Wielki mit o przekąskach dla niemowląt i czym tak naprawdę je karmię

Stałam w czwartej alejce w supermarkecie we wtorek o jakiejś 10:45, ubrana w top do karmienia z plamą po ulewaniu w kształcie Florydy, trzymając w ręku puszkę ekologicznych chrupek z jarmużem w kształcie gwiazdek za dwadzieścia parę złotych. Maya miała wtedy osiem miesięcy i właśnie próbowała zjeść pasek od wózka na zakupy, który, szczerze mówiąc, miał prawdopodobnie większą wartość odżywczą niż to, co zamierzałam kupić. Pamiętam, jak wpatrywałam się w tę całą alejkę pełną przekąsek dla niemowląt i przeżywałam nagły, wywołany brakiem snu kryzys egzystencjalny: czym w ogóle, do diabła, jest przekąska dla takiego małego człowieka.

Bo dla nas, dorosłych, przekąska to po prostu coś, co agresywnie pożeramy nad zlewem o północy, żeby nie obudzić dzieci, prawda? To taka zapchajdziura. Koło ratunkowe. Ale patrzyłam na te wszystkie plastikowe tubki ze zblendowanymi owocami zagadkowego pochodzenia i rozpuszczające się jogurtowe dropsy, myśląc: to niemożliwe, żeby tak właśnie budowało się ludzki mózg od podstaw.

W każdym razie – kupiłam te chrupki. Wróciłam do domu, nalałam sobie trzecią filiżankę letniej kawy i patrzyłam, jak Maya wciera w dywan równowartość kilkunastu złotych. To był dzień, w którym dotarło do mnie, że cały ten koncept współczesnej alejki z przekąskami dla dzieci to w zasadzie wielkie, drogie kłamstwo.

Dlaczego nienawidzę przemysłu tubkowego

Słuchajcie, nie będę tu siedzieć i udawać, że nigdy nie dawałam dzieciom musów. Kiedy jesteś uwięziona w samolocie, a twoje dziecko zamienia się w dzikiego rosomaka, wręczasz mu ratunkową tubkę z jabłkiem i modlisz się o ciszę. Ale jakoś tak daliśmy się nabrać na to, że tak właśnie niemowlęta powinny jeść na co dzień.

Kiedy poszłam z Mayą na wizytę kontrolną w dziewiątym miesiącu, narzekałam naszemu pediatrze na to, ile pieniędzy wydaję na te wyciskane musy. Spojrzał na mnie znad okularów i powiedział: „Sarah, dlaczego płacisz komuś za zmiksowanie jabłka do plastikowej tubki? Przecież ona ma zęby”. Wygłosił mi cały wykład o tym, jak bardzo niemowlęta potrzebują ćwiczyć żucie, żeby rozwijać mięśnie szczęki, i jeśli przez cały dzień tylko wysysają jedzenie przez dzióbek, całkowicie pomijają ten etap rozwoju. Na dodatek wręczył mi skserowaną kartkę, z której wynikało, że dzieci do drugiego roku życia nie powinny w ogóle jeść dodanego cukru. Brzmiało to całkiem rozsądnie, dopóki nie przeczytałam składu na odwrocie jogurtu w tubce i nie zorientowałam się, że przemycają to świństwo dosłownie wszędzie.

I nawet nie zaczynajcie tematu tych rozpływających się w ustach chrupek ryżowych, które są w zasadzie drogim powietrzem, zmieniającym się w klej przemysłowy w sekundę po zetknięciu z podłogą.

Cała ta panika z żelazem i tłuszczem

Więc jeśli nie mamy karmić ich chrupkami i musami z tubki, to co mamy robić? Lekarz wyjaśnił mi to tak: niemowlęta mają te swoje maleńkie, urocze żołądeczki, co oznacza, że nie potrafią zjeść trzech ogromnych posiłków dziennie tak jak my. Gdy już jedzą stałe pokarmy, muszą jeść jakieś pięć, sześć razy dziennie. Więc „przekąska” nie powinna być smakołykiem, tylko po prostu miniposiłkiem.

