Trudna i wyczerpująca prawda o adopcji dziecka

Siedziałam na zimnych, heksagonalnych kafelkach w łazience o 2:14 w nocy. Laptop dosłownie parzył mnie w uda przez szare dresy Villanova pożyczone od Dave'a – te z dziwną plamą po wybielaczu na kolanie z 2018 roku. Od kolacji wypiłam trzy kubki letniej kawy z french pressu, co było absolutnie tragiczną życiową decyzją, i wpadłam w totalną, totalną internetową czarną dziurę. Czekaliśmy na telefon z ośrodka adopcyjnego od dziewiętnastu miesięcy. Dziewiętnastu. Miesięcy. Z mojego mózgu została papka.

Zamiast czytać o bezpieczeństwie fotelików samochodowych, kamieniach milowych rozwoju, czy cokolwiek tam robi normalna przyszła mama o tej porze, wpisywałam w Google czy britney spears adoptowała dziecko. Dlaczego? Dosłownie nie potrafię powiedzieć. Mój mózg po prostu rozpaczliwie pragnął jakichkolwiek treści związanych z adopcją, żeby złagodzić mój niepokój. Dziesięć minut później, wściekle klikałam przez wątek na Reddicie, próbując dowiedzieć się, czy millie bobby brown adoptowała dziecko. A potem, ponieważ fizycznie nie potrafię przestać, jak już zacznę, czytałam debatę na 40 komentarzy o tym, dlaczego millie bobby brown adoptowała dziecko – co, uwaga, spoiler, wcale się nie wydarzyło. Ona po prostu ratuje mnóstwo psów. Co jest wspaniałe dla psów, ale okropnie bezużyteczne dla kobiety mającej właśnie drobne załamanie nerwowe na myśl o przywiezieniu do domu ludzkiego dziecka.

W każdym razie, chodzi o to, że kiedy decydujesz się na adopcję, czekanie sprawia, że totalnie tracisz zmysły. Myślisz, że będzie jak na filmach. Nagły telefon, dramatyczny pęd do szpitala, natychmiastowe łzy radości i bum – jesteście rodziną. Tak to nie wygląda. Jest o wiele bardziej chaotycznie, trudniej i dziwniej, niż ktokolwiek ci mówi.

Brutalna rzeczywistość czekania

Zanim zaczęliśmy cały proces z Leo, szczerze myślałam, że najtrudniejszą częścią adopcji jest samo podjęcie decyzji. Że jak już podpiszesz papiery, masz z górki. Ale rzeczywistość jest taka, że to czekanie to w zasadzie drugi, wysoce inwazyjny etat, za który płacisz grube tysiące.

Najpierw jest wywiad środowiskowy. Przychodzi do ciebie pracownik socjalny, żeby upewnić się, że nie jesteś potworem, co jest całkowicie zrozumiałe, ale sprawia, że wariujesz. Pamiętam, jak w panice szorowałam listwy przypodłogowe za toaletą dla gości, bo byłam przekonana, że sprawdzi, czy jest tam kurz, i uzna, że nie nadaję się na matkę. Potem musisz stworzyć taką księgę profilową, żeby pokazać matkom biologicznym, jak wspaniałe jest twoje życie. Dave i ja musieliśmy robić te wszystkie upozowane zdjęcia, na których wyglądamy na błogo szczęśliwych na targu ze zdrową żywnością. Nienawidzimy takich targów. Są zatłoczone, a brzoskwinie mają absurdalnie zawyżone ceny. Ale po prostu się uśmiechasz i udajesz, że spędzasz weekendy na hasaniu w słońcu, zamiast oglądać Netflixa w piżamie.

Spędzasz dwa lata po prostu egzystując w tym bolesnym zawieszeniu, gdzie za każdym razem, gdy na telefonie wyświetla się nieznany numer, żołądek podchodzi ci do gardła, tylko po to, by dowiedzieć się, że to kolejny telemarketer wciskający fotowoltaikę.

