Dlaczego podejście Kali Uchis do macierzyństwa sprawdza się u zwykłych mam

Siedziałam tam, wciśnięta między buczącą suszarkę a ogromny kosz niesłożonych ręczników o 2:32 w nocy, podskakując z mocno rozdrażnionym czteromiesięczniakiem na biodrze i desperacko scrollując telefon kciukiem, żeby tylko nie usnąć. Tutaj, na prowincji w Teksasie, noce są tak ciche, że słychać kojoty wyjące dwa kilometry dalej, co absolutnie nie pomaga na moje poporodowe stany lękowe. Mój najmłodszy przechodził właśnie regresję snu, która przypominała osobisty atak, a ja wpadłam w internetową króliczą norę, natrafiając na wywiad o nowym dziecku Kali Uchis i jej spojrzeniu na ten cały cyrk, który nazywamy macierzyństwem. Zazwyczaj przewracam oczami na celebryckie porady rodzicielskie, bo – niech je Bóg błogosławi – one mają nocne nianie i szefów kuchni, a ja mam burrito z mikrofali i górę zamówień z Etsy do spakowania przed świtem. Ale coś, co powiedziała, sprawiło, że zamarłam i spojrzałam zupełnie inaczej na tego spoconego, płaczącego ziemniaczka w moich ramionach.

Mówiła o odrzuceniu całej tej nowoczesnej, internetowej estetyki "instamatki", trzymaniu dziecka z dala od sieci, odmowie natychmiastowego "powrotu do formy" po porodzie i po prostu trzymaniu malucha blisko siebie, zamiast odsyłania go do pięknego pokoiku na końcu korytarza. Brzmiało to tak agresywnie normalnie, że aż radykalnie. Uświadomiło mi to, ile czasu spędzam na obwinianiu się, że nie prowadzę rodziny jak idealnie wyreżyserowanego profilu na Instagramie. To zapoczątkowało całą moją chaotyczną podróż odkręcania wszystkiego, co, jak myślałam, wiedziałam o wychowywaniu mojej trójki dzikich dzieci.

Okropne porady mojej mamy dotyczące snu

Jeśli kiedykolwiek miałaś dziecko, wiesz, w jak żelaznym uścisku porady dotyczące snu trzymają twoje życie. Moja mama, którą kocham nad życie, pochodzi z pokolenia, w którym po prostu odkładało się dziecko do łóżeczka w ciemnym pokoju, zamykało drzwi i pozwalało mu samemu "uporać się z emocjami". Z moim najstarszym – który ma teraz pięć lat i jest dla mnie codzienną przestrogą – posłuchałam jej. Spróbowałam tej całej metody "wypłakiwania się", bo myślałam, że tak trzeba. I powiem wam, to była katastrofa. On krzyczał, ja płakałam w poduszkę, a do dziś to dziecko nie zaśnie samo bez dramatycznych negocjacji z udziałem trzech konkretnych pluszaków i szklanki wody.

Kiedy nasz pediatra wspomniał mimochodem na ostatniej wizycie kontrolnej, że trzymanie dziecka w naszej sypialni przez pierwszy rok rzekomo zmniejsza o połowę wszystkie te przerażające nocne ryzyka, zabrzmiało to dla mnie jak magia. Podobno ich małe mózgi uczą się regulacji emocjonalnej, kiedy na nie reagujemy. Nie do końca ogarniam całą naukę, która za tym stoi, ale mogę z całą pewnością stwierdzić, że posiadanie mojego czteromiesięczniaka tuż obok łóżka w jego dostawce nieskończenie ułatwia mi życie. Cała ta filozofia Kali Uchis, żeby po prostu trzymać dzieci blisko przez pierwsze trzy lata, bo potrzebują cię bardziej niż kiedykolwiek, naprawdę rezonowała z moją wyczerpaną duszą. Nie muszę maszerować przez lodowaty korytarz w środku nocy; po prostu wyciągam rękę, wciągam go do łóżka na karmienie i oboje zasypiamy z powrotem, podczas gdy mój mąż chrapie przez całe to zamieszanie.

