Chaotyczna codzienność młodej mamy: Jak przetrwać z noworodkiem

Siedziałam na podłodze w łazience o 2:14 w nocy, w jednej ręce trzymając zepsuty laktator, a w drugiej na wpół zjedzoną paczkę czerstwych krakersów. Szlochałam histerycznie, bo mój golden retriever, Buster, po prostu źle na mnie spojrzał. Mój najstarszy syn – który ma teraz cztery lata i regularnie próbuje ujeżdżać tego samego psa jak konia – darł się wniebogłosy w koszu Mojżesza po drugiej stronie korytarza, bo rzekomo jego rożek był za ciasny. To była ta dokładna sekunda, w której uświadomiłam sobie, że wejście w rolę świeżo upieczonej mamy oznacza całkowitą utratę zmysłów, przynajmniej na jakiś czas. Nie ma na to żadnej instrukcji obsługi, jest tylko mnóstwo paniki, zimna kawa i nieproszone rady od obcych kobiet w supermarkecie.

Mieszkam na teksańskiej prowincji, gdzie do najbliższego lekarza jedzie się czterdzieści pięć minut, mijając po drodze trzy pastwiska dla krów, a każda babcia w okolicy ma swoją opinię na temat tego, jak powinno się wychowywać dzieci. Kiedy przyniosłam do domu pierwsze dziecko, myślałam, że muszę mieć wszystko pod kontrolą. Myślałam, że będę promienieć. Myślałam, że po prostu przywiążę sobie malucha do piersi i będę dalej prowadzić mój sklepik na Etsy, jakby nic się nie zmieniło. Będę z tobą szczera: to był najśmieszniejszy żart, jaki kiedykolwiek sobie opowiedziałam.

Dziewczyna, którą byłaś jeszcze w zeszłym tygodniu, już nie istnieje

Porozmawiajmy o absolutnej burzy hormonalnej, jaką są pierwsze tygodnie po porodzie. Wszyscy ostrzegają przed „baby blues”, sprawiając, że brzmi to, jakbyś miała po prostu uronić łzę podczas oglądania reklamy pieluch. Nie. To jest ogromne, przytłaczające emocjonalne załamanie. Pamiętam, jak patrzyłam na mojego męża, który spokojnie jadł kanapkę z indykiem na kanapie, i czułam poziom ognistej wściekłości, o której istnieniu w moim ciele nie miałam pojęcia – tylko dlatego, że miał dwie wolne ręce.

Opłakujesz starą siebie. Nikt o tym nie mówi, bo przyznanie się do tego wydaje się straszne, ale opłakujesz życie, które miałaś jeszcze w zeszłym tygodniu. Samotne wyjście do drogerii było kiedyś nudnym, wtorkowym obowiązkiem; nagle wymaga planowania logistycznego na miarę operacji wojskowej. Tęsknisz za swoją niezależnością, tęsknisz za spaniem na brzuchu i tęsknisz za wychodzeniem z domu bez torby na pieluchy wielkości minivana. Czujesz się, jakbyś uczestniczyła w pogrzebie własnej wolności, jednocześnie próbując utrzymać przy życiu trzyipółkilogramowego nieznajomego.

Jestem prawie pewna, że to tylko biologia resetuje twój mózg, ale siedzenie w samym środku tego bałaganu daje poczucie całkowitego osamotnienia. A tak przy okazji, jeśli jeszcze jedna fit-influencerka w internecie powie ci, żebyś „szybko wróciła do formy” albo zaczęła plan treningowy po porodzie, zanim w ogóle przestaniesz krwawić, masz moje pełne pozwolenie, żeby od razu ją zablokować i zjeść kolejne ciastko.

Nauka i przytulanie w prawdziwym życiu to niezły bałagan

Przy moim pierwszym dziecku byłam przerażona, że je zepsuję. Moja mama ciągle przychodziła i mówiła mi: „Za dużo go nosisz, przyzwyczaisz go”. Boże, pobłogosław jej serce, ale jej pokolenie wychowało nas na parówkach, kranówce i łagodnym zaniedbaniu. Mimo to, jej głos dzwonił mi w głowie, więc próbowałam go odkładać w sekundę po tym, jak zasnął, co nieuchronnie prowadziło do tego, że budził się z krzykiem pięć minut później.

