Magiczny czas z noworodkiem to głównie wyczerpanie i płyny ustrojowe...

Była 3:14 w nocy we wtorek, a może w czwartek, kiedy leżałem plackiem na dywanie w salonie, trzymając w ręku czarno-białą kartę z mocno wystylizowanym borsukiem. Trzymałem tego borsuka jakieś dwadzieścia centymetrów nad twarzami moich dwóch nowonarodzonych córek bliźniaczek, które patrzyły na mnie z wyrazem absolutnej, nieskrywanej wrogości. Książka, którą naiwnie kupiłem w trzecim trymestrze ciąży mojej żony, nazywała ten konkretny okres od zera do trzech miesięcy „magicznym etapem” – sformułowaniem, które brzmi mniej jak kamień milowy w rozwoju, a bardziej jak celowa prowokacja ze strony autora, który najwyraźniej zatrudniał nocną nianię na pełen etat.

Ciągle słyszysz od ludzi, którzy wyglądają na zdecydowanie zbyt wypoczętych, że te pierwsze kilka miesięcy to magiczny czas odkrywania, w którym twoje dziecko jest zafascynowane światem. Owszem, odkrywają różne rzeczy – głównie to, że nienawidzą przebywać poza łonem matki i że posiadają układ trawienny, który działa z gwałtowną nieprzewidywalnością zepsutego bojlera. Presja, aby uczynić ten okres edukacyjnie wzbogacającym, podczas gdy ty sam jesteś pokryty różnymi warstwami cudzych wymiocin, jest przytłaczająca.

Absolutna tyrania ćwiczeń podłogowych

Nasz lokalny pediatra – przerażająco stanowcza kobieta, przy której czułem się, jakbym nieustannie oblewał maturę z biologii – poinformowała mnie na wizycie kontrolnej w drugim tygodniu, że muszę codziennie kłaść dziewczynki na brzuszku pod ścisłym nadzorem. Wyjaśniła coś o mięśniach głębokich i zapobieganiu spłaszczeniu główek (żeby nie wyglądały jak upuszczone melony), co naturalnie wpędziło mnie w spiralę niepokoju. Z góry założyłem, że jeśli natychmiast nie położę ich twarzą w dół na podłodze, na pewno poskutkuje to tym, że nigdy nie nauczą się chodzić.

Tym, o czym nikt nie wspomina, jest fakt, że noworodki nienawidzą leżenia na brzuszku z pasją zarezerwowaną zazwyczaj dla kontroli skarbowej.

Ostrożnie kładłem je na ziemi, a w ciągu zaledwie czternastu sekund Bliźniaczka A zaczynała wydawać dźwięki przypominające uwięzioną mewę, podczas gdy Bliźniaczka B po prostu wbijała twarz w materiał i godziła się ze swoim losem. Siedzisz tam, patrząc na sekundnik w zegarku, w zasadzie torturując własne potomstwo, bo pracownik medyczny zasugerował, że to dla ich własnego dobra. To niesamowicie dziwna dynamika do narzucenia komuś, kto dopiero dwa tygodnie temu nauczył się oddychać powietrzem.

W desperackiej próbie uczynienia tego procesu mniej traumatycznym dla wszystkich zaangażowanych, kupiłem matę do leżenia na brzuszku z bawełny organicznej Kianao, głównie dlatego, że była to jedyna opcja, która nie wyglądała jak eksplozja w fabryce plastiku w podstawowych kolorach. Jest niesamowicie miękka, co jest urocze, ale jej prawdziwa wartość ujawniła się w trzecim tygodniu, kiedy Bliźniaczka A wyprodukowała incydent z płynami ustrojowymi tak katastrofalny, że zaprzeczał prawom podstawowej fizyki. Mata przyjęła na siebie główne uderzenie, oszczędzając beżowy dywan w naszym wynajmowanym londyńskim mieszkaniu, a mi udało się wrzucić ją do pralki na zimny cykl, modląc się, aby wirowanie skończyło się przed wybuchem kolejnego załamania nerwowego. Przetrwała (czego nie można powiedzieć o mojej godności), a kaucję za dywan zwrócono nam dwa lata później.

Metodą prób i bardzo bolesnych błędów, opracowałem własne, głęboko nienaukowe zasady przetrwania ćwiczeń podłogowych:

1. Nie próbuj tego tuż po karmieniu, chyba że naprawdę lubisz prać własne swetry.
2. Jeśli płaczą dłużej niż dwie minuty, weź je na ręce. Wpatrywanie się we wrzeszczące niemowlę, jednocześnie szepcząc, że buduje to jego mięśnie ramion, sprawia, że czujesz się jak socjopata.
3. Zrolowanie ręcznika i włożenie go pod pachy naprawdę pomaga, chociaż wyglądają wtedy jak bardzo wkurzeni mali dyrektorzy opierający się o stół w sali konferencyjnej.
4. Czasami po prostu musisz położyć się na podłodze twarzą w twarz z nimi i zaakceptować, że tak teraz wygląda twoje życie.