Staram się jednak, by było mu przynajmniej wygodnie, gdy tak całą noc jest przyklejony do mojego boku. Mam totalnego bzika na punkcie Niemowlęcego body z bawełny organicznej bez rękawów na noc, bo to dosłownie jedyne ubranko, które przetrwało epickie awarie pieluszkowe mojego średniego dziecka i wciąż wyglądało na tyle nieskazitelnie, by móc je przekazać najmłodszemu. Jest niesamowicie miękkie i elastyczne, co ratuje życie, gdy próbujesz wcisnąć w nie wrzeszczącego niemowlaka o 3:00 nad ranem w ciemności. Choć, mówiąc zupełnie szczerze, czasem wkurza mnie, jak trudno dopasować te stonowane kolory ziemi do żarówiastych, neonowych spodenek, które dostałam w spadku od siostry. Ale nieważne, w nocy i tak nikt nas nie widzi.

Prawda o dżinsach sprzed ciąży

Będę z wami przez chwilę w 100% szczera, bo nie mam już za grosz cierpliwości do tej kultury "błyskawicznego powrotu do formy", która zainfekowała każdy zakątek internetu. Widzisz te influencerki wrzucające selfie w swoich dżinsach sprzed ciąży dokładnie jedenaście dni po porodzie i masz ochotę wyrzucić telefon prosto do najbliższej rzeki. To toksyczne, męczące kłamstwo, że wszystkie mamy tak po prostu się skurczyć, jakby nic się nie stało, ignorując fakt, że nasze ciała dosłownie wyhodowały od zera ludzki kręgosłup.

Czytałam, że Kali Uchis stanowczo odmówiła brania tych nowych zastrzyków na odchudzanie typu Ozempic, żeby zrzucić wagę po ciąży, mówiąc, że nie będzie igrać ze swoim zdrowiem, bo chce żyć długo dla swojego dziecka. To uderzyło we mnie prosto w moją mięciutką, pokrytą bliznami oponkę po cesarce. Kiedy urodziłam pierwsze dziecko, praktycznie głodziłam się, próbując wcisnąć się w moje stare szorty na letniego grilla. Skończyło się na tym, że kręciło mi się w głowie tak bardzo, że o mało nie upuściłam talerza z jedzeniem. Eksperci od zdrowia matki zawsze powtarzają, że wyrównanie hormonów i wyleczenie ciała zajmuje cały rok, ale my jakimś cudem wszystkie myślimy, że stanowimy wyjątek od podstawowej biologii.

Postanowiłam stanowczo odrzucić pomysł, że moje ciało to problem, który trzeba rozwiązać. Zajęło mi to trójkę dzieci, ale w końcu wyrzuciłam wagę i kupiłam spodnie, które faktycznie pasują do ciała, jakie mam teraz. Bo mojego dziecka nie obchodzi, czy mój brzuch trzęsie się, kiedy go podrzucam, obchodzi go tylko to, że jestem miękka, ciepła i pachnę mlekiem. Jeśli właśnie płaczesz w przymierzalni w sieciówce, wiedz, że radzisz sobie świetnie, a te dżinsy z wysokim stanem po prostu cię okłamują.

Szczerze mówiąc, właśnie zaczyna się też etap ząbkowania i wszyscy radzą mi mrozić mokre myjki albo kupować wymyślne żelowe gryzaki. Ja jednak zazwyczaj wręczam mu jakikolwiek bezpieczny i czysty przedmiot i mam nadzieję na najlepsze. Kupiłam co prawda ten Bambusowo-silikonowy gryzak dla niemowląt Panda i jest w porządku. Daje radę, kiedy mały marudzi, i doceniam to, że nie ma irytującego, krzykliwego designu. Ale realistycznie patrząc, przez połowę czasu moje dziecko woli agresywnie gryźć mój obojczyk. Choć pandę o wiele łatwiej umyć, kiedy nieuchronnie spadnie na ziemię na podjeździe przed domem.

Dlaczego moich dzieci nie ma już w internecie

Prowadzenie małego sklepu na Etsy z wolnego pokoju oznacza, że spędzam absurdalną ilość czasu w mediach społecznościowych, próbując ograć algorytm, żeby ktoś kupił moje personalizowane torby na pieluchy. Przez długi czas używałam mojego najstarszego syna jako małego słupa ogłoszeniowego. Publikowałam jego twarz wszędzie, dokumentując każdą uroczą rzecz, jaką zrobił, myśląc, że dzięki temu moja marka jest bardziej ludzka. Ale kiedy pojawiła się informacja, że Kali Uchis usunęła większość aplikacji społecznościowych w czasie ciąży i absolutnie odmawia publikowania twarzy swojego syna, bo "dzieci to nie własność publiczna", poczułam okropny ścisk w żołądku.

