Najlepsze butelki dla niemowląt karmionych piersią: nasza wyboista droga

Siedzieliśmy w boksie nr 42 w Olive Garden przy autostradzie, a ja skutecznie psułam wszystkim obiad. Mój najstarszy syn miał cztery tygodnie, wrzeszczał w tonacji, która – jestem tego pewna – roztrzaskała paluszek chlebowy, a moja koszulka była przesiąknięta mlekiem. Mąż gorączkowo próbował wepchnąć tanią plastikową butelkę do ust naszego czerwonemu na twarzy dziecku, podczas gdy Brenda, nasza kelnerka, nerwowo krążyła wokół nas z koszykiem sałatek, biedna dziewczyna. Byłam tak niewyspana i zdesperowana, że dosłownie jedną ręką wpisywałam w telefon „najlepsza butelka dla dzeci kp”, próbując jednocześnie osłonić pierś serwetką. Moja historia wyszukiwania z tamtego tygodnia była istnym cmentarzyskiem literówek, w stylu „jak przzwyczaic dzecko do bytelki” albo „czemu moje dziecko krzyczy na plastik”. Chciałam po prostu nakarmić moje maleństwo, sama nie zalewając się przy tym łzami.

Będę z wami całkowicie szczera – wprowadzenie butelki maluchowi, który do tej pory znał tylko pierś, to istny cyrk. Nikt nie uprzedza, jakie to bywa trudne. Widzicie te idealne instagramowe mamy, które bez wysiłku przechodzą od piersi do butelki, ubrane w beżowy len, a tymczasem ja chowam się we włoskiej sieciówce, płacząc nad zimnym makaronem. Ta zmiana to istny bałagan, kupa hałasu, a jeśli kupisz złą wyprawkę, czeka cię syzyfowa praca, która będzie cię kosztować sen, którego i tak już ci brakuje.

W internecie można znaleźć mnóstwo sprzecznych bzdur o „zaburzeniach odruchu ssania” i odmowie picia z butelki, a połowa z nich brzmi, jakby napisał je robot. Nie mam dyplomu medycznego, ale mam trójkę dzieci poniżej piątego roku życia, budżet, którego muszę się trzymać, i ogromne doświadczenie w metodzie prób i błędów. Oto, czego mój pediatra, bardzo cierpliwa doradczyni laktacyjna i moja własna chaotyczna rzeczywistość nauczyli mnie o tym, jak znaleźć butelkę, która nie sprawi, że twoje karmione piersią dziecko zacznie cię bojkotować.

Incydent w Olive Garden

Cofnijmy się na chwilę do tego, dlaczego w ogóle byliśmy w tej restauracji i próbowaliśmy podać butelkę. Moja mama, której rady wychowawcze zwykle traktuję z ogromnym dystansem, powiedziała mi, że powinnam była wcisnąć mu butelkę już pierwszego dnia. Jednak pielęgniarka w szpitalu napędziła mi takiego stracha, twierdząc, że jeśli za wcześnie wprowadzę plastik, mój syn całkowicie zatraci odruch ssania piersi i nigdy więcej do niej nie wróci. Więc czekałam. I czekałam. Czekałam bite sześć tygodni, karmiąc go wyłącznie piersią na okrągło, dopóki moje zdrowie psychiczne nie zawisło na włosku, a ja desperacko nie zapragnęłam, by mój mąż przejął choć jedną nocną zmianę.

Mój pediatra delikatnie uświadomił mnie, że choć czekanie na „ustabilizowanie” laktacji to dobry pomysł, to odkładanie tego do ósmego tygodnia życia to gotowy przepis na katastrofę. Wtedy dzieci są już uparte i bardzo podejrzliwie podchodzą do wszystkiego, co nie jest Mamą. Podobno idealny moment na tę całą operację to około trzy-cztery tygodnie. Przegapiłam to okienko z moim najstarszym, i właśnie dlatego traktował każdą butelkę, jakby była wypełniona trucizną.

