Jak przetrwać fazę płaczu noworodka i nie zwariować

Teściowa osaczyła mnie we własnej kuchni, gdy próbowałam podgrzać w mikrofali kubek kawy – po raz trzeci tego dnia. Miałam na sobie poplamione jogurtem legginsy ciążowe, które z prawnego punktu widzenia były już zbyt stare, by w ogóle nazywać je ciążowymi, a Maya, która miała dokładnie pięć tygodni i dwa dni, wrzeszczała tak głośno, że szyby w oknach aż drżały. „Zbyt często nosisz ją na rękach” – przekrzykiwała hałas moja teściowa, leniwie popijając wodę z lodem. „Ona tobą manipuluje”.

Cięcie. Trzy godziny później w gabinecie pediatry. Ja płaczę. Maya płacze. Lekarz podaje mi chusteczkę i mówi łagodnie: „Nie da się rozpieścić noworodka, Sarah. Po prostu noś ją tak często, jak tego potrzebuje”.

A potem, jakby mało było dobijania mojego i tak już kruchego poczucia rzeczywistości, w tym samym tygodniu jakaś przypadkowa kobieta w alejce dziecięcej w supermarkecie – bo najwyraźniej nienawidzę siebie na tyle, by chodzić na zakupy z wrzeszczącym niemowlakiem – pochyliła się i szepnęła: „Po prostu posmaruj jej dziąsła odrobiną whisky, kochanie, pewnie ząbkuje”. W piątym tygodniu. Jasne.

Sprzeczne. Chaotyczne. I kompletnie nieprzydatne.

Szczerze, kto z nas tak naprawdę wie, co robi? Czytasz książki, a tam piszą jedno, twoja mama mówi co innego, TikTok wmawia ci, że fundujesz dziecku traumę, jeśli nie wykonujesz tego jednego, konkretnego tańca-bujania, a wszystko, o czym marzysz, to zamknąć się w ciemnej szafie i w spokoju zjeść czerstwe krakersy. Ten wczesny etap z noworodkiem, kiedy po prostu nie przestaje płakać, to koszmar. No dobra, jest też pięknie, cud narodzin i te wszystkie bzdety. Ale w większości to po prostu koszmar.

Witaj w horrorze z lat 90. pod tytułem „Macierzyństwo”

Oglądałyście kiedyś ten super dziwny, dość przerażający film z 2000 roku? Wiecie, Cry Baby Lane? Został zbanowany albo zdjęty z anteny, bo był podobno zbyt straszny dla dzieci. Cóż, myślę o tym filmie zdecydowanie za często, ponieważ życie z kolkowym niemowlakiem jest w zasadzie jak utknięcie na tej Ulicy Płaczących Dzieci. Z tą różnicą, że to ty grasz główną rolę, nie myłaś włosów od wtorku, a przerw na reklamy brak. Jesteś tylko ty, przemierzająca korytarz o 3 w nocy, błagająca trzyipółkilogramowego dyktatora, żeby na litość boską po prostu zamknął oczy.

Przy moim pierwszym dziecku, Leo, byłam święcie przekonana, że robię mu krzywdę. Za każdym razem, gdy płakał, moje tętno skakało do jakichś 150 uderzeń na minutę, a pot zalewał mi koszulkę.

Mój pediatra – który jest absolutnym świętym i zasługuje na Nagrodę Nobla za samo znoszenie moich wiadomości wysyłanych o 2 w nocy – w końcu kazał mi usiąść i wyjaśnił, jak biologicznie funkcjonują niemowlęta. Powiedział, że istnieje taki szczytowy moment w rozwoju, w którym płacz po prostu... przybiera na sile. I to bardzo. Powiedział, że przypada to zazwyczaj między 6. a 8. tygodniem życia i że to całkowicie normalne, że dziecko potrafi krzyczeć przez cztery czy pięć godzin dziennie. Szczerze? Na te słowa zrobiło mi się niedobrze, ale jednocześnie poczułam, że jednak nie wariuję. Próbował wyjaśnić mi to z naukowego punktu widzenia, rzucając pojęciami takimi jak kortyzol czy rozwój ciała migdałowatego, co w moim pozbawionym snu mózgu brzmiało jak niezrozumiały bełkot z kreskówki. Zrozumiałam tylko jedno: to kwestia przetrwania. Ich płacz to dosłownie pierwotny system alarmowy, bo noworodki nie wiedzą, że nie mieszkają już w jaskini otoczonej przez wilki.