Zaczęłam czytać o cyfrowym śladzie i okazuje się, że według ekspertów od cyberbezpieczeństwa w dzisiejszych czasach tysiące zdjęć dzieci krąży w sieci, zanim te w ogóle pójdą do szkoły. Zrobiło mi się od tego niedobrze. Nigdy nie zapytałam mojego syna o zgodę na transmitowanie jego ataków złości czy kąpieli obcym ludziom w internecie. Wprowadziłam więc ogromne zmiany w sposobie mojego działania. To była najtrudniejsza, ale i najlepsza rzecz, jaką zrobiłam dla prywatności naszej rodziny.

• Na stałe usunęłam Facebooka z ekranu głównego, żeby przestać bezmyślnie scrollować, kiedy powinnam patrzeć, jak się bawią.
• Przejrzałam i wyczyściłam moje konta firmowe z wszelkich zdjęć, na których można rozpoznać twarze moich dzieci.
• Zaczęłam kupować fizyczne, prawdziwe zabawki, zamiast polegać na iPadzie jako cyfrowej niani, kiedy muszę popracować.
• Powiedziałam mojej dalszej rodzinie, bez owijania w bawełnę, że nie mają prawa publikować zdjęć mojego dziecka na swoich publicznych profilach.

Wywołało to trochę dramatu z moją teściową – niech ją Bóg błogosławi – ale już mnie to nawet nie obchodzi. Moje dzieci zasługują na to, by dorastać bez publiczności.

Jeśli próbujesz zorientować się, jak przebrnąć przez to całe szalone rodzicielstwo i nie zwariować, może zechcesz rzucić okiem na kolekcję ubranek z bawełny organicznej od Kianao. Świadomość, że chociaż ich ubrania nie są nasączone dziwną chemią, to jeden powód do paniki mniej o 2:00 w nocy.

Próba zabawy na podłodze, kiedy pranie czeka

Najtrudniejszą rzeczą do oduczenia się była dla mnie kultura ciągłego pośpiechu i harówki. Moja babcia, imigrantka, pracowała na trzech etatach, żeby tylko opłacić rachunki, i przekazała mi głęboko zakorzenione przekonanie, że jeśli nie pracujesz, to ponosisz porażkę. Wzięłam tę traumę, zawiązałam na niej ładną kokardkę i nazwałam "prowadzeniem małej firmy". Kiedyś pakowałam zamówienia jedną ręką, drugą uciszając dziecko, całkowicie ignorując własne wypalenie, dopóki nie zaczęłam wyładowywać się na mężu z powodu jakiejś głupoty, na przykład sposobu, w jaki włożył naczynia do zmywarki.

Niedawno pojawił się jakiś raport Naczelnego Lekarza o tym, że prawie połowa wszystkich rodziców jest tak zestresowana, że ledwo funkcjonuje. To najbardziej trafna i jednocześnie przygnębiająca rzecz, jaką kiedykolwiek słyszałam. Słuchając, z jak wielką rozmysłem Kali Uchis dba o wyznaczanie granic między pracą a życiem prywatnym, by przerwać w swojej rodzinie pokoleniowy cykl kultury harówki, naprawdę zmusiło mnie to do spojrzenia w lustro. Trzeba po prostu zmusić się do zamknięcia laptopa, zignorowania zlewu pełnego naczyń i usiąść z dzieckiem na dywanie na te kilka minut każdego ranka, zanim dzień całkowicie wymknie się spod kontroli.

Żeby się pilnować, sprawiłam sobie Drewniany stojak edukacyjny | Zestaw z tęczą i zabawkami ze zwierzątkami i postawiłam go na samym środku salonu. Jest tak naprawdę przepiękny, a do tego nie świeci i nie wydaje z siebie potwornych, elektronicznych dźwięków, co w moich oczach jest wielką wygraną. Zmuszam się, by usiąść przy nim z kawą na dokładnie 15 minut, podczas gdy on bawi się małym drewnianym słoniem. Nie sprawdzam maili, nie składam ubrań. Po prostu patrzę, jak odkrywa, do czego służą jego własne dłonie. Brzmi to banalnie prosto, ale te 15 minut zazwyczaj na tyle resetuje mój mózg, że nie tracę cierpliwości, gdy mój najstarszy godzinę później nieuchronnie rozsypuje płatki na podłodze w kuchni.

