Niemowlę i husky syberyjski: Poradnik przetrwania dla młodych rodziców

Właśnie gapię się w arkusz kalkulacyjny, który stworzyłem o trzeciej nad ranem. Śledzę w nim poziom decybeli płaczu mojego 11-miesięcznego syna w zestawieniu z czasem reakcji naszego 30-kilogramowego psa zaprzęgowego, Apollo. Apollo w tym momencie wpatruje się w pustą ścianę, od czasu do czasu wydając z siebie dźwięk przypominający powietrze schodzące z balonu. Tak właśnie wygląda teraz moje życie.

Kiedy Sarah i ja dowiedzieliśmy się, że spodziewamy się dziecka, od razu ruszyłem na fora internetowe. Potrzebowałem twardych danych. Musiałem wiedzieć, co się stanie, gdy skonfrontujesz kruchego, wiecznie ulewającego człowieczka z psem stworzonym do ciągnięcia ciężarów przez zamarzniętą tundrę. Internet, w swojej nieskończonej mądrości, brutalnie mnie okłamał. Ludzie w kółko opowiadali o tym, jak magiczne będzie to przejście, że rasy północne mają wbudowany instynkt stadny, a pies natychmiast uzna niemowlaka za malutkiego, łysego samca alfa.

To kolosalny błąd logiczny. Kiedy Apollo pierwszy raz zobaczył nasze dziecko, wcale nie oparł delikatnie pyska na krawędzi kołyski w filmowym, opiekuńczym geście lojalności. Zamiast tego łapczywie obwąchał stopę mojego syna, kichnął mu prosto w twarz, a potem spróbował wyrwać mi z ręki brudną pieluchę, bo uznał ją za wyjątkowy rarytas.

Mit psiej niani to błąd w systemie

Istnieje powszechne przekonanie, że niektóre psy są biologicznie zaprogramowane do bycia nianiami dla naszych dzieci. Podobno husky są niezwykle towarzyskie i traktują rodzinę jak stado, ale moje błędne pojmowanie psiej psychologii sprawiło, że uwierzyłem, iż Apollo zmieni się w futrzastą Mary Poppins. Zamiast tego traktuje niemowlaka jak wyjątkowo nieprzewidywalnego współlokatora, który zalega mu z czynszem.

Te psy są znane z tego, że wszystko biorą do pyska. Zakładam, że skoro nie mają rąk, badają świat podgryzając różne rzeczy. To jest w porządku, gdy żują wytrzymały szarpak, ale staje się absolutnie przerażające, gdy próbują delikatnie chwycić w zęby rączkę twojego niemowlęcia. One komunikują się za pomocą zębów. Musisz spędzić miesiące na przekierowywaniu tego instynktu, aby nauczyły się, że ludzkie ciało to strefa całkowicie zakazana, bez względu na to, jak bardzo ten mały człowiek pachnie mlekiem i intrygującymi płynami ustrojowymi.

Do tego dochodzi kwestia rozładowania energii. Pies zaprzęgowy, który nie przebiegł pięciu kilometrów przed śniadaniem, to w zasadzie włochata, tykająca bomba. Znudzony pies wyje tak głośno, że pękają szyby i odbija się od ścian, co nieuchronnie prowadzi do tego, że ten 30-kilogramowy pocisk przypadkowo nokautuje twoje raczkujące po dywanie dziecko.

Beta testy protokołów w pokoju dziecięcym

Sarah, która nieustannie musi temperować moje zbyt techniczne podejście do rodzicielstwa, zasugerowała, żebyśmy zaczęli przygotowywać psa na kilka miesięcy przed terminem porodu. Podszedłem do tego jak do wgrywania dużej aktualizacji oprogramowania. Musieliśmy załatać błędy w zachowaniu Apollo, zanim nowy użytkownik pojawi się w systemie.

Spędziłem całe tygodnie, odtwarzając z głośników w moim biurze filmiki z YouTube'a z płaczącymi niemowlakami. Zacząłem od głośności ledwie słyszalnej dla ludzkiego ucha i stopniowo ją podkręcałem przez miesiąc, jednocześnie intensywnie karmiąc Apollo kostkami sera. W trzecim tygodniu moi sąsiedzi prawdopodobnie myśleli, że przeprowadzam jakiś dziwny eksperyment psychologiczny, ale to naprawdę zadziałało. Kiedy pierwszego dnia nasz syn zaczął w końcu płakać, Apollo po prostu spojrzał na lodówkę i czekał na swój ser.

