Odinstaluj aplikację do śledzenia rozwoju dziecka, zanim zwariujesz

Siedziałam na macie łazienkowej o 2:14 w nocy, a ostre niebieskie światło telefonu oświetlało absolutną panikę na mojej twarzy, podczas gdy mój najstarszy syn, Leo, spał w pokoju obok. Wpatrywałam się w świecący ekran niani elektronicznej, a potem gorączkowo przełączałam się na tę w pastelowych kolorach aplikację, którą pobrałam. Według internetu Leo miał dokładnie 24 tygodnie i 3 dni, co oznaczało, że powinien już siedzieć zupełnie samodzielnie, gaworzyć symfonią spółgłosek i w zasadzie samemu rozliczać swoje podatki. Nie robił absolutnie żadnej z tych rzeczy. Głównie kręcił się w kółko jakimś dziwnym, sfrustrowanym pełzaniem, przypominając zepsutą Roombę.

Siedziałam tam, płacząc w wilgotny ręcznik, całkowicie przekonana, że go zawiodłam, bo nie zapewniłam mu wystarczającej ilości „zabaw sensorycznych” ani fiszek w czasie jego czuwania. Będę z tobą szczera – branża porad dla rodziców zamieniła nasz niepokój w broń. Jeśli właśnie hiperwentylujesz nad tabelką, która dyktuje, co twoje dziecko powinno robić w 17. tygodniu życia, musisz wziąć głęboki oddech, usunąć te bzdury z ekranu głównego i mnie posłuchać.

Urodziłam trójkę dzieci w pięć lat. Te tygodniowe kamienie milowe rozwoju to absolutne oszustwo, wymyślone po to, by zmęczeni milenialni rodzice czuli, że już dają plamy. Moja mama zawsze powtarza, że za jej czasów po prostu kładło się nas na kocu na podłodze, a jeśli w końcu zaczęliśmy chodzić przed pójściem na studia, uznawano to za sukces. Czasami przewracam oczami na jej staroświeckie podejście do rodzicielstwa, ale szczerze mówiąc, w tej kwestii ma stuprocentową rację. Mówią, że mózg dziecka w pierwszym roku życia praktycznie podwaja swoją objętość, co rzekomo tłumaczy, dlaczego śpią koszmarnie i płaczą bez wyraźnego powodu, ale kto w ogóle wie, na ile to prawda. Porozmawiajmy o tym, co dzieje się naprawdę.

Zamazana faza przetrwania z noworodkiem

Pierwsze trzy miesiące nazywają „czwartym trymestrem”, co jest tylko uprzejmym sposobem powiedzenia, że twoje dziecko jest wściekłym ziemniakiem przyzwyczajającym się do grawitacji. Aplikacje powiedzą ci, że do drugiego tygodnia powinny śledzić obiekty, a do szóstego obdarzyć cię szczerym, społecznym uśmiechem. Pamiętam, jak machałam w twarz mojemu drugiemu dziecku czarno-białą kartą w trzecim tygodniu, a ono po prostu patrzyło przeze mnie, jakbym była mu winna pieniądze.

Podobno w tym czasie ich nerwy wzrokowe przechodzą jakieś skomplikowane procesy łączenia, więc widzą tylko to, co mają tuż przed nosem. Dr Miller, nasza święta pediatra, kazała mi przestać się stresować tym, w którym dokładnie dniu dziecko zacznie wodzić wzrokiem za zabawką, i po prostu patrzeć na nie podczas karmienia. Podobno zasięg ich wzroku jest idealnie dostosowany do odległości od twojej klatki piersiowej do twojej twarzy. Trochę to przerażające, a trochę słodkie.

