Mem o pulchnym chińskim bobasie całkowicie zmienił to, jak karmię dzieci

Była 2:14 w nocy, a ja siedziałam w fotelu do karmienia, który agresywnie skrzypi za każdym razem, gdy przechylę się choćby o ułamek milimetra w lewo. Mój najmłodszy, Beau, spał na wpół przytomny na mojej piersi, a ja bezmyślnie scrollowałam TikToka. Nagle wyświetlił mi się filmik z dzieckiem – przepięknym, niemożliwie okrąglutkim niemowlakiem, który wyglądał dosłownie jak sterta świeżo upieczonych bułeczek. Prawdopodobnie go widzieliście. Internet ma teraz absolutną obsesję na punkcie memów z pulchnymi azjatyckimi bobasami, masowo udostępniając te krótkie filmiki cudownie pyzatych, wiecznie naburmuszonych brzdąców, którym ktoś właśnie myje fałdki na udach. Siedziałam tam w ciemności, skąpana w niebieskim świetle ekranu mojego telefonu, przenosząc wzrok z tego wiralowego wideo na idealnie normalne, tylko umiarkowanie pulchne nóżki mojego własnego dziecka, i natychmiast zaczęłam wariować.

Naprawdę pomyślałam, że poniosłam porażkę w karmieniu mojego dziecka, bo nie miało dekoltu na łokciach.

Będę z wami szczera, presja, by wyhodować wielkiego, pulchnego bobasa jest tak głęboko zakorzeniona w moim mózgu, że zobaczenie tego konkretnego mema potraktowałam jako osobisty atak na moje macierzyństwo. Moja własna babcia, złota kobieta, zachowuje się tak, jakby każde niemowlę, które nie wygląda, jakby właśnie połknęło w całości indyka na Święto Dziękczynienia, po prostu marniało w oczach. Jeśli nie potrafi uszczypnąć solidnego centymetra tłuszczyku na policzku dziecka, zaczyna się rozglądać po pokoju, jakby chciała zadzwonić po opiekę społeczną. Więc będąc rozdartą między moim tradycyjnym wychowaniem z Południa a obecną obsesją internetu na punkcie ultra-dopracowanej estetyki e baby – gdzie każde niemowlę jest ubrane w neutralny len i posiada wręcz alarmującą masę ciała – byłam kłębkiem nerwów.

Historia ud mojego najstarszego dziecka ku przestrodze

Tutaj muszę wam się do czegoś przyznać w kwestii mojego najstarszego syna, Wyatta. Kiedy Wyatt był niemowlakiem, traktowałam jego karmienie praktycznie jak sport olimpijski, w którym jedynym celem było dotarcie do 99. centyla wagi. Moja babcia wpadała z wizytą, szturchała jego wielki, malutki brzuszek i mówiła mi, że odwaliłam "kawał dobrej roboty, dbając o to, by miał na czym ciałko hodować". Byłam niesamowicie dumna z tego, jak duży był.

Byłam tą mamą na czytaniu bajek w bibliotece, która po cichu porównywała fałdki na nadgarstkach swojego dziecka z innymi dziećmi, czując się dziwnie lepsza, ponieważ moje dziecko wyglądało jak mały, agresywny bramkarz w klubie. Jeśli Wyatt odwracał głowę od butelki, potrząsałam smoczkiem, śpiewałam piosenki, robiłam z butelki lecący samolocik i praktycznie stawałam na głowie, dopóki nie wypił co do kropelki. Myślałam, że pusta butelka oznacza, że jestem dobrą matką.

Cóż, sama się o to prosiłam, ponieważ kiedy Wyatt próbował stawiać pierwsze kroki, ten biedny dzieciak dźwigał tak duży nadbagaż, że jego małe kolana po prostu nie mogły tego znieść. Miał opóźnienia w raczkowaniu, opóźnienia w podciąganiu się i przez większość czasu po prostu siedział jak bardzo uroczy, bardzo nieruchomy posążek Buddy, dopóki nie skończył prawie osiemnastu miesięcy. Nawet nie patrzę już na wydruki siatek centylowych od lekarza, po prostu rzucam je na tylne siedzenie mojego minivana i pozwalam im rozpadać się pod starymi okruszkami krakersów.

