– Daj im serek Babybel – oznajmiła moja teściowa we wtorek nad kubkiem letniej herbaty, machając małym, czerwonym, woskowym kółkiem, jakby to była święta relikwia, która magicznie uleczy ich marudzenie. – Rewelacyjne źródło wapnia.
W środę niesamowicie surowa położna środowiskowa spojrzała na mój dość chaotycznie prowadzony dzienniczek karmienia, głośno cmoknęła z dezaprobatą i uznała okrągłe serki za śmiertelne zagrożenie. Zasugerowała, bym zamiast tego skupiła swoją energię na pieczeniu pieczarek "baby bella" (czyli małych portobello) ze względu na zawartość cynku. Mówiła to takim tonem, jakbym prowadziła profesjonalną kuchnię z gwiazdką Michelin, a nie chaotyczny dom w szeregowcu, gdzie niedawno znalazłam zbłąkanego paluszka rybnego w lewym bucie.
Z kolei w czwartkowy wieczór Dave z pubu – który ma czterolatka i w związku z tym uważa się za zaprawionego w bojach weterana wojen rodzicielskich – stwierdził, że za bardzo analizuję cały ten etap rozszerzania diety. Zasugerował, żebym po prostu posadziła dziewczynki przed iPadem z włączonym na YouTube filmikiem "baby bella asmr", co zahipnotyzuje je na tyle, bym mogła zjeść własny obiad w spokoju.
I proszę bardzo. Trzy dni, trzy zupełnie różne porady obracające się wokół słów, które brzmią podejrzanie podobnie, a ja zostaję z dwiema krzyczącymi bliźniaczkami na rękach, zastanawiając się, kiedy to wszystko stało się tak absurdalnie skomplikowane.
Czerwony wosk i ryzyko zadławienia
Zacznijmy od sera. Klasyczny serek Babybel to jedna z tych nostalgicznych przekąsek, która od razu przenosi cię z powrotem do szkolnych śniadaniówek z 1998 roku. Wydaje się idealną rzeczą, którą można dać głodnemu maluchowi (głównie dlatego, że jest w schludnym, małym opakowaniu i nie wymaga ode mnie mycia patelni).
Ale podanie czegoś takiego niemowlakowi to w zasadzie zastawienie pułapki na samą siebie. Mój lekarz rodzinny – który wygląda tak młodo, jakby sam wciąż jadł przetarte marchewki – wspomniał, że o ile pasteryzowany nabiał jest jak najbardziej w porządku dla ich małych brzuszków, to fizyczny kształt tych mini serków stanowi niemalże zaprojektowaną na wymiar zatyczkę do dróg oddechowych. Są okrągłe, twarde i okropnie gumowate. Jeśli dasz maluchowi taki serek w całości, niemal na pewno spróbuje go połknąć niczym pelikan.
A to wszystko jeszcze zanim w ogóle wspomnimy o wosku. Kultowe, czerwone woskowe opakowanie jest spięte malutkim, plastikowym paseczkiem, który w 80 procentach przypadków urywa się przedwcześnie, zmuszając cię do zdrapywania osłonki paznokciami, podczas gdy maluch krzyczy uczepiony twoich kostek. Kiedy w końcu uda ci się go zdjąć, wosk jakimś cudem ląduje wszędzie. Ostatnio znalazłam spłaszczony kawałek czerwonego wosku wtopiony w kaloryfer w salonie. Roztopił się, zastygł i stał się właściwie stałym elementem architektonicznym naszego wynajmowanego domu.
Zamiast całkowicie rezygnować z nabiału lub dawać dziecku gumowate zagrożenie w całości, odwracając wzrok, musisz po prostu spędzić dziesięć minut, krojąc je w dziwaczne, cienkie jak papier zapałki, które topią się wszędzie, albo wmieszać w ciepły makaron, by stało się lepką, nierozpoznawalną papką, którą i tak nieuchronnie rozsmarują sobie na klatce piersiowej. Właśnie dlatego przestałam ubierać je w cokolwiek ładnego na czas obiadu. Nasze Niemowlęce body bez rękawów z bawełny organicznej zazwyczaj bierze na siebie główny ciężar mlecznych zniszczeń. To naprawdę świetny element garderoby – wystarczająco elastyczny, by przeciągnąć go przez głowę wierzgającego malucha, i co ważniejsze, zdolny przetrwać pranie w wysokiej temperaturze, gdy jest pokryty na wpół strawioną mozzarellą i wszystkim innym, co udało im się znaleźć na kuchennej podłodze.
Dlaczego grzyby sprawiają, że niepotrzebnie się denerwuję
Skoro więc ser grozi zadławieniem, to co z propozycją położnej? Pieczarki baby bella.
Przede wszystkim, "baby bella" to całkowicie absurdalna nazwa. To po prostu młode pieczarki portobello (albo brązowe, jeśli chcemy być drobiazgowi). Jednak na jakimś etapie działy marketingu supermarketów uznały, że dodanie słowa "baby" do grzyba sprawi, że rodzice chętniej go kupią. I szczerze? To działa. Kupiłam wczoraj dwa opakowania w stanie skrajnego niewyspania tylko dlatego, że przez etykietę brzmiały, jakby idealnie pasowały do żłobka.
