Dlaczego robię wszystko, by moje bliźniaki zostały nepo babies

Właśnie wypiłem połowę kubka letniej czarnej herbaty, czytając oburzający artykuł typu clickbait o kolejnej sławnej dwudziestoparolatce, która dostała ogromną rolę filmową tylko dlatego, że jej ojciec to uwielbiana gwiazda sitcomów z lat dziewięćdziesiątych, kiedy jedna z moich dwuletnich córek agresywnie wepchnęła mi do ucha na wpół zjedzonego wafla ryżowego. Jej siostra, nie chcąc być wykluczona z aktu przemocy, w tym samym czasie próbowała rozsznurować zębami mojego lewego buta. Spojrzałem na te dwa dzikie stworzenia, wytarłem ze spodni smugę niezidentyfikowanej materii biologicznej i uświadomiłem sobie coś bardzo niewygodnego: robię absolutnie wszystko, co w mojej mocy, aby zmienić je w "nepo babies".

Przed dziećmi miałem bardzo jasne, moralnie wyższe stanowisko w takich sprawach. Pracowałem w dziennikarstwie. Wierzyłem w upór, ciężką pracę i mityczną merytokrację. Siedziałem w moim nieszczelnym londyńskim mieszkaniu i drwiłem z hollywoodzkiej elity, która wręczała swoim potomkom kontrakty modelingowe i umowy płytowe, zanim w ogóle nauczyli się prowadzić samochód. Co za arogancja – myślałem. Czysty, niekontrolowany przywilej.

A potem mojej żonie i mnie urodziły się bliźniaczki i w ciągu zaledwie czterdziestu ośmiu godzin od przywiezienia ich z oddziału położniczego, cały mój światopogląd zawalił się, ustępując miejsca przerażonemu, opiekuńczemu instynktowi. Rozumiecie, wielką, niewypowiedzianą prawdą współczesnego przemysłu poradnikowego dla rodziców jest to, że opiera się on w całości na naszym desperackim, rozpaczliwym pragnieniu, by ustawić wszechświat na korzyść naszych dzieci. Po prostu ubieramy to w znacznie bardziej znośny język „wczesnego wspierania rozwoju”.

Męcząca rzeczywistość luki trzydziestu milionów słów

Nasza lekarka rodzinna – cudownie oschła kobieta, która patrzy na mnie z mieszanką zawodowej troski i lekkiej litości – od niechcenia zrujnowała mi życie podczas ich bilansu rocznego. Rozmawialiśmy o ich gaworzeniu, a ona wspomniała coś o ścieżkach neuronowych. Prawdopodobnie zrozumiałem ją całkowicie źle, ponieważ funkcjonowałem na trzech godzinach przerywanego snu, podtrzymywany przy życiu wyłącznie resztkami przekąsek dla niemowląt, ale sens był taki, że ich mózgi programują się w przerażającym tempie. Coś koło miliona połączeń na sekundę. Następnie rzuciła mimochodem fakt, że niemowlęta w domach, gdzie dużo się rozmawia, słyszą do trzeciego roku życia o miliony słów więcej niż te, do których nie mówi się bez przerwy.

Miliony. Nie jestem wygadanym człowiekiem. Moje idealne popołudnie to absolutna cisza i krzyżówka. Ale od tamtej wizyty żyję w stanie ciągłej, cichej paniki, że jeśli nie będę na głos relacjonował każdego swojego ruchu, moje córki zbankrutują do siódmego roku życia. Teraz komentuję swoją drogę do pralki jak przebodźcowany kofeiną komentator sportowy, byle tylko upewnić się, że nie odstają od niemowlęcej elity.

To właśnie w tym leży przewaga "nepo babies", prawda? Nie chodzi tylko o to, że sławny tata wykona odpowiedni telefon, gdy dzieciak skończy osiemnaście lat. Chodzi o to, że od momentu narodzin te dzieci są zanurzone w hiperstymulującym środowisku, w którym na każde westchnienie odpowiada prywatny korepetytor i lekcja gry na skrzypcach. Zaliczają swoje dziesięć tysięcy godzin praktyki według Malcolma Gladwella, zanim w pełni opanują kontrolę nad pęcherzem. Wrodzony talent to w dużej mierze po prostu posiadanie rodziców, którzy mieli czas i pieniądze, by pozwolić ci być w czymś beznadziejnym przez dekadę, bez żadnych konsekwencji.