Pokoleniowa trauma podawana z ciepłymi ciasteczkami

Kiedy wpadłam w króliczą norę, próbując zrozumieć, dlaczego internet tak bardzo kocha pulchne chińskie bobasy, odkryłam coś, co dosłownie zwaliło mnie z nóg. Okazuje się, że za wszystkimi tymi zabawnymi wiralowymi filmikami kryje się prawdziwa sytuacja, która wygląda zadziwiająco podobnie do tego, co dzieje się w mojej własnej rodzinie.

Z tego, co udało mi się wyczytać w stercie artykułów o 3 nad ranem, wiele dzieci w Chinach wychowywanych jest głównie przez dziadków, podczas gdy rodzice pracują długie godziny w miastach. A ci dziadkowie? Przeżyli niewyobrażalnie mroczne czasy, wiążące się z prawdziwymi, powszechnymi niedoborami żywności i głębokim ubóstwem. Dla nich jedzenie to nie tylko paliwo; to przetrwanie, to bogactwo, a przede wszystkim – to miłość. Więc karmią te dzieci. Karmią je bez przerwy. Wmuszają jedzenie długo po tym, jak dziecko jest już pełne, ponieważ w ich głowach chude dziecko to dziecko w niebezpieczeństwie.

Przeczytałam to i natychmiast wybuchnęłam poporodowym płaczem, siedząc w tym fotelu do karmienia, ponieważ moja własna babcia dorastała w skrajnej biedzie na wsi w Teksasie pod koniec Wielkiego Kryzysu, zbierając bawełnę i rzadko mając co jeść. Kiedy wciska w rączkę mojego malucha trzecie ciastko albo każe mi zagęszczać butelkę niemowlaka kaszką, nie robi tego, żeby podważyć mój autorytet czy zaszkodzić zdrowiu mojego dziecka. Ona po prostu dosłownie próbuje kochać je w jedyny sposób, na jaki pozwala jej trauma.

Co mój lekarz naprawdę powiedział o niemowlęcym tłuszczyku

Kilka dni później w końcu zaciągnęłam Beau na wizytę kontrolną do dr Miller i wyznałam jej całą moją paranoję. Zapytałam, czy robię coś źle, bo Beau jest po prostu... przeciętny. Jest zwykłym, umiarkowanie pulchnym małym facetem.

Dr Miller spojrzała na mnie znad okularów i wyjaśniła, że muszę przestać traktować żołądek mojego niemowlaka jak bak z paliwem, który trzeba tankować pod korek. Ponoć środowisko medyczne nazywa to "karmieniem responsywnym", co jest po prostu mądrym, naukowym określeniem na to, że prawdopodobnie powinniśmy zwracać uwagę, kiedy nasze dzieci odpychają butelkę, zamiast wpychać im ją z powrotem do buzi, jakbyśmy grali w uderz kreta. Powiedziała mi, że owszem, dzieci absolutnie potrzebują tłuszczu do prawidłowego rozwoju mózgu – w końcu mleko matki i mleko modyfikowane to głównie tłuszcz właśnie z tego powodu – ale jest ogromna różnica między naturalnymi fałdkami niemowlaka a rozciąganiem pojemności żołądka, tylko dlatego, że projektujemy na nie nasze własne, dziwne dorosłe problemy z jedzeniem.

Mogę nie rozumieć dokładnie całej tej nauki, ale w gruncie rzeczy, jeśli wystarczająco dużo razy zignorujesz naturalny sygnał "jestem najedzony" wysyłany przez dziecko, ono po prostu zapomina, jak słuchać własnego ciała. A to skazuje je na zmagania z jedzeniem przez całe życie. Słysząc to, miałam ochotę cofnąć się w czasie i przeprosić małego Wyatta za wmuszanie w niego tych ostatnich 60 mililitrów mleka modyfikowanego każdego wieczoru.

