Prawdziwe imię Lil Baby i paraliż przy wyborze imienia dla małego człowieka

Pielęgniarka przyjmująca stała w nogach szpitalnego łóżka, trzymając iPada niczym narzędzie tortur. Jej rysik unosił się nad pustym polem tekstowym, a pikanie monitora płodu zdawało się drwić z mojego niezdecydowania. Moja żona była wyczerpana, na silnych lekach i właśnie trzymała w ramionach ważącą 3,3 kg zmienną, która pilnie potrzebowała stałego identyfikatora typu string. Nie chcieli nas wypuścić z oddziału poporodowego, dopóki nie wypełnimy papierów. Poczułem zimny pot na karku, ponieważ jako inżynier oprogramowania wiem, że gdy raz przypiszesz klucz główny na produkcji, jego późniejsza zmiana wymaga katastrofalnej migracji bazy danych.

Mieliśmy dokładnie czterdzieści pięć minut, zanim koordynatorka od aktów urodzenia skończy zmianę i pójdzie na weekend. Odpaliłem na telefonie mój skrupulatnie przygotowany arkusz w Google Sheets. Moja żona tylko zamknęła oczy i wymamrotała coś o zaufaniu do mojego osądu, co było oczywistą pułapką. Nadawanie imienia człowiekowi to nie to samo co nazywanie repozytorium na GitHubie, które możesz po prostu usunąć, gdy architektura okaże się niewypałem. To był ten jeden plik konfiguracyjny, którego ten dzieciak nie będzie w stanie łatwo nadpisać.

Arkusz kalkulacyjny, który omal nie zakończył mojego małżeństwa

Cały trzeci trymestr żony spędziłem, traktując wybór imienia dla naszego dziecka jak problem optymalizacji algorytmu. Mój arkusz miał kolumny z liczbą sylab, pochodzeniem językowym oraz systemem ocen ważonych opartym na indeksie popularności imion z ostatnich stu lat. Zbudowałem nawet kolumnę walidacji regex, żeby mieć pewność, że inicjały przypadkiem nie ułożą się w nic dziwnego lub nieodpowiedniego, bo dzieci potrafią być bezlitosne, a ja nie zamierzałem dawać szkolnym łobuzom exploita typu zero-day na tacy.

Sprawdzałem potencjalne imiona pod kątem dostępności domen internetowych. Odfiltrowałem wszystko, co miało wspólną sygnaturę fonetyczną z obecnymi słowami wybudzającymi systemy smart home, bo podobno jacyś rodzice dali córce na imię Alexa w 2014 roku i od tamtej pory żyją w dystopijnym koszmarze fałszywie pozytywnych zamówień spożywczych. Spędziłem trzy tygodnie, obsesyjnie skupiając się na fonetycznym przepływie między imieniem a moim nazwiskiem, rozrysowując przejścia spółgłosek na tablicy w naszym mieszkaniu w Portland.

Moja żona patrzyła na to wszystko, westchnęła ciężko i usunęła całą kolumnę, w której oceniałem imiona na podstawie ich potencjału w niszowych franczyzach sci-fi. Przypomniała mi, że wybieramy imię dla przyszłego dorosłego, który pewnego dnia może ubiegać się o kredyt hipoteczny, a nie tworzymy chaotycznie neutralnego barda do Dungeons & Dragons.

Ktoś na baby shower zasugerował, żebyśmy do wyboru imienia użyli momentów astrologicznych i znaków zodiaku. Zabrzmiało to dokładnie tak, jak próba debugowania awarii serwera za pomocą leczniczych kryształów, więc całkowicie zignorowałem tę radę i wróciłem do moich tabel danych.

