Cała prawda o dzierganiu dla niemowląt (i co faktycznie się sprawdza)

Maya miała dokładnie osiemnaście dni, a ja siedziałam na naszym beżowym dywanie w salonie w dresach, które nie widziały pralki od niepamiętnych czasów, i płakałam nad maleńkim rękawkiem. Była jakoś 14:00, chociaż przy noworodku czas to pojęcie całkowicie względne, a na poduszce do karmienia niebezpiecznie balansowałam letnią kawą. Znalazłam w sieci wspaniały, inspirowany stylem vintage poradnik, jak zrobić delikatny dziecięcy kardigan, i pomyślałam: O Boże, będę tą wspaniałą, żyjącą blisko natury matką, która sama tworzy rodzinne pamiątki.

Mój mąż Dave wszedł do pokoju, wymanewrował porzucony smoczek, rzucił okiem na szczegółowy, dziurawy, koronkowy koszmar, który próbowałam stworzyć, i delikatnie zapytał, czy przypadkiem paluszki małej w nim nie utkną. Warknęłam na niego, że w ogóle nie zna się na sztuce, po czym natychmiast zgubiłam oczko, wybuchłam nowym płaczem i rozlałam kawę na włóczkę. Szlag. Ale wiecie, co jest najgorsze? Miał stuprocentową rację.

Szybko nauczyłam się, czego NIE robić, szukając sposobów na wydzierganie ubranek dla dzieci, bo rzeczywistość ubierania małego człowieka to w zasadzie niekończąca się walka z płynami ustrojowymi i całkowitym brakiem kontroli nad główką. Kiedyś myślałam, że będę ubierać moje dzieci w te piękne, rustykalne wełniane sweterki, ale wszechświat miał inne plany. Oto więc brutalna, mocno zakrapiana kofeiną prawda o tym, co faktycznie się sprawdza.

Błędy w wyborze włóczki, które kosztowały mnie resztki rozsądku

Zanim w ogóle przejdziemy do samego dziergania, musimy porozmawiać o materiałach, bo popełniłam tu mnóstwo kosztownych błędów. Kiedy jesteś w ciąży i włącza ci się syndrom wicia gniazda, wchodzisz do pasmanterii i od razu ciągnie cię do najmiększej, najbardziej puszystej i najdroższej ręcznie farbowanej wełny z angory. Stop. Odłóż to. Odsuń się od puszku.

Oto krótkie zestawienie tego, co zepsułam na samym początku:

• Moher i puszyste mieszanki: Zrobiłam Mayi puszystą czapeczkę, a ona w zasadzie po prostu ją zjadła. Niemowlęta wkładają do buzi dosłownie wszystko, więc skończyła z dziwnymi niebieskimi wąsami z gubiących się włókien, co wpędziło mnie w totalną spiralę paniki, że się udławi.
• Wełna przeznaczona tylko do prania ręcznego: Jeśli nie mogę wrzucić tego do pralki we wtorkowy poranek, będąc na kofeinowym haju i skrajnie wyczerpana, to ta rzecz nie przetrwa w moim domu. Ręczne pranie maleńkiego sweterka po widowiskowym ulewaniu to moja osobista definicja piekła.
• Sztywny akryl: Raz chciałam zaoszczędzić i kupiłam włóczkę w dotyku przypominającą plastik. W motku wydawała się w porządku, ale po zrobieniu przypominała gąbkę do szorowania naczyń. Leo dostał po niej okropnej wysypki na brodzie w miejscu, gdzie materiał o niego ocierał.

Krótko mówiąc: teraz używam tylko wełny merino superwash, bawełny organicznej albo mieszanek bambusowych. Są gładkie, nie linieją i można je wrzucić do prania bez obawy, że skurczą się do rozmiaru ubrań dla chomika.

Dlaczego mój lekarz wpędził mnie w paranoję na punkcie kocyków i grubych ubrań

Pamiętam, jak zabrałam Leo na bilans dwumiesięczny. Byliśmy w tym lodowatym gabinecie z szeleszczącym papierem na kozetce, a doktor Miller — który zawsze patrzy na mnie jak na lekko niezrównoważoną, bo zazwyczaj wyglądam, jakby mnie ktoś przeciągnął tyłem przez żywopłot — zaczął mówić o bezpieczeństwie w foteliku samochodowym i środowisku snu.

