Dlaczego traktowanie niemowlaka jak małej małpki pozwoliło mi nie zwariować

Była 3:17 w nocy. Miałam na sobie koszulkę do karmienia, która tak agresywnie pachniała skwaśniałym mlekiem i desperacją, że jestem prawie pewna, iż nasz pies celowo unikał ze mną kontaktu wzrokowego. Stałam zamrożona nad rzekomo „cudownym” inteligentnym koszem Mojżesza, na który Mark i ja wydaliśmy połowę naszych oszczędności. Maya, która miała wtedy może ze cztery tygodnie, spała w moich ramionach jak kamień. Bezwładna. Rozluźniona. Oddychająca tym cichutkim, perfekcyjnym, noworodkowym oddechem. Ale w sekundzie — a mam na myśli dosłownie ułamek milisekundy — w której moje przedramiona odkleiły się od jej pleców, by odłożyć ją na ten nieskazitelny ekologiczny materacyk, jej oczy szeroko się otworzyły i wydała z siebie pierwotny, przeszywający wrzask.

Przerażające.

Mark opierał się o kuchenny blat w ciemnościach, na oślep wciskając guziki na ekspresie do kawy i mamrocząc coś pod nosem, podczas gdy ja siedziałam na podłodze w pokoju dziecięcym z Mayą z powrotem przyklejoną do mojej piersi, gorączkowo googlując na telefonie absolutne bzdury. Byłam tak szaleńczo niewyspana, że mojemu mózgowi w jakiś sposób pomieszały się kable i połączył widok mojego wrzeszczącego niemowlaka z tą przerażającą reklamą *puppy monkey baby* z Super Bowl sprzed lat. Kojarzycie ją? Z tą dziwną hybrydą stworzenia w pieluszce? Dosłownie siedziałam tam o 3 w nocy zastanawiając się, czy urodziłam malutkiego, wściekłego makaka zamiast ludzkiego dziecka. Ponieważ ona po prostu. Nie. Chciała. Mnie. Puścić.

W każdym razie, chodzi o to, że byłam całkowicie przekonana, że poniosłam macierzyńską porażkę, ponieważ moje dziecko absolutnie odmawiało spania w stacjonarnym pojemniku jak każdy normalny człowiek.

Dr Miller i lekcja biologii z dżungli

Przeskoczmy do wizyty kontrolnej w pierwszym miesiącu. Płaczę. Mam na sobie spodnie do jogi z tajemniczą beżową plamą na kolanie i szlocham do naszego lekarza, doktora Millera, że moje dziecko jest zepsute, bo nienawidzi łóżek. On tylko lekko się uśmiechnął, podał mi szorstką chusteczkę z przychodni i zaczął robić szalony wywód na temat biologii ewolucyjnej.

Zasadniczo powiedział mi, że ludzkie dzieci rodzą się szalenie wręcz niedorozwinięte w porównaniu z innymi ssakami. Na przykład źrebak potrafi chodzić w ciągu godziny, podczas gdy ludzkie dziecko przez kilka miesięcy ledwo jest w stanie utrzymać swoją wielką głowę. Z tego powodu ich własna biologia krzyczy do nich, by trzymały się matczynego futra, jeśli chcą przeżyć. My już oczywiście nie mamy futra – chociaż, szczerze mówiąc, owłosienie na moich nogach w czwartym trymestrze było dość dyskusyjne – ale noworodki tego nie wiedzą. Wciąż czują tę głęboką, instynktowną panikę małego naczelnego. Jeśli nie dotykają fizycznie ciepłego ciała, ich układ nerwowy zakłada, że zostały porzucone w dżungli i zaraz zje je lampart.

Jesteśmy w zasadzie jedynymi ssakami, które oczekują, że ich dzieci będą spać w oddzielnych, plastikowych wiaderkach po drugiej stronie pokoju.

Podstawy psychologii i matka z tkaniny frotte

Pamiętacie podstawy psychologii ze studiów? Był tam taki facet, Harry Harlow, który w latach pięćdziesiątych robił te super przygnębiające eksperymenty na małpach. Prawdopodobnie masakruję teraz dokładną metodologię naukową, ponieważ mój mózg działa obecnie na oparach trzech godzin przerywanego snu i połowie dzbanka letniej kawy, ale sedno tego, co wyjaśnił mi dr Miller, było dość szokujące.

Harlow udowodnił, że małe małpki wolały miękką, przytulną, sztuczną matkę z tkaniny frotte od zimnej, drucianej matki, która faktycznie dawała mleko. Komfort dotyku. Tak nazwał to dr Miller. To nie jest tylko miły, słodki pomysł dla instamatek. To po prostu biologiczny imperatyw. Fizyczny kontakt i miękkie ciepło są dla ich rozwoju mózgu dosłownie tak samo ważne jak jedzenie. Więc kiedy Maya wrzeszczała w koszu Mojżesza, nie manipulowała mną ani nie wyrabiała sobie "złych nawyków". Ona po prostu próbowała przetrwać noc.

