Dlaczego słowa „I'm The Joker Baby” wywołały u mnie nocną panikę

Była 2:14 w nocy. Znam dokładną godzinę, bo świecące na czerwono cyfry na naszej mikrofalówce wypalały mi siatkówkę, podczas gdy ja kołysałam się w przód i w tył, wykonując ten desperacki taniec mamy-zombie. Miałam na sobie za duże flanelowe spodnie od piżamy mojego męża Marka, których nie zamierzam mu oddawać, i top do karmienia, który zdecydowanie przeżył już swoje najlepsze dni. Trzymałam na rękach wrzeszczącego, ząbkującego dziesięciomiesięcznego Leo, funkcjonując na dokładnie trzech godzinach snu i kwaśnych resztkach wczorajszej kawy z praski francuskiej.

Maya, która miała wtedy cztery lata, miała właśnie obsesję na punkcie Batmana. Więc naturalnie, w moim pozbawionym snu amoku pomyślałam: Hej, czy to nie byłoby zabawne, gdybyśmy na Halloween przebrali się całą rodziną za postacie z Gotham, a z malucha zrobilibyśmy Jokera?

Oparłam Leo na biodrze, wyciągnęłam telefon i wpisałam w Google hasło "I'm the joker baby", licząc, że znajdę jakiś uroczy, miękki fioletowy smoking czy coś w tym stylu. Zamiast tego z mojego telefonu natychmiast ryknęło ziarniste, dziwaczne wideo z YouTube'a z 2010 roku, na którym nastolatek w niedbałym, przerażającym makijażu naśladował Heatha Ledgera, budząc głównie ciarki zażenowania. Dźwięk odbił się echem w naszej cichej kuchni. Leo przestał płakać na dokładnie dwie sekundy z czystego szoku, gapiąc się na ekran, po czym wydał z siebie taki ryk, że na pewno obudził sąsiadów.

Wpadłam w panikę. Taką pełnoobjawową, nocną panikę po wpadnięciu do internetowej króliczej nory. Co to za wideo? Dlaczego było wszędzie? Czy mój przedszkolak znajdzie to na YouTube Kids? I o Boże, czy jeśli faktycznie przebiorę mojego niemowlaka za superzłoczyńcę, to zatruję jego delikatną skórę tanią farbką do twarzy? Zmierzam do tego, że bycie rodzicem bywa wyczerpujące, a internet to pole minowe.

Internet to naprawdę dziwne miejsce w środku nocy

Więc, ponieważ dosłownie nie miałam nic lepszego do roboty, czekając aż ibuprofen dla dzieci zacznie działać, zaczęłam czytać o tym memie. Jeśli kiedykolwiek usłyszycie, jak nastolatek albo starsze rodzeństwo dramatycznie ogłasza, że w sumie są Jokerem, wiedzcie, że nie ma w tym żadnego mrocznego podtekstu rodem z dark webu.

To po prostu żenująca komedia. Według internetowych historyków z Know Your Meme (strony, którą odwiedzam zdecydowanie zbyt często, odkąd oficjalnie przestałam być na czasie), to tylko wiralowe wideo z amatorską imitacją, która stała się nieszkodliwym internetowym żartem. Jednak w moim wyczerpanym mózgu otworzyło to całą przerażającą tamę obaw związanych z cyfrową edukacją naszych dzieci.

Mój pediatra, który zawsze wygląda tak, jakby potrzebował drzemki równie mocno jak ja, na naszej ostatniej wizycie wspomniał coś, że nie powinniśmy po prostu ślepo zakazywać ekranów. Zamiast tego powinniśmy starać się wspólnie z dziećmi przeglądać media, żeby wiedzieć, jaki dziwny cyfrowy slang przyswajają. Brzmi to świetnie w teorii, ale kto ma czas, żeby na bieżąco monitorować każdego YouTube Shortsa?

Trzeba po prostu zaakceptować, że dzieci będą powtarzać dziwaczne zwroty usłyszane na placu zabaw, wziąć głęboki oddech i spróbować na luzie zapytać, co one oznaczają, nie brzmiąc przy tym jak tajniak z policji.