Zamiast tylko karmić, zachęć je do ruchu

Jedną z rzeczy, którą całkowicie zmieniłam przy moim drugim i trzecim dziecku, było to, ile czasu spędzają na zwykłym siedzeniu w miejscu. W przypadku Wyatta, zawsze albo jadł, albo spał, albo był przypięty do jakiejś plastikowej huśtawki-pojemnika. Nic dziwnego, że był tak niesamowicie okrągły.

Jeśli szukacie sposobu na interakcję z dzieckiem, która nie polega na ciągłym wciskaniu mu przekąsek do ręki, może zechcecie zerknąć na niektóre akcesoria do zabawy z kolekcji zabawek edukacyjnych Kianao.

Będę z wami całkowicie szczera, jeśli chodzi o moją ulubioną rzecz, jaką obecnie mamy: to Zestaw miękkich klocków konstrukcyjnych dla niemowląt. Są warte każdego grosza z tych trzydziestu dolarów czy ile tam kosztują. Są zrobione z super miękkiej, elastycznej gumy, która jest całkowicie nietoksyczna, co jest wspaniałe, ponieważ Beau bez przerwy próbuje je zjeść. Rozrzucam je po całej podłodze w salonie w czasie leżenia na brzuszku, a on potrafi czołgać się przez cały dywan w stylu komandosa, tylko po to, by chwycić tego w kształcie małej żabki. Mają stonowane, makaronikowe kolory, przez które mój salon nie wygląda jak po wybuchu fabryki plastiku, i cichutko piszczą, kiedy się je ściśnie. To skłania go do ruchu, do wyciągania rączek i w naturalny sposób spala tę niemowlęcą energię, więc w nocy naprawdę śpi, zamiast po prostu leżeć i trawić ogromne ilości mleka.

Modne rzeczy, które kupiłam, a okazały się po prostu w porządku

A teraz, ponieważ łatwo ulegam wpływom internetu i wszystkim tym pięknie wystylizowanym azjatyckim bobasom, które widzę w mediach społecznościowych, kupiłam Silikonowy gryzak w kształcie pandy od Kianao. Pomyślałam, że będzie wyglądał uroczo na zdjęciach.

Słuchajcie, jest w porządku. Totalnie w porządku. Silikon spożywczy jest świetnej jakości i nie pachnie dziwnie jak niektóre tanie, plastikowe buble z Amazona. Ale powiem wam szczerze – moje dziecko ma do niego dość obojętny stosunek. We wtorek żuł mały bambusowy listek przez około cztery minuty, a potem rzucił nim agresywnie przez całą kuchnię, gdzie gryzak natychmiast pokrył się psią sierścią. Całkiem łatwo umyć go w zlewie ciepłą wodą z mydłem, ale nie do końca okazał się magicznym, powstrzymującym łzy, ząbkującym cudem, na który liczyłam. Jeśli wasze dziecko kocha pandy, bierzcie śmiało, ale nie oczekujcie, że to odmieni wasze życie.

Podłoga to twój najlepszy przyjaciel

Zamiast stresować się tym, ile fałdek na ramionach ma wasz domowy sobowtór mema z chińskim bobasem, najlepsze, co możesz zrobić, to po prostu położyć się z nim na podłodze. Musiałam nauczyć się, jak po prostu odłożyć butelkę i zaufać, że moje dziecko da mi znać, jeśli nadal będzie głodne, nawet gdy każda komórka mojego ciała chciała, by dokończył posiłek, abym mogła w spokoju załadować zmywarkę.

