Co pokolenie baby boomers robiło dobrze w kwestii rodzicielstwa

Siedziałam na brzegu wanny w łazience dla gości o 3:17 nad ranem w szarych studenckich dresach, które pachniały lekko skwaśniałym mlekiem i desperacją, płacząc nad arkuszem Excela. Dosłownie. Agresywnie wklepywałam kciukiem w telefon interwały snu Mai, podczas gdy ona krzyczała w swoim koszu Mojżesza na końcu korytarza. Próbowałam znaleźć w tych danych jakiś magiczny wzorzec, który wyjaśniłby, dlaczego nie śpi. Moja mama, która przyjechała pomóc przy dziecku, wparadowała w swoim puszystym, różowym szlafroku, zamrugała, rażona ostrym niebieskim światłem mojego ekranu, i powiedziała: „Sarah, kochanie, po prostu odłóż ten telefon i weź dziecko na ręce”.

Miałam ochotę wrzeszczeć w ręcznik.

Robiłam dokładnie to, co kazało mi robić współczesne millenialskie rodzicielstwo: śledzić, mierzyć, analizować, optymalizować – ale byłam po prostu nieszczęśliwa. Traktowałam moje własne, żywe dziecko jak dosłowne e-dziecko. Wiecie, jak te małe cyfrowe Tamagotchi, które nosiliśmy przy plecakach w podstawówce, gdzie jak przegapiłeś jedno pikselowate piknięcie przypominające o karmieniu, to zwierzak umierał. I to nie działało. Sprawiało tylko, że mój niepokój szybował do poziomów wymagających recepty na leki uspokajające.

Moja mama to klasyczny boomer. I słuchajcie, mój mąż Dave i ja uwielbiamy narzekać na logikę wychowawczą tego pokolenia, zwłaszcza gdy jego tata mówi nam, że „cacamy się” z Leo, akceptując jego uczucia, zamiast po prostu kazać mu wziąć się w garść. Ale siedząc tam na zimnych kafelkach, uświadomiłam sobie coś niesamowicie irytującego. Moja mama miała rację. Pokolenie, które nas wychowało, miało pewne rzeczy naprawdę dobrze poukładane, a my całkowicie pogubiliśmy się w akcji.

Dane historyczne, których totalnie nie ogarniam

Któregoś dnia złapałam się na tym, że wpisuję w Google „kiedy właściwie był wyż demograficzny”, głównie dlatego, że moja mama ciągle wspominała, jak liczne miała rodzeństwo i nikt nie robił z tego wielkiej afery. Z tego, co pamiętam z lekcji historii w liceum – co jest szczerze mówiąc super mgliste, bo większość czasu spędzałam na podawaniu poskładanych liścików dziewczynie o imieniu Jessica – to było w latach 1946-1964. Wojna się skończyła, wszyscy wrócili do domów, gospodarka robiła swoje, i nagle populacja eksplodowała.

Chyba gdzieś czytałam, że podczas wyżu demograficznego w Stanach urodziło się jakieś 76 milionów ludzi? Co oznacza po prostu niewyobrażalną ilość pieluch do przerobienia, zwłaszcza bez Amazon Prime. Nie mieli dostawy na następny dzień. Nie mieli szumiących zabawek łączących się z Wi-Fi. Mieli po prostu dzieci. Wszędzie.

Właśnie w tym czasie lekarz, niejaki dr Benjamin Spock, napisał książkę o opiece nad dziećmi, która całkowicie zmieniła zasady gry. Podobno przed nim, na początku XX wieku, lekarze mówili matkom, żeby w zasadzie nigdy nie przytulały swoich dzieci i wprowadzały rygorystyczne, wojskowe harmonogramy, żeby ich nie „rozpieścić”. Wyobrażacie sobie spojrzeć na noworodka i pomyśleć: nie, żadnego tulenia, nie ma tego w grafiku? Szaleństwo. Tak czy inaczej, wkracza Spock i każe rodzicom zignorować te rygorystyczne bzdury. Słynne stały się jego słowa o tym, że rodzice wiedzą więcej, niż im się wydaje, i że powinni po prostu ufać swojemu instynktowi.

Boże, czyż nie musimy tego usłyszeć właśnie teraz?

