Czego nauczyłem się o planach porodu, gdy Sparkle Megan została mamą

Byłem w połowie chirurgicznego usuwania warstwy zacementowanych, skamieniałych płatków z pasów krzesełka do karmienia, gdy mój telefon zawibrował na kuchennym blacie. Znajomy podesłał mi link do artykułu o Megan Walerius – tej przebojowej, kochającej cekiny uczestniczki programu Miłość jest ślepa – w którym ogłosiła narodziny swojego syna, Brooksa. Wytarłem w spodnie plamę pomarańczowego przecieru o nieokreślonym pochodzeniu, zmrużyłem oczy, wpatrując się w ekran, i natychmiast poczułem ogromną falę solidarności.

Zanim na świecie pojawiły się moje córeczki-bliźniaczki, byłem wręcz spektakularnie arogancki w kwestii tego, jak będzie wyglądało powitanie dziecka na świecie. Miałem w sobie tę zadowoloną z siebie pewność faceta, który przeczytał dokładnie półtorej książki o rodzicielstwie i myślał, że arkusz kalkulacyjny opanuje biologiczny chaos. Gdy zobaczyłem wiadomość, że Megan powitała na świecie małego człowieka, a w szczególności, gdy przeczytałem o jej absolutnie wywracającym wszystko do góry nogami porodzie i późniejszym internetowym cyrku, natychmiast wróciłem myślami do tamtych wczesnych, halucynogennych dni ojcostwa.

Myślisz, że masz plan. Myślisz, że panujesz nad sytuacją. A potem, jak szybko się przekonałem, stojąc w sterylnej szpitalnej sali z papierowym kubkiem letniej wody w dłoni, dociera do ciebie, że bardzo się mylisz.

Wielkie złudzenie zwane planem porodu

Megan miała piękną wizję naturalnego porodu w uroczym, spokojnym centrum narodzin. Zamiast tego rodziła przez dwadzieścia godzin, zanim komplikacje doprowadziły do nagłego cesarskiego cięcia. Czytając to, poczułem ścisk w klatce piersiowej, głównie dlatego, że nasz własny „plan porodu” spotkał uderzająco podobny, spektakularny koniec.

Dosłownie wydrukowałem nasz plan na grubym, eleganckim papierze. Opisywał on ze szczegółami nasze preferencje dotyczące przygaszonego światła, starannie ułożonej akustycznej playlisty na Spotify i natychmiastowego kontaktu skóra do skóry. Zamiast tego ciśnienie mojej żony skoczyło, monitory zaczęły wyć, a my pędziliśmy oświetlonym świetlówkami korytarzem, podczas gdy zespół przerażająco spokojnych lekarzy przygotowywał ją do operacji. Akustyczna playlista grała do pustej sali.

Megan powiedziała swoim obserwatorom, żeby nie obwiniali się, jeśli ich plany ulegną zmianie, co było z jej strony niezwykle miłe. Kiedy nasze dziewczynki przyszły na świat przez cesarskie cięcie, położna usiadła na brzegu szpitalnego łóżka i napomknęła, że mniej więcej jeden na trzy porody kończy się interwencją chirurgiczną. Pamiętam, że gapiłem się na nią całkowicie oszołomiony. Dlaczego nikt nie napisał tego na pierwszej stronie tych lśniących szpitalnych broszur? Spędzasz dziewięć miesięcy, głowiąc się nad tym, czy wybrać piłkę do porodu, czy basen, a nikt nie mówi ci wprost, że czasami dziecko po prostu decyduje się na wyjście przez szyberdach.

Porozmawiajmy o słoniu w salonie wartym kilkadziesiąt tysięcy

Oczywiście, poród celebrytki nie może obyć się bez odrobiny oderwanych od rzeczywistości kontrowersji. W podkaście tuż po narodzinach dziecka, Megan z pełnym przekonaniem radziła przyszłym mamom zatrudnienie „nocnej niani”, nazywając to dosłownie punktem zwrotnym.

Internet naturalnie wybuchł.

Kiedyś o 3 w nocy, podgrzewając butelkę z mlekiem modyfikowanym, policzyłem to sobie. Pełnoetatowa nocna niania w Londynie to koszt rzędu 70 000 funtów rocznie. Za taką cenę oczekiwałbym, że przyleci do nas sama Mary Poppins, odbije bliźniaczkom po jedzeniu, a w wolnej chwili rozliczy moje podatki. Dla tych z nas, którzy żyją w prawdziwym świecie, brak snu to po prostu brutalny rytuał przejścia. Nie dostajesz nocnej niani; dostajesz termos mocnej herbaty, małżonka, z którym komunikujesz się wyłącznie za pomocą pełnych żalu chrząknięć, i głębokie zrozumienie, dlaczego deprywacja snu jest tak skuteczną techniką przesłuchań.

