Dlaczego przerażająco realistyczna lalka pomogła mi nie zwariować przed narodzinami drugiego dziecka

Był wtorek, druga po południu. Siedziałam na moim niemiłosiernie poplamionym dywanie z West Elm, mając na sobie ciążowe legginsy z wyraźnym śladem zaschniętego jogurtu na lewym udzie, i patrzyłam, jak mój trzyletni syn Leo próbuje wykonać chwyt rodem z wrestlingu na swoim pluszowym golden retrieverze.

Byłam wtedy dokładnie w siódmym miesiącu ciąży z Mayą. Obok mnie stał kubek z kawą, którą podgrzewałam w mikrofali już trzy razy, a i tak smakowała jak letni smutek. Zwyczajnie przyglądałam się temu brutalnemu, chaotycznemu pokazowi chłopięcej energii, całkowicie sparaliżowana na myśl o wniesieniu kruchej, trzykilogramowej istoty w sam środek tej strefy rażenia.

Leo to kochany chłopiec, naprawdę, ale jego ustawieniem domyślnym jest coś w rodzaju agresywnego turlania się. Nie potrafił pogłaskać kota bez wyrwania mu garści sierści, więc jak u licha miał poradzić sobie z noworodkiem?

W każdym razie, poruszyłam ten temat na kolejnej wizycie kontrolnej Leo. Mój lekarz, doktor Aris, który widział już, jak płaczę z powodu wszystkiego – od pieluszkowego zapalenia skóry po moją własną niezdolność do zamontowania fotelika samochodowego – po prostu spojrzał na mnie i powiedział, że powinnam kupić mu lalkę.

Nie ciężarówkę, nie książeczkę o byciu starszym bratem. Lalkę-niemowlaka.

Nocna internetowa królicza nora i nauka empatii

Średnio podobał mi się ten pomysł, bo szczerze mówiąc, większość takich lalek wydaje mi się trochę przerażająca. Te niemrugające oczy, dziwne proporcje. Ale dr Aris powiedział, że musi być realistyczna, co oczywiście sprawiło, że o 3 nad ranem chwyciłam za telefon, jedząc suche płatki w łóżku i agresywnie googlując, jak nauczyć malucha, żeby nie zmiażdżył niemowlęcia.

Okazuje się, że to cały wielki temat. Skończyło się na tym, że przeczytałam wnikliwy artykuł – chyba na Wirecutter, a może po prostu miałam halucynacje z powodu ciążowej bezsenności – o tym, jak zabawa lalkami dosłownie przeprogramowuje mózg dziecka. Wyobraźcie sobie, że zrobili prawdziwe badania neuroobrazowe, w których umieścili maluchy w maszynach do rezonansu (swoją drogą, o rany, jak utrzymać małe dziecko w bezruchu w rezonansie? To jest dopiero prawdziwa naukowa zagadka!) i odkryli, że zabawa lalkami aktywuje tylną część bruzdy skroniowej górnej.

Prawdopodobnie kaleczę ten termin medyczny, ale to w zasadzie ośrodek empatii w mózgu. Kiedy dzieciaki bawią się realistycznymi lalkami, nawet jeśli bawią się same i po prostu agresywnie wpychają im plastikową butelkę w twarz, tak naprawdę aktywnie ćwiczą sygnały społeczne i empatię.

Wpadłam też w ten dziwnie fascynujący zakątek internetu poświęcony lalkom typu „reborn”. Słyszeliście o nich? To hiperrealistyczne, obciążone lalki, których wielu dorosłych używa do łagodzenia stanów lękowych i regulacji emocji. Na początku pomyślałam sobie, że to jakieś szaleństwo, ale potem przypomniałam sobie, jak bardzo uspokajało mnie, gdy mały Leo zasypiał na mojej klatce piersiowej, więc szczerze – cokolwiek pomaga przetrwać noc, jest okej. Psychologia stojąca za trzymaniem ciężkiego przedmiotu w kształcie dziecka ma w sobie coś niezwykle potężnego.