O czym lekarze zapominają wspomnieć w błyszczących broszurach ośrodków

Kiedy w końcu dostaliśmy ten telefon i przywieźliśmy Leo do domu, myślałam, że kwestie medyczne to będzie po prostu standard – wiesz, pieluchy i ulewanie. Ale nasz lekarz, doktor Evans – który na całe szczęście specjalizuje się w medycynie adopcyjnej – posadził nas i powiedział, że musimy zrobić te wszystkie specyficzne badania, które standardowi pediatrzy mogliby pewnie przeoczyć. Musieliśmy zrobić mnóstwo badań krwi, żeby sprawdzić poziom ołowiu i zbadać go pod kątem różnych losowych rzeczy, takich jak zapalenie wątroby czy pasożyty jelitowe, ponieważ adoptując dziecko, po prostu nie zawsze masz pełny, idealny obraz historii medycznej biologicznej rodziny.

A potem pojawiła się choroba adaptacyjna. Dosłownie nigdy wcześniej o tym nie słyszałam. Doktor Evans wyjaśnił, że to bardzo powszechne u nowo adoptowanych niemowląt – łapią drobne przeziębienia lub mają gigantyczne problemy z trawieniem, ot tak, po prostu ze względu na zmianę miejsca zamieszkania. Ponoć istnieje jakiś związek między nagłą zmianą ich fizycznego otoczenia, a tym, że ich maleńkie układy odpornościowe wariują na punkcie nowej mikroflory w twoim domu. Nie do końca rozumiem to od strony naukowej, ale wiem, że Leo wymiotował przez trzy dni z rzędu, kiedy przywieźliśmy go do domu, a ja płakałam tak bardzo, że myślałam, że zemdleję.

Jego małe ciałko było pod tak wielkim stresem związanym z tą zmianą, że dostał okropnej, zaognionej, czerwonej wysypki na całej klatce piersiowej i plecach. Co prowadzi mnie do absolutnej paniki, w jaką wpadłam próbując wymyślić, w co go ubrać, kiedy wszystko zdawało się doprowadzać go do płaczu.

Wyprawka, która faktycznie przetrwała pierwszy chaotyczny miesiąc

Nie przesadzam, kiedy mówię, że wypróbowaliśmy każde jedno ubranko, które dostaliśmy w prezencie, i prawie wszystkie z nich pogarszały wysypkę stresową Leo. Syntetyczne domieszki, urocze, małe, sztywne dżinsowe ogrodniczki – zapomnij. Jedyną rzeczą, która nie podrażniała jego skóry podczas tego okropnego tygodnia adaptacji, było Niemowlęce Body z Bawełny Organicznej od Kianao.

Moja siostra zamówiła je dla nas tuż przed tym, jak przywieźliśmy go do domu. Ponieważ jest to w 95% organiczna bawełna bez żadnych tych ostrych chemicznych barwników, było absurdalnie miękkie. Takie wiecie, delikatne jak masełko, rozpadające się w dłoniach. Nie przyklejało się do jego wysypki, a brak rękawków oznaczał, że się nie przegrzewał, podczas gdy jego maleńki organizm próbował się ustabilizować w nowym środowisku. Skończyło się na tym, że w środku nocy w panice zamówiłam jeszcze cztery sztuki, ponieważ był to dosłownie jedyny element garderoby, w którym mógł spać bez wiercenia się i płaczu. Szczerze mówiąc, to całkowicie uratowało moje zdrowie psychiczne.

Oczywiście, ludzie kupują ci mnóstwo innych rzeczy, gdy dowiadują się o adopcji. Ktoś podarował nam Silikonowy Gryzak dla Niemowląt Panda, i w sumie... jest w porządku. To po prostu gryzak. Jest uroczy, ma kształt pandy, a kiedy Leo w końcu zaczął ząbkować, namiętnie go przeżuwał. Nie rozwiązał w cudowny sposób naszych ząbkujących koszmarów i nie sprawił, że syn przesypiał całą noc, ale dał mu coś do gryzienia, co nie było moim palcem, więc nie narzekam.

