Jak szukanie najlepszych talii Baby Dragon Evo kosztowało mnie 142 dolary

Był wtorkowy wieczór, około 21:45. Stałam w kuchni, mając na sobie szare dresy mojego męża Marka i koszulkę ze studiów, na której – dosłownie – nadal miałam zaschniętą owsiankę ze śniadania na lewym ramieniu. Trzymałam w dłoni telefon, wpatrując się w świecący rachunek od Apple na kwotę 142,94 USD, podczas gdy Mark spokojnie nalewał sobie filiżankę bezkofeinowej kawy. Swoją drogą, kto pije bezkofeinową o 22:00? Psychopaci, ot kto. W każdym razie, sęk w tym, że patrzyłam na szczegółową listę cyfrowych „Klejnotów”, „Karnetów Pass Royale” i czegoś, co nazywało się „baby dragon evo”, i czułam, jak dusza opuszcza moje ciało.

Moja siedmioletnia córka, Maja, której nawet nie pozwalam samej chodzić do skrzynki na listy, w jakiś sposób zdołała nabić rachunek na kwotę równą naszym miesięcznym rachunkom za prąd, grając w grę mobilną Clash Royale. Kiedy następnego ranka wparowałam do jej pokoju – spała w najlepsze, kurczowo ściskając pluszową świnkę – chwyciłam iPada i przejrzałam historię wyszukiwania. Strona za stroną, same filmiki na YouTube o tym, jak zbudować najlepsze talie "baby dragon evo". Nawet nie wiedziałam, co to znaczy. Myślałam, że "mały smok" to taki uroczy motyw do pokoju dziecięcego albo pluszowa zabawka. Ale nie.

Małe kasyno w moim salonie

Oczywiście musiałam to wygooglować. Bo kiedy twoje dziecko kradnie twoją cyfrową tożsamość, chcesz wiedzieć, za co zapłaciłaś. Najwyraźniej w tej grze ewolucja małego smoka to jakiś nieprawdopodobnie przepakowany cyfrowy potwór, który zionie ogniem i ma zdolność "Friendly Drag", przyspieszającą inne małe cyfrowe potwory. Maja najwyraźniej próbowała zbudować najlepszą talię ze smokami, żeby pokonać niejakiego Masona na przerwie. To irytujące na tak wielu poziomach, głównie dlatego, że w zeszłym tygodniu Mason zepchnął mojego czteroletniego syna, Leo, z zakręconej zjeżdżalni, a jego mama tylko na to patrzyła i rzuciła: „chłopcy to tylko chłopcy”. O matko, jak ja nie znoszę mamy Masona.

Ale absolutnie najgorsza jest sama gra. Ten cały sklep Supercell, czy jak to się tam nazywa, to po prostu migający neonami labirynt mikropłatności. Namawia cię do kupowania „Eliksirów” i „Klejnotów”, wyskakują w nim błyszczące skrzynie skarbów, które trzęsą się i wybuchają konfetti, gdy je otwierasz. To jest hazard. To dosłownie kasyno w przebraniu kreskówki, zaprojektowane przez speców od technologii z Doliny Krzemowej po to, żeby drenować konta bankowe wyczerpanych matek w dresach.

Nie ma tam żadnych zabezpieczeń, które by faktycznie działały, chyba że przekopiesz się przez czternaście różnych menu, żeby to zablokować. Wykorzystują te wszystkie psychologiczne sztuczki, żeby dzieci czuły, że ich cyfrowa talia jest absolutnie do niczego, dopóki nie wydadzą prawdziwych pieniędzy na ulepszenie swojego małego smoka. Tak naprawdę przez tydzień mówiła na niego „baby d”, a ja myślałam, że chodzi o kropelki z witaminą D, które każe jej brać. To tylko pokazuje, jak bardzo przez połowę czasu nie ogarniam, co się wokół mnie dzieje.

I szczerze, nawet nie zaczynajcie tematu aplikacji, które twierdzą, że uczą matematyki poprzez strzelanie laserami do latających cyferek – to wszystko i tak jest jeden wielki chłam.

