Kiedy mój maluch próbował pogłaskać małego skunksa w ogrodzie

Miałam na sobie stare dresy mojego męża z czasów studiów, z tajemniczą plamą po wybielaczu na kolanie, i trzymając w ręku trzeci kubek odgrzewanej, mocnej kawy, tępo wpatrywałam się w krzaki azalii, gdy nagle Leo krzyknął: „MAMUSIU, PIKANTNY KOTEK!”.

Zamarłam. Był koniec maja. Wtorek, o ile dobrze pamiętam, może za piętnaście siódma rano. Mój mózg pracował na jakichś dziesięciu procentach, bo Leo nie spał od czwartej nad ranem, domagając się bardzo konkretnego niebieskiego kubeczka, którego fizycznie nie posiadamy. Poczłapałam w stronę mojego czterolatka, który kucał przy drewnianej kratce pod naszym tarasem w ogrodzie.

Tam, chwiejąc się na wilgotnej ściółce z kory, stało malutkie, puszyste stworzonko. Miało mały różowy nosek i bardzo wyraźne, białe paski na grzbiecie. Jego oczy były ledwie otwarte, jakby właśnie obudziło się po ostrej imprezie, i popiskiwało.

O Boże. To było małe skunksiątko.

Porwałam Leo na ręce tak szybko, że wylałam letnią kawę na swoje kapcie, co szczerze mówiąc, było moim najmniejszym problemem. Mój mąż Dave właśnie wyjechał do pracy, a kiedy w absolutnej panice do niego zadzwoniłam, jego genialnym wkładem w sytuację była propozycja, żebym po prostu potraktowała go wężem ogrodowym.

Przysięgam, faceci mają zerowy instynkt przetrwania.

W każdym razie, chodzi o to, że wiosna na przedmieściach powinna polegać na podziwianiu kwitnących kwiatów i rozkładaniu baseniku dla dzieci, a nie zamienianiu ogrodu w pole walki z potomstwem Pepe Le Swąda. W tamtym tygodniu zatrzymała się u nas moja siostra ze swoim sześciomiesięcznym niemowlakiem, więc podwórko było w zasadzie polem minowym pełnym dziecięcych gadżetów. Właśnie kupiła Gryzak Panda od Kianao. Jest w porządku, naprawdę – silikonowy, uroczy i świetnie się sprawdza, gdy jej mała płacze z bólu przy ząbkowaniu. Ale oczywiście zostawiła go na stoliku tarasowym, tuż obok strefy zagrożenia. Musiałam gapić się na niego przez szklane drzwi, jakby był skażony. Jakby ten mały skunks miał zaraz wspiąć się na stół i rozsmarować wściekliznę po wszystkich uchwytach w kształcie bambusa.

Spirala wścieklizny i zagłady

Natychmiast zadzwoniłam więc do mojej przychodni. Recepcjonistka uprzejmie, ale stanowczo poinformowała mnie, że nie leczą dzikich zwierząt – no dobra, rozumiem. Zadzwoniłam więc do naszego weterynarza, doktora Evansa. Jestem prawie pewna, że teraz już filtruje moje połączenia i ma mnie zapisaną w telefonie jako „PANIKUJĄCA NEUROCZKA”, ale o dziwo odebrał.

Bardzo zmęczonym, choć cierpliwym głosem wyjaśnił mi, że skunksy należą do tak zwanych gatunków wektorowych wścieklizny. Co chyba w zasadzie oznacza, że są małymi, futrzastymi pacjentami zero matki natury. Powiedział, że jeśli człowiek lub zwierzę domowe zostanie chociażby zadrapane przez jednego z nich, sanepid prawnie wymaga uśpienia zwierzęcia w celu przeprowadzenia badań, co jest przerażające na tak wielu poziomach.

Więc tak, absolutnie nie wolno ich dotykać. Nawet maluchów. Nawet jeśli wyglądają, jakby potrzebowały przytulenia i wydają żałosne dźwięki małego kotka. To absolutne, twarde nie.