Bo ja swojemu instynktowi kompletnie nie ufam. Ufam internetowi. Ufam 400 estetycznym parentingowym influencerkom z Instagrama, które wmawiają mi, że jeśli nie zacznę rozszerzania diety metodą BLW, serwując idealnie ugotowaną na parze ekologiczną marchewkę, rozwój emocjonalny Leo zostanie zahamowany. Toniemy w danych. Zapisujemy każdy mililitr mleka. Wgapiamy się w arkusze kalkulacyjne oznaczone kolorami. Pochylałam się nad łóżeczkiem o 4 nad ranem, szepcząc idź spać, moje małe słoneczko, jednocześnie sprawdzając wątek na Reddicie, aby upewnić się, czy 45-minutowa drzemka nie oznacza czasem opóźnień w rozwoju mózgu.

Kiedy Maya była noworodkiem, w pewien wtorek Dave wrócił do domu – w swoim niebieskim polarze z Patagonii, z na wpół pustym Americano w dłoni – a ja dosłownie wręczyłam mu wydrukowany wykres jej wypróżnień. Wydrukowany wykres. Spojrzał na mnie, jakbym potrzebowała egzorcyzmów. Byłam przekonana, że jeśli tylko zgromadzę wystarczająco dużo danych, zhakuję macierzyństwo. Spędzałam długie godziny czytając o oknach aktywności i regresach snu, aż mieniło mi się w oczach. Nawet nie będę wchodzić w temat treningu snu, bo szczerze – kto ma energię na tę internetową krwawą rzeź.

A rodzice z pokolenia wyżu demograficznego? Nie mieli aplikacji. Mieli telefon z tarczą i może sąsiadkę ze starszymi dziećmi. Po prostu szli na żywioł. I szczerze mówiąc, przetrwaliśmy to.

W czym boomerzy potwornie się pomylili

Ale tutaj muszę postawić grubą kreskę. Mieli właściwe, wyluzowane podejście psychiczne, ale ich sprzęt był absolutnie fatalny. Wyż demograficzny zbiegł się w czasie z masowym wynalezieniem taniego, syntetycznego chłamu. Plastiki. Poliester. Wszystko w latach 60. i 70. było robione z chemikaliów, o których dziś wiemy, że są w zasadzie toksycznymi odpadami.

Moja pediatra – niesamowicie bezpośrednia doktor Aris, która nie toleruje żadnych bzdur – powiedziała mi na wizycie kontrolnej półrocznego Leo, że trzymanie się staroci z dawnych lat przy kompletowaniu wyprawki to ogromny błąd. Wyjaśniła, że substancje zaburzające gospodarkę hormonalną i ftalany w starych, porysowanych plastikach z ubiegłego wieku mogą realnie zaszkodzić rozwojowi niemowląt. Nie do końca rozumiem związaną z tym chemię molekularną, ale spojrzała mi prosto w oczy i oznajmiła, że podgrzewanie jedzenia w plastikowych miseczkach dla dzieci to przepis na katastrofę. Zrobiła przy tym tak poważną minę, że po powrocie do domu wyrzuciłam zawartość połowy szafek w kuchni.

I właśnie dlatego mam teraz absolutnego bzika na punkcie silikonu spożywczego. To nowoczesne, bezpieczne rozwiązanie boomerskiego problemu z plastikiem.

Kiedy Leo ząbkował i wychodziły mu trzonowce, to był jakiś absolutny koszmar. Ślinił się bez końca. Żuł wszystko, co wpadło mu w ręce. Kant stolika kawowego. Trampki Dave'a. Ogon biednego psa. W końcu kupiłam mu Silikonowy Gryzak Wiewiórkę Przynoszący Ukojenie Dziąsłom i to dosłownie uratowało moje zdrowie psychiczne.