Wielkie oszustwo kory wzrokowej

Podobno powinno się pokazywać im kontrastowe, czarno-białe kształty, żeby stymulować ich rozwój wzrokowy. Z zapałem robiłem to przez jakieś trzy minuty, po czym uznałem, że zdecydowanie bardziej wolą wpatrywać się tępym wzrokiem w brzydką lampę sufitową w przedpokoju.

Opowiadanie o prozie życia wrogo nastawionej widowni

Jedną z bardziej absurdalnych rzeczy, jaką usłyszałem od naszej położnej środowiskowej, było to, że muszę do nich nieustannie mówić, aby budować ich zdolności językowe i ścieżki neuronowe. Brzmi to pięknie w teorii, przywołując obrazy recytowania wierszy Keatsa w zalanym słońcem pokoiku. W praktyce oznaczało to, że spędzałem dnie na opowiadaniu o otępiających szczegółach domowego przetrwania dwóm wysoce sceptycznym ziemniakom.

Kiedy od dwunastu godzin nie rozmawiałeś z innym dorosłym, gadanie do niemowlęcia przypomina trochę nadawanie audycji radiowej w próżnię. Łapiesz się na tym, że stoisz w południe w kuchni, całkowicie wyczerpany, i tłumaczysz zasady miejskiego harmonogramu wywozu śmieci publiczności, która aktualnie twardo śpi.

• "Teraz wyrzucamy brudną pieluszkę do kosza, żeby w domu nie śmierdziało jak na bagnach."
• "Tatuś robi kawę rozpuszczalną, bo skończyły nam się ziarna, a także chęci do życia."
• "Popatrz na okno, znowu pada, bo mieszkamy w Anglii, a radość jest tu ulotna."

Przeczytałem gdzieś, że liczy się sama liczba słów, które dziecko słyszy, a niekoniecznie ich treść, co przyniosło mi ogromną ulgę. Wyraźnie pamiętam, jak czytałem na głos cały rozdział biografii Winstona Churchilla, próbując jednocześnie uśpić Bliźniaczkę B, głównie dlatego, że mój mózg był zbyt zmęczony na formułowanie oryginalnych zdań, a to była najbliższa książka, po którą mogłem sięgnąć stopą. Lubię myśleć, że dało jej to solidne podstawy z dwudziestowiecznej strategii geopolitycznej, choć wszystko skończyło się głównie na ślinieniu mojego kołnierzyka.

Zabawki, których nie potrafią utrzymać i inne błędy finansowe

Branża dziecięca w dużej mierze żeruje na niewyspanych ludziach, którzy w środku nocy kupują rzeczy w złudnym przekonaniu, że konkretny przedmiot magicznie rozwiąże ich obecny kryzys. Podczas tego rzekomo magicznego etapu dzieci tak naprawdę nie potrafią robić zupełnie niczego. Nie mają koordynacji ruchowej, by utrzymać zabawkę. Ich rączki po prostu losowo wymachują na boki, zupełnie jak u tych dmuchanych ludzików przed salonami samochodowymi.

Mimo że o tym wiedziałem, kupiłem grzechotkę z naturalnego drewna Kianao. Niezaprzeczalnie jest to piękny przedmiot – stworzony w zrównoważony sposób, nietoksycznie wykończony, o wyjątkowej estetyce. Jest również całkowicie i absolutnie bezużyteczny dla miesięcznego dziecka. Podałem grzechotkę Bliźniaczce A, której zabrakło siły chwytu, by ją utrzymać, więc natychmiast upuściła ją prosto na czoło siostry. Spowodowało to lokalną wojnę bliźniaczą, która trwała czterdzieści pięć minut. To naprawdę wspaniałe grzechotki, ale zachowajcie swoje pieniądze do dziesiątego tygodnia, kiedy dzieci faktycznie zorientują się, że mają dłonie przymocowane do reszty ciała.

Zamiast tego, jeśli czujesz desperacką potrzebę kupienia czegoś sensorycznego, wybierz miękką szeleszczącą zabawkę. Niemowlęta nie będą jej trzymać, ale agresywnie głośny szelest, jaki wydaje, gdy ściśniesz ją blisko ich ucha, całkiem je fascynuje. To kupuje ci przynajmniej trzydzieści sekund ciszy, podczas gdy ich małe mózgi próbują przetworzyć to, co właśnie się wydarzyło.

Wojna psychologiczna i ciężar zaufania

Pewnego szczególnie ponurego popołudnia wpadła do nas położna i wymamrotała coś o jakimś facecie nazwiskiem Erik Erikson i jego etapach rozwoju psychospołecznego. Zasadniczo zasugerowała, że pierwsze kilka miesięcy to etap „ufności wobec nieufności”, co miało oznaczać, że jeśli nie będę odpowiednio reagował na płacz moich córek, rozwiną w sobie głęboko zakorzenioną, trwającą całe życie nieufność do wszechświata i z pewnością zostaną superzłoczyńcami.