Byłam kłębkiem nerwów, ponieważ moja siostrzenica miała później tego dnia raczkować po trawie. Miała na sobie to Dziecięce Body z Bawełny Organicznej, na punkcie którego dosłownie oszalałam. Kupuję je teraz na każde baby shower, bo kiedy moja córka Maya była mała, materiały syntetyczne wywoływały u niej okropną wysypkę, która wyglądała jak folia bąbelkowa. Te bawełniane z Kianao są tak niesamowicie miękkie, że mam ochotę się skurczyć i w nich zamieszkać. Do tego mają te elastyczne zakładki na ramionach, które sprawiają, że ściągnięcie ich w przypadku katastrofalnej awarii pieluchy jest banalnie proste. Ale jedyne, o czym mogłam myśleć, to: o Boże, a co jeśli „pikantny kotek” wróci, gdy ona będzie turlać się w tym swoim uroczym, ekologicznym ubranku?

Zawsze zakładałam, że nie potrafią tryskać tym swoim okropnym, śmierdzącym sokiem, dopóki nie dorosną. Że to coś w rodzaju objawu dojrzewania. Ale doktor Evans uświadomił mnie, że tak naprawdę potrafią to robić już w wieku około trzech tygodni. Mniej więcej wtedy, gdy otwierają im się oczy. A ponieważ to jeszcze maluchy, a ich układ nerwowy to w zasadzie czysty niepokój, łatwo się straszą i po prostu wypuszczają gaz bez ostrzegawczego tupnięcia łapką, które robią dorosłe osobniki.

Przerażające.

Dlaczego wąż ogrodowy to fatalny pomysł

Dave non stop pisał do mnie z biura wiadomości w stylu: „Polałaś go już wężem?”.

Nie, Dave, nie polałam wysoce niestabilnej bomby smrodowej.

Jeśli znajdziesz takiego malucha kręcącego się w biały dzień, mama zazwyczaj czai się w pobliskich krzakach, oceniając twoje wybory architektoniczne w ogrodzie. Doktor Evans powiedział, że tak naprawdę trzeba interweniować tylko wtedy, gdy maluch ciągle płacze przez kilka godzin, jest wyziębiony lub krążą wokół niego muchy. W każdym innym przypadku daj mu po prostu święty spokój i pozwól naturze działać.

I cokolwiek zrobisz, nie karm go. Podobno jakiś sąsiad o dobrych intencjach z Facebooka próbował kiedyś podać takiemu miskę mleka i skończyło się to jakąś okropną chorobą kości czy czymś takim. Najwyraźniej jedzą robaki, czy co tam, nie wiem. Chodzi o to, że krowie mleko jest do płatków śniadaniowych, a nie dla dzikich zwierząt leśnych.

Odkryj nasze ubranka z bawełny organicznej i kocyki dziecięce, aby znaleźć więcej ekologicznych i zrównoważonych produktów dla niemowląt.

Tłumaczenie pojęcia przestrzeni osobistej maluchowi

Próba wytłumaczenia Leo, dlaczego nie może pogłaskać czarno-białego kotka, była ćwiczeniem w czystej bezcelowości. Powiedziałam mu, że przez to będzie śmierdział jak zgniłe jaja i śmieci, a jego oczy dosłownie rozbłysły, jakbym właśnie zaproponowała mu wyjazd do Disneylandu. Czteroletni chłopcy są po prostu obrzydliwi.

Wszystko na trawie było już przygotowane, żeby dzieciaki spędziły fajny, pełen natury poranek. Nawet wytargaliśmy Drewniany Stojak Edukacyjny Tęcza i postawiliśmy na kocyku na zewnątrz. Szczerze mówiąc, to najbardziej estetyczny element wyposażenia dziecięcego, jaki w życiu widziałam. Nie krzyczy „PLASTIKOWY KOSZMAR” jak rzeczy, które kupuje nam teściowa, a mały wiszący drewniany słonik jest uroczy, choć Maya ciągle próbuje go porwać do swojego domku dla lalek Barbie. To miała być taka uspokajająca oaza inspirowana metodą Montessori.

Zamiast tego utknęliśmy w domu, obserwując przez przesuwne szklane drzwi, jak ślepy, głuchy i wysoce aromatyczny gryzoń agresywnie zmierza w kierunku naszego drewnianego pałąka.

Fort Knox, ale dla maluchów i dzikich zwierząt

Całe to doświadczenie uświadomiło mi, jak całkowicie nieprzygotowane było nasze podwórko na realia natury.

