Chcę zobaczyć dzidziusia i inne noworodkowe koszmary

Jest 3:18 w nocy w lodowatym mieszkaniu w Chicago. Trzymam na rękach trzykilogramowego kosmitę, który aktualnie wrzeszczy jak zepsuty czujnik dymu. Mój mąż śpi jak zabity na kanapie, całkowicie nieświadomy sytuacji. Wolnym kciukiem przewijam forum, gdzie ktoś wrzuca ten mem z Mandalorianina. Wiecie który. "Chciałbym zobaczyć dziecko". Spoglądam w dół na moje wrzeszczące, czerwone na twarzy dziecko. Nie, wcale byś nie chciał, Wernerze Herzogu. Naprawdę byś nie chciał.

Piszę to do samej siebie. Sześć miesięcy temu pakowałam torbę do szpitala z pasującymi do siebie szlafrokami i ekologicznym masłem do sutków, żyjąc w całkowitym złudzeniu co do tego, co mnie czeka. Myślałam, że jestem gotowa. Byłam pielęgniarką pediatryczną. Widziałam tysiące takich małych ludzi. Zakładałam wenflony do żył wielkości makaronu nitki. Myślałam, że dokładnie wiem, jak to będzie wyglądać.

Nie wiedziałam nic.

Kiedy to twoje własne dziecko, całe to medyczne przeszkolenie po prostu wyparowuje. Wychodzisz przez drzwi szpitala, zimny wiatr uderza cię w twarz i dociera do ciebie, że oni naprawdę pozwalają ci zabrać tę kruchą istotę do domu. To wydaje się wręcz nielegalne. To nie to samo, co to przerażające elektroniczne dziecko, które kazali nam zabierać do domu na szkolnych zajęciach, a które tylko pikało, dopóki nie włożyło się plastikowego kluczyka. To jest prawdziwy, oddychający i przerażająco kruchy człowiek.

Słuchajcie, przejście ze szpitala do własnego salonu to w zasadzie wojna psychologiczna. Wszyscy wysyłają ci wiadomości o tym, że chcą wpaść, rzucają cytatami z popkultury i podrzucają zapiekanki. A ty krwawisz, jesteś wyczerpana i przerażona, że skręcisz dziecku kark samym podnoszeniem go.

Oto, co chciałabym móc powiedzieć samej sobie sześć miesięcy temu, siedząc w tym ciemnym pokoiku dziecięcym.

Harmonogram snu rodem z Las Vegas to nie żart

Pewnie czytałaś, że noworodki śpią szesnaście godzin na dobę. Wyobrażałaś sobie spokojne popołudniowe drzemki, podczas których pijesz gorącą kawę i składasz malutkie ubranka. To kłamstwo wymyślone przez ludzi, którzy chcą, żebyś miała dzieci.

Owszem, śpią szesnaście godzin. Ale robią to w brutalnych, nieprzewidywalnych, dwugodzinnych odstępach. Mój pediatra spojrzał na moje podkrążone oczy na pierwszej wizycie kontrolnej i powiedział mi, że dzieci w łonie matki żyją w zasadzie jak w Las Vegas. Jest ciemno, nie ma zegarów, a one imprezują przez całą noc. Ich rytm dobowy absolutnie nie istnieje.

Podobno potrzeba około sześciu tygodni, by ich mózgi zorientowały się, że noc jest od spania. Do tego czasu po prostu pracujesz na nocną zmianę. Będziesz mieć halucynacje z braku snu. Będziesz kłócić się z partnerem o to, czyja teraz kolej na zmianę pieluchy o czwartej rano, a następnego dnia żadne z was nie będzie pamiętać tej sprzeczki.

Nie próbuj narzucać harmonogramu trzytygodniowemu maluchowi, ponieważ odkładanie dziecka do łóżeczka, gdy jest „senne, ale wciąż obudzone”, to mit wymyślony przez kogoś, kto nigdy nie spotkał niemowlaka. Po prostu staraj się przetrwać. Dzielcie się obowiązkami. Śpij, kiedy tylko możesz.

Czysta panika o mililitry i ulewanie

W szpitalu wszystko jest mierzone. Dokumentujemy każdy mililitr. Kiedy wracasz do domu, dziecko po prostu płacze, a ty nie masz pojęcia dlaczego. Czy jest głodne? Czy jest mu zimno? Czy po prostu odczuwa egzystencjalny lęk przed życiem poza macicą?