Jedyną rzeczą, na jakiej mi w tej fazie zależało, było znalezienie sposobu na odłożenie ich na trzy kolejne minuty, abym mogła wypić kawę, która nie była odgrzewana w mikrofalówce. Przy najstarszym synu kupiliśmy ten ogromny, neonowo-plastikowy stojak edukacyjny, który grał piszczącą wersję „Pop Goes the Weasel” w nieskończonej pętli. Przyprawiało mnie to o codzienne migreny, a Leo i tak tego nienawidził. Kiedy pojawiło się drugie dziecko, poszłam po rozum do głowy i kupiłam Drewniany stojak edukacyjny z misiem i lamą od Kianao. Słuchaj, wiem, że taki wydatek za drewniany pałąk i kilka szydełkowanych zwierzątek brzmi jak inwestycja, ale zapłaciłabym drugie tyle za samą ciszę. To naturalnie wykończone drewno bukowe i nie wymaga baterii. Około dziesiątego tygodnia – a może dwunastego, nie mam pojęcia – moja córka faktycznie zaczęła pacać łapką tę małą bawełnianą lamę. To był cichy, spokojny moment odkrycia, a nie sensoryczny atak. Szczerze mówiąc, wygląda to uroczo w moim salonie, co jest prawdziwym cudem, biorąc pod uwagę, że reszta domu wygląda jak po wybuchu w żłobku.

Odkrywanie własnego głosu i odmowa spania

Gdzieś między czwartym a szóstym miesiącem twoje dziecko zdaje sobie sprawę, że ma głos i ciało, i postanawia wykorzystać obie te rzeczy do terroryzowania cię. Monitory rozwoju robią ogromne zamieszanie wokół przewracania się. „Tydzień 15: Twoje dziecko może przewracać się z brzuszka na plecy!”

Pozwól, że powiem ci coś o przewracaniu się. Moja średnia córka przewróciła się dokładnie jeden raz w czwartym miesiącu, śmiertelnie się przeraziła, a potem odmawiała robienia tego ponownie, dopóki nie skończyła prawie ośmiu miesięcy. Wspomniałam o tym na wizycie kontrolnej, w pełni spodziewając się skierowania do specjalisty, a dr Miller tylko się roześmiała i powiedziała, że niektóre dzieci są leniwe i zrobią to, kiedy będą czegoś wystarczająco mocno chcieć. Musisz po prostu przestać je otulać w sekundzie, w której pokażą oznaki prób obracania się, co oczywiście oznacza, że nikt nie śpi przez okrągły miesiąc.

To również czas, kiedy wszyscy zaczynają cię męczyć o rozszerzanie diety. Moja babcia pytała mnie, kiedy zacznę dodawać kleik ryżowy do butelki w dwunastym tygodniu – niech ją Bóg błogosławi, ale już tego nie robimy. Nasz pediatra kazał czekać do około szóstego miesiąca, kiedy będą w stanie utrzymać swoje nieproporcjonalnie duże głowy i nie wypluwać od razu wszystkiego językiem. Po prostu jakoś czujesz, że są gotowe, bo zaczynają patrzeć na twój talerz z tacos jak wygłodniały, mały wilk.

Zaczęliśmy spędzać znacznie więcej czasu na podłodze w tym wieku, aby wzmocnić mięśnie tułowia. Kupiłam Bambusowy kocyk niemowlęcy Happy Whale, aby używać go jako czystej powierzchni na naszym podejrzanym dywanie w salonie. Będę szczera – to po prostu kocyk. Jest naprawdę miękki, a materiał bambusowy jest świetny, bo dobrze się pierze, kiedy nieuchronnie uleją na niego w połowie przetrawione bataty, no i wzór w wieloryby jest uroczy. Ale nie musisz *koniecznie* wydawać fortuny na specjalną matę do leżenia na brzuszku. Spełnia swoje zadanie, ale mojemu najmłodszemu i tak najbardziej podobało się żucie metki w rogu.

Jeśli szukasz rzeczy, które naprawdę ułatwiają pierwsze miesiące, sprawdzenie dobrej jakości kolekcji stojaków edukacyjnych jest lepszym miejscem na ulokowanie budżetu niż stresowanie się fikuśnymi kocykami.