Spocona rzeczywistość bycia "żywym plecakiem"

Kiedy już zaakceptowałam, że w gruncie rzeczy jestem eksponatem National Geographic, wszystko stało się łatwiejsze. Przestałam z tym walczyć. Kupiłam wielką, skomplikowaną chustę z materiału, obejrzałam około czterdzieści siedem samouczków na YouTube, podczas gdy Mark próbował rozszyfrować instrukcję obsługi, a ostatecznie przywiązałam ją do swojej piersi na bite sześć miesięcy.

Ale słuchajcie, jeśli macie zamiar mieć drugiego człowieka pocącego się na waszym mostku przez 18 godzin dziennie, materiały mają absolutne znaczenie. Nosiłam Mayę w takim sztywnym, poliestrowym, zapinanym na suwak czymś, co ktoś podarował nam na baby shower, i po jednym popołudniu spędzonym na kontaktowych drzemkach, obie dostałyśmy okropnej, swędzącej wysypki. Badziewny materiał to wróg stylu życia, jakim jest bycie "żywym plecakiem".

Prawie od razu przerzuciliśmy się na oddychające, naturalne materiały. Jeśli jesteście w samym środku fazy „rzepa”, musicie koniecznie przejrzeć ubranka z bawełny organicznej dla niemowląt od Kianao, ponieważ oni naprawdę rozumieją te zmagania. Moim ostatecznym Świętym Graalem stało się ich basicowe Body z Bawełny Organicznej. Jest bez rękawków, absurdalnie miękkie i działa dokładnie jak ta kojąca, frotte matka-małpa, o której mówił Harlow, ale bez żadnych naruszeń etycznych. Po prostu dopasowuje się do tych małych ciałek, kiedy są zwinięte w nosidełku, a materiał oddycha, więc do południa nie będziecie pachnieć jak potwór z bagien.

Muszę tu dodać, że w pewnym momencie kupiłam również ich Body z Bawełny Organicznej z Falbankami, ponieważ te falbanki były urocze, a ja jestem totalną ofiarą słodkiego marketingu. I szczerze? Na ten konkretny etap to ubranko jest po prostu okej. Bawełna jest świetna, ale próba wciśnięcia tych małych, pofalowanych skrzydełek na ramionach gładko pod grube, płócienne paski sztywnego nosidełka, podczas gdy dziecko rzuca się jak mały, wściekły aligator, to poziom piekła, na który nie byłam przygotowana. Zachowajcie falbanki na czas, kiedy będą już mogły samodzielnie siedzieć.

Kiedy naprawdę zaczyna się gryzienie

Przeskoczmy do przodu o kilka miesięcy. Energia naczelnych osiąga swoje maksimum, kiedy zaczynają im wyrzynać się zęby. Leo, mój najstarszy, po prostu odwracał głowę i gwałtownie gryzł mój pasek na ramieniu — a nierzadko też i mój obojczyk — kiedy był w nosidełku.

Dosłownie wbił zęby we mnie w czwartej alejce w supermarkecie, tuż obok sezonowych produktów z dyni. Zaczęłam krzyczeć na głos. Starsza pani upuściła swoją ekologiczną fasolę. To było upokarzające.

Zrozumiałam, że on potrzebuje czegoś twardego, ale bezpiecznego do gryzienia, co prowadzi mnie do mojego absolutnie ulubionego, dziwnie wpasowującego się w ten motyw, zakupu dziecięcego wszech czasów: Drewnianego Gryzaka Małpki. Kupiłam go początkowo tylko dlatego, że wyglądał jak małpka, i pomyślałam, że to przezabawne pociągnąć ten motyw dzikich zwierząt. Ale, o matko, to nas uratowało. Ma taki twardy, gładki pierścień z drewna bukowego w środku i miękkie, silikonowe uszy. Leo po prostu siedział w nosidełku, wściekle gryząc drewnianą część godzinami, podczas gdy ja chodziłam. Jak mały bóbr. To była jedyna rzecz, która odwróciła jego dziką energię od mojego własnego ciała, a otwór w kształcie serca oznaczał, że mogłam po prostu przewlec przez niego klips do smoczka i przypiąć go bezpośrednio do nosidełka, żeby nie spadł na obrzydliwą podłogę w sklepie.

Na litość boską, nie kupujcie egzotycznych zwierząt domowych

Skoro mowa o małpach, możemy przez chwilę porozmawiać o TikToku? Ponieważ mój algorytm jest głęboko zdezorientowany i ciągle pokazuje mi ludzi, którzy trzymają w domach jako zwierzątka prawdziwe makaki i czepiaki.