Reakcja Dave'a na naszego nowego silikonowego współlokatora

Więc ją kupiłam. Poszłam na całość i znalazłam jedną z tych silikonowych lalek, które są miękkie w dotyku i mają anatomicznie poprawne ciało, bo pomyślałam, że przy okazji możemy jej użyć do nauki prawidłowych nazw części ciała.

Lalka przyszła w pudełku w czwartek. Mój mąż Dave otworzył je, nie wiedząc, co jest w środku, a ja po prostu usłyszałam jego krzyk z kuchni.

– Sarah, co to u licha jest?!

Trzymał ją za jedną mięsistą, małą nóżkę i patrzył na nią, jakby to była bomba. Próbowałam mu wytłumaczyć sprawę z tą całą tylną bruzdą skroniową i porady Cary z Taking Cara Babies o równoległym rodzicielstwie, ale Dave tylko gapił się na mnie w milczeniu.

Ale tu zaczyna się najdziwniejsze. Dwa wieczory później Dave oglądał mecz na kanapie, a ja weszłam do pokoju i zobaczyłam, jak bezmyślnie podskakuje lalką na kolanie. Nawet nie zdawał sobie sprawy, że to robi. Istnieje badanie przeprowadzone przez Ohio State University – kolejna rzecz, na którą natrafiłam podczas nocnego, spanikowanego scrollowania – które wykazało, że przyszli ojcowie, którzy spędzili zaledwie pięć minut na odgrywaniu ról z obciążoną lalką, wykazywali znacznie wyższe umiejętności „intuicyjnego rodzicielstwa” kilka miesięcy później. To wyzwala rodzaj pamięci mięśniowej albo instynkt. Dave oczywiście wszystkiemu zaprzeczył i odrzucił lalkę z powrotem na fotel, ale ja wiem, co widziałam.

Ubieranie bobasa

Najtrudniejszym zadaniem było skłonienie Leo do zabawy z lalką tak, aby nie traktował jej jak piłki nożnej. Na początku chciał jej tylko dłubać w oczach.

Zdałam sobie sprawę, że jeśli chcę, aby naprawdę ćwiczył delikatny dotyk, to musi poczuć, że to wszystko dzieje się naprawdę. Zaczęłam więc prosić go o pomoc w ubieraniu lalki w prawdziwe ubranka niemowlęce, które upraliśmy i ułożyliśmy dla Mayi.

Wtedy zorientowałam się, jak bardzo irytująca jest większość ubranek dla dzieci. Próbowaliście kiedyś wcisnąć sztywne, silikonowe ramię do ciasnej koszulki? To doprowadza do szału. Skończyło się na tym, że wyciągnęłam jedno z Niemowlęcych Body z Bawełny Organicznej, które dostaliśmy od Kianao. Mam na ich punkcie absolutnego bzika, bo są niewiarygodnie elastyczne – 95% bawełny organicznej i 5% elastanu.

Leo, którego umiejętności motoryczne ograniczały się w tamtym czasie głównie do zderzania ze sobą klocków Lego, był w stanie autentycznie przeciągnąć kopertowe ramiona body przez dziwnie ciężką głowę lalki bez napadu złości. Ćwiczyliśmy zapinanie małych zatrzasków, co było w zasadzie fizjoterapią dla jego chwytu pęsetowego. Szczerze mówiąc, te body uratowały mi życie również wtedy, gdy Maya w końcu przyszła na świat, bo kiedy prawdziwe dziecko ma awarię pieluchową o 4 rano, potrzebujesz materiału, który rozciąga się na tyle, by ściągnąć ubranko w dół przez ramiona i nie rozsmarować kupy po twarzy malucha. Odmawiam teraz kupowania czegokolwiek innego.

Jeśli jesteś w ciąży, patrzysz na stos maleńkich ubranek i czujesz się kompletnie przytłoczona, zrób sobie przysługę i przejrzyj organiczne ubranka dla niemowląt, które naprawdę mocno się rozciągają. Kiedy będziesz niewyspana, podziękujesz mi za to.

Stacja równoległego rodzicielstwa, która jako tako zadziałała

W każdym razie, chodzi o to, że stworzyliśmy dla tej lalki całe oddzielne życie.

