Absolutna panika, czyli urocze małe liski w twoim ogrodzie

Stałam na naszym tarasie z tyłu domu w ohydnych, za dużych dresach z czasów studenckich mojego męża, trzymając letni kubek ciemno palonej kawy, którą dosłownie przed chwilą podgrzałam w mikrofali po raz trzeci, kiedy siedmioletnia Maya zaczęła krzyczeć wniebogłosy. Gorączkowo wskazywała na wąską, zbitą z ziemi szczelinę pod naszą szopą na narzędzia. Przysięgam, że dusza całkowicie opuściła moje ciało. Wylałam połowę kawy na nogę, bo moją pierwszą myślą był grzechotnik albo może wściekły szop, ale nie – ona krzyczała o „malutkim, szarym szczeniaczku”.

Upuściłam kubek – dzięki Bogu się nie rozbił, tylko odbił się od trawy – i podbiegłam tam, ciągnąc czteroletniego Leo za jego lepką rączkę. I tam był. To nie był szczeniak. To był puszysty, ciemnoszary, niesamowicie zdezorientowany lisek. Miał uderzająco niebieskie oczy, które po prostu się na nas gapiły, a przez ułamek sekundy mój mózg doznał zwarcia i wszedł w tryb disneyowskiej księżniczki, kiedy to autentycznie zastanawiałam się, czy mogłabym zrobić mu malutką obrożę ze sznurówki.

To największe, najniebezpieczniejsze kłamstwo, jakie kiedykolwiek wciśnięto naszemu pokoleniu. Dorastaliśmy, oglądając kreskówki, w których leśne stworzenia były w zasadzie tylko puszystymi współlokatorami czekającymi, aż zaczniesz im śpiewać. Jesteśmy uwarunkowani, by wierzyć, że jeśli małe zwierzątko siedzi samotnie pod szopą, to jest porzuconą sierotą desperacko błagającą ludzkiego wybawiciela o ratunek za pomocą zakraplacza z ciepłym mlekiem. Sama jestem potwornie winna wiary w te bzdury. Ale to całkowita nieprawda. Ich rodzice wcale nie nie żyją. Po prostu wyszli po jedzenie na wynos.

Mój mąż chciał go szturchnąć miotłą

Więc Dave, który powinien być na spotkaniu na Zoomie, ale zawędrował do kuchni w poszukiwaniu sera w paluszkach, zobaczył nas zgromadzonych wokół szopy i wyszedł na zewnątrz. Jego błyskotliwym, acz wybitnie niepomocnym wkładem była sugestia, żebyśmy „delikatnie go szturchnęli” miotłą, żeby sprawdzić, czy nie utknął. Powiedziałam mu, że jeśli dotknie tego zwierzaka miotłą, to rozwiodę się z nim w tej chwili, prosto na trawniku.

Zamiast tego zrobiłam to, co zrobiłaby każda spanikowana matka z pokolenia milenialsów i wpadłam w absolutną króliczą norę w telefonie, stojąc boso w wilgotnej trawie. Gorączkowo wpisywałam wariacje pytań typu jak nazywają się małe lisy i czy lis zje mojego kota, podczas gdy Leo próbował zjeść garść ziemi. Okazuje się, że po angielsku nazywa się je kits. Albo cubs, jeśli jesteś w Wielkiej Brytanii, co według Dave'a brzmi o niebo fajniej, ale mniejsza z tym – chodzi o to, że to nie są szczeniaczki i absolutnie nie możesz ich zatrzymać.

Internet bardzo jasno wyjaśnił, że lisi rodzice – zarówno mama, jak i tata, co jest w sumie całkiem postępowe jak na królestwo zwierząt – zostawiają swoje młode same na kilka godzin w ciągu dnia, żeby polować. Widok takich maluchów potykających się o twoje hortensje w biały dzień nie oznacza, że są wściekłe czy osierocone. Oznacza to po prostu, że są małymi dziećmi. Dzikimi, ostrozębnymi maluchami, którym brakuje kontroli nad impulsami.