Kiedy w końcu wróciliśmy do domu z tej tragicznej wyprawy do Olive Garden, dziecko było całe mokre od mleka i potu. Rozebrałam go do samego body na ramiączkach z bawełny organicznej, żeby uwięzione pod ubraniem, skwaśniałe mleko nie podrażniło mu skóry, i po prostu usiadłam z nim na podłodze, a potem oboje płakaliśmy. Dotarło do mnie w tamtej chwili, że nie mogę po prostu kupić pierwszej lepszej butelki, która akurat była w promocji w supermarkecie. Musiałam naprawdę rozgryźć, co sprawdzi się u malucha przyzwyczajonego do piersi.

Kształt, o którym nikt mnie nie ostrzegł

Oto zabawny fakt, którego nauczyłam się na własnej skórze: smoczki do butelek nie są sobie równe, a działy marketingu kłamią. Zobaczysz milion pudełek z hasłem, że ich butelka ma „kształt dokładnie taki jak kobieca pierś”, ale moja doradczyni laktacyjna wybuchnęła śmiechem, kiedy ją o to zapytałam. Powiedziała mi, że dosłownie nie ma czegoś takiego jak butelka działająca identycznie jak ludzka anatomia, głównie dlatego, że plastik nie rozciąga się i nie zmienia kształtu w ustach dziecka tak, jak nasze ciało.

Tym, czego tak naprawdę musisz szukać, jest coś, co nazwała „łagodnym nachyleniem”. Domyślam się, że w ujęciu fizycznym oznacza to, że smoczek powinien przypominać łagodną górę, a nie stromy klif. Z mojej perspektywy ważne jest tylko to, że zmusza to dziecko do bardzo szerokiego otwarcia buzi. Jeśli kupisz te butelki, z których wąskiutki smoczek sterczy prosto z szerokiej, płaskiej bazy, niemowlak po prostu wczepi się w samą końcówkę niczym żółw jaszczurowaty. Mój najstarszy zrobił dokładnie to samo, a potem próbował zastosować tę samą płytką, bolesną technikę kąsania na mnie podczas następnego karmienia. Miałam ochotę krzyczeć w poduszkę.

Musicie też zwrócić uwagę na prędkość przepływu. Piersi nie wlewają tak po prostu mleka w gardło dziecka; bobas naprawdę musi zapracować na wypływ pokarmu. Jeśli dacie mu butelkę, z której leci jak z węża strażackiego, zrobi się leniwe i sfrustrowane, gdy wróci do piersi. Zawsze zaczynajcie od absolutnie najwolniejszego przepływu, jaki znajdziecie – zwykle opisanego jako „dla wcześniaków” lub „rozmiar 0” – i po prostu obserwujcie malucha, upewniając się, że mleko nie wylewa mu się bokami ust.

Jeśli borykacie się z niekończącym się ulewaniem i rozlanym mlekiem tak jak my, kiedy próbowaliśmy to ogarnąć, łapcie kilka zapasowych ubranek z kolekcji odzieży niemowlęcej Kianao, żebyście nie musieli robić prania o północy, kiedy powinniście spać.

Moja miłość i nienawiść do systemów antykolkowych

Tak więc, ponieważ mój najstarszy połykał powietrze i wrzeszczał z bólu powodowanego gazami, pediatra zasugerował wypróbowanie butelek Dr. Brown's Natural Flow Options+. Będę z wami szczera – one autentycznie pomagają na gazy, ale całkowicie zniszczą waszą wolę życia podczas zmywania naczyń.

Każda z tych butelek ma absurdalny zielony wewnętrzny system odpowietrzający, który wygląda jak miniaturowy zestaw chemika. Jest tam coś w kształcie rurki, dziwne gumowe kółko, kołnierz, smoczek i sama butelka. To tyle części. Kiedy jest druga w nocy, a ty wpatrujesz się w zlew pełen plastiku umazanego mlekiem, ostatnią rzeczą, na jaką masz ochotę, jest przeciskanie mikroskopijnej szczoteczki do czyszczenia przez zieloną plastikową rurkę, tylko po to, żeby resztki mleka nie zamieniły się tam w jakiś eksperyment naukowy.