Podobno w okolicach szóstego miesiąca życia dzieci całkowicie zużywają naturalne zapasy żelaza, z którymi się urodziły. Nie do końca rozumiem te zawiłości biologiczne, ale ich organizmom po prostu zaczyna brakować żelaza, a mleko matki nie ma go zbyt wiele. Potrzebują więc żelaza i mnóstwa zdrowych tłuszczów, bo ich mózgi rosną w zupełnie przerażającym tempie. Mój mąż Dave, niech go Bóg błogosławi, tak się tym zestresował, że spróbował przygotować owsiane kuleczki z batatem ze wspaniałego przepisu z Pinteresta, które smakowały dosłownie jak płyta gipsowa. Wyrzuciliśmy całą partię do kosza.

W końcu zrozumiałam, że nie musisz być szefem kuchni z Pinteresta. Wystarczy połączyć dwie rzeczy. Jeśli podajesz im węglowodany, dołóż do tego trochę tłuszczu lub białka. To takie proste.

• Zamiast po prostu dawać im banana, zaczęłam smarować jego kawałki odrobiną gładkiego masła orzechowego.
• Zamiast zwykłych suchych krakersów, które zamieniają się w pył, podawaliśmy paski pełnoziarnistego tosta z cieniutką warstwą hummusu.
• Zamiast suchej kaszki dla niemowląt, mieszałam naturalny, tłusty jogurt grecki z rozgniecionymi malinami.

Czy to brudzi? O rany, i to jak. To prawdziwa katastrofa. Co prowadzi mnie do kluczowej zasady przetrwania: to, co mają na sobie, jest tak samo ważne jak to, co jedzą.

Zniszczyłam mnóstwo uroczych ubranek, zanim w końcu poszłam po rozum do głowy. Kiedy Leo przechodził przez swoją agresywną fazę jogurtowo-jagodową, kupiłam stosik Niemowlęcych Body na Ramiączkach z Bawełny Organicznej. Szczerze? To moja absolutnie ulubiona rzecz, jaką kupiliśmy tamtego roku. Bo kiedy walczysz z plamami z jagód, potrzebujesz czegoś, co bez problemu i bez walki da się naciągnąć na wielką, wierzgającą główkę dziecka, a te body piorą się wprost rewelacyjnie. Agresywnie szorowałam je w zlewie płynem do naczyń więcej razy, niż jestem w stanie zliczyć, a i tak nigdy nie straciły swojego kształtu, ani nie zmechaciły się jak te ze sztucznych materiałów.

Jak właściwie udaje mi się utrzymać je przy życiu, kiedy gotuję

Jedną z największych przeszkód w podawaniu dziecku prawdziwego jedzenia na przekąski jest to, że musisz je, no wiecie, przygotować. Nie możecie po prostu rozerwać foliowego opakowania. Musicie pokroić truskawki albo ugotować cukinię na parze.

I absolutnie nie możecie pozwalać dziecku jeść, kiedy raczkuje po podłodze lub leży. Nasz lekarz przerażał mnie statystykami dotyczącymi zadławień, więc w naszym domu panowała surowa zasada: jemy tylko siedząc pionowo pod kątem 90 stopni w krzesełku do karmienia. Koniec kropka.

Jak więc pokroić jedzenie, kiedy dzieci krzyczą, uczepione twoich kostek? Łapiesz je w pułapkę rozrywki. Zwykle kładłam Leo pod jego Drewnianym Stojakiem Edukacyjnym z Tęczą i Zwierzątkami na kuchennym dywaniku, podczas gdy ja agresywnie rozgniatałam awokado na blacie. Uderzające o siebie drewniane kółeczka kupowały mi dokładnie te cztery minuty, których potrzebowałam na przygotowanie miniposiłku, bez jego prób wspinania się po mojej nodze. To uratowało mi życie.

