Prawdziwe oblicze wychowywania dziecka bez grama snu

Spędziłam sześć lat pracując na oddziale pediatrycznym w Rush, więc można by pomyśleć, że zapinanie mojego własnego trzydniowego synka w foteliku samochodowym będzie dla mnie rutyną. Nie było. Mój mąż jechał 30 kilometrów na godzinę autostradą Kennedy'ego, z całkowicie białymi knykciami zaciśniętymi na kierownicy. Ja siedziałam z tyłu, gapiąc się na tego trzyipółkilogramowego kosmitę, uświadamiając sobie, że poza środowiskiem klinicznym nie mam zielonego pojęcia, co robię. Zawsze wyobrażałam sobie ten czas jako jakąś staroświecką komedię pomyłek, może coś z Carym Grantem i lampartem ze starego filmu „Drapieżne maleństwo”. Szybko się jednak przekonałam, że to w rzeczywistości po prostu sytuacja z zakładnikiem, z bardzo uroczym, ale i bardzo głośnym dyktatorem na czele.

Szpital wypisuje cię z górą papierów i poklepywaniem po plecach. Zawożą cię na wózku pod same drzwi wyjściowe i nagle stajesz się całkowicie odpowiedzialna za utrzymanie tej kruchej ludzkiej istoty przy życiu. Przechodzisz od opieki zespołu pielęgniarek, które sprawdzają parametry życiowe co cztery godziny, do siedzenia na kanapie w siateczkowych majtkach, zastanawiając się, czy dziecko nie oddycha zbyt szybko.

Absolutny koszmar pierwszej nocy

Słuchaj, my, pielęgniarki, uwielbiamy wygłaszać kazania o zasadach bezpiecznego snu. Samo w łóżeczku, na plecach, bez kocyków. Robiłam ten wykład setki razy. Ale nikt ci nie mówi, jak przerażające jest w rzeczywistości włożenie dziecka do tego pustego pudła w ciemności. Zawijasz je jak małe burrito, żeby powstrzymać odruch Moro, odkładasz, a potem po prostu gapisz się w nianię elektroniczną, aż pieką cię oczy.

Mój lekarz powiedział, że spanie w jednym pokoju, ale nie w jednym łóżku, zmniejsza ryzyko SIDS (zespołu nagłego zgonu niemowląt), więc postawiliśmy dostawkę tuż obok mojej strony łóżka. Okazuje się, że noworodki to najgłośniej śpiące stworzenia na planecie. Chrząkają, piszczą, brzmią jak umierający ekspres do kawy. Pierwsze 48 godzin spędziłam święcie przekonana, że każde prychnięcie to jego ostatni oddech. Statystyki mówią, że kampania „spać na plecach” drastycznie zmniejszyła śmiertelność niemowląt, co jest wspaniałe, ale nauka niewiele pomaga w wyłączeniu poporodowego lęku o trzeciej nad ranem.

Z desperacji kupiliśmy wszystkie te drogie gadżety do snu. Większość z nich to bezużyteczny chłam, stworzony po to, by żerować na zdesperowanych i niewyspanych rodzicach. Po prostu zrezygnuj z otulacza, gdy tylko dziecko zacznie wykazywać chęć przewracania się na brzuszek, wyrzuć drogie ochraniacze na szczebelki do śmieci i módl się do kogokolwiek, w kogo wierzysz, żeby maluch przespał ciurkiem bite dwie godziny.

Podczas tych brutalnych nocnych karmień dosłownie żyłam pod kocykiem w wieloryby z organicznej bawełny, który dostaliśmy od Kianao. Przez okrągły miesiąc była to jedyna rzecz w moim domu, którą naprawdę lubiłam. Owijałam go w ten kocyk za każdym razem, gdy karmiłam o 3 w nocy, ponieważ naprawdę przepuszczał powietrze, a ja miałam ciągłą paranoję na punkcie przegrzania. Kocyk wchłonął ulewane mleko, łzy i rozlaną przeze mnie kawę, a dwa lata później w jakiś cudowny sposób nadal wygląda jak nowy. To jedyna fizyczna rzecz z etapu noworodkowego, którą naprawdę zamierzam zatrzymać na zawsze.

Obsesja na punkcie mililitrów

Trzeciego dnia całe twoje życie kurczy się do śledzenia mokrych pieluch i płaczu nad ilością wypitego mleka. Ściągasz aplikacje i zapisujesz każdą funkcję fizjologiczną dziecka, jakbyś prowadziła badania kliniczne. To po prostu koszmarny sposób na życie.