Jeśli szukasz rzeczy do kupienia, które naprawdę pomagają, skup się na tym, co ułatwia ustanowienie rutyny. Kiedy Leo był trochę starszy, a my desperacko potrzebowaliśmy bezpiecznego miejsca, żeby go odłożyć, podczas gdy ja szlochałam w kawę, Drewniany Stojak Edukacyjny Tęcza okazał się strzałem w dziesiątkę. To nie jeden z tych okropnych, plastikowych potworków, które agresywnie błyskają neonowymi światłami i grają tandetną cyrkową muzyczkę. To po prostu spokojne, naturalne drewno z tymi słodkimi wiszącymi zabawkami w kolorach ziemi. Dawał mu coś łagodnego do skupienia uwagi, gdy świat wydawał się zbyt przytłaczający, a mi dawał pięć minut, żeby po prostu usiąść na podłodze i pooddychać.

Jeśli zmagasz się z chorobą adaptacyjną lub po prostu chcesz uniknąć syntetycznego chłamu, który podrażnia skórę noworodka, warto sprawdzić kilka przewiewnych, organicznych opcji, żeby te pierwsze kilka tygodni było mniej koszmarne.

Mój gigantyczny problem z wielką tajemnicą

Okej, muszę porozmawiać o czymś, co naprawdę sprawia, że krew we mnie wrze. Odkąd przywieźliśmy Leo do domu, mający dobre intencje obcy ludzie, a nawet niektórzy członkowie rodziny nieustannie pytają mnie: "No więc, kiedy zamierzasz mu powiedzieć?"

Pytają o to takim wyciszonym, konspiracyjnym szeptem, jakbyśmy ukrywali ciało w piwnicy, a nie wychowywali dziecko. Ludzie mają wręcz obsesję na punkcie "Dnia Wyjawienia Prawdy". Myślą, że powinnaś ukrywać fakt, że twoje dziecko jest adoptowane, udawać przez dekadę, że jesteście biologiczną rodziną, a potem posadzić je w jego dwunaste urodziny i zrzucić na nie tę potężną psychologiczną bombę. Co jest po prostu najbardziej śmieszną i szkodliwą rzeczą, o jakiej kiedykolwiek słyszałam. Oczywiście.

Kiedy zwlekasz, by opowiedzieć adoptowanemu dziecku jego własną historię, wcale go nie chronisz, po prostu go okłamujesz. Przez to adopcja wydaje się być jakimś haniebnym, brudnym sekretem, który trzeba było ukrywać. My zaczęliśmy czytać Leo jego "Księgę Życia" – co jest w zasadzie takim chaotycznym albumem, który stworzyliśmy, opowiadającym historię jego biologicznej mamy i tego, jak do nas trafił – kiedy był dosłownie niemowlakiem w łóżeczku. Nie rozumiał słów, ale rozumiał ton głosu. On po prostu od zawsze wiedział. Zamiast zachowywać się dziwnie, trzymać sekrety i czekać na jakiś idealny moment na zrzucenie bomby, po prostu musisz wpleść tę historię w wasze codzienne życie, aby nigdy nie pamiętali czasów, kiedy nie wiedzieli.

A przy okazji, proszę, nigdy w życiu nie oczekujcie, że adoptowane dziecko będzie "wdzięczne", że je uratowaliście, bo to absolutny, toksyczny stek bzdur.