Zrobiłam małą stację do przewijania obok prawdziwego przewijaka, który przygotowaliśmy dla Mayi. Kupiłam lalce jej własne małe pieluszki i chusteczzki. Ilekroć układałam rzeczy Mayi, prosiłam Leo, by układał rzeczy lalki.

Zrobiłam jej nawet strefę do zabawy. Mieliśmy od Kianao Tęczowy Stojak Edukacyjny, czyli przepiękny drewniany stojak w kształcie litery A z wiszącymi zwierzątkami. Powiedziałam Leo, że musi położyć swojego dzidziusia pod matą, żeby mógł „popatrzeć na słonia”.

Będąc całkowicie szczerą, stojak edukacyjny jest wspaniały i o niebo lepszy od tych denerwujących plastikowych mat, które grają skrzeczącą elektroniczną muzykę przyprawiającą mnie o migrenę, ale drewniane nogi stelaża są bardzo szerokie. Trzymaliśmy go w naszym wąskim przedpokoju przez tydzień i przysięgam, że Dave uderzał się w niego palcem u nogi każdego ranka. W końcu musieliśmy go przenieść do kąta w salonie. Jednak Leo uwielbiał kłaść swojego bobasa pod zabawkami i agresywnie uderzać wiszącymi drewnianymi kółkami w twarz lalki, więc wiecie – wyniki treningu delikatności były zróżnicowane.

Kiedy prawdziwe dziecko pojawiło się w domu

Prawdziwy test nadszedł, gdy przywieźliśmy Mayę ze szpitala do domu.

Byłam przerażona. Krwawiłam, byłam wyczerpana, funkcjonowałam na szpitalnych kostkach lodu i czystej adrenalinie, a do tego niosłam do domu to malutkie, kruche niemowlę. Leo przybiegł korytarzem. Przygotowałam się na bolesne zderzenie.

Zatrzymał się około metra od nas. Spojrzał na Mayę, po czym pobiegł z powrotem do swojego pokoju, chwycił lalkę za szyję i wyciągnął ją do salonu. Usiadł obok mnie na kanapie, wrzucił lalkę na swoje kolana i zaczął mocno klepać ją po plecach.

– Mój dzidziuś odbija – ogłosił.

Prawie wybuchnęłam płaczem. Nie było idealnie. Nadal czasami zapomina o tym, jak dużo ma siły, i próbuje podać Mayi metalową ciężarówkę, ale podstawowe zrozumienie, że „dziecko równa się delikatność”, naprawdę w nim było. Lalka autentycznie zadziałała.

Szybki przeskok do teraźniejszości: Maya ma cztery miesiące, a my tkwimy głęboko w piekle ząbkowania. Ślini się tak bardzo, że non stop wygląda, jakby przed chwilą przebiegła maraton, i próbuje wcisnąć sobie całą pięść do buzi.

Wczoraj Leo zobaczył, jak płacze, poszedł do pojemnika z zabawkami i przyniósł Gryzak Pandę, który dostaliśmy od Kianao. Najpierw spróbował wepchnąć go do buzi swojej lalki, po czym zorientował się, że lalka nie potrafi gryźć, więc bardzo ostrożnie podał go Mayi.

Uwielbiam tego małego pandowego gryzaka głównie dlatego, że mogę go po prostu wrzucić do zmywarki na cykl odkażania. Kiedyś kupowałam te estetyczne, drewniane gryzaki dla Leo, ale ciągle żyłam w strachu, że rośnie na nich niewidoczna pleśń, bo nie można ich namaczać w wodzie. Silikonowa panda ściąga mi ten ciężar z głowy, a do tego ma z tyłu dziwną, wypukłą fakturę, którą Maya namiętnie obgryza przez bite dwadzieścia minut, dając mi wystarczająco dużo czasu na wypicie gorącej kawy.