Absolutny chaos stałości obiektu

Okej, pomówmy o oknie od 7 do 9 miesięcy, ponieważ to czas, kiedy ich mózgi najwyraźniej przechodzą ogromną aktualizację oprogramowania, która psuje cały ich dotychczasowy kod. Aplikacje nazywają to „stałością obiektu”.

W skrócie, odkrywają, że kiedy wychodzisz do kuchni po szklankę wody, to nie znikasz z wszechświata. Jesteś po prostu w kuchni. A ponieważ wiedzą, że istniejesz, ale cię nie widzą, będą krzyczeć, jakby gonił ich prawdziwy niedźwiedź. Trudno mi nawet opisać, jak bardzo wyczerpująca jest ta faza. Nie możesz sama iść siku. Nie możesz sprawdzić poczty. Pamiętam, jak próbowałam schować się za kanapą, żeby zjeść kawałek czekolady, a moje dziewięciomiesięczne dziecko po prostu patrzyło w miejsce, gdzie zniknęłam, i wyło, dopóki znowu się nie wynurzyłam.

To właśnie wtedy mówią, że powinieneś dużo bawić się w „a kuku”, aby pomóc im zrozumieć, że rzeczy wracają. Więc spędzałam około sześciu godzin dziennie, kładąc sobie ścierkę do naczyń na twarz i zdejmując ją jak jakiś obłąkany magik. To otępia umysł. Zaczynają też rozwijać ten mały chwyt pęsetowy, kiedy to nagle odkrywają, jak podnieść pojedynczego płatka śniadaniowego lub chrupek psa za pomocą kciuka i palca wskazującego. Spędzasz całe dni na zamiataniu, bo nagle każda najmniejsza drobinka brudu na podłodze staje się zagrożeniem zadławienia, na które aktywnie polują.

Aha, a niektóre dzieci całkowicie pomijają raczkowanie i po prostu przesuwają się na pupie albo od razu przechodzą do podciągania się i stania, więc nawet nie trać energii na martwienie się, czy opanują „klasyczne” raczkowanie do 32. tygodnia.

Wstawanie i demolowanie domu

Zanim dotrzesz do końca tego pierwszego roku, od powiedzmy 10. do 12. miesiąca, to małe zawiniątko, które przyniosłaś ze szpitala, znika, a na jego miejsce pojawia się mały, pijany dyktator, który bardzo chce dotykać gniazdek elektrycznych.

Zaczynają chodzić przy meblach, co oznacza, że trzymają się twojego stolika kawowego i przesuwają się bokiem, zrzucając wszystko na swojej drodze. Tabele tygodniowe powiedzą ci, że powinny już mówić „mama” lub „tata” i machać na „pa-pa”. Mój najstarszy syn nie machał, dopóki nie skończył 14 miesięcy. Moja najmłodsza pomachała martwemu ptakowi na chodniku w 9. miesiącu. Ten cały harmonogram to jedna wielka bzdura.

W tamtym czasie dostaliśmy w prezencie dla mojej córki Stojak edukacyjny z jednorożcem i chociaż jest przepiękny, a ten mały szydełkowany jednorożec niezaprzeczalnie uroczy, w wieku 10 miesięcy chciała głównie chwytać za jego drewniane nogi i próbowała zwalić całą konstrukcję na siebie. Zdecydowanie jest to lepszy prezent na baby shower dla noworodka niż dla prawie-roczniaka. Jeśli to kupujesz, zrób to wcześnie, żeby dziecko mogło patrzeć na urocze pastelowe kolory, póki jeszcze się nie przemieszcza, bo gdy tylko zacznie stawać, nic w twoim domu nie jest już bezpieczne.