Nocne wpadanie do króliczej nory na Wikipedii o 2:00 w nocy

Przenieśmy się w czasie o kilka nocy wstecz. Mój syn ma teraz 11 miesięcy. Właśnie wdraża ogromną aktualizację oprogramowania układowego (firmware) do swojego ośrodkowego układu nerwowego – zwaną inaczej nauką chodzenia – i ten skok rozwojowy całkowicie uszkodził jego logi snu. Siedziałem w ciemnym pokoju dziecięcym, kołysząc go o 2:14 w nocy, i próbowałem nie zasnąć, scrollując w telefonie losowe ciekawostki popkulturowe.

Jakoś tak, przez zamgloną, pozbawioną snu logikę millenialnego rodzica, złapałem się na tym, że wpisuję w Google zapytanie lil baby prawdziwe imię i nazwisko. Nawet nie słucham za dużo hip-hopu, ale mój mózg potrzebował bezsensownego zadania do wykonania, podczas gdy prawdziwe dziecko w moich ramionach w końcu zasypiało.

Okazuje się, że prawdziwe imię Lil Baby'ego to Dominique Armani Jones. Ale to nie to mnie zszokowało. Zjechałem niżej na jego stronie na Wikipedii i odkryłem, że ma dwóch synów: Jasona Armaniego i Loyala Armaniego.

Siedziałem tam w ciemności, a niebieskie światło ekranu oświetlało śpiącą twarz mojego dziecka. Byłem szczerze zdumiony wydajnością tej architektury nazewnictwa. To się nazywa dziedziczenie imion (legacy naming). Zamiast radzić sobie z absolutnym koszmarem nazywania dziecka "Junior" – gdzie dwóch użytkowników w tym samym gospodarstwie domowym dzieli dokładnie ten sam klucz główny i ciągle powoduje kolizje w poczcie i raportach kredytowych – on po prostu przekazał swoje drugie imię jako rodzinny klucz obcy. Łączy to rekordy bezbłędnie, nie powodując konfliktów z identycznymi danymi. Byłem na siebie wściekły, że nie wpadłem na to w fazie mojego arkusza kalkulacyjnego.

Testowanie identyfikatora człowieka na produkcji

Patrząc z perspektywy czasu na to, jak ostatecznie wybraliśmy imię dla naszego syna, zdałem sobie sprawę, że podejście oparte na danych (data-driven) całkowicie zawiodło. Nie da się wybrać imienia tylko na papierze. Trzeba je przetestować w naturalnym środowisku. Autorka książki o imionach dla dzieci, którą kupiłem w panice na Amazonie, napisała w zasadzie to samo, chociaż nie nazwała tego beta testami.

Zaczęliśmy robić test Starbucksa. Zawsze, gdy zamawiałem kawę, podawałem bariście jedno z naszych najwyżej ocenianych imion z listy. Potem czekałem, żeby zobaczyć, jak bardzo przekręcą je na kubku i – co ważniejsze – jakie to uczucie, gdy obca osoba wykrzykuje je przez zatłoczone pomieszczenie. Jeśli aż mnie skręcało, gdy barista krzyczał "Atticus!" przebijając się przez dźwięk ekspresu do kawy, imię to natychmiast zostawało zdeprecjonowane z naszej listy.

Zamiast tworzyć nieskończone listy za i przeciw oraz kłócić się o historyczne pochodzenie, aż do całkowitego paraliżu decyzyjnego, po prostu krzyknijcie to imię ze złością do swojego psa na podwórku i sprawdźcie, czy brzmi naturalnie, gdy wychodzi z Waszych ust.

Uprawnienia administratora wędrują do osoby rodzącej

W końcu mój arkusz kalkulacyjny nie miał żadnego znaczenia. Kiedy tak siedzieliśmy w tamtej sali szpitalnej, a pielęgniarka piorunowała nas wzrokiem, moja żona spojrzała na małego, pomarszczonego, niesamowicie wściekłego kosmitę, którego właśnie stworzyliśmy. Przeczytałem jej trzy moje najlepsze, matematycznie idealne typy.

Pokręciła głową, całkowicie zignorowała dane i wypowiedziała imię, o którym wspomnieliśmy mimochodem trzy miesiące wcześniej i które zupełnie zapomnieliśmy zalogować w bazie danych.