I nawet nie zaczynajcie tematu zmywarki. Kupiłam jeden z tych małych koszyczków na wszystkie drobne elementy, ale jakimś cudem te zielone odpowietrzniki zawsze uciekały, topiły się na grzałce na dnie zmywarki i zapaszek roznosił się po całej kuchni. Używaliśmy ich przez kilka miesięcy, bo rzeczywiście zapobiegały połykaniu powietrza przez dziecko, ale nienawidziłam tych butelek z nieopisaną pasją każdego dnia mojego życia.

Pielęgniarka mojego pediatry wspomniała kiedyś o szklanych butelkach, ponieważ nie pochłaniają zapachów i nie wydzielają chemikaliów, ale ja upuszczam telefon trzy razy dziennie, więc dawanie mi do rąk tłukącego się szkła po dwóch godzinach snu zdecydowanie odpada.

Lansinoh naszym wybawcą

Zanim na świecie pojawiło się dziecko numer dwa, zdecydowanie odmówiłam mycia kolejnej zielonej rurki odpowietrzającej, więc poprosiłam moją doradczynię laktacyjną o jakąś przyjazną dla budżetu alternatywę, która nie spowoduje zaburzeń odruchu ssania. Poleciła mi butelkę Lansinoh ze smoczkiem NaturalWave i, uwierzcie mi, mogłabym ją wycałować. Kosztują grosze, co niesamowicie przemawia do mojej duszy.

Ten smoczek ma owo magiczne łagodne nachylenie, o którym mówiliśmy wcześniej. Po prostu powoli staje się coraz szerszy, więc moja córka musiała szeroko otworzyć buzię, by go chwycić. Składa się zaledwie z trzech części – butelki, smoczka i nakrętki. To wszystko. Żadna wewnętrzna hydraulika nie jest potrzebna. Mogłam umyć ją w trzydzieści sekund, będąc w półśnie. Moje drugie dziecko zaakceptowało ją za pierwszym podejściem bez uronienia ani jednej łzy i radośnie przeskakiwało między piersią a butelką przez okrągły rok.

Przez moment próbowaliśmy też silikonowych butelek Comotomo, bo ktoś podarował nam je na baby shower. Są super miękkie i w dotyku przypominają trochę skórę, co w teorii jest fajne, ale ciągle się przewracają z powodu bardzo wąskiej podstawy. Poza tym, podgrzanie silikonu w misce z gorącą wodą trwa całą wieczność, a kiedy masz obok wrzeszczącego niemowlaka, każda sekunda ciągnie się jak godzina. Zostaliśmy więc przy Lansinoh.

Responsywne karmienie butelką

Pamiętajcie jednak, że odpowiednia butelka nic nie da, jeśli będziecie źle karmić malucha. Przy moim pierwszym dziecku, mąż kładł go na płasko na plecach w zgięciu swojego ramienia i przechylał butelkę całkowicie do góry dnem, by grawitacja odwaliła całą robotę. Okazuje się, że to dokładnie to, czego NIE powinno się robić przy dziecku karmionym piersią.

Moja doradczyni laktacyjna nauczyła mnie całej tej rutyny nazywanej responsywnym karmieniem butelką (z ang. paced bottle feeding), które w zasadzie naśladuje pracę, jaką dzieci muszą włożyć w ssanie piersi. Skończyło się na tym, że pewnego popołudnia uczyłam tej metody moją mamę w salonie. Próbowałam akurat odbić synkowi mleko przez ramię, niszcząc przy tym przepiękny i cudownie miękki bambusowy kocyk niemowlęcy w łabędzie, który uwielbiałam, a moja mama trzymała butelkę, jakby to był artefakt kosmitów.