Jeśli karmisz piersią, panikujesz, bo nie widzisz objętości, jaką dziecko zjada. Jeśli karmisz mlekiem modyfikowanym, panikujesz, bo zjadło tylko 60 mililitrów zamiast 90. Będziesz mieć obsesję na punkcie koloru jego kupy. Spędziłam trzy dni, będąc przekonaną, że mój syn jest poważnie odwodniony, ponieważ jego ciemiączko wydawało się o milimetr zapadnięte – a to było po prostu kwestią oświetlenia w naszym przedpokoju.

Mój pediatra musiał mnie uspokajać i przypominać, że płacz to tak naprawdę późna oznaka głodu. Trzeba zwracać uwagę na cmokanie i szukanie piersi. Ale szczerze mówiąc, czasem one po prostu chcą coś ssać, bo to daje im poczucie bezpieczeństwa. To nauka pełna niedoskonałości. Po prostu karmisz je, dopóki nie przestaną wyglądać na wściekłe.

Musimy porozmawiać o gościach

Indyjskie rodziny bywają przytłaczające. Kocham moją rodzinę, yaar, ale sama liczba ciotek i kuzynostwa, która chce zjechać się do twojego domu w sekundę po twoim powrocie, jest oszałamiająca. Mają dobre intencje. Przynoszą jedzenie. Ale przynoszą też swoje zarazki z komunikacji miejskiej i opinie na temat tego, dlaczego twoje dziecko płacze.

Każda ciocia spojrzy na ciebie, wyciągnie ramiona i powie: beta, daj mi go potrzymać.

Posłuchaj mnie bardzo uważnie. Wcale nie musisz oddawać swojego dziecka na ręce. Układ odpornościowy noworodka w zasadzie nie istnieje. Zwykłe przeziębienie u dorosłego może oznaczać punkcję lędźwiową dla dziecka poniżej drugiego miesiąca życia. Zbyt wiele razy widziałam to na ostrym dyżurze. Stałam się absolutnie bezlitosna w kwestii mycia rąk. Jeśli właśnie wysiadłeś z czerwonej linii metra, nie dotykasz dziecka. I nic mnie nie obchodzi, czy to stworzy niezręczną atmosferę podczas Święta Dziękczynienia.

To, czego faktycznie potrzebujesz kontra to, co kupujesz o 3 nad ranem

Kiedy nie śpisz w środku nocy, twój telefon staje się niebezpieczną bronią. Kupisz absolutnie wszystko, co obiecuje, że twoje dziecko przestanie płakać. Kupowałam urządzenia, które wibrowały, kołysały, odtwarzały biały szum i wyświetlały gwiazdki na suficie. Większość z tego to śmieci.

Potrzebujesz około czterech rzeczy. Pieluch, chusteczek nawilżanych, bezpiecznego miejsca do spania i dobrych kocyków. Nie potrafię wystarczająco podkreślić, jak ważna jest ta kwestia kocyków. Niemowlęta mają odruch Moro, który sprawia, że rozrzucają rączki na boki i same się budzą, więc musisz zawijać je w ciasne burrito.

Kupiłam mnóstwo otulaczy, ale zawsze wracałam do Kocyka niemowlęcego z organicznej bawełny w wiewiórki od Kianao. Ta rzecz naprawdę uratowała mi zdrowie psychiczne. Jest wystarczająco duży, aby naprawdę ciasno owinąć dziecko, co jest kluczowe, ponieważ niemowlęta to mali mistrzowie ucieczek. Organiczna bawełna naprawdę wchłania ulania, a nie tylko je rozsmarowuje, i z każdym praniem staje się coraz bardziej miękka. Mam trzy sztuki w rotacji. Wzór w wiewiórki jest uroczy, ale szczerze mówiąc, zależy mi tylko na tym, by kocyk wytrzymywał ten przemysłowy wręcz cykl prania, któremu poddaję go każdego dnia.

Kupiłam również ich Bambusowy kocyk niemowlęcy w niebieskie kwiaty. Jest niesamowicie miękki. Nawet aż za miękki. W dotyku przypomina masło. Ale to białe tło z delikatnymi kwiatkami jest po prostu zbyt ładne jak na rzeczywistość pełną płynów ustrojowych noworodka. Ciągle boję się, że go zniszczę. Trzymam go przerzucony przez fotel bujany dla estetyki, ale ten w wiewiórki to mój prawdziwy koń pociągowy, którego używam bez przerwy.

