawsze z największym, najbardziej niebezpiecznym kłamstwem, którym karmią nas pielęgniarki przy wypisie ze szpitala – wręczając je razem z tymi gigantycznymi majtkami z siateczki. Absolutnie największym mitem macierzyństwa jest to, że twój "instynkt macierzyński" to rodzaj magicznego, niewidzialnego pola siłowego, które utrzyma cię w stanie rozbudzenia i czujności, podczas gdy twoje ciało dosłownie odmawia posłuszeństwa. Otóż nie utrzyma. Pamiętam, jak siedziałam na mojej łuszczącej się kanapie ze sztucznej skóry o 3:14 nad ranem, kiedy moja córka Maya miała zaledwie pięć dni. Trzymałam ją przy piersi, przekonana, że moja czysta, bezwarunkowa miłość do tego maleńkiego człowieka wystarczy, by moje powieki same nie opadały. Kolejne, co pamiętam, to mój mąż potrząsający mnie za ramię. Był zupełnie blady, bo całkowicie opadłam z sił, a Maya zsunęła się bokiem na podłokietnik.

Wczoraj przeglądałam TikToka w samochodzie – ukrywając się na podjeździe, żeby mieć dziesięć minut spokoju z letnią kawą – kiedy algorytm podsunął mi ten koszmarny cykl wiadomości. Wiecie, o czym mówię. O historii, która dominuje teraz na każdej tablicy. O tej ponurej, mrocznej sprawie z byłą studentką, cheerleaderką z Wielkiej Brytanii, która ukrywała ciążę i skończyła z martwym noworodkiem owiniętym w ręcznik. To potwornie przygnębiające. I szczerze mówiąc, czytając te virallowe wątki, w których dyskutowano o wynikach autopsji biednego dziecka, z których wynikało, że nie było żadnych zewnętrznych oznak urazu... miałam ochotę wrzucić telefon prosto do najbliższego zbiornika wodnego. Bo internet robi po prostu to, co wychodzi mu najlepiej, czyli bezlitośnie ją ocenia, bez żadnego cienia niuansów.

Słuchajcie, nie prowadzę podcastu o true crime. Nie znam dokładnych faktów prawnych jej konkretnej sprawy i nie jestem tu po to, by bronić przestępstwa. Ale jej linia obrony? Ta część, w której powiedziała policji, że przypadkowo zasnęła na swoim donoszonym noworodku i obudziła się, znajdując dziecko nie dające oznak życia? Ten właśnie szczegół sprawia, że mój czat dla mam pęka w szwach od trzech dni z rzędu. Ponieważ uruchamia to nasze największe, niewypowiedziane przerażenie.

Kanapa to w zasadzie śmiertelna pułapka

Musimy porozmawiać o czystej, fizycznej torturze czwartego trymestru. O tym rodzaju wyczerpania, kiedy dosłownie bolą cię kości i zaczynasz mieć halucynacje, widząc cienie na korytarzu. Pamiętam, jak bardzo broniłam się, kiedy moja teściowa powiedziała mi, że wyglądam na "zmęczoną". W sensie: tak, Susan, od wtorku nie spałam jednorazowo dłużej niż czterdzieści pięć minut, proszę, odsuń się ode mnie.

Matka z tego viralowego newsa twierdziła, że po prostu odpłynęła. I chociaż wszyscy w sekcji komentarzy łapią za widły, krzycząc, jakim to jest potworem, ja po prostu siedziałam w samochodzie i czułam, jak oblewam się zimnym potem. Bo o rany, która z nas nie zerwała się ze snu w zimnych potach, ściskając zwinięty koc lub poduszkę, przekonana przez jedną mrożącą krew w żyłach sekundę, że właśnie udusiła własne dziecko?

Mój pediatra, dr Miller – który, dzięki Bogu, nigdy nie oceniał mnie za to, że pojawiałam się na wizytach w poplamionych dresach męża, z wymiocinami dziecka we włosach – powiedział mi kiedyś, że deprywacja snu to technicznie rzecz biorąc forma tortur stosowana przez CIA. Powiedział, że oczekujemy, że świeżo upieczone mamy jakoś przez to przebrną, ale rzeczywistość jest taka, że twój mózg po prostu się wyłącza. Chyba tłumaczył, że ryzyko przypadkowego uduszenia wzrasta o jakiś szalony procent, jeśli zaśniesz z dzieckiem na kanapie lub w fotelu. Coś o tym, że mogą zaklinować się między poduszkami, albo o tym, jak nasze ciała naturalnie się rozluźniają i po prostu się na nie staczają. Aż strach to pisać. W każdym razie, chodzi o to, że twoja biologiczna potrzeba snu w końcu przeważy nad matczyną hiperczujnością, a z tą przerażającą rzeczywistością po prostu musimy się zmierzyć.

