Gdy pęka różowa bańka: Jak przetrwać szał na punkcie Baby Glindy

Była 7:14 we wtorek, a ja stałam w kuchni w poplamionych dresach z czasów studenckich mojego męża, desperacko próbując zeskrobać zaschniętą owsiankę z blatu paznokciem, kiedy do pokoju wkroczyła Maya. Moja siedmiolatka miała ręcznik zarzucony na głowę niczym długie włosy, trzymała drewnianą łyżkę jak berło i oznajmiła z absolutną, niczym nieuzasadnioną pewnością siebie dziecka, które nigdy w życiu nie zapłaciło rachunku za prąd, że nie jest już Mayą. Od teraz reaguje wyłącznie na imię „Glinda”.

I tak oto fenomen małej Glindy oficjalnie sforsował nasze domowe mury.

W sensie, rozumiem to. Nowe filmy z serii *Wicked* są dosłownie wszędzie. Nie da się wejść do marketu, żeby nie zostać zaatakowanym przez agresywnie różowo-zielony marketing. Ale szczerze myślałam, że jesteśmy bezpieczni? Wiecie, myślałam, że Maya wciąż tkwi w swojej dziwnej fazie zbierania robaków, a Leo, mój czterolatek, interesuje się tylko tym, co ma koła i wydaje przeraźliwe dźwięki syreny. Ale nie. Internet, a może dzieciaki na przerwie w szkole, zrobiły swoje. I nagle mój dom zatonął w estetyce małej Glindy, a mój mąż Dave zaczął znajdować bezpańskie różowe cekiny w swojej brodzie, co, bądźmy szczerzy, wygląda przezabawnie u 40-letniego programisty, no ale jednak.

Zmierzam do tego, że bardzo szybko uświadomiłam sobie jedno: musimy wymyślić, jak przetrwać to kulturowe tsunami, nie zamieniając całego domu w plastikowy koszmar rodem z fast fashion.

Poranek, w którym mój salon stał się rażąco różowy

Ta obsesja wcale nie zaczęła się od głębokich, wartościowych motywów płynących z opowieści. O boże, nie. Zaczęło się od tiulu. Taniego, gryzącego, wysoce łatwopalnego poliestrowego tiulu, który obecnie wciska nam każda sieciówka. Maya błagała o sukienkę. Płakała. Negocjowała. Oferowała, że sprzeda sąsiadowi Leo za osiemdziesiąt złotych, byle tylko dostać błyszczącą, różową różdżkę, którą widziała na YouTube.

Dziewczyny, byłam tak potwornie zmęczona. Funkcjonowałam na czterech godzinach snu i zimnej kawie, którą podgrzewałam w mikrofali już chyba z trzy razy. Część mnie po prostu chciała kupić tę głupią, plastikową sukienkę, żeby w końcu przestała patrzeć na mnie jak na Złą Czarownicę z Zachodu. Ale nie potrafiłam. Za każdym razem, gdy dotykam tego taniego materiału na kostiumy, od razu wyobrażam go sobie na wysypisku śmieci w roku 3024, w nienaruszonym stanie, dławiącego zrobotyzowaną mewę czy coś w tym stylu.

Spróbowałam więc pójść na kompromis. Nie mogłam znaleźć sukienki dla starszaka, która spełniałaby moje absurdalnie wysokie standardy dotyczące nieniszczenia planety, ale moja siostra właśnie urodziła dziecko, a mnie wzięło na niesamowitą nostalgię. Skończyło się na agresywnych zakupach online o 2 w nocy i kupieniu body z falbankami z organicznej bawełny marki Kianao dla mojej nowo narodzonej siostrzenicy.

Mówię Wam, mam dziwną obsesję na punkcie tego malutkiego ubranka. Wykonane w 95% z organicznej bawełny, więc absolutnie nie przypomina gryzącego kostiumu na Halloween. I te delikatne rękawki z falbankami, które są po prostu... ach, perfekcyjne. Daje energię prawdziwej, dobrej czarownicy, nie wyglądając przy tym jak tandetny baner reklamowy. Kiedy przyszła paczka, Maya od razu spróbowała wcisnąć je na naszego starszego kota, Barnabę, bo stwierdziła, że Barnaby musi wyglądać „popularnie”. Barnaby w brutalny sposób okazał swoją dezaprobatę. Ale materiał jest tak miękki i elastyczny, że przetrwał te kocie zapasy zupełnie bez szwanku (co, szczerze mówiąc, potwierdza zalety domieszki elastanu). To bez dwóch zdań moja ulubiona rzecz, jaką kupiłam w tym roku, chociaż strasznie ubolewam nad tym, że nie robią ich w moim rozmiarze.