W zasadzie tak mnie przeraził, że już nigdy nie założę dziecku grubego, puszystego płaszcza czy swetra do fotelika. Okazuje się, że kiedy wciskasz niemowlaka w gruby, masywny sweter, pasy wydają się napięte, ale podczas wypadku całe to uwięzione powietrze zostaje ściśnięte i pasy są tak naprawdę o wiele za luźne. Nie w pełni zrozumiałam dokładną fizykę tego zjawiska, bo funkcjonowałam po trzech godzinach snu, ale morał był jasny: w samochodzie sprawdzają się tylko cienkie, niesamowicie zbite warstwy. Więc jeśli robisz coś na zimowe podróże, nie używaj tych gigantycznych, grubych włóczek. Potrzebujesz naprawdę ciasnego, drobnego splotu. A jeszcze lepiej, zrób poncho do fotelika, które po prostu opada na pasy z zewnątrz, w ogóle nie przechodząc pod nimi.

Do tego dochodzi kwestia snu. Doktor Miller ostrzegł mnie również przed luźnymi kocykami w łóżeczku i zjawiskiem "włosa owijającego palce". Zasadniczo, jeśli używasz wzoru, który ma duże, luźne oczka albo szerokie sploty, malutkie palce u nóg czy rąk dziecka mogą w nich utknąć, co może wręcz odciąć im krążenie. To jest po prostu przerażające. Więc teraz, jeśli robię cokolwiek, w czym dziecko będzie spać lub czym będzie owinięte bez nadzoru, używam tylko bardzo gęstych, ciasnych ściegów. Żadnych zwiewnych, dziurawych, koronkowych wzorów. Nigdy.

Jak zająć starszaka, żeby wreszcie skończyć jeden rządek

Próba liczenia oczek, gdy czterolatek ma atak histerii, bo jego tost został pokrojony w zły kształt, jest praktycznie niemożliwa. Kiedy Leo przechodził przez swoją chaotyczną fazę przedszkolaka, nie mogłam posiedzieć z drutami w rękach dłużej niż trzy sekundy, by nie domagał się mojej uwagi albo nie próbował wyrwać mi robótki. Kiedyś spróbowałam wpisać na Pintereście "dziecięce u..." — chyba chciałam wpisać "dziecięce ubranka na drutach", by znaleźć pomysły, jak go zająć, ale telefon mi się wyślizgnął — i zamiast konkretnych rozwiązań, wylądowałam w króliczej norze dziwacznych dekoracji do pokoju dziecięcego.

To, co w końcu zadziałało, to zorganizowanie super wciągającej, bezpiecznej zabawy tuż u moich stóp, podczas gdy ja siedziałam na kanapie. Wysypywałam na podłogę Zestaw Miękkich Klocków dla Niemowląt i zyskiwałam co najmniej dwadzieścia minut spokoju. Są zrobione z miękkiej gumy, co jest szalenie ważne, bo Leo uwielbia rzucać. Kiedy nieuchronnie rzucał jednym z nich przez cały pokój, nic się nie tłukło, a Maya nie dostawała wstrząśnienia mózgu. Lekko piszczą, a on miał obsesję na punkcie dopasowywania symboli zwierzątek i wzorów owoców na bokach. Co więcej, ponieważ są całkowicie wolne od BPA i formaldehydu, nie przejmowałam się, gdy Maya w końcu kradła jednego i zaczynała go żuć. Zajmowało to ich oboje na tyle długo, że w końcu mogłam zamknąć oczka dekoltu.

Wielka debata o guzikach i dekoltach

Porozmawiajmy o swetrach wciąganych przez głowę. Internet jest pełen wspaniałych, bezszwowych dziecięcych pulowerów dzierganych od góry. Ich robienie wydaje się takie satysfakcjonujące. Ale próba przepchnięcia ogromnej, chyboczącej się główki krzyczącego, spiętego noworodka przez ciasny, nieustępliwy wełniany otwór jest traumatyczna dla wszystkich zaangażowanych. Maya sztywniała z rozłożonymi ramionami jak mała rozgwiazda, gdy tylko zbliżałam sweter do jej głowy.

Potrzebujesz rozpinanych sweterków. Albo bluzeczek kopertowych typu kimono. Czegoś, co możesz położyć płasko na podłodze, położyć na tym dziecko, a następnie je owinąć. I na litość boską, nie używaj maleńkich, trudnych do zapięcia guziczków. O 3 w nocy, po ciemku, nie dasz rady ich zapiąć. Ja wolę używać kołków, dużych, grubych drewnianych guzików albo po prostu wszywać od wewnątrz solidne zatrzaski.