Możesz sprawdzić pełną kolekcję kocyków niemowlęcych od Kianao, jeśli chcesz zobaczyć, co jeszcze mają w ofercie, ale serio – kup coś, czego nie będziesz bała się wyprać sto razy.

Godzina duchów cię złamie

Około piątej po południu słońce zaczyna zachodzić, a twoje dziecko nagle zaczyna nienawidzić wszystkiego wokół. Podręczniki medyczne nazywają to niewyjaśnionym niepokojem. Ja nazywam to godziną duchów.

Zazwyczaj apogeum przypada na około szósty tydzień. Nic nie działa. Nie chcą jeść, nie chcą spać, chcą po prostu krzyczeć. Jedyną rzeczą, która sprawdziła się u nas, był kontakt skóra do skóry. Rozbierz je do samej pieluszki, zdejmij koszulkę i połóż je na swojej nagiej klatce piersiowej. Podobno to reguluje ich bicie serca i temperaturę. Wiem tylko tyle, że dzięki temu wrzaski ustały na dwadzieścia minut, a mój mózg mógł przestać wibrować.

Spędzaliśmy godziny, przemierzając pokój, skacząc na piłce do ćwiczeń, odkręcając kran w kuchni, ponieważ dźwięk płynącej wody czasem szokował go na tyle, że milkł. Po prostu robisz to, co działa. W pierwszych trzech miesiącach nie da się wyrobić złych nawyków. Nie możesz rozpieścić noworodka.

Kiedy w końcu otwierają się na świat

Przez pierwszy miesiąc lub dwa to po prostu takie złośliwe ziemniaczki. Tylko jedzą, śpią i wrzeszczą. Ale potem pewnego dnia, gdzieś w okolicach ósmego tygodnia, naprawdę na ciebie patrzą. Śledzą twoją twarz. Uśmiechają się i nie są to tylko gazy.

To moment, w którym możesz szczerze zacząć używać wszystkich tych zabawek, które ludzie ci kupili. Wcześniej wszystko jest po prostu przestymulowujące. Nienawidziłam wszystkich tych plastikowych zabawek, które migały światełkami i grały chaotyczną, elektroniczną muzykę. Miałam wrażenie, jakbym wstawiła automat do gry do dziecięcego łóżeczka.

Ostatecznie zdecydowaliśmy się na Drewniany stojak edukacyjny ze zwierzątkami. To tylko surowe drewno z małym drewnianym słonikiem i ptaszkiem. Żadnych światełek. Żadnych baterii. Wydaje się wręcz zbyt prosty, ale niemowlęta naprawdę fascynują się subtelną teksturą słojów drewna. Kładłam go pod nim na jego wiewiórkowym kocyku, a on po prostu gapił się na drewnianego ptaszka przez dwadzieścia minut. To był jedyny czas, kiedy mogłam wypić kubek kawy, póki była jeszcze gorąca. Jest świetnie wykonany, nie rzuca się w oczy w moim salonie, a jemu podobało się potrącanie rączkami gładkich pierścieni, kiedy w końcu zorientował się, że ma dłonie.

Twój mózg będzie jednym wielkim bałaganem

Nikt cię nie przygotuje na ten hormonalny zjazd. Czwartego dnia po porodzie upuściłam kawałek tosta na podłogę w kuchni i szlochałam przez godzinę. Naprawdę wierzyłam, że moje życie się skończyło i popełniłam koszmarny błąd. Czułam się całkowicie oderwana od swojej dawnej siebie.

Oglądasz media społecznościowe i widzisz te kobiety w pasujących do siebie beżowych dresach domowych ze śpiącymi dziećmi w nieskazitelnych koszach Mojżesza. Zastanawiasz się, co jest z tobą nie tak. Dlaczego w twoim domu pachnie kwaśnym mlekiem. Dlaczego od trzech dni nie brałaś prysznica.

Posłuchaj, usuń te aplikacje. Przestań porównywać swój chaotyczny wtorkowy poranek do czyichś starannie wyselekcjonowanych, wyidealizowanych momentów. Twoje dziecko jest wyjątkowe. Niektóre dzieci śpią wszędzie. Inne domagają się noszenia na rękach dwadzieścia cztery godziny na dobę. Powrót do formy fizycznej po porodzie w połączeniu z brakiem snu daje reakcję podobną do traumy. Musisz prosić o pomoc.