Problemem z grzybami jest ich przygotowanie. Nie możesz dać niemowlakowi surowej pieczarki. Mój pediatra mruczał pod nosem coś niewyraźnego o tym, że surowe grzyby mają twarde ściany komórkowe z chityny – co brzmi przerażająco, zupełnie jak pancerz chrząszcza – i śladowe ilości naturalnie występującej toksyny, która znika dopiero po ugotowaniu. Spowite to było w warstwy medycznej niepewności, ale główny wniosek, jaki z tego wyciągnęłam, brzmiał: nie pozwalaj niemowlakowi jeść surowych grzybów z ogrodu ani z lodówki.
Oznacza to, że musisz gotować pieczarki, aż staną się całkowicie miękkie i, szczerze mówiąc, dość nieapetyczne z wyglądu. Spędziłam wczoraj dwadzieścia minut, podsmażając je na niesolonym maśle. Drobniutko je posiekałam. Zawinęłam w delikatny, mały omlet, będąc z siebie całkiem dumna. Postawiłam talerz przed Bliźniaczką Numer Jeden (która właśnie przechodzi fazę akceptowania wyłącznie beżowego jedzenia). Spojrzała na ciemne, gąbczaste kawałki pieczarek, potem na mnie z wyrazem absolutnej zdrady, po czym zrzuciła cały omlet na podłogę.
Bliźniaczka Numer Dwa natomiast je pokochała. Jednak ponieważ grzyby po ugotowaniu są z natury śliskie i gumowate, nie mogła ich do końca chwycić swoimi małymi paluszkami. Skończyło się na tym, że rozsmarowała ich ciemne, maślane soki po całej tacce krzesełka, swoich włosach i moich spodniach.
Jeśli zamierzasz ugotować coś, co wymaga tak intensywnego stania nad gorącą kuchenką, potrzebujesz odwracacza uwagi. Nie możesz kroić i smażyć, podczas gdy dwoje maluchów wisi ci na łydkach i domaga się wzięcia na ręce. Moją obecną strategią przetrwania jest porzucenie ich na dywanie pod ich Drewnianym stojakiem edukacyjnym | Tęczowym baby gym z pluszowymi zwierzątkami. To naprawdę jedna z niewielu rzeczy w naszym domu, którą faktycznie lubię. Nie gra piskliwej, elektronicznej popowej muzyki, od której krwawią uszy, a wiszące drewniane zabawki zapewniają wystarczająco dużo bodźców dotykowych, by kupić mi dokładnie czternaście minut na gotowanie. Do tego jest estetyczny, co miło odmienia sytuację, biorąc pod uwagę, że reszta salonu wygląda, jakby przez przedszkole przeszło tornado.
Internet chce, żeby moje dzieci słuchały odgłosów żucia
I to prowadzi nas do najbardziej zaskakującego momentu mojego tygodnia: sugestii Dave'a, by poddać się trendowi na "baby bella asmr".
Dla niewtajemniczonych, ASMR (Samoistna odpowiedź meridianów czuciowych) to internetowy fenomen, w którym ludzie szepczą do supernowoczesnych mikrofonów lub stukają paznokciami o szkło, by wywołać u słuchaczy uczucie "mrowienia". To dziwne, ale hej, każda metoda na sen jest dobra, prawda?
Ale pod względem algorytmów sytuacja wymknęła się spod kontroli. Jeśli wpiszesz w wyszukiwarkę "baby bella asmr", wpadasz w bardzo dziwną króliczą norę. Albo trafiasz na dorosłych ludzi, którzy intensywnie szepczą, agresywnie siekając brązowe pieczarki, albo znajdujesz kompilacje filmików, na których prawdziwe niemowlęta głośno chrupią ogórki konserwowe, zgniatają miękkie jedzenie i mlaskają, podczas gdy miliony ludzi to oglądają.
Dave dałby sobie uciąć rękę za te filmiki. Twierdzi, że jego dzieciak ogląda, jak jedzą inne dzieci, i to w jakiś magiczny sposób hipnotyzuje go do zjedzenia własnego obiadu. Ja próbowałam przez równe trzy minuty. Dźwięk cudzego dziecka głośno żującego prosto do mikrofonu i płynący z głośnika mojego telefonu wystarczył, by przyprawić mnie o lekką migrenę. I tak mamy w tym domu pod dostatkiem odgłosów przeżuwania. Sama głośność mokrego mlaskania, które wydają moje bliźniaczki, próbując rozdrobnić dziąsłami kawałek tosta, jest ogłuszająca. Nie muszę zlecać hałasu na zewnątrz, do YouTube'a.