W końcu pękłam i zapytałam o to naszą lekarkę, dr Evans, bo bałam się, że hoduję małego potworka, który nigdy nie odstąpi mnie na krok. Ona tylko się zaśmiała i powiedziała, że noworodka nie da się rozpieścić, nawet gdyby się bardzo chciało. Mruczała coś w medycznym żargonie o tym, jak wrażliwy na bodźce dotyk buduje ścieżki nerwowe w ich mózgach i jak coś, co nazywa się „kangurowaniem”, reguluje ich tętno. Szczerze mówiąc, połowa z tego, co mówią lekarze, brzmi dla mnie jak wykształcone zgadywanki ubrane w biały fartuch. Nie znam dokładnej biologii tego, jak przyciskanie do klatki piersiowej gołego, wiercącego się dziecka reguluje jego temperaturę ciała. Wiem tylko, że kiedy w końcu przestałam słuchać mamy i po prostu wzięłam go na ręce, oboje przestaliśmy płakać. Było lepko i obrzydliwie, bo to był lipiec w Teksasie, a nasza klimatyzacja ledwo dyszała, ale moje własne, galopujące serce w końcu zwolniło.

Paranoja na punkcie snu i kołdry mojej mamy

Moje najstarsze dziecko było absolutnym mistrzem ucieczek, który nienawidził snu płomienną nienawiścią. Zasady bezpiecznego snu, które wbijają ci do głowy w szpitalu, wystarczą, by przyprawić każdego o atak paniki. Tylko na plecach. Twardy materac. Puste łóżeczko. Stałam o trzeciej nad ranem nad koszem Mojżesza, po prostu patrząc, jak unosi się i opada jego klatka piersiowa, bo mój niepokój wmawiał mi, że jeśli mrugnę, on przestanie oddychać.

W międzyczasie moja mama wpadła z naręczem masywnych, ciężkich, ręcznie robionych na szydełku kołder. Jasne, były piękne. Ale kazała mi go w nie zawijać, bo „wyglądał na zmarzniętego”. O nie, absolutnie. Mieliśmy o to gigantyczne, paskudne kłótnie. Skończyło się na tym, że łóżeczko było całkowicie puste, co oznaczało konieczność znalezienia kocyka do wózka lub na czas zabaw na macie pod okiem dorosłych, który nie byłby rzeczywistym zagrożeniem.

Kupiłam Kocyk dziecięcy z bawełny organicznej w wiewiórki tylko i wyłącznie dlatego, że małe leśne zwierzątka pasowały do wystroju jego pokoju. Wtedy nie obchodził mnie certyfikat GOTS dla bawełny organicznej, byłam po prostu zmęczona i uznałam, że jest uroczy. Okazało się jednak, że to jedyny kocyk, którego regularnie używaliśmy. Jest ogromny – weźcie ten o wymiarach 120x120 cm – a materiał tak świetnie oddycha, że nigdy nie wpadłam w panikę, że mały przegrzeje się pod nim na werandzie. Bawełna z każdym praniem robi się wręcz coraz bardziej miękka, co jest cudem, bo praliśmy go codziennie. Dodatkowo, te małe nadruki w wiewiórki ukrywają żółte plamy z ulewania lepiej, niż można by przypuszczać.

Jeśli toniesz w morzu brzydkich, poliestrowych akcesoriów dla niemowląt i chcesz po prostu czegoś, od czego twoje dziecko nie dostanie wysypki, zajrzyj na stronę Kianao i zobacz ich organiczną wyprawkę dla niemowląt. To dosłownie ratuje życie, kiedy masz ochotę na po prostu proste, miękkie rzeczy.

Produkcja mleka nie powinna zrujnować ci życia

Porozmawiajmy o tym, jakim absolutnym koszmarem potrafi być karmienie. Presja, żeby idealnie karmić piersią, potrafi złamać człowieka. W szpitalu bardzo agresywna doradczyni laktacyjna tarmosiła moje piersi, podczas gdy moje dziecko wrzeszczało wniebogłosy. Wyszłam ze szpitala, czując się jak totalna porażka, zanim zdążyłam w ogóle założyć buty.