Zainstalowaliśmy też wszędzie solidne metalowe bramki. Fizyczne granice trzeba wyznaczyć na długo przed pojawieniem się dziecka, żeby pies obwiniał bramkę, a nie malucha, za utratę dostępu do części domu. Spędziłem cały weekend, mierząc futryny i wiercąc uchwyty w płytach gipsowo-kartonowych, podczas gdy Apollo siedział za mną, głośno narzekając na swoje ograniczone uprawnienia.

Kompatybilność sprzętowa w salonie

Wprowadzanie akcesoriów dla niemowląt do środowiska, w którym żyje pies, polega głównie na znalezieniu rzeczy, które nie zostaną natychmiast zniszczone lub pokryte grubą warstwą białego podszerstka.

Moim absolutnie ulubionym elementem wyprawki na ten moment jest Body Dziecięce z Bawełny Organicznej. Taka jest rzeczywistość życia z psem rasy północnej: już nigdy nie uwolnicie się od sierści. Wplata się ona dosłownie w wasze DNA. Ale te bawełniane body jakoś potrafią przetrwać moje agresywne cykle prania w gorącej wodzie i się nie rozpadają. Poza tym, skoro Apollo czasami omija moje protokoły bezpieczeństwa i ukradkiem liże ramię mojego dziecka, czuję się odrobinę lepiej, wiedząc, że materiał nie jest nasączony toksycznymi chemikaliami. To po prostu zwykła, elastyczna bawełna organiczna, która łatwo przechodzi przez głowę mojego wiercącego się syna, gdy w panice zmieniam mu ubranko.

Potem są Miękkie Klocki Sensoryczne dla Dzieci. W naszym specyficznym przypadku sprawdzają się tak sobie. Teoretycznie są fantastyczne do rozwoju sensorycznego, ponieważ są zrobione z miękkiej, plastycznej gumy i mają na sobie małe cyferki. Problem polega na tym, że w psim pysku wydają się identyczne jak gryzak klasy premium. Spędzam dwadzieścia minut dziennie w obronie, rzucając się przez dywan, żeby przechwycić Apollo, zanim uzna, że niebieski klocek to jego nowy ulubiony smoczek. Dziecko uwielbia je układać, ale kompatybilność ze szczęką mojego psa to błąd architektoniczny, którego całkowicie nie wziąłem pod uwagę.

Jeśli szukacie czegoś, co tworzy lepszą fizyczną barierę, my używamy Drewnianego Stojaka Edukacyjnego Tęcza. Lubię ten sprzęt, bo działa praktycznie jak strukturalny firewall. Ciężka rama w kształcie litery A tworzy dedykowaną strefę, którą pies wydaje się szanować. Obwąchuje drewnianego słonika zwisającego z góry i odchodzi, podczas gdy leżące płasko na kocyku dziecko traktuje zwykle jak zaproszenie, by wejść mu prosto na klatkę piersiową.

Chcecie stworzyć bezpieczniejsze i przyjaźniejsze środowisko dla swojego malucha? Sprawdźcie naszą kolekcję ekologicznych akcesoriów dla niemowląt, w której znajdziecie produkty, które naprawdę przetrwają w waszym domu.

Dane pediatryczne, których nie chciałem słyszeć

Podczas bilansu dwumiesięcznego próbowałem zaimponować naszemu lekarzowi moimi arkuszami kalkulacyjnymi i protokołami odczulania opartymi na żółtym serze. Spodziewałem się złotej gwiazdki za moją dogłębną analitykę.

Zamiast tego lekarz oparł się na swoim stołku, spojrzał mi prosto w oczy i powiedział, że jedyny akceptowalny dystans między niemowlęciem a dużym psem to zamknięte drzwi. Stwierdził, że muszę traktować mojego puchatego najlepszego przyjaciela jak dzikie zwierzę działające na prymitywnym systemie operacyjnym, który może niespodziewanie złapać zawieszkę, gdy maluch poruszy się zbyt szybko lub wyda piskliwy dźwięk. Okazuje się, że bez względu na to, jak bardzo ufasz swojemu psu, jego instynkt łowcy może zostać wyzwolony przez potykające się, wykonujące gwałtowne ruchy dziecko.

Opowiedział mi historię rodziny, której niesamowicie potulny golden retriever przypadkowo złamał obojczyk niemowlęcia, po prostu zbyt szybko odwracając się z ekscytacji i uderzając w leżaczek. To był bardzo otrzeźwiający punkt odniesienia. Zmusił mnie do przepisania wszystkich naszych domowych zasad. Teraz, jeśli muszę wyjść z pokoju po chusteczkę, pies idzie ze mną albo ja zabieram ze sobą dziecko. Nie ma mowy o żadnym czasie bezczynności systemu, w którym zostawaliby bez nadzoru.