Zaczęliśmy używać Drewnianego stojaka edukacyjnego z motywem tęczy i zwierzątek, aby czas na podłodze był mniej uciążliwy. Uwielbiam tę rzecz, ponieważ to po prostu gładkie drewno z delikatnymi, zawieszonymi zabawkami w kolorach ziemi. Nie błyska mi światłami prosto w twarz i nie gra elektronicznej muzyki, od której drga mi powieka. Beau leży pod nim i wściekle kopie swoimi małymi nóżkami, próbując uderzyć w drewnianego słonia, robiąc przy tym pełny niemowlęcy trening. Zapewnia mu to rozrywkę bez przestymulowania jego układu nerwowego, a ja mogę poważnie usiąść w pobliżu i wypić filiżankę kawy, póki jest jeszcze ciepła.

Szczerze mówiąc, dzieci mają różne kształty i rozmiary. Niektóre są jak chude fasolki, a inne wyglądają jak miniaturowi rugbiści. Dopóki nie zmuszasz ich do jedzenia, gdy odwracają wzrok, i dajesz im mnóstwo przestrzeni na wiercenie się i turlanie, wszystko będzie w porządku. Musisz po prostu wyłączyć ten zewnętrzny hałas, z całym szacunkiem zignorować komentarze babci o ich udach i zaufać ciału własnego dziecka.

Jeśli jesteś gotowa porzucić plastikowe pojemniki dla niemowląt i zachęcić malucha do naturalnego ruchu, zdecydowanie sprawdź drewniane stojaki edukacyjne Kianao, dzięki którym leżenie na brzuszku stanie się naprawdę znośne dla wszystkich zaangażowanych.

Chaotyczne, życiowe FAQ o wadze i karmieniu niemowląt

Skąd mam wiedzieć, czy moje dziecko jest naprawdę najedzone, czy tylko rozkojarzone?

Boże, gdybym dostawała dolara za każdym razem, gdy zadawałam sobie to pytanie. Z mojego doświadczenia wynika, że jeśli odwracają głowę, zaciskają buzię lub zaczynają energicznie wytrącać ci łyżeczkę z ręki, to znaczy, że skończyły. Czasami rozprasza je przechodzący pies, ale zazwyczaj, jeśli proponujesz jedzenie minutę później, a one nadal zachowują się, jakbyś próbowała je otruć, to znaczy, że są po prostu najedzone. Nie wmuszaj. Obiecuję, że nie zagłodzą się w ciągu następnych trzech godzin.

Jak powiedzieć teściowej, żeby przestała wmuszać w moje dziecko resztkę butelki?

To jest najgorsze, prawda? W końcu musiałam po prostu w całości zwalić winę na mojego lekarza. Dosłownie powiedziałam: "Doktor Miller była dla mnie bardzo surowa i powiedziała, że absolutnie nie mogę zmuszać go do opróżnienia butelki, jeśli sam się odsuwa, bo to zaburza jego trawienie". Ludzie uwielbiają kłócić się z synową, ale zazwyczaj wahają się, by dyskutować z lekarzem medycyny. Zwal winę na lekarza; oni są do tego przyzwyczajeni.

Czy to źle, jeśli moje dziecko nie jest tak pulchne jak dzieci w internecie?

Nie! Nie pozwól internetowi wmówić sobie, że twoje normalne, zdrowe dziecko jest zbyt chude. Te wiralowe filmy to często ekstremalne, odosobnione przypadki, a czasami wynik niezdrowych nawyków żywieniowych. Jeśli twój lekarz nie martwi się krzywą wzrostu twojego dziecka, ty też nie powinnaś. Jeśli trzeba, usuń aplikację na kilka dni.

Jaki jest najlepszy sposób, aby zachęcić dziecko do aktywności, by po prostu nie siedziało w miejscu?

Podłoga, podłoga, jeszcze raz podłoga. Wyciągaj je z leżaczków, huśtawek i fotelików samochodowych tak często, jak to tylko fizycznie możliwe. Rzuć na ziemię kocyk, rozsyp kilka bezpiecznych zabawek tuż poza ich zasięgiem (jak te miękkie klocki, o których wspominałam) i pozwól im pokombinować, jak się wyciągnąć i poruszyć, by dostać to, czego chcą. Na początku może się to wiązać z odrobiną marudzenia, ale z czasem do tego przywykną!