Beżowa estetyka przywileju

Jeśli spędzicie więcej niż cztery minuty w mediach społecznościowych, zauważycie, że współczesne potomstwo elity dzieli bardzo specyficzną tożsamość wizualną. To niewymuszona, minimalistyczna estetyka, w której dominuje owsiany beż, stonowana terakota i organiczny len. Nigdy nie noszą ubrań w psy z kreskówek ani w podstawowych kolorach, które agresywnie atakują nerw wzrokowy.

Oczywiście chciałem tego dla moich dzieci, całkowicie ignorując fakt, że mieszkamy na przedmieściach, a nasz dywan ma tragiczny odcień szarości. Kupiłem im Body niemowlęce z organicznej bawełny bez rękawków, w pełni przekonany, że jeśli ubiorę je jak malutkich, bogatych dyrektorów artystycznych spędzających lato nad jeziorem Como, w jakiś magiczny sposób przyswoją sobie stabilność finansową szwajcarskiego bankiera.

Będąc zupełnie szczerym, to naprawdę genialne małe ubranka. Bawełna jest niesamowicie miękka – z tą miękkością, która sprawia, że zaczynasz nienawidzić własnych drapiących ubrań dla dorosłych – a brak rękawów oznacza mniejszą powierzchnię, w którą można wetrzeć purée z marchewki. Przez około trzy minuty po założeniu ich moje córki wyglądają niezwykle szykownie, z klasą i są gotowe na odziedziczenie małego imperium medialnego. Potem jednak nieuchronnie znajdują ukrytą gdzieś grudkę błota lub z dużą siłą ulewają mleko na przód ubranka, a iluzja pryska, zostawiając mnie zaciekle szorującego organiczną bawełnę w kuchennym zlewie i kwestionującego swoje życiowe wybory.

Jeśli również desperacko próbujecie kupić sobie bilet do bycia dobrym rodzicem poprzez estetyczne przedmioty, które nie będą gryzły się z waszym salonem, może przejrzyjcie kolekcję ekologicznych ubranek niemowlęcych od Kianao, zanim na dobre ogarnie was wyczerpanie.

Kuratorowanie dziesięciu tysięcy godzin zabawy

Sama ilość literatury poświęconej rozwojowi niemowląt wystarczy, by wywołać u każdego małe załamanie nerwowe (strona 47 szczególnie popularnej książki o treningu snu sugerowała, bym „emitował spokojną, oceaniczną aurę”, co uznałem za wysoce nieprzydatne, gdy o 3 nad ranem ktoś wrzeszczał na mnie w absolutnych ciemnościach). Wmawia nam się, że absolutnie każda zabawka musi mieć precyzyjny cel edukacyjny, w przeciwnym razie nasze dzieci zostaną całkowicie pozbawione wyobraźni przestrzennej.

W moim dążeniu do zapewnienia im poznawczej przewagi, wyrzuciłem potworną, migającą plastikową bestię podarowaną przez krewną o dobrych intencjach i zastąpiłem ją przez Tęczowy stojak edukacyjny. Moja logika podpowiadała mi, że drewniane zabawki rozwijają wczesne umiejętności motoryczne i śledzenie wzrokiem, nie przebodźcowując ich kruchych układów nerwowych. Prawda jest jednak taka, że po prostu chciałem zyskać dwadzieścia minut na wypicie kawy, podczas gdy one gapiły się na drewnianego słonia, zamiast domagać się mojej nieustannej uwagi.