Kiedy nasze dziewczynki były niemowlakami, rzucaliśmy pieniędzmi w każdy produkt, który obiecywał choćby piętnaście minut snu. W zdesperowanym, zaspanym amoku zamówiłem Bambusowy Kocyk Dziecięcy Kolorowy Wszechświat. Słuchajcie, to naprawdę świetny kocyk. Organiczny bambus jest niezaprzeczalnie bardziej miękki niż te drapiące bawełniane szmatki, które dostaje się w szpitalu, i pamiętam, jak nasz pediatra mamrotał coś o oddychających tkaninach zapobiegających przegrzaniu (co najwyraźniej ma ogromne znaczenie dla bezpiecznego snu niemowląt). Kocyk nie sprawił w magiczny sposób, że bliźniaczki przespały całą noc – w końcu kocyki to nie magiczne różdżki – ale wyglądał całkiem ładnie przewieszony przez moje ramię, gdy przez trzy godziny bez przerwy spacerowałem po korytarzu, cały obficie ulewany.

Wojna w okopach ząbkowania

Jeśli naprawdę chcecie porozmawiać o utracie snu, zapomnijcie o fazie noworodka i przeskoczcie prosto do ząbkowania. Zanim miałem dzieci, zakładałem, że ząbkowanie oznacza trochę więcej śliny i może rumiane policzki. Nie zdawałem sobie sprawy, że oznacza to, iż twoje słodkie niemowlę o czwartej nad ranem zamienia się we wściekłą, nieutuloną w żalu zjawę z zaświatów.

Tutaj porzucam swój cynizm, bo ostatecznie znaleźliśmy coś, co naprawdę ocaliło moje zdrowie psychiczne. Moja siostra, litując się nad moimi podkrążonymi oczami i drgającą lewą powieką, wręczyła nam Silikonowo-Bambusowy Gryzak Panda. Jestem absolutnie zachwycony tym kawałkiem silikonu. Ma takie małe, wypukłe wypustki, które dziewczynki wściekle gryzły, wyglądając przy tym jak mali, zdenerwowani drwale. Pielęgniarka środowiskowa doradziła nam wcześniej chłodzenie gryzaków w lodówce, aby znieczulić dziąsła, co w tym przypadku sprawdziło się genialnie. Wrzucałem go do lodówki obok resztek z wczorajszego obiadu na wynos, wręczałem wrzeszczącej bliźniaczce i cudownym trafem zyskiwałem dwadzieścia minut absolutnej ciszy. Dwadzieścia minut! Przez dwadzieścia minut zdążysz wziąć prysznic, zrobić kawę i jeszcze bezmyślnie pogapić się w ścianę.

Ochrona własnego spokoju (i odkrycie przycisku "zablokuj")

Jedną rzeczą, którą ogromnie szanuję w podejściu Megan po porodzie, jest to, jak zaciekle strzegła swojej prywatności. Zorganizowała baby shower z całkowitym zakazem używania telefonów i praktycznie zamieszkała na swoim instagramowym przycisku "zablokuj", gdy internetowe trolle wyszły z ukrycia.

Tomek sprzed bycia ojcem uznałby imprezę bez telefonów za lekką przesadę. Tomek-ojciec najchętniej zbudowałby wokół swojego domu klatkę Faradaya. Presja „sharentingu” jest wyczerpująca. W momencie narodzin dziecka każdy dalszy krewny ma ochotę transmitować na żywo waszą niezwykle kruchą, wyczerpaną egzystencję do swoich 400 znajomych na Facebooku. Wyznaczanie granic to nie tylko modny terapeutyczny koncept; to podstawowa taktyka przetrwania, gdy funkcjonujesz na dwóch godzinach snu, a twój dom pachnie wyłącznie syropem na gorączkę i desperacją.

Jeśli właśnie próbujecie zbudować własną małą fortecę samotności z dala od niechcianych rad rodzicielskich, być może zechcecie zapoznać się z organiczną kolekcją dla niemowląt Kianao – jest pełna miękkich, ekologicznych produktów, od których nie rozboli was głowa.

Przerażająca matematyka starań o dziecko

Megan była również zaskakująco szczera w kwestii swoich problemów z płodnością, zaznaczając, że cierpi na wrodzoną wadę, która czyniła naturalne poczęcie wysoce nieprawdopodobnym. To takie ważne, gdy osoby publiczne mówią o tym głośno, ponieważ absolutna samotność towarzysząca staraniom o dziecko to coś, o czym ludzie zazwyczaj rozmawiają tylko ściszonym głosem nad kieliszkiem letniego wina.