Wizyta u pediatry, która zrujnowała mi życie

Kilka dni po incydencie z szopą, musiałam zabrać Leo na jego bilans czterolatka. Siedzieliśmy na tym okropnym, szeleszczącym papierze, którym przykryta jest kozetka, a Leo nie pozwalał dr Evans zajrzeć sobie do uszu, więc żeby wypełnić niezręczną ciszę, wspomniałam mimochodem o naszych nowych lokatorach z podwórka. Myślałam, że uzna to za urocze. Nie uznała.

Dr Evans w zasadzie przerwała to, co robiła, zsunęła okulary na nos i posłała mi spojrzenie, przez które poczułam się, jakbym miała dwanaście lat. Wyjaśniła, że lisy są ogromnym wektorem wścieklizny, a każdy kontakt gołą ręką dziecka z małym lisem jest automatycznie klasyfikowany przez sanepid jako „narażenie na wściekliznę”. Gdyby Maya lub Leo choćby dotknęli jednego z tych puszystych maluchów, państwo mogłoby technicznie nakazać uśpienie i przebadanie takiego liska, a moje dzieci czekałaby bardzo fajna seria zastrzyków w brzuch.

Zaczęła też mówić o jakimś pasożytniczym tasiemcu o nazwie Echinococcus, co z pewnością wymawiam niepoprawnie, ale brzmiało to jak mroczne zaklęcie z Harry'ego Pottera. Z tego, co chaotycznie wywnioskowałam przez moją panikę, mogą one przenosić tego pasożyta i świerzbowca drążącego, a jeśli zostawią to na twoim trawniku, twój pies się w tym wytarza, twoje dziecko przytuli psa, to nagle masz w domu średniowieczną zarazę. Więc moja rada, oparta całkowicie na czystym przerażeniu, jakie zasiała we mnie dr Evans, jest taka: po prostu zaciągnij swoje krzyczące dzieci do domu, zamknij drzwi na klucz i módl się, żeby wasze zwierzaki nie zauważyły futrzastych intruzów.

Leśna estetyka bez prawdziwych tasiemców

Ponieważ oficjalnie obowiązywała nas teraz surowa zasada „patrz, ale nie dotykaj”, Maya była całkowicie zdruzgotana. Zdążyła już nazwać liska pod szopą „Pianka”, co nie miało sensu, bo był szary, ale spróbujcie dyskutować z logiką siedmiolatki. Aby złagodzić cios związany z brakiem możliwości adoptowania dzikiego drapieżnika, zdałam sobie sprawę, że właściwie mamy już w domu absurdalną ilość rzeczy z motywem lisa, bo to absolutny klasyk w wyprawkach dla dzieci.

Kiedy Leo się urodził, moja siostra podarowała nam Kocyk niemowlęcy z organicznej bawełny w leśne liski od Kianao. Będę z wami całkowicie szczera, zazwyczaj nienawidzę rzeczy w zwierzęce wzory, bo często wyglądają agresywnie neonowo i kiczowato, ale ten kocyk jest naprawdę piękny. Ma urocze, pomarańczowe liski na kojącym, miętowym tle. Kontrast jest właściwie bardzo przyjemny, a sam kocyk nie krzyczy „kupiłam to w panice w wielkim hipermarkecie”.

Jest zrobiony z organicznej bawełny, co kiedyś uważałam za zwykły chwyt marketingowy, żeby wyciągnąć od wyczerpanych rodziców więcej pieniędzy, ale on naprawdę jest o wiele bardziej miękki niż te tanie syntetyki, które dostaliśmy. Poza tym, kiedy Leo był niemowlakiem, miał okropną egzemę – jego małe policzki wyglądały jak papier ścierny – a to był jeden z nielicznych kocyków, po którym nie dostawał wściekle czerwonej wysypki, kiedy pocierał o niego buzią. Teraz Maya używa go jako peleryny, gdy „monitoruje” szopę z okna w salonie, co jest urocze, ale oznacza też, że muszę go ciągle prać. Na szczęście jeszcze nie skurczył się do rozmiaru dziwnego, małego kwadratu.