Prawdziwym superzłoczyńcą jest w zasadzie wypalony tata

Amerykańska Akademia Pediatrii twierdzi, że narażanie małych dzieci na media pełne przemocy może zwiększać lęki i agresywne myśli, co jest w sumie oczywiste. Nikt nie pozwala przedszkolakom oglądać filmu "Joker" z 2019 roku, przeznaczonego dla dorosłych. To pewnik.

Ale podczas mojej nocnej sesji scrollowania o 3 nad ranem odkryłam coś, co szczerze mówiąc, sprawiło, że poczułam się naprawdę zrozumiana. Podobno DC Comics wydało niedawno oficjalną mangę, w której Joker zbiegiem okoliczności musi wychowywać małego Batmana. Nie zmyślam. Wydawca wziął największego, najgorszego złoczyńcę wszech czasów i złamał go za pomocą najstraszniejszej metody tortur znanej ludzkości: samodzielnego wychowywania niemowlaka.

• Brak snu: Snuje się po Gotham z ogromnymi worami pod oczami, całkowicie zapominając o swoich złowieszczych planach, bo budził się co dwie godziny.
• Utrata tożsamości: Uświadamia sobie, że nie może wyjść i walczyć z przestępczością (albo samemu ją szerzyć, nieważne), bo odbiór ze żłobka jest punktualnie o 17:00 i inaczej naliczą mu karę za spóźnienie.
• Czysty lęk: Nieustannie przeraża go myśl, że mógłby przypadkiem upuścić tego małego, kruchego człowieczka.

Siedziałam w ciemnej kuchni, pachnąc lekko ulanym mlekiem, i śmiałam się do łez. Bo szczerze mówiąc? Czasami bycie mamą szalenie upartego niemowlaka przypomina utratę zmysłów. Są dni, kiedy nie zdążyłam wziąć prysznica, pies szczeka, Maya domaga się przekąski, którą wycofano ze sprzedaży w 2018 roku, a Leo rzuca zblendowaną marchewką o ścianę. Patrzę wtedy w lustro i myślę: To ja jestem czarnym charakterem w tej historii.

Pamiętam, jak w trakcie tego okropnego ząbkowania kupiłam uroczy Gryzak Bubble Tea w kształcie małego kubka z kulkami boba. Był w porządku, naprawdę. Wykonany z silikonu spożywczego, można go było włożyć do lodówki, co mój zmęczony mózg bardzo docenił. Ale wiecie, co Leo wolał gryźć? Mój obojczyk. Po prostu zignorował estetyczną zabawkę i rzucił się prosto na moje ciało. Niemowlaki to uosobienie chaotycznej neutralności.

Odkryj naszą kolekcję wyprawkową, w której znajdziesz rzeczy naprawdę pomagające przetrwać ten chaos.

Wielka katastrofa z malowaniem twarzy, która zrujnowała mi tydzień

Wracając więc do pomysłu z kostiumami. Maya uparła się, że Leo będzie jej pomocnikiem. W końcu uległam i kupiłam tanią farbkę do twarzy z hipermarketu i gotowy kostium w paczce, który w dotyku przypominał materiał utkany z recyklingowanych toreb na zakupy.

Matko, co za błąd.

Dzięki Bogu, nawet nie nałożyłam farbki na jego twarz. Zrobiłam malutki test na jego pulchnej rączce. W ciągu dwudziestu minut jego skóra zaczęła wyglądać jak chropowaty, wściekły pomidor. Wpadłam w panikę i zaczęłam wściekle zmywać to chusteczkami nawilżanymi, co tylko sprawiło, że zaczął krzyczeć jeszcze głośniej. Mark zbiegł na dół, myśląc, że ktoś się włamał, a znalazł mnie wściekle myjącą naszego niemowlaka w kuchennym zlewie i przeklinającą amerykańskie korporacje.

