Dlaczego drama wokół dziecka Ashanti obudziła moją matczyną furię na nocnej zmianie

Największe kłamstwo, jakie wciskamy ciężarnym kobietom, wcale nie dotyczy „pierścienia ognia” podczas porodu ani tego, że karmienie piersią to rzekomo coś „całkowicie naturalnego”. To ten absurdalny, społecznie akceptowany mit, że mężczyźni rzekomo nie mają biologicznej zdolności usłyszenia płaczu niemowlaka o trzeciej nad ranem. To kompletne bzdury. I nie obchodzi mnie, co inni mówią.

Natychmiast przeniosłam się myślami do 2017 roku, gdy w mediach gruchnęła wieść o nowym, sławnym noworodku – synku, którego powitali na świecie Nelly i Ashanti. Siedziałam w kuchni, mając na sobie te same szare dresy, które noszę jeszcze od czasów administracji Obamy, piłam kawę, która wystygła dobre dwie godziny wcześniej, i czytałam te wiralowe cytaty z wywiadu. I dosłownie zaczęła mi drgać powieka.

Na wypadek, gdybyście to przegapiły (bo byłyście zajęte zdrapywaniem zaschniętej owsianki z szafek kuchennych): Nelly stał się bohaterem internetu, bo w zasadzie przechwalał się, że nie robi "nocnych zmian". Twierdził, że się nie budzi, bo po prostu „tego nie słyszy”, i bez ogródek stwierdził, że choć obiecał swojej partnerce przychylić jej nieba, to po prostu „nie będzie zmieniać żadnych pieluch”.

O matko. Nie. Po prostu nie.

Zjawisko magicznej tatusiowej głuchoty

Mój mąż, Dan, spróbował tego dokładnie jeden raz, kiedy nasz starszy syn, Leo, był noworodkiem. Była może 2 w nocy. Wentylator się kręcił, miałam na sobie top do karmienia, który pachniał lekko kwaśnym mlekiem i desperacją, a Leo wrzeszczał tak głośno, że pękały szyby. A Dan? Dan chrapał. Jak zepsuta piła łańcuchowa. Dosłownie kopnęłam go pod kołdrą, a on wymamrotał: „Nie słyszałem go, po prostu jesteś na to bardziej wyczulona”.

Niewiele brakowało, abym złożyła pozew o rozwód tam i wtedy, w ciemnościach.

Sęk w tym, że unikanie tych najgorszych, wyczerpujących aspektów wczesnego rodzicielstwa ma swoje konsekwencje. Kiedy ojcowie — lub ogólnie partnerzy, którzy nie rodzili — decydują, że ich sen jest z jakiegoś powodu świętszy, a wycieranie kupy jest poniżej ich godności, natychmiast degradują się do roli „asystenta rodzica”. Nie zbudujesz głębokiej, fundamentalnej więzi, jeśli nie odwalisz brudnej roboty w okopach. Po prostu się nie da.

Pamiętam, jak siedziałam na szeleszczącym podkładzie w gabinecie lekarskim, gdy Leo miał może sześć tygodni. Szlochałam, nie potrafiąc się opanować. Doktor Aris — która jest, nawiasem mówiąc, świętą kobietą — podała mi szorstką chusteczkę i jestem prawie pewna, że powiedziała, iż brak snu u matki to nie jest drobna niedogodność, ale ogromny, główny wyzwalacz lęku poporodowego i depresji. Wydaje mi się, że medyczny konsensus mówi, iż poważny brak snu dosłownie przeprogramowuje układ reagowania na zagrożenia czy coś w tym stylu. Sama nie wiem, miałam halucynacje z wyczerpania, ale zmierzam do tego: gdy twój partner smacznie śpi, podczas gdy ty powoli tracisz zmysły, stanowi to realne zagrożenie dla twojego zdrowia. Kropka.

Oto jak wygląda faktyczny podział nocnych obowiązków, a przynajmniej tak, jak to ostatecznie wynegocjowaliśmy z Danem w naszej kuchni, podczas bardzo agresywnych rozmów przesiąkniętych łzami:

• Protokół „nie mam mleka, ale mam ręce”: Jeśli ja nie śpię i aktywnie podtrzymuję przy życiu małego człowieka moim ciałem, on też nie śpi, żeby go później odbić i uspokoić. Nie możesz zamykać oczu, kiedy ja jestem w pracy.
• Obowiązki pieluchowe nie podlegają negocjacjom: Dzieci robią kupę. Często. Taka jest rzeczywistość biologiczna. Jeśli obiecałeś komuś, że przychylisz mu nieba, możesz wymyślić, jak obsłużyć nawilżaną chusteczkę bez narzekania.
• Weryfikacja widmowego płaczu: Kiedy zrywam się w panice, ponieważ mój zmęczony mózg uznał, że słyszał płacz, którego w rzeczywistości nie było, to on musi fizycznie pójść sprawdzić nianię elektroniczną, żeby mój układ nerwowy mógł się uspokoić.