Co moja lekarka naprawdę powiedziała o latających małpach i czasie przed ekranem

Kiedy sytuacja z garderobą została chwilowo opanowana, natrafiliśmy na kolejną przeszkodę: sam film. Maya chciała obejrzeć wszystko. Wszystkie urywki, zwiastuny, nagrania zza kulis, i chciała, żeby Leo oglądał to wszystko razem z nią.

Przypominam, Leo ma cztery lata. Uważa, że odkurzacz to rozumny potwór, który chce zjeść jego palce u stóp. Byłam niemal pewna, że latające małpy skończą się tym, że nie zmrużę oka aż do 2029 roku.

Akurat w tym samym tygodniu mieliśmy bilans czterolatka z dr Aris. Uwielbiam naszą panią doktor, bo też wygląda, jakby nie spała od lat 90., więc z góry nie ma mowy o żadnym ocenianiu. Zapytałam ją o tę całą sytuację z filmem, desperacko mając nadzieję, że po prostu wypisze mi receptę z wielkim napisem „ZAKAZ EKRANÓW”, żeby cała wina spadła na nią.

Zamiast tego nasza lekarka tylko westchnęła i powiedziała, że Amerykańska Akademia Pediatrii ma swoje wytyczne dotyczące wartościowych programów i ograniczania czasu przed ekranem do godziny w wieku Leo, ale zauważyła też, że to ja znam swoje dziecko najlepiej. Mruknęła coś o tym, jak mózgi dzieci przetwarzają straszne obrazy w zależności od etapu ich rozwoju, i jak ogromne znaczenie ma wspólne oglądanie, żeby w razie czego móc zatrzymać film i coś wytłumaczyć. Myślę, że zrozumiałam może z połowę medycznej wiedzy, którą we mnie rzuciła – głównie dlatego, że w tym momencie mój mózg to w zasadzie szwajcarski ser, ale również dlatego, że Leo właśnie bardzo aktywnie próbował zjeść drewnianą szpatułkę do gardła.

Żeby odwrócić jego uwagę w gabinecie, wysypałam na podłogę zestaw miękkich klocków sensorycznych dla dzieci, które trzymam w mojej przepastnej torbie w stylu Mary Poppins. To miękkie, gumowe klocki, podobno wolne od BPA, co jest super, i mają wytłoczone cyferki i zwierzątka. Są w porządku. To znaczy, to po prostu klocki. Nie sprawiają magicznie, że dziecko siedzi cicho i rozmyśla nad sensem wszechświata, a on przeważnie używa ich do budowania tego, co sam nazywa „wieżami uderzeniowymi”, ale przynajmniej nie bolą, gdy nieuchronnie wdepnę w nie bosą stopą w środku nocy – i to jest zwycięstwo. Zaczął budować różową wieżę prosto na podłodze przychodni, ogłaszając wszem i wobec, że to „magiczny zamek”.

W każdym razie, sens słów dr Aris był z grubsza taki, że nie powinnam po prostu sadzać ich przed telewizorem i iść składać pranie. Jeśli mieliśmy zamiar zanurzyć się w uniwersum krainy Oz, musiałam być tam z nimi na pierwszej linii frontu, wyjaśniając, dlaczego zielona pani była wściekła, a dlaczego różowa zachowywała się jak totalna snobka.

Jak wytłumaczyć kwestię przywilejów komuś, kto wciąż zjada płatki podniesione z podłogi

I tutaj sprawy niesamowicie się skomplikowały. Ponieważ postać małej Glindy to nie tylko same iskierki i brokat. Jeśli wczytacie się w tę historię, zobaczycie, że to dziewczyna z masą wad, niesamowicie uprzywilejowane dziecko, któremu przez całe jej błyszczące życie nikt nigdy nie powiedział „nie”.

Naprawdę próbowałam wytłumaczyć to Mayi. Z całych sił.

Posadziłam ją na kanapie, uzbrojona w moją letnią kawę, i spróbowałam wykreować ten głęboki, oświecony rodzicielski moment, rozmawiając o inteligencji emocjonalnej.

Oto lista rzeczy, których naprawdę próbowałam nauczyć moją siedmiolatkę, podczas gdy ona była zajęta próbami balansowania drewnianą łyżką na nosie:

• Empatia jest trudna, kiedy żyjesz w strefie komfortu: Próbowałam wyjaśnić, że Glinda dorastała jako ukochane, chronione pod kloszem dziecko, i to sprawia, że jest jej strasznie trudno zrozumieć kogoś takiego jak Elphaba, kto o wszystko w życiu musiał walczyć. Maya tylko zamrugała do mnie oczami i powiedziała: „Ale ona ma takie lśniące włosy”.
• Autentyczność jest ważniejsza od popularności: Zapytałam Mayę, czy ktoś kiedyś próbował ją zmienić, żeby „pasowała do reszty”, licząc na poważną dyskusję o presji rówieśniczej. Maya powiedziała mi, że jej koleżanka Chloe kazała jej przestać jeść ziemię na przerwach. Musiałam przyznać, że Chloe faktycznie miała sporo racji.
• Skomplikowane przyjaźnie bywają trudne: Próbowałam podkreślić, że bycie prawdziwym przyjacielem oznacza wspieranie kogoś, nawet jeśli tak bardzo różni się od ciebie, a nie robienie mu metamorfozy po to, by wyglądał jak ty.

