Wychowujesz małego tyrana czy po prostu typowego malucha?

Staliśmy w kuchni. Był wtorek. Dev trzymał w rączce niebieski plastikowy kubek. Dopiero co mu go podałam, bo dokładnie trzy sekundy wcześniej zażądał tego właśnie niebieskiego plastikowego kubka. Spojrzał na kubek, spojrzał na mnie, po czym cisnął nim w moją rzepkę z prędkością profesjonalnego miotacza baseballowego i zaczął wrzeszczeć.

Stałam tam, rozmasowując nogę i gapiąc się na mojego dwulatka.

W poprzednim życiu kierowałam dziecięcym oddziałem ratunkowym. Przeprowadzałam triaż ofiar karamboli na autostradzie, nawet się nie pociąc. A jednak ten trzynastokilogramowy dyktator w przemoczonej pieluszce sprawił, że moje tętno oscylowało gdzieś w okolicach stu czterdziestu.

Pamiętam, jak siedząc na podłodze w kuchni, wpisywałam w telefon „czy moje dziecko to t…”, zanim autouzupełnianie dokończyło za mnie słowo „tyran”. Byłam przekonana, że wychowuję socjopatę. Małego, bezlitosnego dyktatora, który w przyszłości stworzy piramidę finansową albo będzie wrzeszczał na kelnerów.

To przerażające, gdy zdajesz sobie sprawę, że twoje dziecko aktywnie próbuje przejąć kontrolę nad domem. Zaczynasz kwestionować każdą decyzję wychowawczą podjętą od momentu poczęcia.

Co tak naprawdę powiedział lekarz

W następnym tygodniu zaciągnęłam Deva na wizytę kontrolną, uzbrojona w listę jego przewinień. Byłam święcie przekonana, że doktor Gupta wypisze mi skierowanie do egzorcysty.

Zamiast tego, po prostu się roześmiała. Powiedziała mi, że Dev wcale nie jest małym tyranem. Jest po prostu maluchem.

Według niej, dzieci w tym wieku w zasadzie chodzą po świecie z mózgami zbudowanymi tylko w połowie. Ich kora przedczołowa, czyli ta część, która teoretycznie powstrzymuje nas przed rzucaniem przedmiotami, gdy jesteśmy wściekli, to po prostu jeden wielki plac budowy. Przeżywają gigantyczne, przytłaczające emocje, ale brakuje im słownictwa, by powiedzieć, że czują się niespokojne albo zmęczone.

Więc rzucają w ciebie kubkiem.

To miało sens, choć w dość chaotyczny sposób. W końcu, gdybym czuła, że świat jest zbyt wielki i głośny, a do tego nie mówiłabym w jego języku, też pewnie rzuciłabym kubkiem. Przez pryzmat mojej ograniczonej wiedzy neurologicznej brzmiało to po prostu tak, jakby Dev działał na wadliwym systemie operacyjnym, który potrzebuje jeszcze kilku lat na aktualizację.

Ale to nie znaczy, że mamy po prostu pozwalać im się bić.

Pułapka milenijnych rodziców

I tu zaczyna mnie irytować nasze pokolenie rodziców.

Jesteśmy tak przerażeni tym, że możemy straumatyzować nasze dzieci, że negocjujemy z nimi, jakby przetrzymywały zakładników. Czytamy dwanaście różnych infografik na Instagramie o walidacji uczuć i nagle przepraszamy trzylatka za to, że daliśmy mu krakersa w złym kształcie. Krążymy nad nimi jak helikoptery. Interweniujemy w każdej sprawie. Nie pozwalamy im poczuć choćby odrobiny frustracji, bo wydaje nam się, że płaczące dziecko oznacza naszą rodzicielską porażkę.

W klinice widziałam tysiące takich przypadków. Rodziców, którzy wyglądają jak wydmuszki, bo od trzech lat nie powiedzieli dziecku „nie”. Stają na rzęsach, by zadowolić każdą ich najdrobniejszą zachciankę, nieświadomie ucząc malucha, że wrzaskiem może załatwić wszystko, czego zapragnie. To wyczerpujące nawet do samego oglądania.

Nie da się „łagodnie wyrodzicielować” rzuconego w ciebie kubka, oferując po prostu przytulasa.

Słuchajcie, zamiast padać na kolana, by próbować przemówić do rozsądku wrzeszczącemu maluchowi, wręczając mu przekąski i przepraszając za zły kolor talerzyka, po prostu zróbcie krok w tył i pozwólcie mu się złościć, pijąc w tym czasie swoją letnią kawę.

