Brutalne przed i po: cała prawda o przygotowaniach na dziecko

Byłam w dwudziestym ósmym tygodniu ciąży, stojąc na środku naszej ciasnej, drugiej sypialni w Chicago, trzymając w rękach idealnie złożony stosik organicznych pieluszek do odbijania. Kolorystycznie dopasowałam przegródki w szufladach. Naprawdę wyprasowałam prześcieradła do łóżeczka. Myślałam, że rozszyfrowałam kod do całego etapu przygotowań na nadejście dziecka, zakładając, że moje lata pracy na pediatrycznym ostrym dyżurze oznaczają, że mogę zaplanować dzień noworodka tak samo, jak planowałam moje obchody kliniczne. Myliłam się w sposób spektakularny, wręcz komiczny.

Etap "przed" w przygotowaniach do dziecka to przede wszystkim miękkie oświetlenie i starannie wyselekcjonowane listy wyprawkowe. Myślisz, że budujesz spokojne środowisko, w którym twoje dziecko łagodnie powita świat. Kupujesz podgrzewacze do chusteczek. Kupujesz małe, plecione koszyczki na rzeczy, które wcale ich nie potrzebują.

Etap "po" wygląda zupełnie inaczej. Przynosisz dziecko do domu, poziom adrenaliny gwałtownie spada i uświadamiasz sobie, że wcale nie urządziłaś pokoiku dziecięcego. Zbudowałaś oddział obserwacji medycznej dla malutkiego, kruchego współlokatora, który komunikuje się wyłącznie za pomocą krzyku i płynów fizjologicznych. Moje doświadczenie kliniczne nie uchroniło mnie przed czystą paniką wynikającą z faktu, że jestem całkowicie odpowiedzialna za utrzymanie własnego dziecka przy życiu.

Oto, w co wierzyłam, jeśli chodzi o przygotowania na noworodka, w zestawieniu z surową, chaotyczną rzeczywistością tego, co faktycznie pozwoliło nam przetrwać.

Złudzenie bezpiecznego snu

Słuchajcie, zanim urodziłam, wydałam zawstydzającą kwotę na oddychający ochraniacz do łóżeczka i pasujący do niego kaszmirowy kocyk. Wyglądało to jak rozkładówka z drogiego katalogu. Wyobrażałam sobie mojego synka śpiącego spokojnie pod miękką kołderką w neutralnych barwach.

Potem poszliśmy na naszą pierwszą wizytę pediatryczną. Dr Patel, która ma podejście do pacjenta godne doświadczonego generała armii, spojrzała na moje zmęczone oczy i zapytała, gdzie śpi dziecko. Zaczęłam opowiadać o pięknym wystroju łóżeczka. Przerwała mi i wygłosiła standardowy wykład o bezpiecznym śnie, który jako pielęgniarka wygłosiłam setki razy, ale to uderzyło we mnie zupełnie inaczej, gdy chodziło o moje własne dziecko.

Przypomniała mi, że noworodki śpią około szesnastu godzin na dobę, przeważnie w urywanych, dwugodzinnych blokach. Powiedziała mi, że łóżeczko musi wyglądać jak opuszczone pustkowie. Płasko, twardo, na plecach. Żadnych poduszek, luźnych kocyków, ochraniaczy, żadnych pluszaków. To jedyny sposób, by faktycznie zmniejszyć ryzyko Zespołu Nagłego Zgonu Niemowląt (SIDS).

Wróciłam do domu i ogołociłam łóżeczko do samego prześcieradła z gumką. Wyglądało chłodno i smutno. Ale było bezpieczne. Cały ten przemysł estetyki pokoików dziecięcych opiera się na sprzedawaniu ci rzeczy, o których pediatrzy wyraźnie powiedzą ci, abyś nie kładła ich w pobliżu śpiącego niemowlęcia. Potrzebujesz tylko płaskiego materaca i wyczerpanego noworodka.

Salonowy ostry dyżur ponad estetykę pokoiku

Moim największym błędem było założenie, że to w pokoju dziecięcym będzie toczyć się moje macierzyństwo. Przez pierwsze dwa miesiące ledwie postawiłam stopę w tym pięknie urządzonym pokoiku. Życie toczyło się w tym dokładnie rogu kanapy w salonie, gdzie wysiedziałam w poduszkach trwałe wgłębienie.

Nie potrzebujesz scentralizowanego stanowiska do przewijania na piętrze. Potrzebujesz rozproszonych punktów zaopatrzeniowych, rozsianych po całym domu, jakbyś przygotowywała się na oblężenie. Nazywam je stacjami pierwszej pomocy.

W środku nocy, kiedy funkcjonujesz po zaledwie trzech godzinach przerywanego snu, przejście przez korytarz wydaje się jak przeprawa przez pustynię. W końcu zaadaptowałam te wszystkie ozdobne koszyczki, tworząc funkcjonalne zestawy przetrwania, które zamieszkały na stoliku kawowym, mojej szafce nocnej i na podłodze w łazience.