Przez dwa tygodnie próbowałam odciągać pokarm, karmić, płakać i powtarzać ten cykl co dwie godziny. Na wizycie kontrolnej dr Evans spojrzała na moje podkrążone oczy, sprawdziła wagę małego i w zasadzie kazała mi z tym skończyć. Powiedziała, że matka, która jest kompletnie rozstrojona z powodu braku snu, stanowi dla dziecka większe zagrożenie niż butelka mleka modyfikowanego. Powiedziała, że moje zdrowie psychiczne ma znaczenie. Tego samego popołudnia przeszliśmy na karmienie mieszane i to była najlepsza decyzja, jaką kiedykolwiek podjęłam. Zapomnij o wojnach mamusiek na Instagramie. Po prostu karm swoje dziecko w taki sposób, jaki jest konieczny, żebyś mogła w końcu zamknąć oczy na dłużej niż czterdzieści pięć minut.

Czas kąpieli to po prostu mokry chaos

Moja babcia przysięgała na codzienne, wieczorne lawendowe kąpiele, żeby niemowlęta przesypiały całą noc. Mówiła, że ciepła woda zadziała na nie usypiająco. Wiecie, co się tak naprawdę dzieje, kiedy codziennie kąpiemy noworodka? Skóra się łuszczy i przypomina wysuszoną jaszczurkę.

Dr Evans kazała nam natychmiast przestać z codziennymi kąpielami. Powiedziała, że dzieci nie pocą się tak jak dorośli, więc o ile nie dojdzie do potężnej awarii pieluchy i przekroczenia strefy skażenia, szybkie umycie gąbką dwa razy w tygodniu w zupełności wystarczy, dopóki resztka pępowiny całkowicie nie odpadnie. Nawet później, wkładanie ich do wody po prostu wysusza delikatną barierę ochronną ich skóry. Nie potrzebują rutyny z domowego spa; i tak przez większość czasu pachną skwaśniałym mlekiem.

I powiem wam, że próba ubrania mokrego, wrzeszczącego noworodka to sport olimpijski. Jeśli kiedykolwiek próbowałaś dopasować osiemnaście maleńkich metalowych zatrzasków w pajacyku po ciemku, podczas gdy twoje dziecko szamocze się jak dziki kot, wiesz, czym jest prawdziwa porażka. W końcu wyrzuciłam wszystkie te sztywne, skomplikowane ubranka do kosza na dary i kupiłam dla mojej najmłodszej Body niemowlęce z bawełny organicznej z falbankami na ramionach. Zakładkowa konstrukcja dekoltu oznacza, że przy niespodziance z pieluchy możesz zdjąć je, ściągając w dół przez ciało, zamiast próbować szarpać przez głowę. Domieszka elastanu zapewnia rzeczywistą rozciągliwość, a organiczna bawełna nie podrażnia suchych miejsc na jej skórze. To po prostu proste rozwiązanie, a tego właśnie potrzebujesz o 2:00 w nocy.

Plastikowy szajs, którego absolutnie nie potrzebujesz

Spece od marketingu doskonale wiedzą, co robią. Wiedzą, że niespokojna, wyczerpana świeżo upieczona mama wyciągnie kartę kredytową i kupi dosłownie wszystko, jeśli tylko pomyśli, że to zapewni jej dwadzieścia minut spokoju. Przestań wyczerpywać swój budżet na podgrzewacze do chusteczek, inteligentne skarpetki, które wszczynają fałszywe alarmy, i kołyski na Bluetooth, bo twoje dziecko i tak najprawdopodobniej woli spać na twojej klatce piersiowej.

