Gorzka prawda o popularnych grach Baby Hazel

Była 16:13 we wtorek, a ja miałam na sobie za dużą bluzę mojego męża Dave'a z czasów studenckich, która pachniała delikatnie starym czosnkiem. W ręku trzymałam letni kubek ciemno palonej kawy, którą podgrzewałam w mikrofali już trzy razy. Patrzyłam w dół na moją córkę Mayę, która miała wtedy trzy lata, a ona leżała akurat twarzą do dołu na dywanie w salonie, wrzeszcząc tak, jakbym właśnie poinformowała ją, że całkowicie skończył nam się tlen. Ten dźwięk przypominał alarm samochodowy puszczony przez megafon. Dlaczego? Ponieważ rozładowała się bateria w iPadzie. W samym środku bardzo intensywnej sesji grania w jedną z tych internetowych gier typu Baby Hazel. Konkretnie, wydaje mi się, że była w połowie „Leczenia brzuszka” albo czegoś równie absurdalnego.

Stałam tak, popijając moją okropną kawę, bujając na biodrze cierpiącego na kolki noworodka Leo, i pomyślałam: Co ja do cholery narobiłam?

Jeśli jesteś rodzicem w internecie dłużej niż pięć minut, pewnie dokładnie wiesz, o jakich grach mówię. Istnieje całe to uniwersum cyfrowych symulacji, w których wielkogłowy rysunkowy bobas idzie do dentysty, zyskuje nowe rodzeństwo albo uczy się myć zęby, a wszystko to opiera się na szybkim klikaniu i przeciąganiu. Kiedy odkryłam je po raz pierwszy, myślałam, że wygrałam los na loterii. Dochodziłam do siebie po trudnym cięciu cesarskim, Leo był do mnie przyklejony 24/7, a ja po prostu potrzebowałam, żeby Maya posiedziała spokojnie przez dwadzieścia minut, bym mogła, nie wiem, chociażby sama umyć zęby albo popłakać pod prysznicem. Twórcy twierdzą, że te gry są edukacyjne, prawda? Patrz! Uczy się o higienie jamy ustnej! Uczy się, jak opiekować się zwierzakiem! Całkowicie to kupiłam.

Uwaga, spoiler: Bardzo, ale to bardzo się myliłam.

Wielka edukacyjna iluzja, na którą całkowicie się nabrałam

Prawda o przesuwaniu palcem cyfrowej szczoteczki po ekranie jest taka, że to kompletnie niczego nie uczy dziecka w kwestii trzymania prawdziwej szczoteczki. Moja lekarka, dr Aris (która zawsze wygląda, jakby faktycznie przesypiała osiem godzin w nocy, za co trochę mam do niej żal, ale i tak ją uwielbiam), rzuciła mi to łagodne, pełne politowania spojrzenie, kiedy wyznałam, że Maya gra w te symulacje. Zaczęła tłumaczyć coś o tym, że mózgi małych dzieci dosłownie nie potrafią przełożyć działań w cyfrowym świecie 2D na fizyczne umiejętności w prawdziwym świecie 3D, i że pętle szybkiej nagrody na ekranach w zasadzie doprowadzają do zwarcia ich receptorów dopaminy.

Szczerze mówiąc, nie do końca ogarniam całą tę neuronaukę. Funkcjonowałam po jakichś czterech godzinach przerywanego snu i większość z tego, co mówiła, brzmiała dla mnie jak trąbka z kreskówki, ale załapałam główny przekaz. Migające światła, dziwna, syntetyczna muzyka i natychmiastowa satysfakcja z kliknięcia wirtualnej butelki, by nakarmić wirtualne dziecko, zamieniały moje prawdziwe dziecko z krwi i kości w małego, przestymulowanego potworka.

Z perspektywy czasu miało to tak wiele sensu. Maya wcale nie uczyła się empatii, grając w „Problemy z rodzeństwem Małej Hazel”. Uczyła się tylko, jak gorączkowo miziać palcem po ekranie, żeby dostać deszcz cyfrowych gwiazdek. A kiedy ekran znikał, prawdziwy świat wydawał jej się boleśnie powolny i nudny. Stąd te histerie z gryzieniem dywanu, gdy padała bateria.