Jeśli chcesz się szczerze przygotować, włóż te rzeczy do koszyka w zasięgu ręki wszędzie tam, gdzie planujesz przesiadywać najczęściej:

• Bezzapachowe chusteczki i pieluszki z organicznej bawełny, ponieważ skóra noworodka reaguje absolutnie na wszystko.
• Krem ochronny, który nie wymaga szpatułki do nałożenia – na te dziesięć brudnych pieluch, które będziesz codziennie zmieniać.
• Wielką butelkę wody dla siebie, ponieważ karmienie piersią sprawia, że jesteś bardziej spragniona niż kiedykolwiek w życiu.
• Trzy zapasowe body, ponieważ niespodziewane, wybuchowe kupy ignorują twój harmonogram.

Mam bardzo zdecydowane zdanie na temat tego, co dzieci powinny nosić na tym etapie. Moim życiem rządziło Dziecięce body z organicznej bawełny. To wół roboczy. Ma 5% elastanu, co oznacza, że możesz rozciągnąć dekolt i ściągnąć go przez ramiona dziecka, gdy nieuniknienie się zabrudzi, zamiast przeciągać pobrudzone ubranko przez jego twarz. Jest bezpretensjonalne, miękkie i znosi pranie w wysokich temperaturach.

Mam też Body z organicznej bawełny z falbankami na rękawach, które jest w porządku. Wygląda uroczo, jeśli teściowa wpada z wizytą, a ty chcesz udawać, że ogarniasz życie. Ale nikt nie będzie użerał się z falbankami o czwartej nad ranem, kiedy dziecko płacze.

Kikut pępowiny i panika związana z odpornością

W szpitalu dzieci wydają się takie solidne. Potem przywozisz je do domu i uświadamiasz sobie, że mają zerową kontrolę nad główką i kawałek zasychającej tkanki przyczepiony do brzucha. Kikut pępowiny wygląda jak kawałek przypalonego boczku, a lęk związany z dbaniem o niego pochłonął moje pierwsze dwa tygodnie.

Myślałam, że będziemy mieć urocze, radosne kąpiele w małej plastikowej wanience. Rzeczywistość podyktowała mycie gąbką na ręczniku na podłodze. Bierzesz po prostu ciepłą, wilgotną myjkę i przecierasz kluczowe miejsca. Musisz utrzymywać ten kikut w suchości, dopóki sam nie odpadnie, co wydaje się trwać dekadę, ale zazwyczaj to tylko dziesięć do dwudziestu dni. Zamoczenie go to proszenie się o infekcję, a to ostatnia rzecz, z którą chcesz się teraz zmagać.

Dostałam też bzika na punkcie mycia rąk. Układ odpornościowy u noworodków w zasadzie nie istnieje. Zmuszałam każdego, kto wchodził do mieszkania, do szorowania rąk, jakby miał asystować przy operacji. Z perspektywy czasu, może zmuszanie dostawcy jedzenia do użycia płynu do dezynfekcji było przesadą, ale wytyczne pediatryczne są dość jasne co do rygorystycznej higieny rąk przed dotykaniem dziecka poniżej drugiego miesiąca życia. Ich maleńkie ciałka po prostu nie radzą sobie jeszcze z pospolitymi patogenami.

Przetrwanie załamania podczas "godziny czarownic"

Nikt nie ostrzega cię przed tzw. „godziną czarownic” w sposób, który szczerze przygotowałby cię na to obciążenie psychiczne. Myślałam, że niemowlęta płaczą tylko wtedy, gdy są głodne lub mokre. Nie wiedziałam o "aktualizacji oprogramowania" rozwojowego, która następuje w okolicach szóstego tygodnia.

Każdego wieczoru, tuż po zachodzie słońca, moje słodkie, współpracujące niemowlę zamieniało się w spiętego, wrzeszczącego ziemniaczka. Zazwyczaj nasilało się to między piątą po południu a jedenastą w nocy. Książki nazywają to marudzeniem. Ja nazywam to codziennymi negocjacjami z terrorystą.

Przetestowałam na nim każdą możliwą technikę uspokajania. Przystawialiśmy się "skóra do skóry", aż byłam cała spocona. Skakaliśmy na piłce do jogi, aż łapały mnie skurcze w łydkach. Spowijanie pomagało – ciasne owinięcie imitujące łono matki, ale musisz z tym przestać w sekundzie, w której dziecko zaczyna wykazywać oznaki przekręcania się, w przeciwnym razie staje się to ryzykiem uduszenia.

Tym, co ostatecznie uratowało moje zdrowie psychiczne, było odwracanie uwagi. Około trzeciego miesiąca, kiedy jego oczy potrafiły już poważnie śledzić obiekty, rozłożyłam w salonie Drewniany stojak edukacyjny. Większość mat i stojaków edukacyjnych wygląda tak, jakby eksplodowała fabryka plastiku, ale ten to po prostu spokojne, naturalne drewno z kilkoma wiszącymi kształtami. Nie powstrzymywał on pełnego ataku histerii, ale gdy udawało mi się przyłapać małego na wpatrywaniu się w drewnianego słonika, często kupowało mi to te dwanaście minut, których potrzebowałam, by zjeść zimnego tosta w ciszy.