Nie kłóciłem się. Mocno wierzę, że ten, kto faktycznie wypycha z siebie małego człowieka, zyskuje 51% udziałów w ostatecznej decyzji dotyczącej imienia. Ona miała uprawnienia roota. Ja byłem tylko młodszym programistą, który potakuje głową. Zapisaliśmy to, oddaliśmy iPada pielęgniarce i w ten oto sposób zmienna została zablokowana.

Pierwszy oficjalny deploy

Kiedy imię było już oficjalne, dotarła do nas rzeczywistość utrzymania tego świeżo nazwanego człowieka przy życiu. Jedną z pierwszych rzeczy, z jakich zdaliśmy sobie sprawę, było to, że skóra niemowlaka to w zasadzie nieskalibrowany czujnik. Wszystko wywołuje stan błędu. W tamtych pierwszych tygodniach dostawał jakichś dziwnych, czerwonych plam za każdym razem, gdy ubieraliśmy go w standardowe ubranka z domieszką poliestru, które ludzie podarowali nam na baby shower.

Nasz pediatra stwierdził, że to po prostu standardowe kontaktowe zapalenie skóry i żebyśmy szukali przewiewnych materiałów, traktując to raczej jako luźną sugestię niż krytyczne wymaganie systemowe. W panice wymieniliśmy jego garderobę. Jedyną rzeczą, która za żadnym razem nie wywołała wysypki, było Niemowlęce body bez rękawów z bawełny organicznej od Kianao.

Naprawdę uwielbiam to body. Zakładki na ramionach to absolutne wybawienie w sytuacji, gdy zaliczasz awarię pieluchową oznaczającą kod czerwony i musisz ściągnąć ubranko przez nóżki, zamiast przeciągać zagrożenie biologiczne przez świeżo nazwaną, małą główkę. Składa się w 95% z bawełny organicznej, co oznacza, że materiał odpowiednio oddycha, i nie ma tych drapiących metek na karku, przez które niemowlęta zachowują się, jakby były atakowane przez niewidzialne pszczoły.

Jeśli nadal kompletujecie wyprawkę, jednocześnie głowiąc się nad imieniem, bardzo polecam przejrzenie organicznych ubranek dziecięcych od Kianao jeszcze przed narodzinami dziecka, ponieważ próba szukania informacji o toksyczności tkanin o 3:00 nad ranem, przy płaczącym niemowlaku, to fatalne doświadczenie użytkownika.

11-miesięczna aktualizacja firmware'u

Teraz, gdy ma 11 miesięcy, faktycznie reaguje na swoje imię. To niesamowite. Wypowiadasz ciąg sylab, a on odwraca głowę, jakbyś właśnie uruchomił makro. Ale wraz z tą nową świadomością poznawczą pojawia się chaotyczna rzeczywistość stałych pokarmów i ząbkowania.

Aby uczcić fakt, że w końcu je prawdziwe posiłki bez krztuszenia się, kupiliśmy Silikonowy talerzyk dla dzieci | W kształcie misia z przyssawką. Szczerze? Jest po prostu okej. Silikon jest świetnej jakości i idealnie myje się w zmywarce, co bardzo doceniam. Ale mój syn jest najwidoczniej początkującym pentesterem. Przyssawka trzyma niesamowicie mocno, jeśli pociągniesz talerzyk pionowo do góry, ale w ciągu trzech dni rozpracował exploita: jeśli podważysz go dokładnie za lewe ucho misia, psujesz uszczelnienie próżniowe i bum – tłuczony groszek ląduje na drewnianej podłodze naszego mieszkania w Portland. To go spowalnia, ale na pewno nie jest to system w 100% odporny na włamania.