W szpitalu powiedziano nam, że nie powinien być bez jedzenia dłużej niż trzy godziny. Biorąc pod uwagę, że karmienie trwa czterdzieści pięć minut, a zmiana pieluchy kolejne dziesięć, w zasadzie śpisz w dziewięćdziesięciominutowych ratach. Śledzisz wszystko, co wychodzi z dziecka, ponieważ dobrze odżywiony noworodek powinien moczyć co najmniej trzy do sześciu pieluch dziennie, a to jedyny namacalny wskaźnik, który udowadnia ci, że go nie głodzisz.

Mój lekarz wspomniał o nowych wytycznych dotyczących alergenów podczas wizyty kontrolnej w drugim tygodniu. Podobno stare rady, by opóźniać wprowadzanie alergenów, były całkowicie błędne, a teraz powinniśmy podawać im białko z orzeszków ziemnych w okolicach szóstego miesiąca, aby zapobiegać alergiom. To szalone, jak konsensus medyczny całkowicie odwraca się co dekadę, co szczerze mówiąc, sprawia, że zaczynam kwestionować połowę zasad, których dziś przestrzegamy. Ale w pierwszym tygodniu nie obchodziły mnie orzeszki. Zależało mi tylko na tym, by do czternastego dnia życia osiągnął swoją wagę urodzeniową.

Kiedy odpada pępek

W swojej karierze widziałam tysiące kikutów pępowinowych. Obiektywnie rzecz biorąc – są obrzydliwe. Stare porady medyczne nakazywały przecieranie ich alkoholem, ale obecne wytyczne mówią, by po prostu zostawić je w spokoju, żeby wyschły i odpadły. Wygląda to jak kawałek gnijącej suszonej wołowiny przyczepiony do twojego pięknego dziecka. Po prostu myjesz je gąbką, dopóki kikut nie odpadnie, zwykle w okolicach drugiego tygodnia.

Kiedy wreszcie odpadł, zaczęliśmy robić prawdziwe kąpiele, co zapoczątkowało koszmar pielęgnacji niemowlęcej skóry. Bariera ochronna skóry dziecka praktycznie nie istnieje. Mieliśmy do czynienia z odparzeniem pieluszkowym tak fatalnym, że wyglądało jak oparzenie chemiczne. Mój lekarz kazał mi używać gęstej maści z tlenkiem cynku i odpuścić sobie fikuśne zapachowe balsamy. Nakładasz grubą warstwę cynku, pozwalasz dziecku wietrzyć pupę na ręczniku i akceptujesz fakt, że twój dywan może ulec zniszczeniu.

Po prostu obgryzaj ich malutkie, ostre jak brzytwa paznokcie podczas karmienia, zamiast używać obcinacza.

Jeśli chcesz zobaczyć, jakich innych bezpiecznych, ekologicznych produktów naprawdę potrzebujesz, sprawdź kolekcję organicznych niezbędników dla niemowląt od Kianao.

Odpędzanie ciotek

Około czwartego tygodnia uderza w ciebie rzeczywistość związana z odwiedzinami. Każda hinduska ciotka z okolic Chicago chciała wpaść, przynieść jedzenie i poszczypać go w policzki. Musiałam im odmawiać, co w naszej kulturze jest w zasadzie przestępstwem.

Posłuchajcie, układ odpornościowy noworodka nie istnieje. Są kompletnie bezbronne aż do pierwszej serii szczepionek w ósmym tygodniu życia. Jeśli twoje dziecko ma temperaturę w odbycie rzędu 38°C lub wyższą, pakujesz torbę i jedziesz prosto na dziecięcy SOR. Zrobią pełne badania pod kątem sepsy, które obejmują nakłucie lędźwiowe. Trzymałam zbyt wiele niemowląt podczas pobierania płynu rdzeniowo-mózgowego, żeby pozwolić kuzynce sąsiada wpaść w odwiedziny, bo „tylko trochę drapie ją w gardle”.

Powiedziałam mojej teściowej, że przestrzegamy surowych zaleceń lekarza o izolacji. Była to drobna przesada, ale zrzucenie winy na lekarza to najłatwiejszy sposób na ucięcie rodzinnych dramatów. Po prostu wyznaczasz granicę, zrzucasz winę na specjalistę i zamykasz drzwi na klucz.

Przenosiny na podłogę

W drugim miesiącu zaczynają otwierać się na świat. Nie są już tylko wściekłymi ziemniaczkami. Mój lekarz powiedział, że musimy do niego nieustannie mówić, celując w dwadzieścia jeden tysięcy słów dziennie, by budować jego ośrodki językowe. Czułam się jak wariatka. Większość października spędziłam na opowiadaniu o tym, jak składam pranie, stworzeniu, które nie potrafiło nawet samodzielnie utrzymać głowy.

Zaczęliśmy robić więcej „czasu na brzuszku”, co oznaczało przeniesienie naszego życia na podłogę. Rozłożyliśmy w salonie matę do zabawy z wegańskiej skóry od Kianao. Będziesz spędzać dziewięćdziesiąt procent dnia na wycieraniu płynów ustrojowych z różnych powierzchni, więc kupowanie dywanu lub maty z materiału to koszmarny pomysł. Tę matę wystarczy przetrzeć wilgotną szmatką. W zasadzie na niej zamieszkaliśmy.