Wiem, że to niesamowicie trudne, kiedy w tym tkwisz, scrollując media społecznościowe o 3 w nocy, porównując swoje dziecko z dzieckiem kuzynki, które rzekomo używa języka migowego dla niemowląt w 18. tygodniu. Ale dr Miller powiedziała mi kiedyś, że kiedy te dzieci idą do przedszkola, nie jesteś w stanie odróżnić, kto zaczął chodzić w 10., a kto w 16. miesiącu. Nie da się powiedzieć, kto wcześnie usiadł, a komu przewracanie zajęło wieki. Wszystkie tak samo jedzą klej i uczą się dzielić z innymi.

Bądź dla siebie wyrozumiała. Wyrzuć aplikację. Popatrz na swoje dziecko, zaufaj swojemu matczynemu instynktowi i pamiętaj, że dopóki rośnie i jest kochane, radzi sobie po prostu świetnie.

Jeśli potrzebujesz wyprawki do pokoju dziecięcego, która nie przebodźcuje twojego dziecka i nie będzie gryzła się z wystrojem salonu, przejrzyj organiczne akcesoria dla niemowląt, które naprawdę posłużą na długo.

Chaotyczne pytania, które wszyscy googlujemy o 2 w nocy

Dlaczego moje dziecko nie osiąga kamieni milowych z aplikacji?

Ponieważ aplikacja jest napisana przez komputer, a twoje dziecko jest człowiekiem. Średnie statystyczne to tylko średnie. Mój pierwszy syn był „opóźniony” w każdej dużej umiejętności motorycznej, bo miał ogromną głowę i po prostu nie chciało mu się jej podnosić. Porozmawiaj z pediatrą, jeśli intuicja podpowiada ci, że coś jest naprawdę nie tak, ale w przeciwnym razie przestań traktować rozwój jak wyścig, w którym przegrywasz.

Czy naprawdę muszę kłaść dziecko na brzuszku każdego dnia?

Moja pediatra powiedziała, że tak, powinno się próbować, ale dodała też, że trzymanie go pionowo na klatce piersiowej, kiedy ty leżysz na kanapie, również się liczy. Więc jeśli twoje dziecko wrzeszczy wniebogłosy, leżąc twarzą w dół na podłodze, tak jak moje, po prostu połóż się i pozwól mu odpoczywać na twojej klatce. Zaoszczędzi to wszystkim wielu łez.

Czy drogie zabawki edukacyjne naprawdę są warte swojej ceny?

Niektóre z nich tak. Drewniane stojaki edukacyjne są tego warte, ponieważ są trwałe, nie psują się od razu i nie mają migających światełek, które przebodźcowują dziecko tuż przed drzemką. Ale nie potrzebujesz pudełka subskrypcyjnego pełnego precyzyjnie skalibrowanych plastikowych gratów na każdy tydzień jego życia. Drewniana łyżka i miska kuchenna zwalą je z nóg w 8. miesiącu.

Kiedy one tak na serio zaczną przesypiać całą noc?

Nienawidzę być posłańcem przynoszącym złe wieści, ale z medycznego punktu widzenia „przespanie całej nocy” oznacza mniej więcej 5- lub 6-godzinny odcinek snu. A ich sen zmienia się za każdym razem, gdy osiągają nowy skok rozwojowy. Dokładnie w momencie, kiedy uczą się raczkować, zaczną budzić się o 3 w nocy, żeby ćwiczyć to w łóżeczku. To brutalne, ale mija. Zazwyczaj.

Czy to źle, jeśli moje dziecko całkowicie pominie raczkowanie?

Nie. Niektóre dzieci po prostu wymyślają, jak dostać się z punktu A do punktu B poprzez tarzanie się albo dziwne przesuwanie na pupie, a potem pewnego dnia po prostu podciągają się i zaczynają chodzić. Moja najmłodsza córka uwielbiała się turlać. Przeturlałaby się przez cały salon, żeby tylko zdobyć zabawkę. Lekarz w ogóle się tym nie martwił.