Pierwsza podróż samochodem z noworodkiem – poradnik przetrwania

Asfalt na szpitalnym parkingu dosłownie topił moje klapki, a ja siedziałam na wózku inwalidzkim i szlochałam, podczas gdy mój mąż siłował się z wielką bryłą szarego plastiku. Był środek upalnego lata w Teksasie. Nasz pierworodny, Jackson, miał dokładnie czterdzieści osiem godzin i był kompletnie nieświadomy faktu, że jego tata zalał potem koszulę, próbując przypomnieć sobie, jak wpiąć bazę fotelika w zaczepy. Pielęgniarka, która nas wypisywała, po prostu stała ze skrzyżowanymi rękami i przyglądała się nam, jakbyśmy występowali w jakimś reality show. Pamiętam, jak patrzyłam na mojego maleńkiego, kruchego synka i myślałam o tym, jakie to szalone, że szpital po prostu pozwala nam wyjść. Nikt nie zrobił nam testu z tego, jak utrzymać go przy życiu przy prędkości stu kilometrów na godzinę. Za chwilę mieliśmy wziąć odpowiedzialność za malucha na otwartej drodze, a ja zupełnie nie miałam pojęcia, co robię.

Powiem Wam szczerze, ta pierwsza jazda do domu to najdłuższe dwadzieścia minut Waszego życia. Każda dziura w drodze wydaje się być Wielkim Kanionem. Prawdopodobnie każesz swojemu partnerowi jechać piętnaście kilometrów poniżej ograniczenia prędkości, siedząc z tyłu z oczami wlepionymi w klatkę piersiową dziecka, tylko po to, by upewnić się, że wciąż oddycha. To całkowicie wyczerpujące, ale w końcu docieracie do domu, wnosicie ciężki fotelik z nosidełkiem do środka i uświadamiasz sobie, że będziesz musiała powtarzać tę całą samochodową logistykę za każdym razem, gdy będziesz chciała pojechać po zakupy przez kilka następnych lat.

Co powiedział mój lekarz o opadających główkach

Zanim urodził się Jackson, moja wielka wizja podróżowania z niemowlakiem wyglądała tak, że będzie on po prostu spokojnie spał w foteliku, podczas gdy ja będę słuchać podcastu kryminalnego i pić mrożoną kawę. Oj, naiwna ja. Nikt nie ostrzegł mnie przed lękiem, jaki towarzyszy patrzeniu, jak główka zapiętego noworodka opada bezwładnie do przodu. Kiedy poszliśmy z Jacksonem na pierwszą wizytę kontrolną, nasza pediatra mimochodem wspomniała, że maluchy naprawdę nie powinny przebywać w fotelikach samochodowych dłużej niż dwie godziny bez przerwy.

Ponieważ noworodki nie mają jeszcze wykształconych mięśni szyi, ich ciężkie małe główki mogą po prostu opaść prosto na klatkę piersiową, co według lekarki może zablokować ich drogi oddechowe, a same nie są w stanie tego poprawić. Nazwała to asfiksją posturalną, co brzmi absolutnie przerażająco, zwłaszcza gdy funkcjonujesz na dwóch godzinach snu i zimnych tostach. W praktyce oznacza to, że każdą podróż musisz planować ze stoperem w ręku, zatrzymując się na przypadkowych stacjach benzynowych, aby wyjąć malucha, położyć go płasko na kocyku w bagażniku i pozwolić jego rozwijającemu się kręgosłupowi trochę się rozprostować, zanim znowu go zapniesz. Moja mama stwierdziła, że przesadzam, gdy zmusiłam nas do zjechania na stację w połowie drogi do Dallas, żeby wyciągnąć dziecko z fotelika. Przekonywała mnie, że w 1991 roku przeżyła dwunastogodzinną podróż do Florydy bez ani jednej przerwy. Przewróciłam tylko oczami i odpowiedziałam, że fakt przetrwania lat dziewięćdziesiątych nie oznacza, że powinniśmy dzisiaj ignorować zalecenia lekarzy.

Złudzenie zimowej kurtki

Porozmawiajmy o najbardziej frustrującej rzeczy związanej z wkładaniem dziecka do samochodu, a mianowicie o wielkim kłamstwie, jakim są zimowe ubranka dla niemowląt. Kiedy tylko przychodzą pierwsze chłody, każdy krewny nagle obdarowuje Cię malutkim, absurdalnie puszystym kombinezonem, w którym dziecko wygląda jak pianka marshmallow z uszami. Ubierasz w to malucha, sadzasz w foteliku, mocno ściągasz pasy i myślisz, że świetnie dbasz o jego ciepło i bezpieczeństwo. Tyle że tak nie jest, bo te puchowe kurtki to w zasadzie wielkie worki z powietrzem, które podczas wypadku całkowicie się spłaszczają. W efekcie pasy robią się tak luźne, że dziecko mogłoby dosłownie z nich wylecieć.