Czym karmiłam ich na każdym etapie

Z wiekiem robi się łatwiej, ale każda faza ma swój własny, unikalny rodzaj chaosu. Oto jak mniej więcej radziliśmy sobie, nie tracąc przy tym (całkowicie) zmysłów.

1. 6 do 8 miesięcy (Faza bałaganu): W tym wieku tak naprawdę nie potrzebują jeszcze przekąsek. Strasznie się tym stresowałam przy Mayi, ale szczerze mówiąc, i tak pobierają prawie wszystkie kalorie z mleka. Dawałam jej po prostu duże, grubości palca kawałki marchewki ugotowanej na parze lub ogórka do memłania, kiedy my jedliśmy obiad. Prawie nic z tego nie przełykała, ale była zajęta.
2. 9 do 11 miesięcy (Faza chwytu pęsetowego): To czas, kiedy zaczynają podnosić drobne rzeczy kciukiem i palcem wskazującym, co jest urocze, dopóki nie znajdą martwego robaka na podłodze. Na przekąski podawałam jagody pokrojone na ćwiartki, maleńkie kostki miękkiego sera i kawałeczki jajecznicy.
3. 12+ miesięcy (Faza studni bez dna): To ten moment, kiedy zamieniają się w nastolatków nieustannie zaglądających do lodówki. Dwulatki potrzebują konkretnych przekąsek. Zaczęłam robić bardzo proste koktajle ze szpinakiem, pełnotłustym mlekiem i mrożonym mango, serwując je w zwykłym otwartym kubku. (Rada profesjonalistki: jeśli to możliwe, róbcie to na zewnątrz, inaczej wasze ściany będą zielone).

Kiedy ząbkowanie rujnuje cały twój plan

Właśnie wtedy, gdy udaje ci się wprowadzić wspaniały, pożywny harmonogram przekąsek, one postanawiają wyhodować sobie ząb trzonowy i całkowicie zbojkotować stałe jedzenie. To niezwykle frustrujące.

Kiedy Leo wyżynały się przednie ząbki w okolicach ósmego miesiąca, nie chciał tknąć niczego, co mu przygotowałam. Tylko krzyczał i ślinił się na wszystko dookoła. Wpadłam w panikę i kupiłam Bambusowo-Silikonowy Gryzak w Kształcie Pandy, mając nadzieję, że magicznie rozwiąże problem. Będę z wami całkowicie szczera: Leo użył go może ze dwa razy, ciągle rzucał na brudną podłogę i ostatecznie uznał, że zdecydowanie woli memłać kostki mojej dłoni. Ale kilka lat później, kiedy Maya ząbkowała? Absolutnie to uwielbiała. Trzymała go bez przerwy przez godzinę podczas jazdy samochodem, radośnie żując uszy pandy. Wiadomo – co dziecko, to obyczaj, ale na wszelki wypadek naprawdę warto mieć taki w torbie z pieluchami.

Czasami, kiedy bolą je dziąsła, jedyną „przekąską”, jakiej pragną, jest zimne mleko albo zamrożona myjka – i musicie po prostu z tym płynąć.

Jedyna zasada karmienia, która naprawdę mi pomogła

Kiedyś krążyłam nad Leo jak helikopter, próbując targować się z dziesięciomiesięcznym maluchem, by łaskawie zjadł jeszcze jeden kawałek awokado. To było wyczerpujące.

Potem przyjaciółka opowiedziała mi o koncepcji nazwanej Podziałem Odpowiedzialności. Wymyśliła ją chyba słynna dietetyczka, Ellyn Satter. Pomysł jest tak prosty, że autentycznie zdenerwowałam się, że sama na to nie wpadłam. Zasadniczo jako rodzic masz kontrolę tylko nad trzema rzeczami: co podajesz, kiedy podajesz i gdzie dziecko to zje. To cała twoja robota.

Dziecko samo decyduje, czy w ogóle to zje i ile zje.