Jeśli właśnie zdajesz sobie sprawę, że próba zrobienia całej dziecięcej garderoby od podstaw to tylko wielkie złudzenie wywołane ciążowymi hormonami (nie oceniam, byłam w dokładnie tym samym miejscu), zawsze możesz po prostu przejrzeć niewiarygodnie miękkie, gotowe organiczne ubranka dla niemowląt tutaj i zaoszczędzić sobie łez oraz zespołu cieśni nadgarstka.

Kiedy zaczynają przeżuwać wszystko, co dla nich zrobisz

Około czwartego do szóstego miesiąca życia pojawia się specyficzna, niezwykle bolesna faza, w której twoje pięknie wykonane, pieczołowicie wydziergane ubranka stają się niczym więcej niż wielkim, przemoczonym gryzakiem. Leo potwornie się ślinił. Na potęgę i bez przerwy. Przegryzł kołnierzyk pięknego, skomplikowanego swetra z wełny merynosów, który zrobiła mu moja ciocia. Po prostu wgryzł się w ściągacz, aż ten rozpruł się w rozmoczoną, ciągnącą się papkę.

Żeby uratować tych kilka ubranek, które udało mi się z powodzeniem samej dokończyć, musiałam zacząć agresywnie podsuwać mu alternatywy. Nie przesadzam mówiąc, że Gryzak Panda to zdecydowanie moja ulubiona rzecz, jaką posiadamy na ten etap rozwoju. To po prostu płaska, silikonowa panda z drobnymi, bambusowymi detalami, ale jej tekstura jest podobno niesamowita, bo oboje moich dzieci miało na jej punkcie obsesję. Ciągle znajduję go na samym dnie torby na pieluchy, pokryty pokruszonymi krakersami i kłaczkami, ale ponieważ to silikon spożywczy, po prostu obmywam go gorącą wodą w zlewie i jest idealnie czysty. Dawał im mocny opór, którego potrzebowały ich spuchnięte dziąsła, i skutecznie odciągał od pożerania wełnianych kołnierzyków u sweterków.

Kocyki to po prostu pułapka

Zaczęłam robić kocyk na drutach, kiedy byłam w trzecim miesiącu ciąży z Mayą. Zanim się urodziła, był wielkości podkładki pod talerz. Kocyki to syzyfowa praca. To ogromne, niekończące się morze powtarzających się oczek, które powoli wyssie z ciebie chęć do życia, zwłaszcza gdy da o sobie znać ciążowa cieśń nadgarstka.

Szczerze mówiąc, po trzeciej nieudanej próbie zrobienia kocyka na tyle dużego, by był naprawdę funkcjonalny, po prostu się poddałam i zaczęłam je kupować. Mamy Bambusowy Kocyk Niemowlęcy w Kolorowe Jeże, który, powiem wam, jest całkowicie w porządku i spełnia swoje zadanie. Mieszanka bambusa i bawełny jest niewiarygodnie miękka i niesamowicie oddychająca. Doktor Miller powiedział mi, że oddychające warstwy są kluczowe, ponieważ niemowlęta nie potrafią jeszcze dobrze utrzymać stabilnej temperatury ciała, a przegrzanie jest dużym czynnikiem ryzyka SIDS. Więc z praktycznego i bezpiecznego punktu widzenia ten kocyk jest świetny.

Ale Dave ciągle narzeka, że jeże wyglądają jak małe, kolczaste zielone ziemniaki, i szczerze mówiąc, nie do końca się myli. Sama nie wiem, może po prostu znudziło mi się patrzenie na leśne stworzenia. Pierze się cudownie — z każdym przypadkowym praniem w intensywnym cyklu razem z ręcznikami robi się autentycznie coraz miększy — ale następnym razem pewnie wybrałabym inny wzór. Nieważne. Mała pod nim śpi, nie poci się w piżamce, a ja nie musiałam przerobić trzydziestu tysięcy oczek, żeby go stworzyć. Dla mnie to czyste zwycięstwo.

Większy rozmiar: ostateczna strategia przetrwania

Kiedyś dziergałam rozmiary dla noworodków, bo są takie małe i urocze, a praca szła błyskawicznie. Kompletny idiotyzm. Nie róbcie tego. Pasują przez równe dwanaście sekund. Zanim zamknęłam ostatni rząd, zblokowałam robótkę i wrobiłam końcówki — co, nawiasem mówiąc, jest dziełem szatana i nienawidzę tego z całego serca — Maya zdążyła już z nich wyrosnąć.