Podczas gdy my byliśmy zajęci sprawianiem, by wszystko wyglądało uroczo dzięki ekologicznym kocykom i drewnianym zabawkom, całkowicie zignorowaliśmy gigantyczne, ziejące dziury pod gankiem.

W gruncie rzeczy musisz zamienić swoją posesję w więzienie o zaostrzonym rygorze. Trzeba wbić metalową siatkę głęboko w ziemię wokół tarasu i zablokować pojemniki na śmieci wytrzymałymi linkami bungee, żeby nie przyciągać ciężarnych samic skunksa szukających darmowego posiłku. To dokładnie to samo, co zabezpieczanie szafek w salonie przed dziećmi, tyle że zamiast chronić dziecko przed zjedzeniem kapsułek do zmywarki, chronisz swoje podwórko przed nosicielem wścieklizny.

Poza tym, jeśli pod twoją szopą mieszka już cała ich rodzinka, nie możesz po prostu wezwać specjalisty w środku wiosny. Jeśli zabiorą mamę, maluchy po prostu umrą z głodu pod twoimi deskami podłogowymi, co jest szczerze mówiąc najbardziej dołującą rzeczą, jaką w życiu słyszałam. Musisz poczekać do późnego lata albo jesieni, kiedy dzieciaki wyjadą na studia albo gdziekolwiek idą skunksy, a dopiero wtedy zabarykadować wejście.

Przez dobre trzy godziny kręciłam się przy szklanych drzwiach, zajadając stres zwietrzałymi płatkami Cheerios, zanim mama w końcu wyczłapała spod hortensji. Agresywnie złapała swojego malucha za kark i zaciągnęła go z powrotem w otchłań pod naszym tarasem. Leo był zdruzgotany, że nie mogliśmy zatrzymać go jako zwierzątka domowego. Nalałam sobie nową filiżankę kawy i poważnie rozważałam, czy już nigdy więcej nie wychodzić na dwór.

Odkryj naszą kolekcję stojaków edukacyjnych i ekologicznych kocyków dziecięcych, aby znaleźć więcej zrównoważonych produktów, które dopełnią bezpieczną przestrzeń na podwórku.

Moje chaotyczne FAQ na temat skunksów w ogrodzie

Co powinnam zrobić, jeśli moje dziecko naprawdę dotknie małego skunksa?
Trochę spanikuj, ale zaraz potem zadzwoń do lekarza i miejscowego sanepidu. Zdecydowanie nie jestem lekarzem, ale mój weterynarz wręcz krzyczał na mnie przez telefon, że to nosiciele wścieklizny wysokiego ryzyka. Nawet malutkie zadrapanie oznacza prawdopodobnie wizytę na SORze. Nie ma tu żartów.

Kiedy zaczynają pryskać?
O wiele wcześniej, niż myślisz! Myślałam, że jesteśmy bezpieczni, bo to był maluch, ale najwyraźniej potrafią potraktować twój ogród gazem w wieku zaledwie trzech tygodni, dokładnie wtedy, gdy otwierają oczy. Mają też fatalnego zeza i zero wyluzowania, więc pryskają we wszystko, co je przerazi.

Czy podać mu mleko, jeśli wygląda na opuszczonego?
O Boże, nie. Żadnego mleka zastępczego dla zwierząt, żadnego krowiego mleka, niczego. Ich małe układy trawienne sobie z tym nie radzą i wywołuje to u nich okropne problemy metaboliczne. Szczerze mówiąc, mama prawdopodobnie jest tuż za krzakiem i czeka, aż sobie pójdziesz. Jeśli płacze przez wiele godzin i obłażą go muchy, wezwij ośrodek rehabilitacji dzikich zwierząt. Nie próbuj bawić się w księżniczkę Disneya.

Jak mam je wykurzyć spod tarasu?
Nie teraz! Jeśli jest wiosna lub wczesne lato, na dole są maluchy. Jeśli złapiesz mamę w pułapkę, małe zginą pod twoim domem, a uwierz mi – nie chcesz mieć do czynienia ani z tym zapachem, ani z traumą emocjonalną. Musisz poczekać do późnego lata, kiedy podrosną na tyle, żeby odejść na własną rękę, a dopiero potem uszczelnić dziury metalową siatką.