Jeśli postawisz przed nim talerz z poszarpanym kurczakiem i batatami, a ono tylko się na to gapi, po czym rzuca kawałkiem w psa? Trudno. Koniec posiłku. Wycierasz je i próbujesz ponownie za dwie godziny. Nie biegniesz gorączkowo ugotować mu osobnego dania w postaci makaronu z masłem tylko dlatego, że boisz się, że umrze z głodu. Nie umrze. Dopiero poznaje swój własny apetyt.

Zdjęcie z siebie tej presji całkowicie odmieniło nasze życie. Przekąski przestały być negocjacjami o wysoką stawkę i stały się po prostu kolejnym elementem naszego brudnego, głośnego, pełnego chaosu dnia.

Jeśli jesteście właśnie w samym środku fazy jedzeniowego bałaganu, gorąco polecam sprawdzić naszą kolekcję ekologicznych ubranek dla dzieci, żebyście mieli pod ręką zapas oddychających, wytrzymałych ciuszków na wypadek, kiedy wokół nieuchronnie rozpęta się hummusowy armagedon.

Świetnie wam idzie. Odłóżcie drogie chrupki, kupcie trochę awokado i pozwólcie im się pobrudzić.

Gotowi, żeby ulepszyć codzienną rutynę z maluchem dzięki rzeczom, które naprawdę działają? Przejrzyjcie naszą pełną kolekcję zrównoważonych, zatwierdzonych przez rodziców akcesoriów i ubranek dla dzieci.

Kilka brudnych pytań, które pewnie wam się nasuwają

Czy te tubki z jedzeniem są naprawdę takie złe?

To znaczy, nie są toksyczne ani nic z tych rzeczy, i w sytuacjach awaryjnych zdecydowanie nadal po nie sięgam. Ale tak – codzienne poleganie na nich to nic dobrego. Zazwyczaj są napakowane ukrytymi cukrami z owoców, nawet jeśli z przodu widnieje wielki napis „szpinak i jarmuż”, a niemowlęta po prostu muszą żuć prawdziwe jedzenie, aby nauczyć się przesuwać pokarm w buzi i uniknąć w przyszłości zakrztuszenia.

Co jeśli moje dziecko krztusi się przy jedzeniu?

O rany, krztuszenie się bywa przerażające. Wpadłam w totalną panikę, kiedy Leo po raz pierwszy zaczął się krztusić kawałkiem banana. Ale mój lekarz przypomniał mi, że odruch wymiotny to naprawdę niezwykle zdrowa reakcja. To sposób ich ciała na utrzymanie pokarmu z dala od dróg oddechowych w czasie nauki żucia. Krztuszenie się jest głośne, a twarz dziecka staje się czerwona. Prawdziwe zadławienie jest bezgłośne. Dopóki podajecie miękkie, odpowiedniej wielkości kawałki, a maluch siedzi prosto, pozwólcie mu samemu sobie z tym poradzić.

Jak spakować prawdziwe jedzenie do torby z pieluchami, żeby się nie zepsuło?

Kiedyś strasznie mnie to stresowało. Skończyło się na tym, że po prostu kupiłam maleńką torbę termiczną i mini wkład chłodzący. Rzeczy takie jak jagody w całości, paluszki serowe i zwykłe wafle ryżowe posmarowane odrobiną masła orzechowego świetnie wytrzymują kilka godzin. A gdy wszystko inne zawodzi, lekko poobijany banan na dnie waszej torby to idealny, naturalny fast food.

Czy to normalne, że jednego dnia jedzą mnóstwo, a następnego nic?

Tak, i to doprowadzi was do absolutnego szału. We wtorek Maya potrafiła zjeść całą jajecznicę i pół tosta, a już w środę zachowywała się, jakbym próbowała ją otruć, jeśli zaproponowałam jej cokolwiek poza powietrzem i mlekiem z piersi. Skoki rozwojowe dyktują ich apetyt, więc po prostu nadal podawajcie im dobre jedzenie i starajcie się nie brać tego do siebie, kiedy rzucają nim o podłogę.