To jest niepoważne. O 2 w nocy oglądałam film, na którym kobieta zakładała jednorazową pieluchę dosłownie dzikiemu zwierzęciu, jednocześnie karmiąc je butelką, i potem po prostu wpatrywałam się w sufit przez dwadzieścia minut. Czy ludzie nie zdają sobie sprawy, jakie to niebezpieczne? One przenoszą szalone choroby odzwierzęce, które mogą przenieść się na ludzi, i bez względu na to, w ile uroczych pajacyków je ubierzecie, to wciąż dzikie zwierzęta, które mogą wam absolutnie odgryźć twarz, gdy tylko osiągną dojrzałość płciową. Handel egzotycznymi zwierzętami domowymi to etyczny koszmar. Po prostu tego nie róbcie.

Jeśli macie przemożną ochotę zaopiekować się wrzeszczącym, chaotycznym stworzeniem, które przykleja się do was i rzuca jedzeniem o podłogę, po prostu zróbcie sobie ludzkie dziecko. Są wystarczająco dzikie.

W każdym razie, zaoszczędźcie pieniądze na te inteligentne kosze Mojżesza za 1500 dolarów, które kołyszą i szumią, bo wasze dziecko chce po prostu waszej pachy.

Przetrwanie w dżungli

Szalone w traktowaniu swojego dziecka jak małego naczelnego i ciągłym trzymaniu go na rękach jest to, że ludzie UWIELBIAJĄ powtarzać, że je „rozpieszczasz”. „Wyrabiasz w niej okropne nawyki”, powiedziała moja teściowa, patrząc jak podskakuję na lekko sflaczałej niebieskiej piłce do jogi, jednocześnie jedząc zimny kawałek tosta nad głową Mai.

Ale dr Miller przysięgał, że zaspokajając tę intensywną biologiczną potrzebę kontaktu na wczesnym etapie, naprawdę sprawiasz, że są bardziej niezależne w przyszłości. Napełniasz ich mały, emocjonalny kubeczek. I to była całkowita prawda! Zanim Maya zaczęła chodzić, pewnie człapała do parku, żeby bawić się w błocie, tylko od czasu do czasu oglądając się za siebie, żeby upewnić się, że jej „baza domowa” (ja, stojąca przy zjeżdżalni z moją mrożoną kawą) wciąż tam jest.

Więc po prostu poddaj się temu przywiązaniu, przypnij je do swojej klatki piersiowej pijąc letnią kawę i ignoruj każdego, kto ci mówi, że trzymasz je za często. Jeśli jesteś w samym środku fazy gryzienia, bolą cię plecy, a od 2019 roku nie spałaś w łóżku bez malutkiej stopy wbitej w żebra, chwyć Gryzak Panda, by uratować swoje obojczyki, weź głęboki oddech i pamiętaj, że to po prostu biologia robiąca swoje.

Niewygodne pytania, które wszyscy zadają mi na placu zabaw

Czy fizycznie możliwe jest, bym nosiła dziecko za często na rękach?
Według mojego lekarza i mojego własnego, rozpaczliwego doświadczenia: absolutnie nie. W czwartym trymestrze (te pierwsze trzy miesiące), niemowlęta dosłownie nie zdają sobie sprawy, że są osobnym bytem od ciebie. Nie możesz rozpieścić noworodka tak samo, jak nie możesz rozpieścić nerki. One po prostu muszą być do ciebie przywiązane.

Dlaczego moje niemowlę panikuje w sekundzie, w której odkładam je do łóżeczka?
Ponieważ ich małpi mózg myśli, że łóżeczko to zimna, samotna skała w środku pełnej drapieżników dżungli. Spada im temperatura, tracą dźwięk twojego bicia serca, a ich odruch Moro wariuje. To ewolucyjny mechanizm przetrwania, który jest super fajny z punktu widzenia nauki, ale niesamowicie irytujący o 3 w nocy.

Jaki jest najlepszy sposób na drzemki kontaktowe, żeby nie postradać zmysłów?
Kup naprawdę dobre, ergonomiczne nosidełko, które nie zabije ci dolnego odcinka kręgosłupa, ubierz malucha w miękką, oddychającą bawełnę, żebyście oboje się nie przegrzali, i obniż swoje oczekiwania wobec tego, co zamierzasz tego dnia osiągnąć. Obejrzałam pięć sezonów reality show, kiedy Maya spała na mojej klatce piersiowej. Tak to już jest.

W jakim wieku przestają potrzebować być do mnie przyklejone 24/7?
U nas faza intensywnego bycia "rzepem" zaczęła zanikać około 6-8 miesiąca, kiedy dzieci nauczyły się raczkować i zdały sobie sprawę, że kot na drugim końcu pokoju jest o wiele ciekawszy niż mój tułów. To dzieje się stopniowo. Pewnego dnia położysz je na macie edukacyjnej i one po prostu tam zostaną, a ty nagle poczujesz się bardzo dziwnie i pusto bez swojego spoconego, małego plecaczka.