Prawda o diagnozie krótkiego wędzidełka, którą właśnie sprawdziłaś w sieci

Była dokładnie 3:14 w nocy we wtorek. Miałam na sobie szary biustonosz do karmienia, który agresywnie pachniał kwaśnym mlekiem i czystą desperacją, i trzymałam telefon jakieś pięć centymetrów od twarzy mojej trzytygodniowej córki, próbując zrobić zdjęcie z lampą błyskową wnętrza jej buzi. Mark głośno chrapał obok mnie. Maya wrzeszczała wniebogłosy, bo ciągle ześlizgiwała się z mojej piersi, która bolała tak, jakby przepuszczono ją przez maszynkę do mięsa. Więc naturalnie, będąc skrajnie niewyspaną i na granicy obłędu, zrobiłam najgorszą rzecz, jaką młoda matka może zrobić w środku nocy. Weszłam na fejsbukową grupę dla mam.

W ciągu czterech minut, opierając się wyłącznie na zamazanym, pełnym bąbelków śliny zdjęciu dziąseł Mayi zrobionym w ciemności, trzydzieści pięć obcych kobiet zdiagnozowało u niej „poważny problem z wędzidełkiem” i kazało mi natychmiast znaleźć stomatologa dziecięcego, żeby podciąć je laserowo. Natychmiast. Zabrzmiało to tak, jakby brak laserowego usunięcia tego maciupkiego kawałka skóry przed świtem miał sprawić, że moje dziecko już nigdy nic nie zje, zepsują mu się wszystkie zęby i prawdopodobnie wyleci ze studiów.

Szczerze mówiąc, to obecnie największy mit we współczesnym macierzyństwie – ten absolutny uścisk, w jakim trzyma nas internet, wmawiając nam, że każdy problem z karmieniem, każde dziwne klikanie, każde bolesne przystawienie do piersi to wada anatomiczna wymagająca natychmiastowej interwencji chirurgicznej.

Internet naprawdę chce potraktować twoje dziecko laserem

Muszę przez chwilę ponarzekać, bo kiedy o tym pomyślę, wciąż mnie to niesamowicie złości. Ta ogromna presja wywierana na młode mamy, aby chirurgicznie korygować buzie ich niemowląt na podstawie internetowych porad, to dla mnie jakiś kosmos. Piszesz o poranionych brodawkach, a nagle armia samozwańczych ekspertów z mediów społecznościowych wmawia ci, że twoje dziecko ma wędzidełko trzeciego stopnia i jesteś po prostu złą matką, jeśli nie wydasz setek złotych z własnej kieszeni na zabieg laserowy. Nikt nie zapyta, czy twoje niemowlę prawidłowo przybiera na wadze, czy próbowałaś różnych pozycji do karmienia, ani czy może po prostu masz do czynienia z zupełnie normalnym noworodkiem, który wciąż uczy się, jak używać własnego języka. Oni od razu krzyczą: OPERACJA.

A poczucie winy, którym cię obarczają, potrafi udusić. O rany, to poczucie winy. W komentarzach kobiety pisały mi, że jeśli nie usunę tej rzekomej wady, Maya będzie miała wadę wymowy, wielką szparę między zębami albo astmę. Tak, astmę. Naprawdę przeczytałam komentarz łączący fałd błony śluzowej w buzi z astmą dziecięcą, co nie ma absolutnie żadnego logicznego sensu, ale kiedy od miesiąca nie przespałaś ciurkiem dłużej niż dwie godziny, uwierzysz we wszystko. Szczerze mówiąc, to niezwykle podłe – żerowanie na kobietach, które są wyczerpane po ciążowej burzy hormonów, płaczą nad letnią kawą i pragną tylko jednego: aby ich dzieci mogły zjeść, podczas gdy one nie będą czuły się tak, jakby karmiły je potłuczonym szkłem.

W każdym razie, chodzi o to, że prawie całkowicie w to uwierzyłam. Dosłownie siedziałam w ciemności, szlochając i wyszukując w Google dziecięcych chirurgów szczękowych w mojej okolicy, całkowicie przekonana, że z moim ciałem wszystko w porządku, ale moja córka urodziła się „zepsuta”.

Tak na marginesie, każdy człowiek na naszej planecie ma kawałek skóry łączący górną wargę z dziąsłami – to po prostu podstawowa ludzka anatomia, a nie jakaś dziwna mutacja, którą trzeba natychmiast wyeliminować.

Co tak naprawdę powiedziała mi nasza zrzędliwa pediatra

Więc następnego ranka zaciągnęłam Marka i wrzeszczącą Mayę do gabinetu naszej pediatry, ściskając w dłoni telefon ze wszystkimi zrzutami ekranu pokazującymi to, co według internetu dolegało mojemu dziecku. Doktor Miller to cudownie gburowata starsza pani, która widziała już dosłownie wszystko i nie daje sobie wejść na głowę. Wmaszerowałam tam, żądając skierowania na podcięcie wędzidełka wargi górnej – pojęcia, którego nauczyłam się dosłownie cztery godziny wcześniej. Ona tylko ciężko westchnęła, wręczyła mi chusteczkę, bo znów zaczęłam płakać, i powiedziała, że środowiska pediatryczne alarmują o masowym wręcz nadużywaniu takich diagnoz w dzisiejszych czasach.