Co doktor Lin szczerze powiedziała o ekranach

Kilka tygodni temu, podczas bilansu czterolatka z Leo, rzuciłam ten temat mimochodem naszej pediatrze, doktor Lin. Uwielbiam doktor Lin, bo ona niczego nie owija w bawełnę. Jest taką drobną, przerażająco genialną kobietą, która zawsze pamięta, że Leo panicznie boi się rękawa do mierzenia ciśnienia. Zapytałam ją o wytyczne Amerykańskiej Akademii Pediatrycznej (AAP) dotyczące czasu przed ekranem, głównie dlatego, że chciałam, by powiedziała mi, że pozwalanie Mai na granie w gry strategiczne po cichu robi z niej geniusza.

Doktor Lin tylko spojrzała na mnie znad swojej podkładki z notatkami. Powiedziała, że nauka nie jest tu jeszcze idealnie precyzyjna, ale w zasadzie wręczenie dziecku iPada z takimi grami to jak podanie mu zastrzyku czystej dopaminy. Wytłumaczyła mi, że dzieci poniżej ósmego roku życia nie mają jeszcze na tyle rozwiniętych płatów czołowych, by zrozumieć, że wirtualna waluta przekłada się na prawdziwe pieniądze ich mamy. Całe to zalecenie o "jednej godzinie wartościowego wspólnego oglądania" jest dla większości z nas całkowicie nierealne – jasne, na pewno mam czas, żeby siedzieć i wnikliwie analizować mecz w Clash Royale, jednocześnie składając pranie i powstrzymując Leo przed jedzeniem psiej karmy. Więc doktor Lin po prostu powiedziała, że muszę to ukrócić. Bez negocjacji. Po prostu odciąć.

Fizyczne rzeczy, które nie proszą o twoją kartę kredytową

Całe to fiasko sprawiło, że poczułam ogromną wdzięczność za obecny etap rozwoju Leo, który obejmuje rzeczywiste, fizyczne obiekty istniejące w trójwymiarowym świecie. Kompletnie nie obchodzą go wyewoluowane cyfrowe smoki. Jemu zależy na jego kocykach. A dokładniej na jego Kocyku dziecięcym z bawełny organicznej w misie polarne.

Ten kocyk to teraz całe jego życie. Jest zrobiony w 100% z bawełny organicznej z certyfikatem GOTS, co doktor Lin uwielbia, ponieważ Leo dostaje takich dziwnych, suchych plam egzemy pod kolanami, jeśli ma kontakt z syntetycznymi materiałami. Mamy rozmiar 120x120 cm i młody ciąga go za sobą dosłownie wszędzie. W zeszłym tygodniu upuścił go w wielką kałużę pod supermarketem. Uprałam go w 40 stopniach, jak nakazuje metka, i naprawdę wyjęłam go jeszcze bardziej miękkiego, co zakrawa na mały cud. Ma takie małe białe misie polarne na niebieskim tle i jest po prostu... prawdziwy. Nie pyta mnie o hasło. Nie wyświetla irytujących reklam. Po prostu sobie jest, zapewnia komfort i robi, co do niego należy.

Jeśli akurat zmagasz się z dzieckiem, które jest uzależnione od stukania w świecące ekrany, gorąco polecam po prostu pooglądać ekologiczne kocyki dla dzieci i ubranka w Kianao, żeby przypomnieć sobie, jak powinno wyglądać spokojne, odłączone od prądu dzieciństwo.

Bo przyznam szczerze, moja historia zakupów nie zawsze jest pełna magii. Ostatnio kupiłam Niemowlęce body bez rękawów z bawełny organicznej, żeby podarować je mojej ciężarnej sąsiadce. Słuchajcie, to jest zupełnie fajne ubranko. To bawełna organiczna, ma te kopertowe zapięcia na ramionach, więc w razie potężnej awarii z pieluchą, można je zsunąć w dół, zamiast ciągnąć brudny ciuszek przez głowę wrzeszczącego noworodka. Robi dokładnie to, co do niego należy. Czy zmieni wasze życie duchowe? Nie, to tylko body. Ale jest bezpieczne, nie ma w nim jakiejś dziwnej chemii i jest o niebo lepsze niż wirtualna skrzynia skarbów za 142 dolary.

Duch łabędziego kocyka

Kiedy patrzyłam na Leo i jego polarne misie, szczerze zrobiło mi się trochę smutno z powodu Mai. Zanim zaczęła interesować się strategiami z grami i tymi wszystkimi bzdurami, których ten cały Mason uczy ją w szkole, ona też miała bzika na punkcie prawdziwych zwierząt. Kiedy uczyła się chodzić, miała ten przepiękny Bambusowy kocyk dla dzieci w łabędzie.