Szczerze mówiąc, zadziałało to całkiem nieźle. Bliźniaczka A, która podchodzi do życia z intensywną, wyrachowaną energią korporacyjnego likwidatora, spędzała godziny na metodycznym uderzaniu w drewniane kółka, najwyraźniej układając w głowie równania z fizyki. Bliźniaczka B, w której jest więcej z chaotycznego wolnego ducha, w większości po prostu próbowała żuć drewniane nogi stojaka. Ale całość wyglądała wspaniale w salonie, a co ważniejsze, trzymała je w bezpiecznym miejscu pod płaszczykiem „rozwoju w duchu Montessori”.

Ząbkowanie i granice mojej cierpliwości

Oczywiście, całe to górnolotne gadanie o wspieraniu niezależności i tworzeniu starannie dobranej przestrzeni wylatuje przez okno w sekundzie, w której zaczyna się ząbkowanie. Nie wytłumaczysz niczego racjonalnie niemowlakowi, którego dziąsła płoną. Nie zapewnisz im wczesnej przewagi w budowaniu sieci kontaktów, gdy są obślinione od stóp do głów i emanują czystą, niczym nieskażoną furią.

Kupiliśmy Gryzak Panda w wyjątkowo mrocznym tygodniu, kiedy to cztery zęby trzonowe postanowiły pojawić się jednocześnie. Jest... w porządku. Robi dokładnie to, co musi robić. Został wykonany z bezpiecznego silikonu spożywczego, co podobno zapobiega połykaniu okropnych chemikaliów, i świetnie pasuje do lodówki. Bliźniaczka A pracowicie obgryzała go przez kilka dni, znajdując autentyczną ulgę. Bliźniaczka B rzuciła okiem na przyjazną twarz pandy, stwierdziła, że dla zasady jej nienawidzi, i postanowiła uspokoić się, gryząc mój obojczyk. Raz na wozie, raz pod wozem.

Oto ostateczna, ucząca pokory rzeczywistość rodzicielstwa. Możesz próbować stworzyć „nepo baby”, możesz przeczytać całą literaturę na temat luki trzydziestu milionów słów i możesz kupić idealne ekologiczne zabawki, ale ostatecznie i tak jesteś tylko zmęczonym człowiekiem w dresach, próbującym powstrzymać malutkiego dyktatora przed zjedzeniem garści kociej sierści.

Przypadkowa hodowla małych narcyzów

Prawdziwym niebezpieczeństwem zjawiska „nepo babies” nie jest niezasłużona przewaga; to brak samoświadomości. Opinia publiczna tak naprawdę nienawidzi tylko tych dzieci celebrytów, które upierają się, że do wszystkiego doszły całkowicie same, pozostając całkowicie ślepe na fakt, że ich matka jest laureatką Oscara, która przedstawiła je Stevenowi Spielbergowi na grillu, gdy miały zaledwie cztery lata.

Martwię się tym bez przerwy. Czy w moim obłąkanym dążeniu do zapewnienia córkom każdej kropli pewności siebie i przewagi rozwojowej na wczesnym etapie, nie tworzę po prostu dwóch szalenie roszczeniowych potworów? Jeśli będę nieustannie zachwalać ich genialność, usuwać przeszkody z ich drogi i upewniać się, że ich otoczenie jest perfekcyjnie skrojone pod ich sukces, to jak one kiedykolwiek nauczą się przegrywać?

Przypuszczam, że sztuczka polega nie na tym, by przestać próbować dać im cały świat, ale by jakoś brutalnie sprowadzać je na ziemię w regularnych odstępach czasu, utrzymując przy tym głęboko sarkastyczny monolog wewnętrzny i mając nadzieję, że bezlitosna hierarchia społeczna w lokalnym parku nauczy je tej odporności, której moje miękkie, otulone organiczną bawełną rodzicielstwo wpoić im nie potrafi.

Zanim zejdziecie do sekcji komentarzy, by powiedzieć mi, że rujnuję moje dzieci i projektuję własne zawodowe niepewności na maluchy, może zechcecie spojrzeć na pełną gamę ekologicznych akcesoriów dla niemowląt od Kianao.

Kilka chaotycznych pytań, które nieustannie sobie zadaję (FAQ)