Jeśli obecnie przeżywacie kryzys estetyczny w pokoju dziecięcym lub po prostu chcecie czegoś, co ładnie wygląda narzucone na fotel bujany, możecie przejrzeć kolekcję kocyków niemowlęcych Kianao, by znaleźć coś, co nie przyprawi was o ból oczu.

Wielka wojna na sąsiedzkiej grupie na Facebooku

W każdym razie, ponieważ nie potrafię trzymać języka za zębami, opublikowałam rozmazane zdjęcie liska Pianki na naszej osiedlowej grupie na Facebooku, tylko po to, żeby ostrzec ludzi, by uważali na swoje małe psy. To był katastrofalny błąd. W ciągu dwudziestu minut sekcja komentarzy pogrążyła się w absolutnym chaosie.

Na naszym osiedlu jest pewna kobieta – nazwijmy ją Brenda – która jest przekonana, że jest księżniczką Disneya. Brenda skomentowała, że zostawia lisom talerze z pieczonym kurczakiem i miseczki z mlekiem, bo „wyglądają na takie głodne”. Prawie wyrzuciłam telefon na ulicę. Każdy ekspert od dzikiej przyrody na tej planecie zgadza się, że karmienie dzikich zwierząt to dla nich w zasadzie wyrok śmierci. Jeśli przyzwyczaisz liska do ludzi, traci on swój naturalny strach, zaczyna podchodzić do ludzi w poszukiwaniu przekąsek i nieuchronnie zostaje potrącony przez samochód lub zastrzelony, bo ktoś pomyśli, że ma wściekliznę.

Próbowałam to wytłumaczyć Brendzie, pisząc z furią, podczas gdy moja kawa znowu stygła, ale ona odpisała mi, że „tłamszę naturę”. Przysięgam na Boga, opanowanie, którego potrzebowałam, żeby nie pojechać do jej domu i nie zacząć krzyczeć na jej trawniku, było wręcz monumentalne. To tak strasznie irytujące, kiedy ludzie traktują dzikie zwierzęta jak interaktywne ozdoby ogrodowe, zamiast jak żywe stworzenia, które muszą nauczyć się polować, by przetrwać.

Och, i oczywiście trzymajcie swoje koty w domu.

Odwracanie uwagi maluchów od dzikich zwierząt na zewnątrz

Najtrudniejszą częścią następnych kilku tygodni było zapewnienie Leo rozrywki w domu, podczas gdy lisia rodzina używała naszego podwórka jako swojego prywatnego placu zabaw. Mniej więcej w tym samym czasie przechodził przez ten potworny etap ząbkowania, kiedy to bez przerwy się ślinił i wpychał sobie całą pięść do buzi. Kupiłam mu w Kianao ten Gryzak Panda.

Słuchajcie, będę z wami szczera – to uroczy gryzak. Jest wykonany z silikonu spożywczego i nie zawiera BPA, przez co mam mniejsze poczucie winy, że moje dziecko w zasadzie przez cały dzień żuje gumę. Ale Leo znosi ząbkowanie dość dramatycznie, więc frustrował się i po prostu rzucał pandą przez cały pokój. Gryzak swoje waży, więc kiedy uderza w drewnianą podłogę, brzmi to jak wystrzał z pistoletu. Z drugiej strony naprawdę łatwo myje się w zmywarce, co jest zbawienne, bo nie mam zamiaru ręcznie szorować zaschniętej śliny z maleńkich silikonowych szczelin. Działa, po prostu okazjonalnie służy w naszym domu również jako broń miotająca.

Znacznie łatwiej było nam odwrócić jego uwagę za pomocą Zestawu miękkich klocków dla niemowląt. Kupiliśmy je głównie dlatego, że strona internetowa opisywała ich kolory jako „makaronikowe”, co jest tak naprawdę tylko milenialskim kodem na „to nie sprawi, że twój salon będzie wyglądał jak plastikowa eksplozja”. Są super miękkie, więc kiedy Leo nieuchronnie na któregoś nadepnie, nie krzyczy, jakby nadepnął na klocki Lego. Potrafił siedzieć przy szklanych drzwiach, układając te małe klocki, i oglądać przewracającego się w trawie liska na zewnątrz.