Oto przerażające rzeczy, których się dowiedziałam:

• Przeczytałam gdzieś, że skóra niemowlaka jest o około 20 do 30 procent cieńsza niż skóra dorosłego, co oznacza, że chłonie absolutnie wszystko.
• Raport Campaign for Safe Cosmetics, który znalazłam, dotyczył testów farbek do twarzy dla dzieci z normalnych, zwykłych sklepów. Dziesięć na dziesięć z nich zawierało metale ciężkie.
• Ołów. Zawierały dosłownie ołów.

Wyrzuciłam całą plastikową paletkę do kosza tak mocno, że pękł w nim plastikowy wkład. Dlaczego u licha to w ogóle jest legalne? Przez dziewięć miesięcy zamartwiamy się jedzeniem wędlin, a gdy tylko dzieci się rodzą, sklepy próbują wcisnąć nam toksyczny szlam, by mazać po ich delikatnych buźkach. To po prostu dobijające.

Jak ubrać dziecko w coś uroczego bez trucia go

Po incydencie z wysypką całkowicie zmieniliśmy strategię. Koniec z toksycznymi farbkami do twarzy. Koniec z wysoce łatwopalnymi, drapiącymi kostiumami z syntetycznego poliestru, w których maluchy pocą się jakby biegły maraton w saunie.

Zamiast tego w 100% postawiłam na zrównoważone ubranka bazowe. Znalazłam Niemowlęce body bez rękawów z bawełny organicznej od Kianao i szczerze mówiąc, stało się ono moim absolutnym świętym Graalem. Kupiłam je w głębokim, ciemnym kolorze i po prostu ubrałam na cebulkę. Wykonane jest w 95% z bawełny organicznej i w 5% z elastanu, więc jest cudownie elastyczne, miękkie jak masło i nie traci kształtu nawet po czterechsetnym praniu.

To była JEDYNA rzecz, która złagodziła jego biedną, podrażnioną skórę po mojej wpadce z tanim kostiumem. Ta bawełna uprawiana jest bez tych wszystkich wstrętnych, syntetycznych pestycydów – i dosłownie czuć różnicę. Ma dekolt wykończony na zakładkę, co oznacza, że kiedy Leo zaliczył gigantyczną awarię pieluchową (no bo jakżeby inaczej), mogłam ściągnąć mu całe body przez nóżki w dół, zamiast przeciągać zabrudzony ubrudzeniem dekolt przez twarz. Kto wie, ten wie.

Skończyło się na tym, że po prostu użyliśmy tego miękkiego, oddychającego organicznego body, narzuciliśmy na to mały fioletowy sweterek i uznaliśmy, że jest super. Wyglądał uroczo, jego skóra była bezpieczna, a on mógł swobodnie ruszać rączkami.

Maya była zachwycona. Resztę tygodnia spędziła udając, że zamyka go w Azylu Arkham, używając do tego swojego zestawu Delikatnych klocków konstrukcyjnych dla dzieci. Uwielbiałam patrzeć, jak bawią się razem tymi klockami, ponieważ są zrobione z miękkiej gumy i całkowicie wolne od BPA. Do tego są w stonowanych, makaronikowych kolorach, przez co mój salon nie wygląda jak pstrokaty koszmar. Maya układała z nich wieże, a Leo natychmiast uderzał w nie jak Godzilla, śmiejąc się wniebogłosy. Nie potrzeba było żadnej farby do twarzy.

Jeśli więc Wasze dziecko wraca do domu cytując dziwny internetowy mem lub chce się przebrać za czarny charakter, spróbujcie wziąć głęboki oddech, odpuśćcie sobie tanie, apteczne makijaże i po prostu ubierzcie je w coś miękkiego. Wszyscy po prostu robimy tu, co w naszej mocy.

Jesteś gotowa porzucić syntetyczne ciuszki i ubrać swoje dziecko w coś, co nie wywoła ataku paniki w środku nocy?

Skompletuj dziecięcą wyprawkę i odkryj kolekcję organicznych ubranek niemowlęcych Kianao właśnie tutaj.

Moje chaotyczne odpowiedzi na Wasze całkowicie zasadne pytania