Produkowałam się na temat motywu „popularnej dziewczyny” przez bite piętnaście minut. Mówiłam o tym, jak społeczeństwo warunkuje młode dziewczynki do przedkładania estetyki nad treść, i jak musimy obalić patriarchalne definicje tego, co uchodzi za bycie „dobrym”. Byłam cała zlana potem. Czułam się tak, jakbym wygłaszała konferencję na TEDx prosto z mojej własnej kanapy.

Dave wszedł, posłuchał mnie przez trzydzieści sekund, uniósł brwi z niedowierzaniem i natychmiast zawrócił na pięcie.

A Maya tylko bardzo delikatnie poklepała mnie po kolanie i powiedziała: „Dobrze, mamusiu. A mogę dostać już przekąskę?”

Szczerze? To naprawdę frustrujące. Starasz się wlać cały ten trudny, arcyważny kontekst społeczny do ich małych główek, a one po prostu go odfiltrowują, bo ufiksowały się na błyszczących rzeczach. Ale muszę sobie przypominać, że to maraton, a nie sprint. Ziarenko zostało zasiane, nawet jeśli obecnie tonie pod górą różowego tiulu. A co do tego całego gościa nazywanego Czarnoksiężnikiem i gadającej kozy? Cóż, całkowicie pominęliśmy tę kwestię, bo po prostu nie miałam już na to siły.

Jak dzielić się magią, ale bez plastikowych śmieci

Kilka tygodni po rozpoczęciu się tej udręki, musiałam iść na baby shower mojej koleżanki z pracy. I zgadnijcie, jaki był motyw przewodni? Zgadza się. Impreza w klimacie „Małej Glindy”. Prawie wybuchłam śmiechem, kiedy zobaczyłam zaproszenie. Wpływ kulturowy, jaki ten film ma na kobiety z pokolenia millenialsów, to naprawdę jakiś obłęd.

Zamiast jednak wpisywać się w listę prezentów rodem z sieciówek fast fashion, postanowiłam się wyłamać. Skoro mamy świętować przyjście na świat nowego, małego człowieka, równie dobrze możemy kupować rzeczy, które nie zaczną powoli zatruwać jego pokoiku. Ostatecznie kupiłam jej drewniany stojak edukacyjny | tęczowy stojak gimnastyczny dla niemowląt ze zwierzątkami.

Jest naprawdę przepiękny. Posiada te stonowane barwy w odcieniach ziemi, które wpisują się w magiczną estetykę, nie krzycząc przy tym „KUPIŁAM TO NA STOISKU W KINIE”. Drewniana rama jest super wytrzymała, a zawieszony słonik i kształty geometryczne służą prawdziwej stymulacji dziecięcego mózgu, zamiast przebodźcowywać migającymi lampkami LED i chaotycznymi odgłosami z głośniczków. Moja koleżanka popłakała się, kiedy go otworzyła – choć gwoli ścisłości, była w ósmym miesiącu ciąży i ryczała również dlatego, że z kateringu zniknęły mini quiche, więc to głównie burza hormonów wykonywała tu ciężką pracę.

Jeśli Wy też toniecie w tym kulturowym szaleństwie, a pragniecie jedynie znaleźć rzeczy, które są naprawdę bezpieczne i miękkie dla Waszych maluchów, powinniście poważnie odkryć kolekcję organicznych ubranek dla dzieci. To prawdziwe wybawienie, gdy próbujesz jakoś uchronić się przed wszechobecnym poliestrem.

W oczekiwaniu na pęknięcie bańki

Nadal tkwimy w tym po uszy. Obecnie Maya zmusza Dave'a do nauki choreografii piosenki „Popular”, co bez dwóch zdań jest karą, na którą sobie zapracował po tym, jak wyjadł ostatnią z moich ukrytych czekoladek. A Leo wciąż terroryzuje kota swoimi gumowymi klockami.

Wiem, że w końcu z tego wyrośnie. Kiedyś różowa różdżka wyląduje upchnięta pod łóżkiem obok zaschniętej ciastoliny i zaginionych skarpetek, a Maya przejdzie do kolejnej obsesji, kiedy tylko pojawi się nowe wielkie zjawisko kulturowe. Zanim to jednak nastąpi, staram się to jakoś przetrwać. Zamiast totalnie świrować na punkcie limitów czasu ekranowego i wygłaszać wykłady na temat różnic społeczno-ekonomicznych w krainie Oz, podczas gdy ona ma ochotę po prostu się przebierać, siadam razem z nią na podłodze, piję moją beznadziejną kawę i odpowiadam na te jej niekończące się pytania.