Porozmawiajmy o absolutnym koszmarze reklam w przeglądarce

Czy możemy przez chwilę porozmawiać o platformach, na których działają te gry? O rany, ciśnienie mi skacze na samą myśl o tym. Otwierasz jeden z tych darmowych portali z grami, żeby twoje dziecko mogło przebrać wirtualnego bobasa, a sama gra otoczona jest najbardziej chaotycznym, nieodpowiednim reklamowym ściekiem, jaki kiedykolwiek widziałaś. Mówię tu o banerach reklamujących żelki na ekstremalną utratę wagi tuż obok kreskówki z maluchem pijącym herbatkę. Są tam też automatycznie odtwarzające się reklamy wideo brutalnych mobilnych gier wojennych, które wyskakują, gdy tylko palec twojego dziecka ześlizgnie się o ułamek milimetra.

Kiedyś siedziałam i próbowałam zasłaniać rękami marginesy iPada, podczas gdy Maya grała, co całkowicie mijało się z celem używania gry jako elektronicznej niani, dzięki której mogłabym poskładać pranie. A te podziały na płeć! Wszystko wrzucone do kategorii „Gry dla dziewczynek” lub „Metamorfozy i uroda”, co u kogoś, kto naprawdę bardzo stara się nie wychowywać dzieci w dziwnych stereotypach płciowych z lat 50., wywołuje ochotę wyrzucenia całego tabletu przez okno z drugiego piętra. W każdym razie, chodzi o to, że środowisko, w którym funkcjonują te gry, jest toksyczne, i żadna łatka z napisem „edukacyjne” nie rekompensuje faktu, że moja trzylatka była o jedno przypadkowe kliknięcie od reklamy aplikacji randkowej.

Ponoć można było zapłacić za wersje premium bez reklam, ale szczerze mówiąc, zanim do tego doszłam, byłam już tak zniesmaczona całą tą sytuacją, że postanowiłam po prostu rzucić to wszystko w diabły.

Zamiana ekranu na rzeczy, które naprawdę spadają

Odwyk był brutalny. Nie będę tego owijać w bawełnę. W zasadzie ukryłam iPada w górnej szufladzie komody, pod stosem staników ciążowych, których nie nosiłam od roku, a przez pierwsze trzy dni Maya pytała o „swojego dzidziusia” mniej więcej czterysta razy na godzinę. Wypiłam tyle kawy, że lewa powieka zaczęła mi drgać na stałe.

Ale musieliśmy zastąpić cyfrowe symulacje czymś z prawdziwego świata. Zrozumiałam, że w grach podobał jej się aspekt budowania i rozwiązywania problemów, więc kupiłam jej Zestaw Miękkich Klocków dla Dzieci od Kianao. Szczerze mówiąc, to była rzecz, która uratowała moje zmysły w tamtym tygodniu. To miękkie, przyjemne w dotyku klocki w przepięknych, stonowanych, makaronikowych kolorach – co jest świetne, bo mój salon i tak już wyglądał, jakby wybuchła w nim plastikowa bomba w kolorach podstawowych – a do tego mają na sobie cyferki i zwierzaki.

Zamiast klikać myszką, by zbudować cyfrową wieżę, która w magiczny sposób utrzymuje pion, musiała usiąść na podłodze i zmierzyć się z grawitacją. Budowała chwiejne, chaotyczne wieże, a potem je burzyła, a bodźce płynące z fizycznego chwytania i ściskania klocków zdawały się fizycznie ją uspokajać. Robiła bałagan i czasem rzucała nimi w psa (są z miękkiej gumy, więc pies przeżył), ale w końcu była obecna tu i teraz. Była ze mną w pokoju, a nie zassana przez ekran.