Około czwartego miesiąca, płacz z "godziny czarownic" powoli przerodził się w płacz z powodu ząbkowania. To płynne przejście z jednej niedoli w drugą. Jego rączki były nieustannie w buzi, a on sam ślinił cztery śliniaki dziennie. Trzymaliśmy Silikonowy gryzak Panda w lodówce. Zimny silikon przynosił jego opuchniętym dziąsłom odrobinę ulgi. Jest wystarczająco płaski, by jego niezdarne rączki mogły go swobodnie trzymać bez upuszczania co dziesięć sekund, co oznaczało, że nie musiałam stać i trzymać go za niego.

Nie da się rozpieścić wrzeszczącego ziemniaczka

Najtrudniejszą rzeczą do dostosowania między tym co "przed" a "po" nie było wcale fizyczne wyczerpanie. Było to obciążenie psychiczne. Miałam to z góry powzięte przekonanie, że muszę być stanowcza. Myślałam, że jeśli będę go podnosić za każdym razem, gdy płacze, wyrobię w nim złe nawyki.

Moja lekarka natychmiast ucięła te pomysły. Nie da się rozpieścić noworodka. Ich mózgi nie mają jeszcze zdolności do manipulacji. Kiedy płaczą, zgłaszają po prostu awarię systemu. Podnoszenie ich uczy je, że świat reaguje na ich potrzeby. To buduje bezpieczną więź.

Kiedy zaakceptowałam fakt, że moim jedynym zadaniem jest bycie responsywną, presja nieco spadła. Razem z mężem zaczęliśmy dzielić noc na dyżury. On brał blok od ósmej do pierwszej. Ja spałam ze stoperami w uszach w pokoju gościnnym. Ja brałam blok od pierwszej do szóstej. Uzyskanie czterech godzin nieprzerwanego snu to jedyna różnica między depresją poporodową a podstawowym macierzyńskim przetrwaniem.

Pozwoliliśmy, by w mieszkaniu zapanował obrzydliwy bałagan. Zamawialiśmy jedzenie na wynos przez bity miesiąc. Ignorowaliśmy SMS-y. Mit o perfekcyjnym, promiennym okresie poporodowym to kłamstwo wciskane nam przez media społecznościowe. Rzeczywistość jest chaotyczna, surowa i całkowicie przytłaczająca. Ale ostatecznie wypracowujesz swoje własne procedury. Przestajesz patrzeć na ozdobne koszyczki w pokoju dziecięcym i skupiasz się po prostu na dziecku przed tobą.

Sprawdź naszą pełną kolekcję zrównoważonych, pozbawionych bzdur niezbędników dla niemowląt tutaj.

Chaotyczne pytania z nocnego dyżuru

Jeśli wciąż nie śpisz i wpatrujesz się w klatkę piersiową swojego dziecka, żeby upewnić się, że się unosi, równie dobrze możesz przeczytać to, zanim spróbujesz ponownie zasnąć. Dasz sobie radę, kochana.

Jak często noworodek tak naprawdę potrzebuje kąpieli?

Prawie nigdy. Zanim kikut pępowiny odpadnie, wystarczy mycie gąbką dwa razy w tygodniu. Nawet po jego zagojeniu, dzieci przecież nie pracują w kopalni węgla. Nie brudzą się tak bardzo. Dwie lub trzy kąpiele w tygodniu w zupełności wystarczą. Jeśli będziesz je myć codziennie, po prostu wysuszysz ich skórę i stworzysz zupełnie nowy problem z egzemą, o który będziesz musiała się martwić.

Kiedy ten wieczorny płacz wreszcie się skończy?

"Godzina czarownic" zazwyczaj osiąga szczyt około szóstego do ósmego tygodnia. Wydaje się, że będzie to trwać wiecznie, ale zazwyczaj zanika do trzeciego lub czwartego miesiąca życia. Ich układ nerwowy po prostu zaczyna lepiej przetwarzać świat. Do tego czasu kup sobie stopery, aby nieco stłumić ten poziom decybeli, gdy będziesz z nim skakać na piłce.

Czy to normalne, że moje dziecko śpi cały dzień, a w nocy imprezuje?

Tak. To się nazywa odwróceniem cyklu dnia i nocy. W łonie matki twoje ruchy w ciągu dnia kołysały je do snu, a gdy w nocy kładłaś się spać – one się budziły. Zmiana tego rytmu zajmuje kilka tygodni. W ciągu dnia utrzymuj w domu jasność i normalny poziom hałasu, a w nocy – całkowitą ciemność i nudę. Nie nawiązuj kontaktu wzrokowego podczas karmień o 3 nad ranem.

Czy naprawdę muszę budzić śpiące dziecko na karmienie?

Na samym początku – tak. Dopóki nie odzyskają swojej masy urodzeniowej, pediatrzy zazwyczaj zalecają karmienie co dwie do trzech godzin, nawet jeśli trzeba w tym celu dziecko obudzić. Kiedy moja lekarka dała mi zielone światło, że jego waga jest w porządku, przestałam go budzić. Nigdy nie budź śpiącego, zdrowego, dobrze rosnącego niemowlaka, chyba że masz dyplom medyczny, który mówi ci, że jest inaczej.