Absolutna panika wywołana łatką „kolki”

Oczywiście, mój mąż natychmiast zanurkował w najciemniejsze zakamarki dr Google i stwierdził, że Leo ma poważne zaburzenia żołądkowo-jelitowe. „Czy to kolka?” – dopytywał, chodząc za mną krok w krok z pieluszką do ulewania, podczas gdy ja skakałam na piłce do jogi tak mocno, że aż zgniatałam sobie kręgi. „Myślisz, że to coś z trawieniem?”

Nie wiedziałam! Do dziś nie wiem! Ale podobno istnieje pewna metoda, której pediatrzy używają, aby sprawdzić, czy to faktycznie kolka, czy twój maluch jest po prostu normalnym, głośnym noworodkiem. Nazywa się to Regułą Trójek. Zapisałam to sobie na karteczce i przykleiłam do laktatora, bo obsesyjnie wszystko śledziłam:

• Czy dziecko płacze dłużej niż 3 godziny dziennie? (Oczywiście, że tak. U nas Leo wyrabiał tę normę już przed obiadem).
• Czy to się powtarza częściej niż 3 dni w tygodniu? (Powiedzmy, że siedem dni w tygodniu, panie doktorze).
• Czy trwa to już od ponad 3 tygodni? (Czas to pojęcie względne, ale tak).

W każdym razie, jeśli trafisz to nieszczęsne bingo, gratulacje, prawdopodobnie masz dziecko z kolką. A co jest w kolce absolutnie najgorsze? Tak naprawdę nie ma na nią lekarstwa. Musisz po prostu to przetrwać, dopóki maluch nie skończy około czterech miesięcy, a jego układ pokarmowy nie przestanie zachowywać się, jakby trawił radioaktywne odpady.

Ale zauważyłam też jedną dziwną rzecz podczas tych niekończących się sesji wrzasków. Czasami rozebranie dziecka pomaga. Wiem, że to brzmi dziwnie, ale posłuchajcie. Mój pediatra wspomniał, że czasem dzieci bywają przebodźcowane własnymi ubrankami. Szwy, sztuczne materiały, to, jak materiał zwija się pod kolanami. Zaczęłam więc robić tak, że gdy płacz sięgał zenitu, rozbierałam Leo do samej pieluszki i przytulałam go do swojej klatki piersiowej ciało do ciała.

To było naprawdę jedyne, co uspokajało jego oddech. Ale przecież nie możesz trzymać dziecka wiecznie nago, zwłaszcza w starym, przewiewnym domu, takim jak nasz. Wtedy stałam się obsesyjnie wybredna w kwestii tego, co dotyka jego skóry.

Jeśli masz dziecko, które krzyczy za każdym razem, gdy je ubierasz, absolutnie musisz sprawdzić body niemowlęce z bawełny organicznej. Nie przesadzam, gdy mówię, że kupiłam takich sześć i wyrzuciłam prawie wszystkie tanie, sztywne pajacyki, które dostaliśmy na baby shower. Składa się w 95% z bawełny organicznej i nie ma gryzących metek. Kiedy na świecie pojawiła się Maya, nawet nie bawiłam się w sztuczne materiały. Od razu ubierałam ją w te ubranka. Mają takie specjalne, płaskie szwy, dzięki czemu nie zostawiają okropnych, czerwonych odciśnięć na ich słodkich, pulchnych udach. Mój absolutny faworyt. Poważnie, jeśli twoje dziecko odchodzi od zmysłów ze złości, najpierw sprawdź jego ubranko.

Godzina, w której zachodzi słońce, a moje zdrowie psychiczne opuszcza czat

Okej, porozmawiajmy o „godzinie czarownic”. Co jest kompletnie beznadziejnym określeniem, bo to nigdy nie trwa tylko godzinę. Bliżej temu do czterech. U nas zawsze zaczynało się o 16:30. Światło w salonie delikatnie się zmieniało, a Maya po prostu się budziła i wybierała przemoc.

Próbowaliśmy wszystkiego. Podskakiwania. Szuszu-szuszu. Śpiewania piosenek z musicalu Hamilton. Spacerów na dworze. Mój mąż robił taki dziwny, głęboki przysiad-chód wokół wyspy kuchennej, trzymając ją pod pachą jak piłkę do rugby, co zadziałało dokładnie dwa razy, a potem już nigdy więcej.

Gdzieś w trakcie moich nocnych, internetowych maratonów o 3 nad ranem przeczytałam o redukcji bodźców. Zasadniczo chodzi o to, że około godziny 17:00 ich malutkie mózgi są już totalnie usmażone od patrzenia na wiatrak na suficie i słuchania szczekania psa. Musisz je więc pogrążyć w otchłani. Zaczęłam zabierać Mayę do naszej gościnnej łazienki bez okien, wyłączałam wszystkie światła, włączałam wentylator, żeby służył za biały szum, i po prostu kołysałam ją w egipskich ciemnościach. Było to dla mnie niezwykle dołujące, ale o rany, to działało! Płacz powoli... cichł, przechodząc w cichutkie pociąganie noskiem.