A szczerze mówiąc, zapewnienie dziecku komfortu, kiedy przyciska swój zasmarkany, mały nosek do szyby, to połowa sukcesu. Zazwyczaj ubierałam Leo w to Body niemowlęce z organicznej bawełny od Kianao, ponieważ w domu było ciepło, ale podłoga była zimna. Uwielbiam to, że ma ten kopertowy dekolt, więc kiedy zdarzyła mu się gigantyczna wpadka pieluszkowa (bo oczywiście, że tak było, i to dokładnie wtedy, kiedy lisia mama w końcu się pojawiła), mogłam ściągnąć całe brudne body w dół przez nóżki, zamiast ciągnąć je przez głowę i wcierać kupę w jego włosy. To są właśnie te małe zwycięstwa.

Kiedy naprawdę wpaść w panikę i po kogoś zadzwonić

Więc, po trzech tygodniach obsesyjnego obserwowania szopy, lisy po prostu... odeszły. Pewnego ranka fikały koziołki wokół starej piłki tenisowej, a następnego dnia nora była już pusta. Poczułam dziwne, dojmujące uczucie syndromu opuszczonego gniazda, chociaż spędziłam cały miesiąc w śmiertelnym strachu przed nimi.

Wiele się nauczyłam z mojego gorączkowego, nocnego googlowania. Naprawdę trzeba interweniować i zadzwonić do licencjonowanego ośrodka rehabilitacji dzikich zwierząt tylko wtedy, gdy zwierzę jest wyraźnie ranne, trzęsie się, błąka się bez celu płacząc przez wiele godzin, lub jeśli faktycznie widzisz w pobliżu martwego dorosłego lisa. W przeciwnym razie ich mama po prostu robi, co w jej mocy, i pewnie chowa się gdzieś w krzakach, potrzebując drzemki i mocnej kawy, co szczerze mówiąc, jest najbardziej relatywnym rodzicielskim stanem na świecie.

Jeśli właśnie kompletujesz wyprawkę dla swojego własnego małego dzikuska i chcesz ubranek, które są naprawdę delikatne dla skóry, podczas gdy on gapi się przez okno na naturę, sprawdź organiczne ubranka dla niemowląt od Kianao, zanim nadejdzie kolejny skok rozwojowy.

Niewygodne pytania, które zadają wszyscy

Czy jesteś absolutnie pewna, że nie powinnam zostawiać jedzenia dla małych lisków?
Tak, jestem w stu procentach pewna. Proszę, nie bądź jak Brenda. Karmienie ich sprawia, że stają się zależne od ludzi, niszczy im układy trawienne i w zasadzie gwarantuje, że nie przetrwają na wolności, kiedy dorosną. Pozwól im jeść robaki i myszy, tak jak zaplanowała to natura.

Co powinnam zrobić, jeśli moje dziecko przypadkowo któregoś dotknie?
Natychmiast umyj mu ręce wodą z mydłem, a następnie od razu zadzwoń do swojego pediatry i lokalnego sanepidu. Nie czekaj, aby zobaczyć, czy zachoruje. To cholernie przerażające, ale z wścieklizną nie ma żartów, a lekarze powiedzą ci dokładnie, jakich procedur przestrzegać.

Czy lisia mama zaatakuje mojego psa, jeśli wejdzie on na podwórko?
Prawdopodobnie nie zaatakuje, ale na pewno będzie bronić swojej nory, jeśli poczuje się osaczona. Lisy są małe, ale bywają zadziorne, i przenoszą choroby oraz pchły, których twój pies zdecydowanie nie potrzebuje. Trzymaj swoje zwierzaki na smyczy lub w innej części podwórka, dopóki lisy się nie wyprowadzą.

Jak długo młode lisy zazwyczaj zostają w norze?
Z tego, co wyczytałam podczas mojej obsesyjnej fazy obserwacji szopy, rodzą się zazwyczaj wiosną i trzymają się nory przez około cztery do pięciu tygodni, zanim zaczną zapuszczać się dalej. Pod koniec lata zazwyczaj rozchodzą się, by znaleźć własne terytoria, pozostawiając cię z pustą dziurą pod szopą i mnóstwem wspomnień.