Kładłam go na plecach pod drewnianym stojakiem edukacyjnym z motywem natury na dwadzieścia minut dziennie, tylko po to, żebym mogła umyć zęby i napić się gorącej wody. Gapił się na małe wiszące drewniane listki, jakby kryły w sobie sekrety wszechświata. Zabawka nie miała migających światełek ani irytującej elektronicznej muzyki, co oznaczało, że mój mózg mógł w końcu przez sekundę odpocząć.

Około trzeciego miesiąca zaczął się ciągle ślinić. Faza ząbkowania zaczęła się znacznie wcześniej, niż się spodziewałam. Ktoś podarował nam pluszową grzechotkę-gryzak Potworek. Jest okej. Gryzł drewniane kółko przez chwilę, kiedy bolały go dziąsła, ale zabawka spędziła więcej czasu zgubiona pod kanapą, niż w jego małych rączkach. Wygląda uroczo na półce, ale szczerze mówiąc, wolał żuć moje knykcie.

Tryb przetrwania

Najgłębsza prawda o tych pierwszych miesiącach jest taka, że nikt tak naprawdę nie wie, co robi. Internet zaleje cię niekończącym się potokiem sprzecznych rad na temat okien aktywności, skojarzeń ze snem i harmonogramów karmienia. To wszystko jest skonstruowane tak, abyś czuła, że ponosisz porażkę i kupiła kolejny kurs lub plastikowy gadżet.

Nie potrzebujesz idealnie zoptymalizowanej rutyny. Musisz przetrwać. Istnieje psychologiczna koncepcja „wystarczająco dobrej matki”, która w zasadzie oznacza, że twoje dziecko nie potrzebuje perfekcji, by się rozwijać. Potrzebuje tylko, żebyś była obecna, w miarę przy zdrowych zmysłach i reagująca na jego potrzeby przez większość czasu.

Spędziłam mnóstwo czasu na zamartwianiu się, czy aby nie rujnuję jego nawyków sennych albo nie hamuję jego rozwoju. Ale niemowlęta są twarde. Przeżywają nasze błędy. Przeżywają nasze lęki. W końcu mgła opada, uśmiechają się do ciebie, a ty zdajesz sobie sprawę, że naprawdę udało ci się utrzymać je przy życiu.

Zanim wpadniesz w kolejną króliczą norę nocnych zakupów napędzanych lękiem, weź kawę, zaufaj swojemu instynktowi i zajrzyj do pełnej kolekcji Kianao, żeby znaleźć te kilka wysokiej jakości rzeczy, których naprawdę potrzebujesz dla zachowania zdrowych zmysłów.

Pytania, które prawdopodobnie zadajesz sobie o 3 w nocy

Dlaczego druga noc w domu jest o wiele gorsza?
Ponieważ dla ciebie przestały działać leki szpitalne, a dla dziecka minęło wyczerpanie porodem. Nagle uświadamiają sobie, że nie są już w ciepłym, ciemnym łonie matki i są z tego powodu wściekłe. To całkowicie normalne. Po prostu zróbcie sobie z partnerem zmiany i przetrwajcie do rana.

Kiedy mogę przestać śledzić każdą mokrą pieluchę?
Ja przestałam w okolicach trzeciego tygodnia. Gdy mój lekarz potwierdził, że synek pięknie przybiera na wadze i przekroczył swoją wagę urodzeniową, usunęłam aplikację z telefonu. Jeśli twoje dziecko dobrze je i wydaje się zadowolone, nie musisz dokumentować każdego pojedynczego siku. To po prostu doprowadzi cię do szału.

Jak grzecznie powiedzieć rodzinie, że nie mogą całować dziecka?
Nie rób tego grzecznie. Zwal winę na lekarza. Ja mówiłam wszystkim: „Nasz lekarz jest niesamowicie surowy i zabronił całkowicie całowania dziecka po twarzy czy rączkach ze względu na ryzyko wirusa RSV”. Ludzie będą kłócić się ze świeżo upieczoną mamą, ale rzadko sprzeczają się z wymyślonym nakazem medycznym.

Kiedy to przestaje przypominać bycie zakładnikiem?
Około ósmego tygodnia zazwyczaj dają ci ten pierwszy prawdziwy, celowy uśmiech. Nie taki od gazów w brzuszku, ale prawdziwy. To całkowicie zmienia sposób działania twojego mózgu. Brak snu nadal daje w kość, ale kiedy zaczynają wchodzić z tobą w interakcję, nagle czujesz, że to relacja, a nie tylko wyczerpujący dyżur medyczny.