W wielkim skrócie polega to na tym, że sadzasz dziecko pionowo na kolanach, pochylasz butelkę tak, by była ułożona równolegle do podłogi – zamiast kierować ją w dół prosto w ich gardło – i pozwalasz im samodzielnie ssać mleko. Na początku delikatnie łaskoczesz ich usta smoczkiem, aż szeroko je otworzą. Jeśli zaczną połykać zbyt łapczywie lub będą wyglądać na zestresowane, po prostu delikatnie przekręcasz i obniżasz butelkę, aby przerwać ssanie i dać im chwilę na złapanie oddechu. Jest to monotonne, a moja mama uważała to za bzdury wymyślone przez millenialsów, ale dzięki temu moje dziecko przestało się krztusić własnym mlekiem.

W końcu się uspokoił, spędzając czas w swoim prążkowanym body z krótkim rękawem, podczas gdy moja mama podała mu butelkę metodą responsywną. Po raz pierwszy od tygodni nikt nie płakał.

Słuchajcie, przejście na butelkę to totalny koszmar, ale dacie radę przez to przebrnąć. Zafundujcie sobie ten nieprzyzwoicie miękki kocyk z bawełny organicznej w wiewiórki, zanim przeczytacie poniżej moje na wpół chaotyczne odpowiedzi na wasze butelkowe pytania.

Moje szczere odpowiedzi na wasze gorączkowe, nocne pytania

Kiedy powinnam zacząć wprowadzać butelkę?
Jeśli spytacie mojego pediatrę, idealny moment przypada na trzeci lub czwarty tydzień życia malucha. Z jednej strony chcecie poczekać wystarczająco długo, aby upewnić się, że wasza laktacja jest już unormowana, a dziecko wie, jak prawidłowo uchwycić pierś, ale z drugiej – nie chcecie czekać do drugiego miesiąca życia, tak jak ja, bo wtedy maluchy mają już ukształtowane nawyki i będą walczyć z wami do utraty tchu, gdy podacie im kawałek plastiku.

Co tak naprawdę oznacza „łagodne nachylenie”?
Oznacza to po prostu, że smoczek butelki powoli staje się coraz szerszy od czubka po samą podstawę, na kształt góry. Wiele butelek ma po prostu cieniutki smoczek osadzony na płaskiej podstawie, przez co niemowlak przeżuwa tylko jego końcówkę. Łagodne nachylenie wymusza na nim ułożenie buzi szeroko, jak u małej rybki – a tak właśnie ma układać usta podczas ssania piersi.

Dlaczego moje karmione piersią dziecko krztusi się przy butelce?
Prawdopodobnie z powodu tego, że mleko płynie za szybko. Mleko z piersi nie tryska jednostajnie – wypływa szybciej, a potem zdecydowanie zwalnia. Jeśli używasz smoczka ze standardowym przepływem, zapewne po prostu go zalewasz. Zmień na smoczek dla wcześniaków (lub ten z najwolniejszym z możliwych przepływów) i spróbuj trzymać butelkę równolegle do podłogi zamiast kierować ją dnem do góry, aby dziecko naprawdę musiało samo ssać i wyciągać z niej mleko.

Czy mogę po prostu kupić butelkę, na której jest napisane, że naśladuje karmienie piersią?
Szczerze mówiąc, nie. Te marketingowe hasła to w większości wierutne bzdury. Moja doradczyni laktacyjna wyjaśniła, że nie ma butelki, która idealnie imituje ludzką tkankę. Zamiast czytać to, co spece od reklamy napisali na pudełku, wystarczy przyjrzeć się smoczkowi przez plastikowe opakowanie. Jeśli przypomina stromy, ostry klif zamiast delikatnego wzniesienia, odłóż produkt na półkę.

Czy responsywne karmienie z butelki (paced bottle feeding) jest naprawdę konieczne?
Moja mama na pewno tak nie uważała, ale szczerze mówiąc, tak, to robi ogromną różnicę. Jeśli po prostu położysz dziecko na płasko i wlejesz mu mleko do ust, przyzwyczai się do natychmiastowej gratyfikacji bez wkładania w to żadnego wysiłku. Potem, kiedy spróbujesz je znów nakarmić piersią, wpadnie we wściekłość, że musi uczciwie zapracować na wypływ pokarmu. Karmienie w pozycji bardziej spionizowanej z zapewnieniem przerw, po prostu wyrównuje szanse między butelką a tobą.