Zmienna szczeniaka

Jeśli zdecydowaliście się przynieść do domu ośmiotygodniowego szczeniaka psa zaprzęgowego dokładnie w tym samym czasie co noworodka, to nie potrafię wam pomóc i prawdopodobnie powinniście po prostu sprzedać swój dom.

Uruchamianie codziennej diagnostyki

Kiedyś myślałem, że bycie dobrym psim tatą oznaczało pozwalanie Apollo na spanie w naszym łóżku i dzielenie się z nim przekąskami, ale wychowywanie człowieka całkowicie sformatowało mój mózg. Okazuje się, że wyznaczenie psu ścisłych granic i bezpiecznej przestrzeni – na przykład solidnej klatki kennelowej, której dziecku pod żadnym pozorem nie wolno dotykać – to w rzeczywistości najmilsza rzecz, jaką możecie dla niego zrobić.

Psy potrzebują miejsca, w którym mogą się wylogować z rzeczywistości. Apollo bywa przebodźcowany chaotycznymi ruchami dziecka i tymi dziwnymi, plastikowymi zabawkami, które świecą i śpiewają przerażające piosenki. Kiedy ucieka na swoje legowisko, muszę wcielać się w rolę bramkarza w klubie, fizycznie blokując mojego 11-miesięcznego syna, żeby nie przeczołgał się do psa i nie pociągnął go za ogon.

Wciąż wprowadzamy poprawki do tego procesu. Wczoraj przyłapałem Apollo, jak próbował zakopać smoczek na podwórku, a mój syn próbował zjeść kłąb psiej sierści zebrany z listwy przypodłogowej. Nikt nie jest idealny. Ale trzymając ich z dala od siebie, męcząc psa wczesnoporannymi biegami i nie ufając całkowicie żadnej ze stron, udaje nam się utrzymać ten domowy system przy życiu.

Zanim na świat przyjdzie wasze dziecko, upewnijcie się, że dziecięcy pokój i salon są przygotowane na uderzenie tego chaosu. Zgarnijcie trwałe i odporne na psią sierść niezbędniki, z których faktycznie będziecie korzystać, z naszej kolekcji ubranek z bawełny organicznej.

Pytania, które gorączkowo wpisywałem w Google o 2 w nocy

Czy mój pies będzie próbował zjeść brudne pieluchy?
Tak, absolutnie, bez najmniejszego wahania. Podobno dla niezwykle wrażliwego psiego nosa zabrudzona pielucha pachnie jak drogi rarytas. Musiałem kupić stalowy kosz na pieluchy z mechanizmem blokującym, który do otwarcia wymaga dwóch rąk i odcisku palca, ponieważ Apollo rozgryzł, jak otwierać te plastikowe za pomocą pyska w około cztery sekundy.

Jak powstrzymać wycie psa, gdy dziecko płacze?
Nie da się tego całkowicie powstrzymać, po prostu przekierowujesz przepustowość. Kiedy tylko dziecko wpada w histerię, od razu wrzucam na psie legowisko zamrożoną matę do lizania posmarowaną masłem orzechowym. To zmusza go do używania języka zamiast strun głosowych. Jeśli jest zajęty lizaniem, nie może wyć. To tylko tymczasowa łatka, ale ratuje moje zdrowie psychiczne w trakcie wieczornych kryzysów.

Czy połknięcie psiej sierści jest niebezpieczne dla dziecka?
Mój lekarz powiedział mi, że dopóki dziecko nie zjada jej garściami, pojedynczy psi włos nie zrujnuje mu przewodu pokarmowego. Nadal odkurzam dwa razy dziennie, ponieważ widok syna wykrztuszającego biały kłębek sierści jest przerażający, ale przestałem traktować każdego włosa na smoczku jak zagrożenie biologiczne najwyższego stopnia.

Kiedy będą mogli naprawdę się razem bawić?
Sarah i ja uznaliśmy, że „zabawa” to w ich przypadku bardzo szerokie pojęcie. W tej chwili interakcja polega na tym, że dziecko zrzuca kawałek brokuła na podłogę, a pies wciąga go jak odkurzacz. Prawdziwa, interaktywna zabawa nie nastąpi, dopóki mój syn nie będzie wystarczająco duży, by rozumieć polecenia – prawdopodobnie dopiero w wieku trzech lub czterech lat. Do tego czasu to po prostu dwie nieprzewidywalne zmienne, które współdzielą tę samą przestrzeń serwerową.