A jeśli też zmagacie się z nagłym najazdem popkulturowych obsesji w swoim domu, zróbcie sobie kolejny kubek kawy i koniecznie sprawdźcie kolekcję zabawek edukacyjnych od Kianao – znajdziecie tam fajne alternatywy dla ekranów, przy których nie będziecie mieli ochoty wyrwać sobie włosów z głowy.

Zawiłe pytania, które bez przerwy słyszę (FAQ)

Czy ten nowy film naprawdę jest bezpieczny do obejrzenia dla niemowlęcia albo malucha?
Okej, to mówiąc z mojej mocno wykończonej perspektywy: absolutnie nie. Klasyfikacja wiekowa PG (za zgodą rodziców) nie wzięła się tam bez powodu. Nasza pani doktor tłumaczyła, że małe głowy po prostu nie są w stanie przetwarzać przerażających obrazów (halo, te latające małpy i upiorni strażnicy) w taki sam sposób jak starsze dzieci. Jeśli Twój maluch nie skończył jeszcze pięciu lat, bezpieczniej będzie poprzestać na puszczaniu muzyki z filmu w aucie i odpuszczeniu wpatrywania się w ekran. U nas póki co to działa, a robię to głównie dlatego, że stanowczo odmawiam późniejszego borykania się z nocnymi lękami.

Jak powstrzymać dziecko przed sięganiem po tony tanich, plastikowych gadżetów z sieciówek?
Posłuchaj, nie zakażesz im tego chcieć, bo pracownicy agencji reklamowych to po prostu mroczni geniusze. Ale masz kontrolę nad tym, co przynosicie do własnego domu. Ja staram się kierunkować pragnienia Mayi, szukając ekologicznych i porządnych jakościowo odpowiedników tego, o czym akurat marzy. Na przykład zastępuję plastikową, świecącą w ciemności różdżkę przepiękną, wykonaną z drewna; kupuję jej ubranka z miękkiej, organicznej bawełny w tym charakterystycznym odcieniu różu zamiast okropnie gryzących kostiumów z poliestru. Szczerze? To są niekończące się negocjacje.

Czy faktycznie mogę wykorzystać ten trend, żeby nauczyć moje dzieci czegoś pożytecznego?
Jasne! To znaczy – u mnie skończyło się to małą katastrofą, ponieważ moja córka ma zaledwie siedem lat i łatwo się rozprasza, niemniej sens całej tej historii opiera się o losy dwóch całkowicie odmiennych dziewczyn, które próbują odnaleźć wspólny język. To znakomity pretekst do otwarcia dyskusji o empatii, wytłumaczenia, dlaczego nie powinniśmy osądzać innych po tym, że wyglądają lub zachowują się inaczej, i że szczerze mówiąc, bycie „najbardziej popularną osobą” nie jest absolutnie najważniejszą rzeczą na tym świecie. Tylko przygotuj się zawczasu, że puszczą twoje cenne życiowe mądrości mimo uszu, lgnąc do tego, co błyszczy.

O co w ogóle chodzi z tą bawełną organiczną? Czy naprawdę robi aż taką różnicę?
O rany, jeszcze jak! Zwykłam uważać, że to kolejne chwytliwe hasło marketingowe eko-mam, dopóki Leo jako niemowlak nie dostał potwornej egzemy. Bawełna organiczna jest uprawiana bez użycia tych wszystkich drażniących pestycydów i znacznie lepiej przepuszcza powietrze. Kupując ubranka dla noworodka – takie jak moje ulubione body z falbankami przy ramionach – uwierzcie, to robi kolosalną różnicę w kwestii dbania o ich delikatną skórę i zapobiega okropnym, czerwonym wysypkom. Do tego wszystkiego organiczna bawełna wytrzymuje milion prań.

Czy faktycznie warto kupić te miękkie klocki?
Są spoko! Od samego układania Twoje dziecko nie dostanie się w magiczny sposób na Harvard, ale to znakomite rozwiązanie pod kątem integracji sensorycznej, a ponadto – co jest wręcz nieuniknione – są całkiem bezpieczne, kiedy Twoje maleństwo zechce je pogryźć. Szczerze, to co w nich naprawdę uwielbiam to fakt, że kiedy Leo wymierzy mi nimi prosto w głowę, zwyczajnie się od niej odbijają i nic mnie nie boli. Ostatnio kryterium „dobrej zabawki” sprowadza się u mnie tylko i wyłącznie do punktu „nie grozi mi wstrząśnienie mózgu” – i dla mnie to w 100% wystarczy.