Adopcja otwarta to dziwny, piękny chaos

Większość krajowych adopcji niemowląt to dziś adopcje otwarte, co oznacza, że masz pewien stopień kontaktu z rodziną biologiczną. Kiedyś byłam tym przerażona. Myślałam, że to będzie mylące albo że jego biologiczna mama będzie chciała go odzyskać. Ale Dave – mój mąż, który zazwyczaj tylko przytakuje, kiedy nakręcam się w swoich czarnych myślach, ale tym razem szczerze i w pełni uczestniczył w tym konkretnym załamaniu emocjonalnym – przypomniał mi, że więcej miłości w życiu Leo to nigdy nie jest zła rzecz.

Lawirowanie w otwartej adopcji bywa niezdarne. To wysyłanie zdjęć w losowy wtorek, to ustalanie granic, to uświadomienie sobie głębokiego żalu, jakiego doświadczyła jego biologiczna mama, abyśmy my mogli stać się rodziną. To nie jest czyste, ani proste. Ale jest prawdziwe.

Jeśli jesteś w tej bolesnej fazie oczekiwania lub właśnie przywiozłaś swojego malucha do domu i czujesz, że toniesz, sprawdź naszą kompletną kolekcję wyprawkową, aby chociaż odrobinę ułatwić ten czas wam obojgu.

Kilka szczerych odpowiedzi na twoje adopcyjne pytania

Czy adoptowane niemowlęta chorują, gdy zmieniają dom?

Tak, absolutnie tak, i jest to przerażające, jeśli cię o tym nikt nie ostrzegł. Nazywa się to chorobą adaptacyjną. Stres związany ze zmianą opiekunów oraz narażenie na zupełnie nowe bakterie i mikroflorę w waszym konkretnym domu, może na kilka dni całkowicie zrujnować ich małe układy trawienne. Spodziewaj się wymiotów, dziwnych kupek i wysypek ze stresu. To okropne, ale w końcu mija.

Co tak na poważnie wpisuje się w profilu adopcyjnym?

Zasadniczo musisz skondensować całe swoje życie, osobowość i zdolność do miłości w 20-stronicowej fotoksiążce. To wyczerpujące. Zamieściliśmy mnóstwo zdjęć naszej rodziny, naszego zabałaganionego podwórka i naszego psa. Postaraj się, by to wszystko nie wyglądało zbyt perfekcyjnie. Przyszłe matki biologiczne chcą zobaczyć prawdziwych ludzi, a nie sterylną reklamę z katalogu. Powiedz im, że jesz pizzę na kanapie. Bądźcie po prostu ludźmi.

Jak naprawdę działa adopcja otwarta?

To całkowicie zależy od tego, na co wy i biologiczni rodzice się zgadzacie, i zmienia się w czasie. U nas wygląda to jak prywatny album do udostępniania zdjęć, który aktualizujemy co tydzień, oraz kilka SMS-ów na święta. Dla innych są to coroczne wizyty na żywo. Przypomina to mniej umowę prawną, a bardziej nawigowanie relacji z dalszymi krewnymi, na których naprawdę ci zależy.

Kiedy powinniśmy powiedzieć naszemu dziecku, że jest adoptowane?

Od pierwszego dnia. Dosłownie od dnia, w którym przywieziesz je do domu. Rozmawiaj o biologicznej mamie, normalnie używaj słowa "adopcja", czytaj mu o tym książki. Jeśli istnieje jakiś konkretny dzień, w którym dziecko "dowiaduje się", że jest adoptowane, czekaliście o wiele za długo. To powinien być po prostu nudny, normalny fakt z ich życia, o którym wiedzieli od zawsze.

Czy potrzebuję specjalisty dla adoptowanego niemowlęcia?

Teoretycznie nie potrzebujesz, ale jeśli możesz znaleźć pediatrę, który ma doświadczenie z adopcjami, trzymaj się go i nigdy nie puszczaj. Istnieją specyficzne badania krwi (np. testy pod kątem FASD lub wyjątkowych niedoborów żywieniowych), które standardowi lekarze mogą całkowicie przeoczyć, ponieważ nie są przyzwyczajeni do analizowania pustych kartoteki medycznych.