Wiecie, co jeszcze działo się podczas całego tego tygodnia odwyku od ekranów? Leo zaczął ząbkować. No bo jasne, że tak. Życie to po prostu seria nakładających się na siebie kryzysów, kiedy masz dwójkę dzieci poniżej czwartego roku życia. Ślinił się wszędzie i bez przerwy gryzł mój obojczyk. Rzuciłam mu Gryzak Panda od Kianao, który kupiłam w jakimś amoku podczas nocnego scrollowania. To urocza, mała, silikonowa panda z bambusowymi detalami. Jest okej. To znaczy, to gryzak, robi dokładnie to, co gryzak powinien robić. Wrzuciłam go na dziesięć minut do lodówki, dałam mu i zaczął go memłać, dzięki czemu na chwilę przestał płakać – a to było dosłownie jedyne kryterium sukcesu, na jakim zależało mi w tym konkretnym momencie. Łatwo się go czyści, co bardzo doceniam, ale przede wszystkim zapewnił mi ciszę, podczas gdy ja próbowałam nauczyć Mayę, jak zbudować wieżę z klocków bez przeżywania kryzysu egzystencjalnego.

Jeśli toniesz właśnie w poczuciu winy z powodu czasu spędzanego przed ekranem i chcesz zamienić cyfrowy hałas na prawdziwą, piękną, sensoryczną zabawę, naprawdę polecam Ci przejrzeć drewniane zabawki i stojaki edukacyjne od Kianao. Obiecuję, że po tej stronie mocy jest o wiele ciszej.

Jak naprawdę wygląda symulacja prawdziwego życia

Zrozumieliśmy, że jeśli Maya chce bawić się w „kuchnię” albo „lekarza”, musimy po prostu pozwolić jej robić to naprawdę, co oznaczało, że muszę odpuścić mój potężny lęk o to, by dom był idealnie czysty. Wzięliśmy motywy z tych gier o Małej Hazel i przenieśliśmy je do fizycznego świata.

Zamiast odpalać aplikację do gotowania, przysunęłam stołek do kuchennego blatu, dałam jej miskę z mąką i kubek wody, i po prostu pozwoliłam jej stworzyć obrzydliwą, lepką papkę. Tak, przez trzy tygodnie znajdowałam zaschnięty cement z mąki w fugach kuchennych płytek. Tak, posprzątanie po dziesięciominutowej zabawie zajęło mi czterdzieści pięć minut. Ale to intensywne skupienie na jej twarzy, gdy mieszała tę breję? Tego nigdy nie zobaczysz, gdy dzieci gapią się w iPada. Przy ekranach ich oczy robią się szkliste. Z mąką, jej małe synapsy, o których mówiła dr Aris, pracowały na najwyższych obrotach.

W przypadku Leo chciałam całkowicie uniknąć pułapki ekranów już od pierwszego dnia. Nie chciałam, żeby przyzwyczajał się do hałasu i migających świateł. W rogu salonu postawiliśmy Drewniany Stojak Edukacyjny. To wspaniała, minimalistyczna drewniana konstrukcja w kształcie litery A, z której zwisają małe, zabawkowe zwierzątka. Nie potrzebuje baterii. Nie śpiewa dziwnych syntetycznych piosenek. Po prostu stoi, wygląda ładnie, a Leo leżał sobie na plecach i uderzał rączkami w małego zabawkowego słonia. Było w tym tyle spokoju. Maya nawet podchodziła i siadała obok niego, pokazując mu, jak sięgać po kółka, całkowicie zapominając o świecącym prostokącie ukrytym w mojej komodzie.

Znalezienie złotego środka bez popadania w obłęd

Słuchajcie, nie jestem idealną, super-eko mamą, która mieszka w jurcie i nigdy nie pozwala dzieciom patrzeć na ekran. Jeśli lecimy samolotem sześć godzin, albo jeśli wszyscy mamy jelitówkę, a ja nie jestem fizycznie w stanie usiąść, iPad wkracza do akcji. Oglądamy filmy. Oglądamy Tygryska Daniela. Ale całkowicie wyeliminowaliśmy interaktywne, szybkie gry symulacyjne.