Kiedy to faktycznie staje się problemem

Istnieje gigantyczna różnica między niemowlakiem, typowym maluchem, a dzieckiem z Syndromem Małego Cesarza.

Jeśli masz sześciomiesięczniaka, który płacze, gdy go odkładasz, to nie masz w domu małego tyrana. Masz niemowlaka. Niemowlęta nie potrafią tobą manipulować. Płaczą, bo bez twojego zapachu myślą, że umierają. To czysta biologia.

Kiedy Dev był noworodkiem, używałam Drewnianego Stojaka Gimnastycznego (Baby Gym), żeby nie oszaleć. To była autentycznie moja ulubiona rzecz, jaką mieliśmy. Większość dziecięcych akcesoriów wygląda, jakby w twoim salonie eksplodował plastikowy statek kosmiczny, a ten stojak to było tylko gładkie drewno i przyjemne, stonowane kolory. Kładłam go pod nim po to, żeby móc poskładać pranie, nie mając go cały czas przyczepionego do mojego tułowia. A on wpatrywał się w małego drewnianego słonika przez całe dwadzieścia minut.

Dzięki temu od pierwszego dnia uczył się, że nie potrzebuje mojej twarzy tuż przed nosem przez każdą sekundę swojego dnia, żeby być bezpiecznym. Gorąco polecam zaopatrzenie się w coś podobnego na wczesnym etapie. To świetny fundament do samodzielnej zabawy, która jest najlepszą obroną przed zbytnio uzależnionym od ciebie dwulatkiem.

Jeśli jednak mają już cztery lub pięć lat i wciąż żądają zamiast prosić, odmawiają samodzielnego ubierania się i nie wykazują za grosz empatii, gdy kogoś zranią, to znak, że przekroczyliście terytorium małego cesarza.

Jeśli uderzą dziecko w parku, a potem zażądają zabawki jako zadośćuczynienia, uwierz mi, masz problem.

Triaż ataków histerii

Czasami zachowują się jak małe potwory, bo czują fizyczny dyskomfort. To podstawowa zasada pielęgniarska. Najpierw sprawdź parametry życiowe.

Czy są zmęczone. Czy są głodne. Czy ich ubrania doprowadzają je do szału.

Na własnej skórze przekonałam się, że Dev jest niesamowicie wrażliwy na materiały. Dostawał histerii czwartego stopnia, a ja w końcu uświadamiałam sobie, że to metka na jego koszulce drapie go w kark. Wymieniłam całą jego garderobę na Dziecięce Body z Organicznej Bawełny od Kianao. Są niezwykle miękkie, nie mają drapiących metek i bez problemu przetrwają osiemdziesiąt prań. To nie wyleczyło jego napadów złości, ale usunęło jeden z niepotrzebnych zapalników z naszego dnia.

No i ząbkowanie. Kiedy zaczynają ruszać zęby trzonowe, maluchy zamieniają się w dzikie zwierzęta. Kupiłam Gryzak Panda, myśląc, że nas to uratuje. Był w porządku. To fajny kawałek silikonu spożywczego, który od czasu do czasu z chęcią żuł, ale magicznie nie zamienił mojego syna z powrotem w przyjemnego człowieka. Dał mu po prostu coś do gryzienia, co nie było moim ramieniem.

Zarządzasz fizycznymi aspektami, na które trzeba uważać, a dopiero potem zajmujesz się zachowaniem.

Więcej narzędzi, które pomogą opanować sensoryczne potrzeby twojego dziecka, znajdziesz w kolekcji akcesoriów dla niemowląt Kianao.

Dawanie im iluzji władzy

Najprostszym sposobem na powstrzymanie małego dyktatora jest podarowanie mu własnego państwa do rządzenia. Bardzo małego, wymyślonego państwa.

Maluchy mają obsesję na punkcie kontroli, ponieważ dosłownie nie kontrolują niczego w swoim życiu. Ty mówisz im, kiedy mają spać, co jeść, dokąd iść i w co się ubrać. Nic dziwnego, że tracą zmysły przez głupi niebieski kubek.

Pani doktor zasugerowała dawanie Devowi wyboru, ale ograniczonego tylko do takich opcji, które były dla mnie obojętne.

Chcesz iść do samochodu, czy skakać jak żabka. Wolisz czerwoną miseczkę, czy zieloną. Założysz koszulkę w paski, czy tą gładką.