Przy drugim dziecku spędziłam całe popołudnie, płacząc na podjeździe, ponieważ nie mogłam wymyślić, jak zapewnić córce ciepło bez poluzowywania pasów. Wtedy w końcu nauczyłam się, jak prawidłowo wykonywać "test uszczypnięcia". Kiedy już zapniesz malucha, bierzesz kciuk i palec wskazujący i próbujesz uszczypnąć materiał pasa na wysokości jego obojczyka. Jeśli potrafisz chwycić jakikolwiek nadmiar taśmy między palce, pas jest zdecydowanie za luźny i musisz go dociągnąć. Upewnij się też, że klips piersiowy (jeśli występuje) znajduje się dokładnie na wysokości pach, aby nie zmiażdżył brzuszka podczas wypadku. Szczerze mówiąc, po prostu najlepiej utrzymywać w samochodzie temperaturę około 20 do 22 stopni i całkowicie zignorować chęć ubierania malucha jak na wyprawę arktyczną.

Zamiast siłować się z mini-parką, po prostu zakładamy pod pasy cienkie, naturalne warstwy, a gdy dziecko jest już bezpiecznie i ciasno zapięte, przykrywamy mu nóżki ciepłym kocykiem. Właśnie z tego powodu absolutnie uwielbiam Niemowlęce body bez rękawów z bawełny organicznej. Jackson miał okropną egzemę, która nasilała się, gdy tylko miał kontakt z tanimi materiałami syntetycznymi, a to body jest wykonane z supermiękkiej bawełny organicznej, która pięknie oddycha w ciepłym samochodzie. Idealnie przylega do ciała, nie marszczy się pod klamrą krokową, a jego cena bardzo dobrze wpisuje się w rodzinny budżet bez wywoływania bólu głowy. Kupuję je w większych ilościach, ubieram dziecko w jedno z nich oraz cienkie bawełniane spodenki, zapinam pasy tak mocno, by przeszły test uszczypnięcia, a na koniec po prostu przykrywam całość kołderką.

Jeśli toniecie w morzu niebezpiecznych poliestrowych kurteczek i chcecie stworzyć lepszy system ubrań do samochodu bez wydawania całej wypłaty, warto przyjrzeć się kolekcji bawełny organicznej Kianao, zanim nadejdzie kolejna fala mrozów.

Zabawki, które się sprawdzają, i te, które lądują pod fotelem

Z czasem Twój słodko śpiący noworodek zamienia się w asertywnego starszaka, który nienawidzi bycia zapiętym pasami. Krzyk zaczyna się w sekundzie, w której wyjeżdżasz na autostradę, a pokusa, by wygiąć kręgosłup wpół, sięgnąć na tylne siedzenie i wcisnąć mu z powrotem smoczek do buzi, jest niemal nie do opanowania. Moja lekarka bardzo stanowczo powiedziała mi jednak, abym po prostu bezpiecznie zjechała na pobocze, zamiast bawić się w akrobatkę podczas jazdy. Okazuje się, że rozproszeni rodzice próbujący uspokoić płaczące niemowlę powodują absurdalnie dużą liczbę wypadków.

Kiedy maluchy są już na tyle duże, że nie musisz się martwić, czy miękkie zabawki stwarzają zagrożenie, próbujesz znaleźć coś, co je zajmie. Lubię nazywać to prawdziwym "trybem przetrwania kierowcy", kiedy dajesz im do rączki cokolwiek, byle tylko kupić sobie dziesięć minut świętego spokoju. Kupiłam Silikonowy gryzak Panda z elementami z bambusa, myśląc, że będzie to Święty Graal na samochodowe podróże. Będę z Wami szczera, jest w porządku, ale szału nie ma. Gryzak jest super uroczy, a silikon spożywczy całkowicie bezpieczny, ale ponieważ jest dość płaski, mojej córce trudno było utrzymać go w rączce, będąc w ciasnym foteliku. Skończyło się tak, że ciągle rzucała nim w tył mojej głowy, podczas gdy ja próbowałam włączyć się do ruchu.

W naszych podróżach samochodowych znacznie lepiej sprawdziło się coś grubszego, co małe paluszki mogą łatwo objąć, nie upuszczając tego co pięć sekund. Wszystko, co powstrzymuje ząbkujące dziecko przed krzykiem w lusterku wstecznym, jest na wagę złota, ale zdecydowanie musisz dobrać kształt zabawki pod kątem jazdy samochodem, a nie siedzenia na dywanie w salonie.

Dlaczego moja mama nie ma racji w kwestii przedniego siedzenia

Za każdym razem, gdy pakujemy dzieci do samochodu u mojej babci, ktoś pyta, kiedy w końcu odwrócę malucha przodem do kierunku jazdy, żeby mógł patrzeć przez przednią szybę. Moja mama uwielbia przypominać, że gdy miałam pół roku, jeździłam już przodem na przednim siedzeniu, pijąc sok jabłkowy z butelki. Kosztuje mnie to sporo wysiłku, by w takich chwilach nie zacząć krzyczeć.