Nerwowe, wypełnione reklamami portale to teraz dla nas twarda, nieprzekraczalna granica. Po prostu wrzuciliśmy urządzenia do szuflady i zmusiliśmy się do ponownego obcowania z fizycznymi przedmiotami. I owszem, oznacza to, że nasz dom zazwyczaj jest zasypany klockami i prawdziwym bałaganem, ale dzieci autentycznie lepiej śpią i mniej krzyczą, kiedy telewizor jest wyłączony.

Jeśli jesteś gotowa porzucić wpędzające w szał aplikacje i wrócić do rodzaju zabawy, która naprawdę rozwija mózgi, zamiast je lasować, odkryj kolekcję zrównoważonych, sensorycznych akcesoriów dla niemowląt od Kianao właśnie tutaj. Twoje przyszłe „ja” (i Twoje zdrowie psychiczne) z pewnością Ci podziękują.

Trudne pytania o czas przed ekranem (FAQ)

Czy całkowicie i na zawsze zakazaliście ekranów?
O matko, nie, nie jestem męczennicą. Nadal robimy rodzinne wieczory filmowe, a jeśli mam migrenę, kanały z bajkami stają się drugim rodzicem. Ale konkretnie odcięliśmy interaktywne gry na tablety na okres wczesnego dzieciństwa. Dr Aris powiedziała mi, że pasywne, spokojne oglądanie (jak np. spokojne, klasyczne dobranocki) działa zupełnie inaczej na ich układ nerwowy niż gorączkowe stukanie i migające nagrody w aplikacjach dla maluchów. To właśnie te interaktywne zastrzyki dopaminy tak psuły nastrój Mayi.

Ale co jeśli ja dosłownie potrzebuję 10 minut, żeby wziąć prysznic?
Oj, znam ten ból z autopsji. Kiedy Leo był malutki, sadzałam go w leżaczku w łazience razem ze mną, a Mayi wręczałam specjalne pudło z zabawkami z napisem „tylko pod prysznic”. Zazwyczaj były to rzeczy, których dawno nie widziała, albo wodoodporne klocki, którymi mogła się bawić na łazienkowym dywaniku. Nie było idealnie, a ona czasami marudziła, ale wciąż było to lepsze niż ataki histerii po zabraniu iPada.

Czy klocki Kianao naprawdę są lepsze od aplikacji edukacyjnej?
Tak. Milion razy tak. Stukanie w ekran, by ułożyć cyfrowy klocek, nie uczy dziecka niczego o ciężarze, równowadze, grawitacji czy fakturze. Klocki Kianao są miękkie, mają fizyczne wymiary, a kiedy dziecko je przewróci, musi zmierzyć się z rzeczywistą konsekwencją ich ponownego ułożenia. Aplikacje wykonują całą ciężką pracę za mózg; prawdziwe klocki zmuszają go do działania.

Jak długo trwały histerie z odstawienia po tym, jak schowałaś iPada?
Szczerze? Trzy dni absolutnego piekła. Maya ciągle o niego pytała, rzucała się i mówiła mi, że jestem zła. Czwartego dnia zdawała się zapomnieć o jego istnieniu i zaczęła budować bazy z poduszek z kanapy. Musisz po prostu zacisnąć zęby i przetrwać te pierwsze 72 godziny z dużą ilością kawy i głębokim oddychaniem.

Zresztą, na czym właściwie polega niebezpieczeństwo płynące z reklam na tych stronach z grami?
Poza faktem, że wizualnie przebodźcowują, są całkowicie nieuregulowane. Widziałam reklamy portali randkowych dla dorosłych, podejrzanych tabletek na odchudzanie i brutalnych gier wideo, które pojawiały się tuż obok gier dla „maluchów”. Małe dzieci nie mają na tyle rozwiniętej motoryki małej, by celowo unikać klikania w banery, więc jedno omsknięcie palca i nagle znajdują się na całkowicie nieodpowiedniej stronie internetowej. To ryzyko po prostu nie jest tego warte.