Wiem, że mówienie, iż gryzak uratował mi życie, brzmi zbyt dramatycznie, ale mówię całkowicie poważnie. To taki miękki pierścień w odcieniu miętowej zieleni z małym, teksturowanym żołędziem. Ponieważ w 100% zrobiono go z silikonu spożywczego, żadna dziwna chemia nie przedostaje się do ust dziecka i nie gromadzi bakterii w ukrytych szczelinach, jak te przerażające gumowe, piszczące zabawki z naszego dzieciństwa (serio, nie rozcinajcie ich, bo zbierze wam się na wymioty). Wracałam do domu, wrzucałam tę małą wiewiórkę do lodówki na dziesięć minut, po czym dawałam ją do tych jego małych, pulchnych piąstek, a on siedział w swoim krzesełku do karmienia i żuł ją w spokoju. Przez dwadzieścia minut. Udało mi się wypić ciepłą kawę. To było niesamowite.

Drugą rzeczą z epoki boomerów, którą ostro odrzuciłam, były chaotyczne, świecące, plastikowe zabawki. Wiecie, o czym mówię. Moja teściowa ciągle kupowała nam te gigantyczne plastikowe potworki, które pożerają sześć baterii R20 i śpiewają blaszaną, zrobotyzowaną piosenkę na maksymalnej głośności. Mają migające czerwone światełka, pikające guziki i odzywają się znikąd w środku nocy, gdy tylko zatrzeszczy podłoga.

Zapakowałam je wszystkie do kartonu i wyniosłam na strych. Zamiast nich wybraliśmy Drewniany Stojak Edukacyjny Baby Gym.

Jest on po prostu taki... cichy. Został wykonany z drewna pozyskiwanego w sposób odpowiedzialny, a wiszące na nim urocze drobnostki to miękkie, sensoryczne zabawki w spokojnych, naturalnych kolorach – na przykład mały materiałowy słonik. Doktor Aris wspomniała kiedyś, że niemowlęta tak naprawdę wcale nie potrzebują migających neonów, żeby prawidłowo rozwijać mózg. W rzeczywistości te agresywne światła najczęściej tylko je przebodźcowują i sprawiają, że stają się marudne. Zwykłe sięganie po drewniane kółka i ich chwytanie jest o niebo lepsze dla ich orientacji przestrzennej. Co więcej, dzięki temu mój salon nie wygląda, jakby eksplodowała w nim fabryka plastiku. Kiedy Dave niefortunnie potknął się o niego z koszem pełnym prania i nadepnął na jedną z drewnianych nóżek, nie zostawił nawet wgniecenia. Stojak jest niesamowicie solidny.

Jeśli wy też właśnie tracicie zmysły, potykając się w salonie o głośne, toksyczne, plastikowe graty i chcecie się ich wszystkich pozbyć, możecie wziąć głęboki wdech i sprawdzić kolekcję Kianao uspokajających drewnianych stojaków edukacyjnych tutaj.

Prawda o organicznych ubrankach

Teraz pomówmy o ubraniach. Boomerzy kochali syntetyki, bo były tanie i się nie gniotły. Ale skóra niemowlaka to koszmar. Mówię zupełnie szczerze, jest tak wybredna i podatna na wysypki. Kiedy Maya była noworodkiem, miała okropną egzemę, z wściekle czerwonymi plamami pod kolanami i w zgięciach łokci. Lekarz zasugerował, żebyśmy zrezygnowali z ubranek z domieszką poliestru, ponieważ nieoddychające materiały po prostu zatrzymują pot i podrażniają barierę ochronną skóry.

Wpadłam więc w szał nocnych zakupów i kupiłam mnóstwo ubranek z organicznej bawełny, w tym to Body Niemowlęce z Organicznej Bawełny z Falbankami na Rękawach.

Oto moja absolutnie niefiltrowana opinia na jego temat. Sam materiał? Niewiarygodny. To 95% bawełny organicznej i naprawdę pomógł pozbyć się tych wściekle czerwonych plam na nóżkach Mai. Jest absurdalnie miękki, niemal jak masełko. ALE... te małe falbanki przy rękawkach? Są urocze, jeśli robicie pozowane zdjęcie dla babci, ale bywają dość irytujące, kiedy próbujesz wepchnąć wijące się, krzyczące niemowlę w zimowy sweterek. Zwijają się pod pachami. Dodatkowo w drugim dniu użytkowania udało mi się całkowicie zrujnować ten piękny, naturalny kolor gigantyczną eksplozją puree ze słodkich ziemniaków, bo byłam naiwna. Więc tak, kupcie je dla niesamowitych właściwości łagodzących skórę i oddychalności, ale jeśli ubieracie dziecko na cebulkę, może trzymajcie się opcji bez rękawków. Albo po prostu rozbierajcie je do samej pieluszki przed podaniem pomarańczowych warzyw korzeniowych.