Niech twój partner zajmie się praniem. Niech myje części od laktatora. Jeśli twoja teściowa chce pomóc, daj jej do ręki odkurzacz, zamiast wciskać jej dziecko. Dochodzisz do siebie po poważnym wydarzeniu medycznym, jednocześnie utrzymując przy życiu małą istotę. Nie musisz zabawiać gości.

Musisz po prostu przetrwać ten dzień.

Światełko w tunelu

Jeśli czytasz to o trzeciej w nocy z wrzeszczącym dzieckiem na rękach, czując się całkowicie rozbita – obiecuję ci, że to się zmieni. Nie stanie się to w magiczny sposób łatwe, ale będzie inaczej. Noworodkowa mgła opadnie. Zaczną spać w nieco dłuższych blokach. Nauczysz się rozpoznawać ich płacz. Zrozumiesz, że naprawdę dajesz sobie radę.

Będziesz oglądać zdjęcia z tych pierwszych dni i wcale nie będziesz pamiętać tego wyczerpania. Zapamiętasz tylko, jak niesamowicie malutkie wtedy były. To okrutny żart biologii, który sprawia, że chcesz przejść przez to wszystko jeszcze raz.

Jeśli chcesz otoczyć swoje dziecko rzeczami, które naprawdę ułatwią ci życie, zamiast tylko potęgować bałagan, sprawdź ekologiczne niezbędniki dla niemowląt marki Kianao. Trzymaj się naturalnych materiałów. Znacznie lepiej sprawdzają się w momentach, gdy wszystko inne się wali.

Rzeczy, które prawdopodobnie googlujesz o 2:00 w nocy

Czy to normalne, że mój noworodek podczas snu brzmi jak zwierzę gospodarskie?
Tak. Nikt cię przed tym nie ostrzega. Chrząkają, parskają, gwiżdżą i brzmią jak małe, dzikie dziki. Dzieje się tak, ponieważ ich drogi oddechowe są mikroskopijne i nie potrafią one jeszcze same odchrząknąć. O ile nie rozszerzają nozdrzy lub nie sinieją, wszystko z nimi w porządku. Włóż zatyczki do uszu, abyś mogła przespać to stękanie, ale wciąż usłyszeć prawdziwy płacz.

Ile razy w tygodniu muszę go tak naprawdę kąpać?
Jakieś dwa razy. Poważnie. Nie robią niczego, przez co mogłyby się ubrudzić, poza ulewaniem i robieniem kupy, co i tak od razu wycierasz. Ich skóra niesamowicie szybko wysycha. Ja po prostu przecierałam fałdki na jego szyi wilgotną szmatką, ponieważ zbiera się tam mleko, które pachnie potem jak stary ser. Pełne kąpiele służą głównie budowaniu wieczornej rutyny, ale to dopiero na późniejszym etapie.

Dlaczego moje dziecko nienawidzi kosza Mojżesza?
Ponieważ kosz jest płaski, zimny i cichy. Macica była ciasna, ciepła i głośna. Oczekujemy od nich, że będą spać samotnie w cichym pokoju, podczas gdy przez dziewięć miesięcy zasypiały, kołysane biciem twojego serca. Spróbuj ogrzać materac termoforem przed odłożeniem malucha, ale oczywiście najpierw wyjmij ten termofor. I mocno je opatul.

Czy je rozpieszczam, trzymając je na rękach podczas każdej drzemki?
Nie da się rozpieścić dwumiesięcznego dziecka. Ich mózgi dosłownie nie potrafią tobą jeszcze manipulować. Jeśli potrzebują być noszone podczas snu, to dlatego, że potrzebują poczucia bezpieczeństwa. Pierwsze trzy miesiące spędziłam uwięziona pod śpiącym dzieckiem, oglądając nałogowo seriale medyczne. Twoja lista rzeczy do zrobienia nie ma teraz żadnego znaczenia.

Kiedy w końcu prześpi całą noc?
To zależy całkowicie od dziecka, ale z medycznego punktu widzenia nie są one w stanie wytrzymać ośmiu godzin bez jedzenia, dopóki nie będą znacznie cięższe, zwykle około czwartego miesiąca. A nawet wtedy, ząbkowanie lub skok rozwojowy i tak zrujnują wszystkie twoje dotychczasowe postępy. Obniż swoje oczekiwania do minimum, a będziesz o wiele szczęśliwsza.