Jeśli spodziewasz się drugiego dziecka i patrzysz, jak twój pierworodny wystrzeliwuje się z kanapy niczym ludzka kula armatnia – nie panikuj. Po prostu kup mu trochę upiorną, dziwnie miękką lalkę. Porozrzucaj ją po domu. Pozwól swojemu mężowi przypadkowo nawiązać z nią więź podczas oglądania meczu. Zmuś malucha do zakładania jej pajacyka. Brzmi to absurdalnie, ale kiedy zobaczysz, jak twoje dzikie, zbuntowane dziecko delikatnie klepie prawdziwe niemowlę po plecach, zdasz sobie sprawę, że ten dziwny, silikonowy współlokator był wart każdej złotówki.

Gotowa na przygotowanie swojego własnego chaotycznego malucha na rodzeństwo? Złap trochę elastycznych, bezstresowych ciuszków do ćwiczeń i sprawdź całą kolekcję zrównoważonych niezbędników od Kianao, zanim naprawdę uderzy w ciebie brak snu.

Cała prawda o zabawie lalkami (FAQ)

1. Czy silikonowa lalka jest naprawdę lepsza od taniej plastikowej?

   Z mojego doświadczenia – tak, o wiele. Te tanie plastikowe są tak sztywne, że maluchy irytują się, próbując je utrzymać lub ubrać, co zazwyczaj kończy się rzuceniem lalki w drugi kąt pokoju. Miękkie silikonowe lub szmaciane lalki trochę ważą, co – jak powiedział mi doktor Aris – doskonale naśladuje uspokajający ciężar prawdziwego niemowlaka. Poza tym nie stukają głośno, gdy dziecko upuści je na drewnianą podłogę o 6 rano.

2. Kiedy powinnam dać lalkę mojemu dziecku?

   Ja to zrobiłam około dwóch miesięcy przed narodzinami Mayi, co okazało się idealnym momentem. Jeśli zrobisz to zbyt wcześnie, dziecko straci zainteresowanie i lalka stanie się po prostu kolejnym gratem na dnie pojemnika z zabawkami. Jeśli zrobisz to w dniu powrotu ze szpitala, to zmian w jednym czasie będzie o wiele za dużo. Daj dziecku kilka tygodni na wydłubywanie lalce oczu i wyrzucenie z siebie całej tej dziecięcej agresji, zanim na świecie pojawi się prawdziwy dzidziuś.

3. Co zrobić, jeśli moje dziecko po prostu rzuca lalką po pokoju?

   Szczerze? Na początku mu na to pozwól. Przez pierwszy tydzień Leo dosłownie rzucał swoją lalką o podłogę. Ja po prostu na spokojnie to komentowałam: „Ojej, dzidziuś uderzył się w główkę, dajmy mu buziaka, żeby poczuł się lepiej”. Nie możesz wymusić empatii, musisz ją po prostu pokazywać własnym przykładem, aż dziecko przestanie zachowywać się jak dziki szop pracz. W końcu zorientuje się, że lalkę traktuje się inaczej niż pluszowego psa.

4. Jak czyścić te realistyczne lalki?

   To jest ta obrzydliwa część. Ponieważ mają tę lekko lepką, realistyczną teksturę skóry, przyciągają kurz i sierść zwierząt jak magnes. Odkryłam, że przetarcie jej wilgotną myjką i odrobiną łagodnego płynu do naczyń w zupełności wystarcza. Nie używaj chusteczek nawilżanych dla niemowląt do mycia lalek silikonowych – przekonałam się na własnej skórze, że alkohol czy cokolwiek, co w nich jest, z czasem sprawia, że silikon staje się bardzo dziwny i lepki.

5. Czy kupiłaś lalkę anatomicznie poprawną?

   Tak, głównie dlatego, że pomyślałam, że skoro i tak robimy lekcje anatomii, to możemy przynajmniej być precyzyjni. Szczerze mówiąc, pomogło to oswoić dziecko ze zmianą pieluch. Leo zrozumiał, że wycieranie lalki to po prostu część rutyny, więc kiedy zobaczył, jak zmieniam bardzo prawdziwe i bardzo obrzydliwe pieluchy Mayi, nie był tym zszokowany ani zbytnio zaciekawiony. Skwitował to tylko zdaniem: „Dzidziuś zrobił kupę” i wrócił do jedzenia krakersów.