Smoczki? Absolutna ruletka. Leo traktował smoczek tak, jakby głęboko obrażał całe jego pokolenie. Maya go brała, ale tylko wtedy, gdy trzymało się go w jej ustach pod idealnym kątem 45 stopni. Jeśli puściłaś, wypluwała go i zaczynała wrzeszczeć.

Temperaturowa pułapka i spowijanie

Kolejny zapalnik do histerii? Przegrzanie. Przysięgam, starsze pokolenie ma obsesję na punkcie tego, że dzieci na pewno marzną. Za każdym razem, gdy gdzieś szliśmy, ktoś próbował narzucić na moje dziecko kolejny kocyk. Ale pediatra uświadomił mi, że niemowlętom naturalnie jest ciepło, a przegrzanie to ogromne ryzyko SIDS (zespołu nagłej śmierci łóżeczkowej), co oczywiście zapewniło mi gigantyczne ataki paniki przez okrągły rok.

Z drugiej strony, musisz je spowijać ze względu na odruch Moro – w przeciwnym razie uderzą się rączką w twarz i obudzą z krzykiem – ale nie możesz pozwolić, by się spociły. Skończyło się na tym, że wypróbowałam bambusowy kocyk niemowlęcy w kosmiczne wzory. Jest w porządku. Szczerze mówiąc, jest naprawdę bardzo miękki, a bambus rzeczywiście sprawia wrażenie chłodnego w dotyku, co jest świetne dla mojego lęku przed przegrzaniem. Ale mój mąż nienawidzi pomarańczowego koloru, więc zawsze zakopywał go na samym dnie kosza na pranie. To dobry kocyk, ale może wybierz inny wzór, jeśli twój współmałżonek bywa dziwnie wybredny w kwestii kosmicznej estetyki.

Jeśli szukasz opcji, które nie wywołają małżeńskich kłótni o palety kolorów, możesz sprawdzić inne oddychające otulacze tutaj. Zanim znaleźliśmy ten idealny, przetestowaliśmy ich całą masę.

Szczerze mówiąc, kocykiem, który ostatecznie stał się moim kocykiem wsparcia emocjonalnego – w sensie dla mnie, a nie dla dziecka – okazał się kocyk z bawełny organicznej w wiewiórki. Nie wiem, o co chodzi z estetyką leśnych zwierzątek, ale działa ona niezwykle kojąco. To dwuwarstwowa bawełna organiczna, więc miał wystarczającą gramaturę, by Leo czuł się bezpiecznie, gdy kładłam go na podłodze, ale jednocześnie nie zamieniał go w spocony, mały piecyk. Wciąż używam go w wózku, mimo że mały już dawno wyrósł z fazy otulania. On się po prostu świetnie pierze. Naprawdę staje się po praniu coraz bardziej miękki, co graniczy z cudem, biorąc pod uwagę to, że moje umiejętności robienia prania zazwyczaj niszczą wszystko na swojej drodze.

Odejście na chwilę, kiedy czujesz, że za moment pękniesz

Muszę o tym opowiedzieć, bo nikt mnie nie ostrzegł, jak bardzo mroczne mogą stać się moje własne myśli. Były takie noce, kiedy Maya nie przestawała płakać, mąż miał nocną zmianę, a ja bujałam ją od trzech godzin. Miałam potężne skurcze w plecach. Koszula była przesiąknięta wymiocinami. I czułam przypływ... po prostu absolutnej, pierwotnej wściekłości. Nie do końca na nią, ale na samą sytuację. Na ten nieustający hałas.

To najstraszniejsze uczucie na świecie – być wściekłą, trzymając w ramionach tak kruche, malutkie dziecko.

Mój pediatra wspomniał o tym przelotnie, ale nie rozumiałam tego, dopóki sama tego nie doświadczyłam. Powiedział: „Jeśli kiedykolwiek poczujesz, że mogłabyś ścisnąć zbyt mocno, po prostu odłóż dziecko”.