Co ważniejsze, całym sensem zabawy jedzeniem przez niemowlęta jest to brudne, zmysłowe doświadczenie w prawdziwym życiu. Patrzenie na ekran, jak ktoś inny zgniata pieczarkę, nie robi absolutnie nic dla ich motoryki małej. Zgniatanie samej ugotowanej pieczarki baby bella i wycieranie powstałej pasty w sierść psa – to jest dopiero sposób na poznawanie tekstur.
Jeśli naprawdę potrzebują pożuć coś dla bodźców sensorycznych, zwłaszcza gdy wychodzą im zęby i próbują odgryźć nogi od stolika kawowego, po prostu rzucam im Silikonowo-bambusowy gryzak w kształcie pandy. Ma te wszystkie małe, teksturowane wypustki, które wydają się zaspokajać ich chęć niszczenia rzeczy swoimi dziąsłami, a ja mogę po prostu wrzucić go do zmywarki, gdy – nieuniknienie – pokryje się psią sierścią i śliną.
Chyba taka jest rzeczywistość całego procesu rozszerzania diety. Jesteś bombardowany radami ze wszystkich stron. Ludzie mówią, żeby karmić konkretnym serem, unikać określonego kształtu, gotować dokładnie tego grzyba i bezwzględnie włączać konkretny filmik w internecie, żeby dzieci były cicho. Potakujesz uprzejmie, bierzesz z tego te fragmenty porad, które nie wyślą twojego dziecka prosto na SOR, a resztę wyrzucasz do kosza.
Czasami wygrywasz i zjadają pięknie przygotowany, bogaty w cynk omlet z pieczarkami. Znacznie częściej stajesz bosą stopą na jednym z tych Miękkich zestawów klocków konstrukcyjnych, które kupiliśmy w zeszłym miesiącu (są gumowe, co jest tylko o włos lepsze niż nadepnięcie na twardy plastik, ale o 6 rano i tak zmusza do kwestionowania własnych życiowych wyborów), próbując zeskrobać zaschnięty ser z kuchennej podłogi.
Tak czy inaczej, dzieci przeżywają. A ty w końcu możesz usiąść.
Najczęstsze Pytania o Jedzeniowy Bałagan
Czy mogę po prostu dać mojemu dziecku rozpakowany serek Babybel?
Absolutnie nie, chyba że lubisz nieustanne uczucie lekkiej paniki. Mój lekarz rodzinny ostrzegł mnie, że gumowata konsystencja i okrągły kształt stanowią ogromne ryzyko zadławienia dla dzieci poniżej drugiego roku życia. Musisz rozpuścić go w jakimś daniu albo spędzić wieki na krojeniu go w niewiarygodnie cienkie zapałki, które łatwo rozgniotą swoimi bezzębnymi małymi dziąsłami.
Czy pieczarki baby bella są bezpieczne dla 6-miesięcznego dziecka?
Tak, ale tylko pod warunkiem, że ugotujesz je na śmierć. Niemowlęta absolutnie nie powinny jeść surowych grzybów, ponieważ ich układy trawienne po prostu nie radzą sobie z twardymi ścianami komórkowymi, a poza tym w surowych grzybach są śladowe substancje, których lepiej pozbyć się przez obróbkę termiczną. Ja zazwyczaj podsmażam je do momentu, aż będą całkowicie wiotkie i smutne w wyglądzie, a potem siekam na drobniutkie kawałeczki.
Dlaczego wszyscy mówią o "baby bella asmr"?
To internetowa królicza nora, w której ludzie oglądają dorosłych szepczących podczas krojenia pieczarek albo niemowlęta głośno żujące chrupiące jedzenie do mikrofonu. Niektórzy rodzice używają tego, by odwrócić uwagę dzieci podczas posiłków. Osobiście uważam, że dźwięk wzmocnionego żucia malucha jest głęboko niepokojący i zdecydowanie wolę po prostu pozwolić moim dzieciom zgniatać własne jedzenie w prawdziwym życiu.
Co zrobić, żeby wosk z sera nie wylądował absolutnie wszędzie?
Nic nie zrobisz. Po prostu akceptujesz, że czerwony wosk jest teraz częścią ekosystemu twojego domu. Ale mówiąc poważnie: otwieraj go nad koszem na śmieci, z dala od chwytliwych rączek dziecka. W sekundzie, w której dorwą się do wosku, ten skończy przyklejony do spodu twojej skarpetki albo wgnieciony w poduszki na kanapie.
A co, jeśli moje dziecko nienawidzi tekstury pieczarek?
Nic na siłę. Jedna z moich bliźniaczek je uwielbia, druga traktuje je jak toksyczne odpady. Są śliskie i dziwne w małej buzi. Jeśli nienawidzą ich tekstury, spróbuj drobno je posiekać i przemycić w sosie lub omlecie, dzięki czemu nadal dostaną cynk i witaminy bez konieczności zmagania się z tą gumowatą gąbką.
Udostępnij:
Przerażająca zasada dwóch godzin, która całkowicie zmieniła moje podejście do rodzicielstwa
Jak przetrwać hotelowe katastrofy o 3 w nocy z łóżeczkiem Baby Bjorn