Szczerze mówiąc, to absolutnie przerażająca ilość presji nakładanej na człowieka, który właśnie założył spodnie na lewą stronę. Przy bliźniętach krzyki niemal zawsze są zsynchronizowane. Fizycznie nie jesteś w stanie wziąć ich obu na ręce w tym samym momencie, jednocześnie przygotowując butelkę. Za każdym razem jesteś zmuszony wybierać, kto zyska zaufanie, a kto będzie powoli budował w sobie urazę. Kończysz siedząc na podłodze, trzymając jedną na rękach, bujając drugą stopą i nieustannie przepraszając je obie, przemaczając koszulę od potu.

Swoją drogą, naukowe podejście do tego wszystkiego wydaje się niezwykle mętne. Połowa książek twierdzi, że musisz natychmiast brać je na ręce, aby zbudować bezpieczną więź, podczas gdy druga połowa ponuro sugeruje, że tylko kręcisz na siebie bicz. Podejrzewam, że tak naprawdę nikt niczego nie wie na pewno, a my wszyscy po prostu projektujemy własne nerwice na niemowlęta, które głównie pragną tylko, żeby było im ciepło, chcą zjeść i od czasu do czasu być pobujane w sposób, który pomoże im uwolnić uwięzione gazy.

Jeśli jesteś obecnie w samym środku tego rzekomo czarującego etapu, brodząc przez nieskończone stosy niezbędników dla noworodka i zastanawiając się, kiedy ma się zacząć magia, wiedz, że to całkowicie normalne czuć się jak menadżer do spraw logistyki. Ta najpiękniejsza część tak naprawdę nie dzieje się, gdy dzieci są świeżo wyjęte z pudełka. Przychodzi po cichu, wiele miesięcy później, kiedy jesteś skrajnie zmęczony, a jedno z nich nagle celowo łapie cię za palec albo posyła ci bezzębny, asymetryczny uśmiech, który wcale nie jest wynikiem gazów.

Do tego czasu po prostu przetrwaj. Utrzymaj je przy życiu, zachowaj jako-takie zmysły i nie martw się zbytnio o to, czy odpowiednio stymulujesz ich korę wzrokową. Mają resztę życia, by patrzeć na różne rzeczy. W tym momencie wpatrywanie się w sufit w zupełności im wystarczy.

Jeśli chcesz przeczytać więcej o tym, jak przetrwać różnorodne absurdy utrzymywania małych ludzi przy życiu i nie oszaleć, nasz przewodnik po rozwoju dziecka może okazać się nieco bardziej realistyczny niż przeciętny podręcznik.

Pytania, które gorączkowo googlowałem o 4 nad ranem

Kiedy ten magiczny etap staje się wreszcie magiczny?

Szczerze? Gdzieś w czwartym miesiącu. Wcześniej to mniej magiczna podróż, a bardziej negocjacje z małym, wściekłym pijaczkiem, który wziął cię za zakładnika. Kiedy w końcu nauczą się celowo uśmiechać i samodzielnie trzymać głowę bez kiwania się jak figurka hula na desce rozdzielczej, robi się o wiele lepiej.

Ile tak naprawdę powinno trwać leżenie na brzuszku, zanim zainterweniuję?

Książki mówią o trzech do pięciu minut, ale moja osobista zasada brzmiała: „dopóki płacz nie przerodzi się z drobnej irytacji w prawdziwą panikę”. Czasami oznaczało to cztery minuty. Czasami dwanaście sekund. Po prostu spróbuj ponownie później, kiedy wszyscy będą nieco mniej wytrąceni z równowagi.

Czy naprawdę muszę kupować konkretną, wysokokontrastową karuzelę?

Absolutnie nie. Kupiłem jedną, powiesiłem nad łóżeczkiem, a dziewczynki całkowicie ją zignorowały. Taki sam efekt rozwojowy osiągniesz, drukując czarny kwadrat na kartce A4 i trzymając go w górze, albo, szczerze mówiąc, po prostu pozwalając im patrzeć na kontrast między futryną drzwi a ścianą.

Czy moje dzieci płaczą, ponieważ fundamentalnie mi nie ufają jako rodzicowi?

Nie, płaczą, ponieważ ich układy trawienne są nowiutkie, przez co przetwarzanie mleka jest nagle bardzo trudne, albo dlatego, że są zmęczone, albo metka na ich body delikatnie je drapie. Teorie Eriksona są świetne na eseje uniwersyteckie, ale całkowicie bezużyteczne, gdy próbujesz dojść do tego, dlaczego niemowlę krzyczy na kaloryfer.

Po co w ogóle mamy do nich mówić, skoro one dosłownie nie rozumieją po polsku?

Ponieważ słuchanie rytmu i kadencji języka buduje w ich mózgach architekturę, której użyją później, aby zacząć naprawdę mówić. Poza tym, jeśli nie będziesz do nich mówić, spędzisz cały dzień w ciszy, co doprowadzi cię do całkowitego szaleństwa. Po prostu relacjonuj na głos wszystko, co akurat robisz, nawet jeśli jest to narzekanie na ceny pieluch.