Brzmi to jak bzdury z pop-psychologii, ale zazwyczaj naprawdę działa. Gdy wyznaczasz dziecku granicę, ale pozwalasz mu decydować o tym, jak zachowa się w jej obrębie, z miejsca osłabia to walkę o władzę.

A jeśli to nie zadziała, po prostu trzymaj się wyznaczonej granicy.

Jeśli Dev rzuca jedzeniem, jedzenie znika ze stołu. Nie krzyczę. Nie wygłaszam dziesięciominutowych wykładów o głodujących dzieciach. Po prostu zabieram talerz i mówię, że obiad skończony. Zazwyczaj wrzeszczy przez kolejne dziesięć minut, gdy ja ze spokojem wycieram blaty.

To bywa brutalne. Będziesz wątpić w siebie za każdym razem, gdy zaczną płakać.

Ale stworzenie bezpiecznej granicy to najwspanialsza rzecz, jaką możesz dla nich zrobić. Dzieci, które żądzą w swoich domach, tak naprawdę cierpią na głębokie lęki. Mają świadomość, że są za małe na bycie szefem, i przeraża ich fakt, że dorośli są zbyt słabi, by je powstrzymać.

Zanim przejdziemy do tych trudnych pytań o radzenie sobie z waszym małym cesarzem, być może zechcesz sprawdzić kolekcję zrównoważonych akcesoriów dziecięcych Kianao, wspierających niezależną zabawę i rozwój dziecka.

Pytania, które pewnie wygooglujesz o 2 nad ranem

Czy mój 9-miesięczny maluch manipuluje mną, kiedy płacze?

Nie. Praktycznie to wciąż jeszcze prawie płody. Nie mają odpowiednich zdolności poznawczych, by spiskować przeciwko tobie. Jeśli płaczą, gdy odchodzisz, to po prostu lęk separacyjny, który dowodzi, że są do ciebie mocno przywiązane. Weź je na ręce. Dosłownie nie da się rozpieścić dziecka poniżej pierwszego roku życia, niezależnie od tego, co mówi twoja teściowa.

Jak powinnam reagować, gdy maluch mnie bije?

Ja po prostu blokuję cios i mówię: „Nie pozwalam ci mnie uderzyć”. Następnie odchodzę albo odkładam go na podłogę, jeśli trzymałam go na rękach. Nie okazuję przy tym żadnych większych emocji, ponieważ maluchy uwielbiają dobre show. Jeśli będziesz krzyczeć lub płakać, pomyślą, że to fajna gra. Spraw, by bycie agresywnym stało się dla nich najnudniejszą rzeczą na świecie.

Czy powinnam ignorować ataki złości w miejscu publicznym?

Zazwyczaj po prostu zgarniam Deva pod pachę jak worek ziemniaków i zanoszę do samochodu. Nie negocjuję z nim w alejce sklepowej. To bywa krępujące, ludzie patrzą, a ja wiecznie zostawiam gdzieś swój wózek na zakupy, ale pozostanie w sklepie tylko przedłuża męczarnię wszystkich wokół. Samochód jest nudnym i bezpiecznym miejscem na to, by w spokoju mógł odchorować atak wściekłości.

Czy wysyłanie „do kąta” (time-outs) jest faktycznie takie złe?

Istnieje wokół tego mnóstwo dyskusji, ale szczerze mówiąc, czasem taka krótka przerwa to po prostu wciśnięcie przycisku pauzy dla bezpieczeństwa wszystkich zaangażowanych. Nie zamykam Deva w osobnym pokoju. Sadzam go po prostu na schodach i mówię mu, że oboje potrzebujemy minuty, by się uspokoić. Najczęściej to tak naprawdę przerwa dla mnie, bym sama nie straciła nad sobą panowania.

Czy dziecko z bycia małym tyranem po prostu wyrasta?

Pewnie, jeśli zmienisz sposób, w jaki na to reagujesz. Dzieci zachowują się, jakby wszystko im się należało, bo to po prostu na nie działa. Jeśli zaczniesz wyznaczać stanowcze granice i zaczniesz się ich trzymać, przez jakieś dwa tygodnie wszystko stanie się o niebo gorsze, gdy maluch będzie testował ten nowy system. Później uświadomią sobie, że ich stare sztuczki już nie działają. To wyczerpujący proces, ale i tak bije na głowę wychowanie trzydziestolatka, który oczekuje, że nadal będziesz mu robić pranie.