Traktowanie noworodka jak pluszaka z Build-A-Bear to błąd amatora

Inną rzeczą, która sprawiła, że wybuchnęłam śmiechem podczas tego całego zamieszania wokół dziecka celebrytów, był komentarz o fazie "przebierania jak lalki". Podobno w ich rezydencji odbywają się zmiany stroju trzy razy dziennie, tak dla zabawy, nawet jeśli nie wychodzą z domu.

Słuchajcie, rozumiem to. Robiłam tak z Leo. Miałam te wszystkie pasujące komplety, małe buciki, malutkie dżinsowe kurteczki, które były sztywne i nie dało się ich włożyć. Kiedy trzy lata później na świecie pojawiła się Maya, żyła w tym samym poplamionym pajacyku przez 48 godzin z rzędu. Jeśli ubranko wymaga instrukcji obsługi, to jego miejsce jest w koszu.

Bo z niemowlakami prawda jest taka, że królują u nich "wypadki" pieluchowe. Wybuchowe kupy aż po same plecy, przy których zastanawiasz się, jakim cudem to dotarło aż do szyi.

Moim absolutnym wybawcą podczas wybuchowej fazy u Mayi było Niemowlęce Body z Bawełny Organicznej. Doskonale pamiętam, jak Maya miała cztery miesiące. Byłam na parkingu pod restauracją i usłyszałam TEN dźwięk. Wiecie, który. Brzmiał jak rzut mokrą gąbką o ścianę. Wyciągnęłam ją z fotelika i to było wszędzie. Ale to body ma te genialne zakładki na ramionach. Wiecie, po co one tam są? Po to, żeby można było zdjąć całe ubranko W DÓŁ, zamiast przeciągać kołnierzyk wysmarowany kupą przez twarz dziecka.

To dosłownie uratowało mnie przed koniecznością spłukania mojego dziecka wężem ogrodowym przed wejściem do restauracji. Dodatkowo bawełna organiczna świetnie znosi pranie, co jest kluczowe, bo będziecie prać to body w trybie „dezynfekcja dla opornych” jakieś cztery razy w tygodniu. Jest miękkie, rozciągliwe i potrafi przetrwać wszystko. Po prostu kupcie trzy sztuki w kolorze szarym i będziecie mieć spokój.

Z drugiej strony, mniej więcej w tym samym czasie, Dan przyniósł do domu Silikonowy Gryzak z Pandą. I wiecie... jest w porządku. Jest całkowicie w porządku. Silikon spożywczy jest bezpieczny, łatwo myje się w zmywarce, a bambusowa faktura jest urocza. Ale jeśli mam być do bólu szczera? Maya używała go przez może tydzień, po czym uznała, że agresywne żucie moich kluczyków do samochodu jest o wiele lepsze. Zawsze warto mieć go na dnie torby z pieluchami w razie sytuacji awaryjnych, ale to nie było magiczne remedium na ząbkowanie, na jakie liczył Dan. Dzieci już tak mają.

(Swoją drogą, jeśli właśnie toniecie w noworodkowej rzeczywistości i po prostu potrzebujecie wyprawki, która faktycznie działa, przejrzenie linii odzieży organicznej Kianao to strzał w dziesiątkę. Wszystko jest bardzo praktyczne i nie sprawi, że będziecie chciały krzyczeć o 3 nad ranem).

Oto jak naprawdę wygląda połóg

Muszę jednak oddać sprawiedliwość, tam gdzie trzeba. Zobaczenie gwiazdy chwalącej się zdjęciem cztery tygodnie po porodzie, noszącej majtki poporodowe i pokazującej swój brzuch, było naprawdę odświeżające.

Naprawdę nie obchodzi mnie, jak szybko wasza ulubiona influencerka z Instagrama odzyskała kaloryfer na brzuchu. Ta toksyczna kultura presji szybkiego powrotu do formy to jedno wielkie kłamstwo i wszystkie powinnyśmy żyć w siateczkowych majtkach i brudzić nasze kanapy mlekiem przez co najmniej dwanaście tygodni.