Niemowlęta rosną w absolutnie przerażającym tempie. Jeśli jesteś teraz w ciąży albo robisz coś na baby shower dla przyjaciółki, celuj w rozmiar 6-9 miesięcy, a nawet 9-12 miesięcy. O wiele lepiej mieć nieco za duży rozpinany sweter, w którym przez kilka miesięcy musisz podwijać rękawy, niż piękny, ciasny jak osłonka od kiełbasy sweterek, który założą tylko raz do zdjęcia, po czym zaliczą w nim pieluszkową awarię.

Więc podsumowując: zawijajcie je w rzeczy, które się rozciągają, używajcie włóczek, które przeżyją pralkę, unikajcie skomplikowanych dekoltów i nie miejcie wyrzutów sumienia, jeśli porzucicie projekt w połowie, bo wasze dziecko nagle zaczęło jeść stałe pokarmy i nie macie już czasu trzymać drutów w dłoniach.

Zanim pobiegniesz do pasmanterii po trzydzieści motków drogiej włóczki, na której wykorzystanie absolutnie nie masz czasu ani siły, może po prostu weź głęboki oddech, nalej sobie więcej kawy i sprawdź naszą kolekcję bezpiecznych, oddychających kocyków niemowlęcych, które nie wymagają absolutnie żadnego zszywania ani płaczu na podłodze.

Szczere i nieco chaotyczne FAQ

Zaraz, czy dziergane poncha do fotelików samochodowych są naprawdę bezpieczne?

Z tego, co wyjaśnił mi mój lekarz – tak, są o wiele bezpieczniejsze niż grube płaszcze, ale TYLKO wtedy, gdy są zakładane na zapięte pasy. Wsadzasz dziecko do fotelika w zwykłych, domowych ubraniach, zapinasz pasy ciasno tak, by płasko przylegały do klatki piersiowej, a następnie zarzucasz poncho na dziecko i na pasy. Nigdy nie kładź grubych warstw dzianiny pod pasami. To mija się z celem i jest super niebezpieczne w razie wypadku.

A co, jeśli moje dziecko nienawidzi wełny?

O rany, Leo darł się wniebogłosy, kiedy pierwszy raz założyłam mu wełnianą czapkę. Niektóre dzieci po prostu mają super wrażliwą skórę albo egzemę i nawet najmiększe merino superwash będzie je drapać. Jeśli tak się stanie, przestaw się na organiczną bawełnę lub mieszanki bambusowe. Są cięższe i mniej elastyczne w robótce, co po pewnym czasie męczy dłonie, ale są w 100% hipoalergiczne i twoje dziecko nie dostanie po nich pokrzywki.

Czy dziergane zabawki stwarzają ryzyko zadławienia?

Mogą, owszem. Jeśli użyjesz tych małych, plastikowych "bezpiecznych oczek", które kupuje się w pasmanterii, dzieci jak najbardziej mogą je odgryźć. Te rzeczy nie są wcale bezpieczne dla niemowląt. Jeśli zamierzasz zrobić pluszowego króliczka, grzechotkę czy cokolwiek innego, musisz wyhaftować oczy i nos grubą bawełnianą nicią. I upewnij się, że twoje ściegi są niesamowicie ciasne, żeby wypełnienie nie wyleciało, kiedy będą go namiętnie żuć przez bitą godzinę.

Jak duży kocyk powinnam w ogóle zrobić?

Szczerze? Większy niż ci się wydaje. Kwadrat 60x60 centymetrów wydaje się ogromny podczas nabierania oczek, ale zanim dziecko skończy pół roku, zrzuci go z siebie w dwie sekundy. Celowałabym w co najmniej 80x100 centymetrów, jeśli naprawdę chcesz, żeby przydał się w wózku albo na podłodze podczas leżenia na brzuszku. Ale znowu – robienie kocyków trwa tak długo, że w połowie drogi możesz po prostu stracić zmysły i uznać, że to jednak będzie szalik.

Czy jeśli mam pusty portfel, mogę po prostu użyć włóczki akrylowej?

Pewnie, twój wybór! Utrzymanie dziecka to spory wydatek, a włóczki z wyższej półki mają absurdalne ceny. Po prostu postaraj się znaleźć wysokiej jakości akryl, który wydaje się miękki na twojej szyi czy nadgarstku, bo te tanie, sztywne mogą spowodować odparzenia. Pamiętaj też, że akryl to w zasadzie plastik, więc wcale nie oddycha. Twoje dziecko może się w nim mocno spocić, więc lepiej nie używaj go na grube ubranka do snu czy kocyki, którymi ciasno je owiniesz. Warstwowanie to podstawa.