W każdym razie, sens tego mojego narzekania jest taki, że bycie rodzicem przypomina gigantyczne wahadło uderzające od pokolenia do pokolenia. Boomerzy ufali swojej intuicji, ale używali okropnych, przepełnionych chemią materiałów. My mamy obsesję na punkcie znajdowania idealnych, organicznych, nietoksycznych i przyjaznych środowisku materiałów, ale za to za grosz nie ufamy własnej intuicji.

Zamiast traktować swoje dziecko jak cyfrowe zwierzątko i zapisywać każde jego mrugnięcie w arkuszu kalkulacyjnym, po prostu sięgnijcie po bezpieczny silikon i drewniane gadżety, odłóżcie telefon do innego pokoju i zaufajcie tej swojej własnej, chaotycznej intuicji. Znacie swoje dziecko o wiele lepiej niż jakakolwiek aplikacja.

Przynajmniej tak kiedyś twierdził dr Spock. I tak sobie siedzę, pijąc moją letnią kawę, i myślę, że w końcu zaczynam mu wierzyć.

Gotowi na to, by wymienić podejrzane, plastikowe rzeczy z drugiej ręki na coś, o co nie musicie się stresować? Odkryjcie pełną kolekcję zrównoważonych i bezpiecznych produktów dla niemowląt od Kianao tutaj, zanim nadejdzie wasza kolejna spirala paniki o 3 nad ranem.

FAQ na nocne napady lęku

Dlaczego my, millenialsi, mamy taką obsesję na punkcie aplikacji do śledzenia wszystkiego?
Bo dorastaliśmy w erze internetu i myślimy, że dane równają się kontroli. Kiedy masz w domu noworodka, masz absolutnie zerową kontrolę nad swoim życiem. Zero. Twój grafik jest dyktowany przez małego tyrana. Aplikacje dają nam iluzję, że jeśli tylko znajdziemy odpowiedni schemat, przewidzimy przyszłość. Spojler: nie da się. Sprawią jedynie, że będziesz płakać w łazience.

Chwila, to dr Spock miał rację we wszystkim?
Pewnie nie we wszystkim. Nie przeczytałam całej książki, bo kto ma czas na czytanie książki z 1946 roku? Ale jego główne przesłanie „zaufaj sobie, wiesz więcej, niż ci się wydaje” jest dzisiaj wręcz desperacko potrzebne. Musimy przestać szukać rad dotyczących każdego najmniejszego problemu wychowawczego na grupach na Facebooku.

Czy te stare plastikowe zabawki z lat 80., które zachowała moja boomerska mama, są bezpieczne?
Boże, nie. Błagam, wyrzućcie je. Według mojej pediatry stare plastiki z czasem się rozkładają i wydzielają świństwa takie jak BPA i ftalany, które zaburzają gospodarkę hormonalną. Do tego wyprodukowano je jeszcze przed ustanowieniem współczesnych standardów bezpieczeństwa. To urocze, że wasza mama zatrzymała waszą starą grzechotkę, ale lepiej zamknijcie ją w gablotce. Nie pozwalajcie jej dziecku żuć.

Jak sprawić, by boomerscy rodzice szanowali moje nowoczesne granice?
Jeśli to rozgryziecie, błagam, natychmiast napiszcie do mnie maila. Dave i ja zazwyczaj tylko się uśmiechamy, kiwamy głowami, mówimy „dzięki za radę”, po czym wracamy do domu i robimy dokładnie to, co i tak zaplanowaliśmy. Nie możecie zmienić tego, w jaki sposób oni was wychowywali, ale macie prawo decydować o tym, co dzieje się w waszym własnym domu. Stawiajcie sprawę jasno, jeśli chodzi o bezpieczeństwo (np. bezpieczny sen i toksyczne plastiki), ale może przymknijcie oko, kiedy znów powiedzą, że rozpuszczacie dziecko, bo za dużo trzymacie je na rękach.