Co powiedział mi dr Miller o bezpiecznym śnie

Mam taką paranoję na punkcie bezpiecznego snu, że to już podchodzi pod diagnozę. Po tym incydencie z Mayą na kanapie, pojawił u mnie ogromny niepokój związany z tym, gdzie i jak spała. Dr Miller próbował mnie uspokoić, powtarzając całą tę zasadę "ABC bezpiecznego snu" – wiecie, samo (Alone), na plecach (on their Back), w swoim łóżeczku (in a Crib). Ale kiedy próbował mi wyjaśnić z medycznego punktu widzenia, dlaczego miękkie materace i luźne koce są złe, powiedział coś o tym, że jeśli buzia dziecka wgniecie się w miękką pościel, może ono zacząć ponownie wdychać wydychany przez siebie dwutlenek węgla? A może chodziło o to, że ich malutkie drogi oddechowe są jak miękkie słomki i po prostu się zaciskają, jeśli szyja wygnie się pod niewłaściwym kątem. Może trochę zniekształcam te medyczne wyjaśnienia, ale szczerze mówiąc, dokładny mechanizm biologiczny nie ma aż takiego znaczenia, jak ten absolutny, czysty terror, który to wywołuje w twoim sercu.

Co oznacza, że stałam się totalnym dyktatorem, jeśli chodzi o koce. Żadnych luźnych koców. Nigdy. A to trudne, kiedy mieszkasz w starym, nieszczelnym domu, a twoja mama wciąż próbuje robić na drutach te masywne, ciężkie wełniane pledy.

Moje desperackie, szalone zasady na przetrwanie karmienia o 2 w nocy, by nie zasnąć:

• Picie dosłownie lodowatej wody z metalową słomką, żeby wstrząsnąć organizmem.
• Przeglądanie najnudniejszych ofert nieruchomości, jakie tylko mogę znaleźć, w stanach, w których w ogóle nie mieszkam.
• Stanie i kiwanie się jak zombie na środku pokoju dziecięcego, bo jeśli usiądę w fotelu do karmienia, przepadłam.
• Słuchanie, jak mój mąż chrapie w drugim pokoju i planowanie jego morderstwa (żartuję, poniekąd).

Rzeczy, które kupiłam, żeby utrzymać nas wszystkich przy życiu

Ponieważ koce zostały w moim domu całkowicie zakazane, musiałam znaleźć sposoby, aby utrzymać Mayę w cieple w jej dostawce, nie stwarzając ryzyka uduszenia. A Maya miała tę okropnie wrażliwą skórę. Kiedy tylko ubierałam ją w jedno z tych tanich, syntetycznych, poliestrowych ubranek z sieciówek, od razu dostawała zaognionych czerwonych plam od egzemy i krzyczała całą noc. Co oznaczało, że nikt nie spał, co z kolei oznaczało, że w ciągu dnia znów niebezpiecznie przysypiałam na kanapie.

W końcu się poddałam i kupiłam niemowlęce body bez rękawów z bawełny organicznej od Kianao. Zazwyczaj jestem dość sceptycznie nastawiona do rzeczy z etykietą "organiczne", bo często myślę, że to tylko wymówka, by skasować trzydzieści dolarów za malutki kawałek materiału, ale to ubranko naprawdę uratowało moje zmysły. Bawełna jest tak niewiarygodnie miękka, a do tego body nie miało tych drapiących metek ani dziwnych chemicznych zapachów. Skóra Mayi oczyściła się w jakieś trzy dni. Ponieważ nie swędziała ją skóra i nie wierciła się przez całą noc, zaczęła w końcu spać w ciągach dłuższych niż dwie godziny w swojej własnej, bezpiecznej, płaskiej dostawce. Ma te genialne zakładki na ramionach, dzięki którym łatwo jest ściągnąć body w dół wzdłuż ciałka po gigantycznej, uciekającej na plecy kupie, zamiast próbować przeciągać zabrudzony materiał przez zapłakaną główkę. To autentycznie moja ulubiona rzecz, jaką kupiłam na jej pierwsze miesiące.

Jeśli macie do czynienia z maluchem, który nienawidzi spać, bo jest mu niewygodnie, naprawdę powinniście przejrzeć linię odzieży z bawełny organicznej Kianao. Czasami zmiana materiału na lepszy cudownie naprawia sen.