Była to mieszanka w 70% z organicznego bambusa, niesamowicie oddychająca. Maja uwielbiała się w niego owijać i udawać ptaka biegającego korytarzem. Teraz kocyk leży sobie złożony na dnie kosza w pokoju zabaw, bo w zeszłym miesiącu oświadczyła mi, że "łabędzie są dla dzidziusiów". Dosłownie zabolało mnie to w klatce piersiowej. Dzieci dorastają tak szybko i nagle zamieniają te namacalne, piękne rzeczy na błyszczące, stresujące cyfrowe gadżety.

Nie odbyłam z Mają spokojnej, pełnej szacunku rozmowy o wychowaniu w kontekście rachunku z karty kredytowej. Musisz po prostu wziąć głęboki oddech, zmienić hasło do Apple na coś niemożliwego do odgadnięcia – na przykład na drugie imię psa twojej współlokatorki ze studiów – i po cichu usunąć tę głupią aplikację, kiedy dziecko śpi. Jest trochę dramatu, a u nas skończyło się na trzech dniach płaczu, ale przeżyliśmy.

Jeśli chcecie chronić swój spokój i swój portfel, odbierzcie im urządzenia i dajcie do rąk coś namacalnego. Zobaczcie te piękne, stworzone do realnego świata produkty w Kianao, zanim wasze dzieciaki odkryją, co to jest "evo deck".

Pytania, które słyszę, gdy żalę się innym mamom

Jak tak naprawdę zatrzymać nieautoryzowane zakupy w aplikacjach?

Słuchajcie, nie jestem ekspertem od technologii. Po prostu weszłam w ustawienia Apple, znalazłam "Czas przed ekranem", kliknęłam "Ograniczenia treści i prywatności" i naciskałam przyciski tak długo, aż telefon wymagał FaceID i mojego nowego, niemożliwego do złamania hasła na absolutnie wszystko. Nawet na darmowe aplikacje. Zróbcie to od razu, jeszcze dziś wieczorem, zanim zapomnicie i ostatecznie będziecie musieli zapłacić za wirtualne klejnoty.

Czy gra z małymi smokami jest naprawdę zła dla dzieci?

Moja pediatra uświadomiła mi, że problemem nie jest ten uroczy mały smok, ale mechanizmy hazardowe wbudowane w grę. Te wszystkie migające światła, płatne skrzynki z losową zawartością, ciągła presja na ulepszanie postaci – to przytłacza ich małe mózgi. Więc tak, uważam, że jest to dość toksyczne dla najmłodszych.

Jak odciągnąć 7-latka od ekranów bez awantury?

Nie da się. Awantura i tak nadejdzie. Po prostu ją zaakceptujcie. Usunęłam aplikację, wręczyłam jej prawdziwe, fizyczne puzzle i pozwoliłam jej krzyczeć na dywanie przez dwadzieścia minut, podczas gdy ja piłam kawę w kuchni. W końcu znudziło jej się i zaczęła budować bazę z poduszek z kanapy. Trzeba po prostu przetrwać tę burzę.

O co w ogóle chodzi z tą bawełną organiczną Kianao?

Zgodnie z moim bardzo nienaukowym zrozumieniem, bazującym na tym, co powiedziała dr Lin, konwencjonalna bawełna jest spryskiwana toną pestycydów i poddawana obróbce z użyciem ostrych barwników. Kianao używa bawełny organicznej z certyfikatem GOTS, co oznacza, że unika się całego tego chemicznego syfu. Szczerze – kocyk jest zauważalnie bardziej miękki i sprawił, że przestały wyskakiwać mojemu synowi te dziwne wysypki pod kolanami.

Czy kocyki bambusowe przetrwają spotkanie z brudzącym wszystko maluchem?

Maja ciągała swój bambusowy kocyk w łabędzie dosłownie przez błoto, a przy pewnej pamiętnej okazji – przez miskę z sosem marinara. Wystarczy uprać je w pralce w niskiej temperaturze. Słuchajcie, naprawdę stają się coraz bardziej miękkie z każdym praniem. Wymyka się to wszelkiej logice, ale nie narzekam.