Kiedy staraliśmy się o dziewczynki, doskonale pamiętam, jak siedziałem w ciasnym gabinecie lekarskim, gapiąc się na plakat o dnie moczanowej, podczas gdy lekarz z nonszalancją rzucał statystykami. Wspomniał, że mniej więcej co piąta para ma naprawdę duże trudności z zajściem w ciążę. W szkole czytasz podręczniki do biologii i zakładasz, że to dzieje się natychmiast w momencie, w którym zapomnisz o zabezpieczeniu. Rzeczywistość to miesiące z aplikacjami do śledzenia cyklu, kliniczny romantyzm i ciche, miażdżące rozczarowanie za każdym razem, gdy test jest negatywny. A kiedy w końcu się udaje, jesteś tak przerażony utratą ciąży, że przez cały pierwszy trymestr wstrzymujesz oddech.

Jak przetrwać bez budżetu celebryty

Szczerze mówiąc, niezależnie od tego, czy jesteś gwiazdą Netflixa opędzającą się od internetowych komentarzy, czy zwykłym facetem, który po prostu próbuje zeskrobać owsiankę z kaloryfera, cel jest dokładnie taki sam: utrzymać małego człowieka przy życiu, zachowując przy tym resztki własnej godności.

Nie potrzebujesz nocnej niani. Nie potrzebujesz idealnie zrealizowanego planu porodu. Potrzebujesz tylko kilku dobrych rozpraszaczy. Kiedy dziewczynki w końcu nauczyły się przewracać, kupiliśmy Drewniany Stojak Edukacyjny Rybki. Jest naprawdę uroczy – wykonany z gładkiego, ekologicznego drewna, który nie krzyczy „plastikowy koszmar w jaskrawych kolorach” na środku naszego salonu. Wsuwałem je pod niego, one radośnie uderzały w małe drewniane kółeczka, a ja siedziałem na podłodze, pijąc kawę, którą musiałem podgrzewać w mikrofali zaledwie trzy razy.

To jest ten prawdziwy sekret. Porzucasz poczucie winy związane z planem porodu, ignorujesz przerażające rady celebrytów i celebrujesz te małe, ciche chwile, w których nikt nie płacze.

Jeśli właśnie szykujesz się na swój własny skok w ten chaos, zrób sobie przysługę i sprawdź akcesoria do ząbkowania i zabawy od Kianao. Nie rozwiążą wszystkich problemów, ale mogą dać ci wystarczająco dużo czasu na wypicie gorącej filiżanki herbaty.

Moje wysoce nieprofesjonalne FAQ, jak przetrwać niemowlęcy chaos

Czy należy mieć poczucie winy, jeśli plan porodu zostanie całkowicie zignorowany?
Absolutnie nie. Spal ten plan. Jeśli ty i dziecko wyjdziecie ze szpitala w miarę w jednym kawałku, to znaczy, że wygraliście. Skrupulatnie napisany na komputerze plan mojej żony prawdopodobnie do dziś leży w szufladzie jakiegoś szpitala w południowym Londynie. Lekarzy nie obchodzi twoja akustyczna playlista; zależy im na tym, żebyś nie przestała oddychać.

Czy nocne nianie to coś, co naprawdę mają normalni ludzie?
Tylko jeśli twoje nazwisko brzmi Windsor lub jeśli wymyśliłeś bardzo popularną aplikację. Dla reszty z nas „nocną nianią” jest po prostu ten rodzic, który o 2:15 w nocy przegra w papier, kamień, nożyce. Lepiej zainwestujcie w dobry ekspres do kawy.

Jak powiedzieć teściowej, żeby przestała wrzucać zdjęcia mojego dziecka do sieci?
Zrzuć winę na ekspertów. Zawsze uważałem, że mgliste powoływanie się na „wytyczne pediatrów dotyczące prywatności” albo mamrotanie czegoś o „cyfrowym śladzie” sprawia, że ludzie odpuszczają. Jeśli to zawiedzie, po prostu strategicznie „zgub” hasło do Wi-Fi, kiedy was odwiedza.

Czy to normalne, że wpadam w panikę, gdy starania o dziecko ciągną się miesiącami?
Tak, to przerażająco normalne. Nasz lekarz mówił o tym w taki sposób, jakby starania trwające do roku były w biologii człowieka standardową procedurą operacyjną, co jest niesamowicie frustrujące, gdy znajdujesz się w samym środku tego wszystkiego. To męcząca gra w czekanie, a wasz niepokój jest całkowicie uzasadniony.

Czego tak naprawdę potrzeba do rekonwalescencji po cesarskim cięciu?
Poduszek. Mnóstwa poduszek. Chcecie zbudować twierdzę z poduszek, żeby ciężar dziecka nie opierał się nigdzie w pobliżu nacięcia. No i zdecydowanie za dużej, wyjątkowo nieatrakcyjnej bielizny. Zostawcie godność za drzwiami; od teraz waszym jedynym bogiem jest komfort.