Tym, co w tym miesiącu faktycznie uratowało moje zdrowie psychiczne, jest Gryzak Panda | Silikonowo-bambusowa zabawka do gryzienia. Ząbkowanie to w zasadzie usterka sprzętowa, która powoduje ciągłe wycie systemu. Jego dziąsła są opuchnięte, ciągle się ślini i próbuje gryźć wszystko, łącznie z moją ładowarką od laptopa. Wrzuciłem ten gryzak z pandą do lodówki na dziesięć minut, dałem mu do ręki, a on żuł go tak, jakby próbował odszyfrować hasło za pomocą szczęki. Jest całkowicie wolny od BPA, za co dziękuje moje przewrażliwienie, a małe, teksturowane bambusowe wypustki zdają się trafiać w dokładne współrzędne bólu jego dziąseł. Teraz nie ruszamy się bez niego z domu.

Nadawanie imienia dziecku jest niezwykle stresujące, ale najwyraźniej to tylko pierwsza z niekończącej się serii nierozwiązywalnych zagadek rodzicielskich. Robisz wszystko, co w twojej mocy, sprawdzasz dokumentację, przeprowadzasz kilka testów, a ostatecznie po prostu robisz deploy kodu na produkcję i masz nadzieję, że nie znienawidzą cię za to za dwadzieścia lat.

Gotowi na przygotowania do przyjścia na świat Waszego malucha? Odkryjcie naszą pełną kolekcję zrównoważonych, przetestowanych przez rodziców akcesoriów dla niemowląt i przygotujcie pokoik na dowolne imię, na które ostatecznie się zdecydujecie.

Rodzicielskie FAQ prosto z okopów

Czy powinniśmy zdradzać imię dziecka przed jego narodzinami?
Na waszym miejscu bym tego nie robił. W sekundzie, w której wypowiecie na głos potencjalne imię przy kimś z rodziny, ten natychmiast powiąże je z dzieciakiem, który w 1994 roku ugryzł go w przedszkolu, i całkowicie wam je obrzydzi. Trzymajcie swoje dane zaszyfrowane, dopóki akt urodzenia nie zostanie podpisany. Kiedy dziecko jest już fizycznie w pokoju, nikt nie ma czelności powiedzieć, że nienawidzi wybranego imienia.

Czy przekazywanie z pokolenia na pokolenie drugiego imienia – tak jak zrobił to Lil Baby – naprawdę ma sens?
Najwyraźniej to bardzo powszechne i szczerze mówiąc, genialne rozwiązanie. Dziedziczenie drugiego imienia daje poczucie rodzinnej więzi, unikając jednocześnie absolutnego koszmaru administracyjnego robienia z dziecka "Juniora". Zapobiega to mieszaniu się historii kredytowych, gdy dzieci dorosną, co jest bardzo realnym bugiem w systemie bankowym.

Co się stanie, jeśli wybierzemy imię, a po porodzie dziecko zupełnie nie będzie "wyglądać" na to imię?
Bądźmy szczerzy, wszystkie noworodki wyglądają jak zrzędliwi staruszkowie, którzy właśnie obudzili się z drzemki. Żadne z nich pierwszego dnia nie wygląda jak "Oliwier" czy "Izabela". Dorastają do identyfikatora, który im przypiszecie. Nie stresujcie się, jeśli ważący cztery kilo ziemniaczek, którego przyniesiecie ze szpitala, nie uosabia od razu majestatycznego imienia, nad którego wyborem spędziliście pół roku.

Ile mamy prawnie czasu na nadanie imienia dziecku?
Zależy to od lokalnych przepisów, ale administracja szpitala będzie wywierać na was ogromną presję, żebyście zrobili to przed wypisem, ponieważ nienawidzą otwartych ticketów w swoim systemie. W Oregonie, z tego co pamiętam, mieliśmy na to kilka dni, ale koordynatorka od aktów urodzenia stała w drzwiach naszej sali, wymownie spoglądając na zegarek, dopóki nie podjęliśmy decyzji. Nie dajcie się poganiać, ale może warto mieć przygotowane ścisłe top dwa, zanim jeszcze zaczną się skurcze.