Nasza pani pediatra wytłumaczyła mi to bardzo przystępnie, wyjaśniając, że maleńkie kręgosłupy są wciąż w dużej mierze zbudowane z chrząstki i potrzebują skorupy fotelika zamontowanego tyłem (RWF), aby zamortyzować siłę uderzenia. Powiedziała mi, że obecne zalecenia medyczne mówią o tym, by wozić dzieci tyłem do kierunku jazdy tak długo, aż osiągną bezwzględny limit wagowy fotelika, co zazwyczaj wynosi od 16 do 22 kilogramów, w zależności od tego, jaki drogi plastikowy tron ostatecznie kupiliście. I nigdy, absolutnie nigdy nie sadza się niemowlęcia tyłem na przednim siedzeniu z aktywną poduszką powietrzną, ponieważ siła jej wystrzału wystarczy, by spowodować śmiertelne obrażenia. Próbuję to wytłumaczyć mamie, ale ona tylko kręci głową i mówi, że z podwiniętymi nóżkami dzieci wyglądają na zgniecione. Prawda jest taka, że maluchy są giętkie jak z gumy i zupełnie im nie przeszkadza to, że mają skrzyżowane nogi, więc po prostu pozwalam mamie narzekać, a moje dzieci wciąż patrzą w bagażnik, tam gdzie ich miejsce.

Jeśli czujecie się przytłoczeni tymi wszystkimi zasadami, pamiętajcie po prostu, że na początku każdy rodzic popełnia błędy. Mój lekarz powiedział mi, że około sześćdziesiąt procent fotelików i tak jest instalowanych nieprawidłowo, więc nie miejcie wyrzutów sumienia, jeśli zdarzy Wam się z płaczem podjechać do lokalnej remizy strażackiej, aby poprosić nieznajomego o pomoc w dociągnięciu pasów ISOFIX. Sam fakt, że siedzicie tu, martwiąc się klipsami na klatce piersiowej i testami uszczypnięcia, świadczy o tym, że już wykonujecie świetną robotę.

Zanim więc spakujecie torbę na kolejną wyprawę po zakupy, złapcie za oddychające ubranka z bawełny organicznej do samochodu, byście wreszcie mogli raz na zawsze porzucić tę niebezpieczną puchową kurtkę.

Trudne pytania, które wszyscy zadajemy

Jak ciasno powinny być napięte pasy w foteliku?

Szczerze mówiąc, o wiele ciaśniej, niż na początku wydaje Wam się to komfortowe. Musicie wykonać "test uszczypnięcia" na wysokości obojczyka – co oznacza, że jeśli jesteście w stanie chwycić palcami choć odrobinę materiału pasa, musicie pociągnąć taśmę u dołu i mocniej go dociągnąć. Pasy powinny przylegać ciasno, wręcz otulać dziecko, a ewentualny klips piersiowy (jeśli taki macie) musi znajdować się dokładnie na wysokości pach, aby nie uszkodził delikatnego brzuszka w razie wypadku.

Co zrobić, jeśli moje dziecko krzyczy przez całą podróż?

Słuchanie tego to absolutna tortura, ale musicie po prostu głęboko oddychać i skupić się na drodze, zamiast sięgać w ciemno do tyłu, żeby poprawić smoczek czy chwycić dziecko za rączkę. Jeśli maluch odchodzi od zmysłów, a Ty czujesz, że Twój niepokój sięga zenitu, po prostu bezpiecznie zjedź na najbliższym zjeździe, zaparkuj na dobrze oświetlonym parkingu i usiądź z tyłu, aby go uspokoić, zanim ruszysz w dalszą drogę.

Czy mogę zamontować z tyłu lusterko, by widzieć dziecko?

Sama w pełni uległam i kupiłam nietłukące się lusterko, bo nerwy związane z tym, że nie widzę twarzy mojego noworodka, zżerały mnie od środka. Musicie jednak upewnić się, że jest ono solidnie przymocowane do zagłówka, aby w razie nagłego hamowania nie zamieniło się w latający pocisk. No i najważniejsze – nie pozwólcie, by odwracało Waszą uwagę od obserwowania drogi przed Wami.

Czy to prawda, że dzieci mogą być w foteliku tylko przez dwie godziny?

Tak, nasz pediatra był w tej kwestii bardzo stanowczy dla noworodków z powodu ryzyka uduszenia pozycyjnego (asfiksji) przy wiotkich, opadających główkach. Kiedy miną dwie godziny podróży, naprawdę musisz się zatrzymać, wyjąć dziecko z pasów i pozwolić mu poleżeć płasko na pleckach przez co najmniej piętnaście do dwudziestu minut, zanim pojedziecie dalej.

Kiedy mogę dać dziecku zabawki do fotelika?

Gdy to jeszcze malutkie noworodki, w foteliku absolutnie nie powinno być niczego – żadnych twardych zabawek, luźnych koców czy nieoryginalnych poduszek korygujących główkę. Kiedy maluch trochę podrośnie i zacznie pewnie kontrolować głowę, podaję mu miękki, płaski silikonowy gryzak lub pluszaka, by czymś go zająć. Nigdy jednak nie daję mu niczego twardego ani ciężkiego, co mogłoby uderzyć w twarz podczas nagłego zatrzymania auta.