Zresztą cały czwarty trymestr to jedna wielka, zamazana plama krwawienia, płaczu i prób wymyślenia, jak odłożyć dziecko na dłużej niż trzydzieści sekund, żeby po prostu móc zrobić siku.

Rozpraszacze uwagi ratujące przerwę na kawę

Co sprowadza mnie do mojej ostatniej taktyki przetrwania. Potrzebujesz miejsca, w którym możesz odłożyć dziecko, a które nie jest twoimi ramionami. Kiedy Maya miała około trzech miesięcy, zaczęła faktycznie otwierać oczy i interesować się światem, a Drewniany Stojak Edukacyjny Tęcza stał się moim najlepszym przyjacielem.

Nie przesadzam, gdy mówię, że ten kawałek drewna przywrócił mi zdrowie psychiczne. Kładłam ją na kocyku pod spodem, a ona przez dobre dwadzieścia minut agresywnie uderzała łapkami w małego drewnianego słonia. To nie jest plastik, nie świeci się, nie odtwarza irytujących, elektronicznych piosenek, które wwiercają się w mózg tak, że aż chce się płakać, i nie sprawia, że twój salon wygląda tak, jakby wybuchł w nim cyrk. To po prostu zwykły, sensoryczny rozpraszacz. Codziennie rano wykorzystywałam te dwadzieścia minut, żeby wypić kawę, zanim zdążyła wystygnąć. Oto jak naprawdę wygląda dbanie o siebie na początkowym etapie macierzyństwa.

A więc tak. Celebryci zawsze będą mówić dziwne rzeczy o rodzicielstwie, a milionerzy-tatusiowie mogą uciekać od zmieniania pieluch. Ale tu, w prawdziwym życiu, w okopach? My potrzebujemy partnerów, którzy wstają do dziecka, ubranek, które można zdjąć przez ramiona i zabawek, które kupią nam dwadzieścia minut spokoju.

Zróbcie sobie kawę, ustalcie z partnerem granice dotyczące nocnej zmiany i sprawdźcie ofertę Kianao, żeby zaopatrzyć się w sprzęt, który naprawdę pomoże wam to wszystko przetrwać.

Brutalnie szczere Q&A o tym, jak przetrwać fazę noworodka

Czy to normalne, że jestem wściekła na partnera za to, że przesypia płacz dziecka?
O mój boże, tak. To najnormalniejsza rzecz pod słońcem. Twoje hormony szaleją, ciało dochodzi do siebie po ogromnej traumie, a ty funkcjonujesz w trybie "tortura brakiem snu". Kiedy widzisz, jak oni smacznie śpią, twoja furia jest w pełni uzasadniona. Musicie jednak porozmawiać o tym w ciągu dnia, bo krzyczenie o 3 w nocy tylko jeszcze bardziej rozbudzi dziecko.

Czy naprawdę muszę przebierać dziecko za każdym razem, kiedy mu się uleje?
Absolutnie nie. Gdybym przebierała moje dzieci po każdym ulewaniu, robiłabym pranie 14 razy dziennie. O ile ubranko nie przesiąkło aż do samej skóry lub nie śmierdzi jak stary ser, po prostu przetrzyj je pieluszką muślinową i żyj dalej. Dziecko na pewno to przetrwa.

Ile bawełnianych body tak na poważnie powinnam kupić?
Zapomnij o listach na temat szafy kapsułowej, które mówią, że potrzebujesz czternastu różnych kompletów. Kup sześć naprawdę dobrych, elastycznych body, które dobrze się piorą. I tak będziesz obracać tymi samymi trzema ulubionymi, bo w końcu zorientujesz się, które najłatwiej zapiąć w ciemności. Nie ma co za bardzo komplikować.

Jak długo to całe noszenie siateczkowych majtek i krwawienie będzie naprawdę trwało?
Wszyscy mi wmawiali, że przez kilka dni będzie jak przy zwykłym okresie. Kłamali. Przy Leo krwawiłam przez równe cztery tygodnie, a przy Mayi prawie sześć. Kup więcej podkładów poporodowych, niż myślisz, że będziesz potrzebować, i nie pozwól nikomu naciskać na siebie, żebyś założyła prawdziwe spodnie, dopóki nie będziesz na to absolutnie gotowa. Od teraz dres to twój oficjalny uniform.