Zanim pojawiło się moje trzecie dziecko, staliśmy się totalnymi minimalistami z czystego wyczerpania. Przestaliśmy kupować te wszystkie przereklamowane gadżety dla dzieci. Weźmy na przykład gryzaki. Kupiliśmy Gryzak Bubble Tea, kiedy moje drugie dziecko zaczęło gryźć drewniane listwy przypodłogowe w korytarzu. Jest zrobiony z silikonu spożywczego, nie zawiera żadnej dziwnej chemii i jest niezaprzeczalnie uroczy. Czy w magiczny sposób zatrzymuje płacz? Nie. Będę z tobą w stu procentach szczera – moje dziecko i tak w dziewięciu przypadkach na dziesięć wolało żuć moje brudne kluczyki do samochodu. Wrzuciłam gryzak do torby z pieluchami, bo to bezpieczne zajęcie uwagi i łatwo go wrzucić do zmywarki, ale nie oczekuj, że jakakolwiek zabawka wyleczy ból ząbkowania. Nic go nie wyleczy, z wyjątkiem czasu i odrobiny paracetamolu dla dzieci.

Bycie mamą noworodka to szalone, wyczerpujące i kompletnie nieglamourowe doświadczenie. Będziesz popełniać błędy. Sama wciąż je popełniam każdego dnia. Wyrzuć podręczniki, ignoruj pasywno-agresywne komentarze teściowej o tym, czy dziecko potrzebuje skarpetek, i po prostu skup się na tym, żeby wszyscy przeżyli do jutra rana. Dasz radę.

Jesteś gotowa, żeby przestać kupować bezużyteczny plastikowy szajs i zaopatrzyć się w rzeczy, których faktycznie będziesz używać? Sprawdź naszą pełną kolekcję kocyków dla niemowląt przed kolejną, nocną sesją bezwiednego scrollowania telefonu.

Odpowiedzi na pytania, które prawdopodobnie wpisywałaś w Google o 3:00 w nocy

Ile tak naprawdę trwa etap noworodka?

Technicznie rzecz biorąc, mówi się, że to pierwsze dwa do trzech miesięcy. W rzeczywistości to uczucie, jakby cała dekada została wtłoczona w dziewięćdziesiąt dni. Kiedy minie trzeci miesiąc, dzieci zazwyczaj zaczynają uśmiechać się do ciebie celowo, a nie tylko wtedy, kiedy puszczają bąki, i ta mgła powoli zaczyna opadać. Przeżyjesz to, obiecuję.

Czy to normalne, że czuję teraz niechęć do mojego partnera?

O, całkowicie. Kiedyś tak mocno spiorunowałam męża wzrokiem za to, że zbyt głośno oddychał podczas snu, aż przyprawiłam samą siebie o ból głowy. Poziom twoich hormonów gwałtownie spada, a ty jesteś wyczerpana. Po prostu postaraj się nie podejmować żadnych ważnych życiowych decyzji ani nie wnosić o rozwód, dopóki wszyscy nie prześpią przynajmniej czterech godzin z rzędu.

Ilu kocyków tak naprawdę potrzebuję?

Nie potrzebujesz dwudziestu. Potrzebujesz około trzech naprawdę dobrych. Jednego do prania, jednego do łóżeczka (kiedy dziecko będzie już na tyle duże, a twój lekarz da zielone światło) i jednego do samochodu. Przestań kupować te tanie, drapiące, poliestrowe kocyki, które mechacą się po pierwszym praniu, i po prostu zaopatrz się w kilka dużych, wykonanych z bawełny organicznej, które przetrwają to całe poniewieranie.

Kiedy mogę przestać budzić dziecko na karmienie?

Moja lekarka powiedziała mi, że mogę przestać ustawiać budziki w sekundzie, w której mój syn odzyskał swoją początkową wagę urodzeniową, co zazwyczaj zajmuje kilka tygodni. Po tym czasie, jeśli śpią, na miłość boską, pozwól im spać. Nie budź śpiącego dziecka, chyba że lekarz spojrzy ci prosto w oczy i cię do tego zmusi.

Co zrobić, jeśli moje dziecko absolutnie nienawidzi kosza Mojżesza?

Witamy w klubie. Kosz Mojżesza to dla większości noworodków w zasadzie gigantyczna, płaska podkładka, którą odrzucają. Spędzili właśnie dziewięć miesięcy wciśnięci w ciepłe, głośne ludzkie ciało, więc leżenie na płasko, na cichym materacu wydaje im się nienaturalne. Próbuj dalej na krótkie chwile, używaj dobrego otulacza lub rożka, zanim zaczną się obracać, i zaakceptuj fakt, że przez jakiś czas będziesz pełnić funkcję żywego materaca.