Potem, oczywiście, trzy lata później na świecie pojawił się Leo i przyniósł ze sobą swój własny, unikalny rodzaj absolutnego chaosu. Właśnie kiedy myślałam, że ogarnęłam już kwestię snu, w wieku czterech miesięcy zaczął ząbkować. Czterech miesięcy! Był w zasadzie śliniącym się, małym wściekłym borsukiem, który miał ochotę pożuć mój obojczyk.

Zamówiłam dla niego bambusowo-silikonowy gryzak dla niemowląt w kształcie pandy. I słuchajcie, będę z wami całkowicie szczera. Jest w porządku. To uroczy gryzak. Leo lubił gryźć małe, fakturowane uszy pandy, a silikon był bezpieczny i łatwy do wrzucenia do zmywarki, co bardzo doceniałam. Ale czy cudownie wyleczył jego ból ząbkowania i sprawił, że przesypiał całą noc? Absolutnie nie. Czasami po prostu się frustrował i rzucał nim przez cały salon. Ale faktycznie dawał mi może pięć solidnych minut spokoju, kiedy żuł go w swoim krzesełku do karmienia, a ja mogłam wtedy wypić pół filiżanki kawy i tępo gapić się w ścianę. Więc wiecie, to po prostu kwestia dostosowania oczekiwań.

Podłoga to twój najlepszy przyjaciel

Kiedy jesteś aż tak zmęczona – ten rodzaj zmęczenia, kiedy czytasz o przerażających sprawach z wiadomości i bardziej utożsamiasz się z wyczerpaniem niż ze zbrodnią – potrzebujesz bezpiecznych przestrzeni, w których możesz po prostu odłożyć dziecko. „Śpij, kiedy dziecko śpi” to najbardziej bezużyteczna rada, jaką kiedykolwiek usłyszałam, ale „połóż się płasko na podłodze obok dziecka, podczas gdy ono się czemuś przygląda” to prawdziwa sztuka przetrwania.

Po prostu kładłam Leo na plecach pod drewnianym stojakiem edukacyjnym – tęczowym pałąkiem z zabawkami w kształcie zwierzątek. Świetną rzeczą w drewnianym stojaku w kształcie litery A jest to, że nie ma żadnych migających elektronicznych światełek ani irytujących melodyjek, przez które masz ochotę wyrwać sobie włosy z głowy. To po prostu spokojne, naturalne drewno z małymi, wiszącymi zwierzątkami. Leżał tam bezpiecznie na plecach – pamiętajcie, to jedyna naprawdę bezpieczna pozycja – i trącał małego, drewnianego słonika, podczas gdy ja dosłownie kładłam się na dywanie obok niego i zamykałam oczy na dwie minuty na raz. Czułam się z tym bezpiecznie. Nie mógł zsunąć się z łóżka, ja nie mogłam na nim zasnąć. Tylko my, podłoga i drewniana tęcza.

Kryzys zdrowia psychicznego, którego nikt nie zauważa

Myślę, że powodem, dla którego ten konkretny tragiczny przypadek z wiadomości tak mocno uderza w matki, jest to, że ociera się on o zaburzenia nastroju w okresie okołoporodowym w sposób, który wywołuje u wszystkich dyskomfort. Uwielbiamy udawać, że niepokój poporodowy to tylko martwienie się o to, czy butelki są wysterylizowane. Nie rozmawiamy o myślach intruzywnych.

Miewałam te nagłe, gwałtowne napady paniki, w których wyobrażałam sobie, jak przypadkowo upuszczam Mayę ze schodów. Nawet nie byłam w pobliżu schodów! Po prostu składałam pranie, a mój mózg podrzucał mi: Hej, a co, jeśli właśnie byś się potknęła i rzuciła dzieckiem? To przerażające. Mój mąż w ogóle tego nie rozumiał. Dave jest kochany, ale to typ człowieka – golden retrievera. Zwykle po prostu klepał mnie po ramieniu i mówił: "No cóż, to po prostu uważaj na schodach!". W sensie: wow, dzięki kochanie, kryzys zażegnany.

Jeśli czytasz o ukrywanych ciążach i ich tragicznych skutkach i czujesz ścisk w klatce piersiowej, wiedz, że czwarty trymestr to naprawdę ciężka próba. Z założenia masz prosić o pomoc. Musisz położyć dziecko w bezpiecznym, płaskim miejscu i odejść, jeśli jesteś tak zmęczona, że ledwo widzisz na oczy. Pozwól mu płakać przez dziesięć minut, a sama stań na ganku i pooddychaj mroźnym powietrzem. To wydaje się nienaturalne, ale to najbezpieczniejsza rzecz, jaką możesz zrobić.