Z tego, co zrozumiałam – a pamiętajcie, że funkcjonowałam po może czterdziestu minutach snu, więc moje pojmowanie medycznych kwestii było bliskie zeru – prawdziwi eksperci nie lubią już podcinać tych struktur, chyba że to skrajny przypadek. Doktor Miller wyjaśniła, że o ile tkanka nie jest wyjątkowo gruba i nie blokuje całkowicie ruchów górnej wargi, w większości przypadków rozciąga się ona sama w miarę rozwoju dziecka i powiększania się buzi. Czasem też naturalnie i delikatnie się naddziera, kiedy maluch nieuchronnie uderzy twarzą w stolik kawowy podczas nauki chodzenia – co brzmi przerażająco, ale podobno jest zupełnie normalnym etapem dzieciństwa. Wymamrotała coś o tym, że nawet dzieci z prawdziwym rozszczepem podniebienia potrafią z powodzeniem ssać pierś, o ile potrafią wytworzyć odpowiednie podciśnienie, więc odrobinę ciaśniejszy kawałek skóry pod wargą nie powinien oznaczać końca świata. Wszystko opiera się na tym, jak buzia funkcjonuje, a nie jak wygląda na przerażającym zdjęciu z fleszem zrobionym o trzeciej nad ranem.

Rzeczy, które zadziałały o niebo lepiej niż wpadanie w panikę

Zamiast wysłać mnie do chirurga, skierowała mnie do niesamowicie cierpliwej doradczyni laktacyjnej o imieniu Brenda, która pachniała lawendą i owsianką. Brenda na początku wcale nie zajrzała do buzi Mayi, po prostu przyjrzała się, jak ją trzymam, i od razu stwierdziła, że jestem stanowczo zbyt napięta. Pokazała mi ten niesamowity trik: w pozycji półleżącej przytulasz całe ciałko dziecka blisko siebie, a tuż przed tym, jak maluch złapie pierś, palcem wywijasz mu górną wargę na zewnątrz, żeby wyglądała jak mały kaczy dziobek.

Czułam się przy tym dość absurdalnie. Ale wiecie co? Maya od razu przestała wydawać ten okropny klikający dźwięk. Ból z przerażającej dziesiątki spadł na... zupełnie znośną trójkę. Zamiast od razu zakładać, że musisz dzwonić do chirurga w pierwszej sekundzie, gdy pojawią się trudności, wystarczy poeksperymentować z poduszkami, kątem ułożenia i dziwnymi ręcznymi poprawkami, aż znajdziesz tę jedną wygimnastykowaną pozycję, która ułatwi wypływ mleka i nie doprowadzi cię do łez.

Jeśli siedzisz teraz i zastanawiasz się, czy twoje dziecko ma wadę budowy buzi, ponieważ karmienie przypomina zapasy, po prostu spójrz chłodnym okiem na to, co się faktycznie dzieje, zamiast obsesyjnie fiksować się na jego dziąsłach. Na przykład: jeśli niemowlę ładnie przybiera na wadze, a twoje brodawki dosłownie już nie krwawią, to prawdopodobnie świetnie sobie radzicie. Ale jeśli słyszysz okropne mlaskanie, a maluch ciągle zasypia głodny, bo w jedzenie wkłada za dużo wysiłku, zdecydowanie zadzwoń do wykwalifikowanej doradczyni laktacyjnej, aby skorygowała sposób przystawiania, zanim zdecydujesz się na jakiekolwiek nieodwracalne zabiegi.

Co się dzieje, gdy w końcu pojawią się zęby

Przyznam, że obsesja na punkcie buzi nie minęła mi tak do końca, bo w końcu faza noworodkowa przemija, a dzieciom zaczynają rosnąć zęby dokładnie w tym samym, wrażliwym miejscu. Kiedy mojemu najstarszemu synowi, Leo, przebijały się górne jedynki prosto w tym miejscu, gdzie jest ta tkanka łączna, przechodziliśmy prawdziwy koszmar. Ślinieniu nie było końca. Kupiliśmy mu Gryzak Wiewiórkę, bo wydawało mi się, że miętowy kolor jest bardzo estetyczny i będzie fajnie wyglądał na zdjęciach. Ale szczerze? Nienawidził go. Po prostu rzucił nim w psa przez pół pokoju. Myślę, że jego kształt był dla niego za płaski i nie docierał tam, gdzie dziąsła najbardziej go bolały. Uroczy dodatek na moje Instastories, kompletnie bezużyteczny podczas szału ząbkowania u mojego synka.