Ach, i jeśli macie córeczkę, moja średnia córka praktycznie mieszkała w tym Rampersie dla niemowląt z bawełny organicznej z falbankami na rękawkach. Jest niesamowicie miękki i wyglądała w nim uroczo. Muszę was jednak ostrzec, że jeśli zje w nim spaghetti, ta falbanka zadziała jak mop i będziecie namaczać ubranko w odplamiaczu przez dwa dni.

Macierzyństwo jest głośne, chaotyczne i w większości odbywa się przy braku snu. Ale jeśli możemy się czegokolwiek nauczyć od osób, które rezygnują z bycia w centrum uwagi, żeby po prostu być obecnymi przy swoich dzieciach, to tego, że nie musimy grać pod żadną publikę. Możemy po prostu tu być, w naszych rozciągniętych legginsach, dając z siebie wszystko.

Gotowa, by nieco ułatwić sobie tę własną, chaotyczną, ale piękną podróż przez macierzyństwo? Poznaj zrównoważone akcesoria niemowlęce od Kianao i znajdź naturalne, praktyczne rzeczy, które sprawdzają się w prawdziwym życiu.

Trudne pytania, które wciąż mi zadajecie

Jak radzisz sobie z krewnymi, którzy chcą wrzucać zdjęcia twojego dziecka do sieci?
Słuchajcie, musiałam być z tym do bólu szczera. Dosłownie wysłałam wiadomość na czat rodzinny: "Hej wszystkim, chronimy prywatność dziecka i nie pokazujemy go w mediach społecznościowych, proszę, nie publikujcie jego twarzy". Moja ciocia zrobiła małą awanturę, bo nie mogła pochwalić się nim swojemu kółku różańcowemu, ale zrzuciłam to na "bezpieczeństwo w internecie" i nie ustąpiłam. Trzeba po prostu zaakceptować bycie "tą złą" przez chwilę.

Czy spanie z dzieckiem w jednym pokoju zrujnowało twój sen?
Szczerze? Nie. To uratowało mój sen. Za każdym razem, gdy on stęka, nie muszę fizycznie wstawać z łóżka, żeby w panice sprawdzać elektroniczną nianię. Po prostu otwieram jedno oko, widzę, że oddycha w swojej dostawce i wracam do spania. Mój mąż przez pierwszy miesiąc spał w zatyczkach do uszu – niech mu będzie – ale w końcu wszyscy się przystosowaliśmy.

Jak w ogóle znajdujesz czas na zabawę na podłodze, pracując z domu?
Nie "znajduję" czasu, ja go po prostu agresywnie kradnę moim obowiązkom domowym. Pranie dosłownie zawsze będzie na mnie czekać. Zamówienia z Etsy mogą poczekać 15 minut. Po prostu siadam na podłodze obok jego drewnianego stojaka w sekundę po przebudzeniu, zanim w ogóle pozwolę sobie spojrzeć na telefon. Jeśli będę czekać, aż będę miała "czas wolny", to nigdy się nie wydarzy.

A co, jeśli nie stać mnie na te wszystkie luksusowe organiczne rzeczy dla niemowląt?
Będę z wami szczera: dzieci nie potrzebują wielu rzeczy. Jeśli masz ograniczony budżet, kup dwa lub trzy naprawdę dobrej jakości organiczne body, które będziesz w kółko prać, a resztę kup z drugiej ręki. Wydawaj pieniądze na te rzeczy, które bezpośrednio dotykają ich skóry, i zignoruj presję, by kupować podgrzewacz do chusteczek czy inny bezużyteczny śmieć, który internet każe ci mieć.

Czy rodzicielstwo bliskości sprawi, że moje dziecko będzie do mnie przyklejone?
Mój pediatra roześmiał się, gdy o to zapytałam i powiedział, że niemowlęcia nie da się rozpieścić. Mój najstarszy syn, ten, którego próbowałam trenować do samodzielnego snu i wcześnie uczyć niezależności? To on nie odstępuje mnie na krok na imprezach urodzinowych. Niemowlę, które noszę w chuście cały dzień i obok którego śpię, wydaje się być zupełnie wyluzowane. Dzieci po prostu muszą wiedzieć, że odpowiesz, gdy cię zawołają, a z czasem same odkrywają, jak pewnie iść w świat.