Zanim przejdziemy do tych trudnych pytań, o które ciągle jestem pytana, koniecznie sprawdźcie asortyment do bezpiecznego snu i zabawy w Kianao, aby stworzyć środowisko, w którym nie będziecie musiały się stresować tym, co bezpośrednio dotyka skóry waszego dziecka.

Niewygodne poporodowe pytania, które wszystkie boimy się zadać

Oto rzeczy, których nikt wam nie powie w szpitalu.

Jak fizycznie powstrzymać się od zaśnięcia podczas nocnych karmień?

Szczerze? To bywa brutalne. Jeśli spróbujesz po prostu usiąść cicho w fotelu bujanym przy przygaszonym świetle, zaśniesz, a jak już ustaliliśmy, to niezwykle niebezpieczne. Musiałam zmuszać się do wstania. Chodziłam po korytarzu, piłam lodowatą wodę i dosłownie gryzłam się od wewnątrz w policzek. Róbcie wszystko, co dziwne i niekomfortowe, żeby utrzymać mózg w gotowości, dopóki nie będziecie mogły bezpiecznie odłożyć dziecka z powrotem do łóżeczka.

Czy spanie w jednym łóżku z niemowlakiem kiedykolwiek jest bezpieczne?

Wiem, że w sieci są całe społeczności, które dają sobie rękę uciąć za "Siódemkę Bezpiecznego Snu" i współspanie (ang. bed-sharing), ale mój pediatra w zasadzie spojrzał mi w oczy i powiedział, że nie. Wyjaśnił, że materace dla dorosłych są po prostu zbyt miękkie, a nasze poduszki i kołdry stanowią ogromne ryzyko uduszenia. Byłam zbyt niespokojna, żeby kiedykolwiek spróbować tego celowo. To było jak gra w ruletkę z moimi lękami. Dostawki wsunięte tuż przy brzegu łóżka to jedyny sposób, w jaki przez to przebrnęłam.

Dlaczego luźne koce są w ogóle aż tak niebezpieczne?

Z tego, co powiedział mi dr Miller, dzieci nie mają jeszcze zdolności motorycznych, by ściągnąć sobie kocyk z twarzy, jeśli przypadkowo zostanie naciągnięty na nos. Nawet jeśli jest to "oddychający" muślinowy kocyk, jeśli zwinie się wokół ust, nie będą mogły zaczerpnąć świeżego tlenu i skończą ponownie wdychając własne powietrze, co sprawia, że stają się senne i przestają reagować. Dlatego właśnie miałam taką obsesję na punkcie śpiworków do spania i wysokiej jakości, oddychających ubranek zamiast kocyków.

Co jeśli mam przerażające myśli o tym, że mojemu dziecku dzieje się krzywda?

Witaj w świecie poporodowych myśli intruzywnych. Są tak niesamowicie powszechne, a nikt o nich nie mówi, bo sprawiają, że czujemy się jak potwory. Kiedy wyobrażałam sobie, że upuszczam Mayę, mój lekarz powiedział mi, że to tak naprawdę ewolucyjny niewypał – twój mózg próbuje przewidzieć niebezpieczeństwo, by chronić dziecko, ale wchodzi na najwyższe obroty i się przegrzewa. Jeśli te myśli cię paraliżują lub przeraża cię to, że mogłabyś rzeczywiście wprowadzić je w czyn, natychmiast musisz zadzwonić na infolinię wsparcia poporodowego lub do swojego lekarza prowadzącego. Nie ukrywaj tego.

Jak sprawić, by dziecko spało w dostawce, skoro chce być tylko na rękach?

O rany, gdybym miała na to magiczną odpowiedź, byłabym miliarderką. W większości to po prostu czysta determinacja i cierpienie. Upewnijcie się, że nie jest im fizycznie niewygodnie – tak jak mówiłam, przejście na oddychającą bawełnę organiczną bardzo pomogło z problemami skórnymi Mayi, a to z kolei pomogło jej spać. Nagrzanie prześcieradła w dostawce poduszką elektryczną (którą PRZED położeniem dziecka musisz stamtąd zabrać!) również potrafi oszukać malucha, że wciąż jest na rękach. Ale tak naprawdę? Wymaga to po prostu czasu i hektolitrów zimnej kawy.