Ale kiedy Maya dotarła do tego samego nieszczęsnego etapu ząbkowania, a jej górne dziąsła spuchły jak małe baloniki, wypróbowaliśmy Silikonowo-Drewniany Gryzak Króliczek i było to zupełnie inne doświadczenie. Myślę, że cała magia tkwi w tym, że łączy on twardy, natural drewniany pierścień z miękkimi, silikonowymi uszami, więc dziecko ma zróżnicowane opcje. Maya dosłownie siedziała i agresywnie gryzła drewnianą część swoimi górnymi dziąsłami, dokładnie w miejscu nieszczęsnego napiętego wędzidełka, i wydawało się, że zapewniało jej to odpowiedni, mocny ucisk, którego tak bardzo potrzebowała. Poza tym mogłam po prostu odczepić silikonową część i wrzucić ją do zmywarki – a będąc wyczerpaną mamą, mycie ręczne małych, teksturowanych rzeczy sprawia, że mam ochotę krzyczeć w poduszkę. Jeśli wasze dziecko ze złością żuje piąstki i ciągle płacze, ten gryzak naprawdę działa.

Czasami, gdy maluchy są po prostu okropnie marudne, a ty potrzebujesz, żeby przez pięć minut nie myślały o bolącej buzi, abyś mogła wypić kawę, póki jest choć trochę ciepła – nic nie działa lepiej niż odwrócenie uwagi. Zazwyczaj po prostu wysypuję na podłogę stertę Miękkich Klocków dla Niemowląt i pozwalam Mayi zaszaleć. Są na tyle miękkie, że gdy ze złością spróbuje jednego z nich zjeść, nie rani to jej dziąseł, a kiedy z pewnością straci równowagę i zanurkuje w nich twarzą, nikt nie musi jechać na ostry dyżur.

Posłuchaj, macierzyństwo to tak naprawdę seria przerażających pytań wpisywanych w Google i powolna nauka ufania własnej intuicji. Nie musisz rozgryzać tych wszystkich dziwnych kwestii związanych z anatomią i karmieniem zupełnie sama w ciemnościach. Jeśli jesteś właśnie w samym środku tego chaosu, sprawdź kolekcję kojących akcesoriów i bezpiecznych zabawek od Kianao, które pomogą ci przetrwać te brudne, wyczerpujące miesiące i ocalić resztki zdrowego rozsądku.

Pytania, które gorączkowo wpisywałam w wyszukiwarkę o 3 nad ranem

Czy ciasne wędzidełko wargi górnej całkowicie zrujnuje moją przygodę z karmieniem piersią?

Szczerze mówiąc, prawdopodobnie nie. Przez pierwsze trzy tygodnie, kiedy Maya nie potrafiła prawidłowo chwycić piersi, myślałam, że moje karmienie z góry skazane jest na porażkę. Jednak odkąd doradczyni laktacyjna Brenda pokazała mi, jak bliżej przytulić małe ciałko Mayi i ręcznie wywinąć jej wargę, wszystko się zmieniło. Nasze ciała i nasze dzieci potrafią się wspaniale adaptować, o ile otrzymasz odpowiednią pomoc w doborze pozycji, zamiast od razu zakładać najgorsze scenariusze.

Skąd mam wiedzieć, czy dziecko źle chwyta pierś, czy ja po prostu wpadam w paranoję?

Dla mnie bezdyskusyjnym dowodem wcale nie był wygląd jej buzi, ale dźwięk. Jeśli podczas jedzenia dziecka słyszysz ciągłe klikanie lub mlaskanie, oznacza to, że maluch gubi próżnię i nałyka się masy powietrza. To powietrze zamienia się w koszmarne gazy, a to z kolei skutkuje krzyczącym o północy niemowlakiem. Co więcej, jeśli po karmieniu twoje brodawki są płaskie i przypominają tubki białej szminki, przystawienie zdecydowanie jest nieprawidłowe. Ale tak szczerze: zaproś doradcę laktacyjnego. To były najlepiej wydane pieniądze w naszym życiu.

Czy to naprawdę prawda, że ten kawałek skóry w końcu sam im się naddziera?

Tak, nasza pediatra po prostu się zaśmiała i potwierdziła, że kiedy maluchy zaczynają podciągać się przy meblach i próbują stawiać pierwsze kroki, są w tym niesamowicie niezdarne. Potykają się, uderzają buzią w kant kanapy i ten mały kawałek tkanki bardzo często po prostu naturalnie się rozciąga albo odrobinę naddziera. Krew leci dosłownie przez dwie sekundy, dziecko płacze, mama panikuje, a potem wszystko jest już w porządku, a warga ma o wiele lepszą ruchomość. Dzieci generalnie są stworzone z gumy.

Czy powinnam kupić specjalną szczoteczkę, żeby czyścić miejsce pod górną wargą?

Nie potrzebujesz żadnych wymyślnych gadżetów, ale zdecydowanie musisz tam czyścić! Bolesnym dla mnie doświadczeniem było odkrycie, że kiedy górna warga Mayi była mocniej przytwierdzona, w tej małej kieszonce między wargą a dziąsłami zbierały się resztki mleka, a później kawałki purée z batatów. Jeśli zostawisz te resztki bez czyszczenia, mogą zaszkodzić wyrzynającym się zębom. Ja po każdym posiłku używam miękkiej, wilgotnej ściereczki frotte lub jednej z tych małych, silikonowych szczoteczek na palec, i przecieram jej dziąsła. Nienawidzi tego, ale zajmuje to tylko dwie sekundy.