Więc tak zrobiłam. Odłożyłam ją do łóżeczka, całkowicie bezpiecznie, na plecach. Wrzeszczała wniebogłosy. Wyszłam z pokoju, zamknęłam drzwi, poszłam do swojej sypialni, wtuliłam twarz w poduszkę i sama zaczęłam wrzeszczeć. Płakałam tak bardzo, że nie mogłam złapać tchu. Zostałam tam przez sześć minut. Sześć minut jej samotnego płaczu w łóżeczku. Czułam się, jakby to trwało dziesięć lat. Czułam się jak najgorsza matka na świecie. Ale kiedy wróciłam, moje tętno spadło. Znowu mogłam oddychać. Wzięłam ją na ręce i w jakiś magiczny sposób moja zrelaksowana energia coś zmieniła, a ona w końcu zasnęła.

Wokół tematu „pozwól mu popłakać” narosła ogromna stygmatyzacja, prawda? Jakbyś, pozwalając dziecku płakać chociaż przez sekundę, stosowała metodę „wypłakiwania się” (Cry It Out) i była potworem. Ale jest w tym złoty środek. Czasami pędzenie do dziecka przy pierwszym cichym jęknięciu budzi je jeszcze bardziej. Czasem odłożenie go i wyjście z pokoju na pięć minut jest dosłownie najbezpieczniejszą, najbardziej pełną miłości rzeczą, jaką możesz zrobić dla was obojga.

W każdym razie, jeśli jesteś w samym środku tego wszystkiego właśnie teraz, pachnąc kwaśnym mlekiem i płacząc nad zimną kawą, obiecuję ci – ten etap się skończy. Wrzaski ustaną. Pewnego dnia dziecko po prostu spojrzy na ciebie, uśmiechnie się, a ty zapomnisz, jak blisko byłaś od tego, by całkowicie postradać zmysły.

Trzymaj się. Kup im jakieś wygodne ubranka, żeby nic ich nie swędziało, znajdź ciemny pokój i weź głęboki oddech. Odkryj bazowe produkty z bawełny organicznej od Kianao, by sprawić, że ta wyboista droga będzie choć odrobinę łagodniejsza dla was obojga.

Chaotyczne FAQ, o które nikt nie prosił

Czy rozpieszczam dziecko, jeśli biorę je na ręce za każdym razem, gdy płacze?
Jasne, że nie. Mój pediatra wręcz wyśmiał mnie, gdy o to zapytałam. Niemowlęta poniżej szóstego miesiąca życia dosłownie nie mają jeszcze zdolności poznawczych, by tobą manipulować. Nie siedzą w łóżeczkach, knując przeciwko tobie intrygi. Jeśli płaczą, czegoś potrzebują – nawet jeśli tym czymś jest tylko zapach twoich niemytych włosów.

Czym do cholery jest ten szczytowy moment płaczu?
Najwyraźniej w okolicach 6-8 tygodnia ich układ nerwowy powoli budzi się do życia, ale ponieważ nie mają jeszcze narzędzi, by sobie z tym światem poradzić, po prostu krzyczą. To całkowicie normalne, a zarazem to najbardziej przygnębiający fakt medyczny, jaki w życiu poznałam. Płacz zazwyczaj szczytuje, a potem powoli zanika w okolicach 3-4 miesiąca życia.

Czy kontakt ciało do ciała (skin-to-skin) faktycznie coś daje, czy to mit eko-matek?
Zawsze myślałam, że to jakieś czary mary, dopóki nie spróbowałam w chwili absolutnej rozpaczy. To poważnie fizycznie obniża tętno u dziecka i u ciebie. To nauka, chociaż przypomina to magię. Upewnij się tylko, że w pokoju jest ciepło, albo otulcie się naprawdę oddychającym kocykiem.

Jak długo pozwalać im płakać, zanim wkroczę do akcji?
Jeśli tracisz cierpliwość? Odłóż dziecko do łóżeczka i odejdź na 5-10 minut, żeby uratować resztki swojego zdrowia psychicznego. Jeśli próbujesz pozwolić dziecku się wyciszyć i zasnąć? Mój lekarz powiedział, że odczekanie około 60 do 90 sekund (tzw. „pauza”) jest w porządku. Czasami one tylko stękają i popłakują przez sen, a wzięcie ich na ręce tylko by je obudziło. Nauczyłam się tego na własnych błędach.

Dlaczego wszyscy mówią, żeby sprawdzić paluszki u nóg, gdy dziecko nie przestaje płakać?
O rany, tak zwana opaska z włosa! Przeczytałam o tym kiedyś o 4 nad ranem. Czasami twój wypadający po porodzie włos owija się wokół małego palca u stopy dziecka, odcinając krążenie, przez co ono krzyczy wniebogłosy. Przez okrągły rok obsesyjnie sprawdzałam paluszki Leo każdego dnia. Rozbierz je, sprawdź paluszki, sprawdź, czy metki nie drapią. Czasami rozwiązanie problemu naprawdę jest aż tak proste.