Moje największe błędy przy wyborze zabawek edukacyjnych

Była 2:14 w nocy, a świecąca plastikowa ośmiornica pod moją bosą piętą głośno śpiewała hiszpański alfabet. Trzymałam na rękach wrzeszczącego noworodka, starając się nie obudzić męża, podczas gdy ten neonowy potwór wesoło rzucał stroboskopowe światła na ciemny korytarz. To był dokładnie ten moment, w którym uświadomiłam sobie, że cała moja filozofia dotycząca dziecięcej zabawy była całkowicie i fundamentalnie zepsuta.

Kiedy urodziłam mojego najstarszego syna, Huntera, byłam świeżo po pracy jako nauczycielka w pierwszej klasie i przerażona, że coś popsuję. Łykałam jak pelikan każdy plastikowy chwyt marketingowy, który obiecywał, że zmieni mojego półroczniaka w małego astrofizyka. Jeśli na pudełku widniał napis "STEM" lub obietnica rozwoju "zaawansowanych ścieżek poznawczych", rzucałam moją kartą debetową w kasjera. Kupowałam świecące tablety, grające stoliki edukacyjne i robotyczne psy szczekające liczbami pierwszymi. Myślałam, że robię dobrze.

Będę z tobą szczera: Hunter ma teraz prawie pięć lat i jest moją żywą przestrogą. Kocham go nad życie, ale ponieważ otoczyłam go zabawkami, które zapewniały mu całą rozrywkę, spędził wczesne dzieciństwo, zupełnie nie potrafiąc bawić się sam. Jeśli zabawka nie migała, nie śpiewała ani nie robiła magicznych sztuczek po naciśnięciu przycisku, rzucał ją za siebie i patrzył na mnie wzrokiem mówiącym: "Dobra, kobieto, co mamy dalej w programie?".

Moje pierwsze dziecko było królikiem doświadczalnym (a trzecie na tym korzysta)

Zanim na świecie pojawiło się dziecko numer trzy, mój wiejski dom w Teksasie przypominał plastikowe wysypisko śmieci, a ja prowadziłam mały sklep na Etsy z mojego stołu w jadalni, próbując jednocześnie utrzymać przy życiu trójkę dzieci poniżej piątego roku życia. Nie miałam już czasu ani energii, by być ich prywatnym animatorem czasu wolnego. Nie miałam też budżetu, żeby hurtowo kupować baterie R20 w rolniczym markecie.

Musiałam przeprowadzić całkowity detoks mojego domu. Wrzuciłam śpiewającą ośmiornicę i mrugającego psa-matematyka do kosza na dary i zaczęłam od nowa. Okazuje się, że kiedy wyeliminujesz ciągłe przebodźcowanie, dzieci przypominają sobie, jak używać wyobraźni. Moja babcia zawsze mi powtarzała: "Jeśli zabawka odwala całą robotę, dziecko niczego się nie uczy". Kiedyś przewracałam na to oczami, bo ta sama babcia pozwalała mi bawić się rzutkami do trawnika i jeździć na pace pickupa, ale w tej kwestii miała absolutną rację.

Prawdziwa wartość edukacyjna nie bierze się z mikroczipa. Pochodzi z tak zwanych zabawek z otwartym zakończeniem, które po prostu sobie leżą, dopóki dziecko nie wymyśli, co z nimi zrobić. Fiszki dla niemowląt to ściema, i kropka.

Co lekarka mruczała o mózgach niemowląt

Na jednej z wizyt kontrolnych narzekałam na to, że dzieci ciągle się kłócą, a nasza pani doktor zaczęła opowiadać o tym, jak zabawa fizycznie kształtuje mózg dziecka. Powołała się na pewną psycholożkę rozwojową – chyba dr Alison Gopnik? – która twierdzi, że dzieci to w zasadzie mali naukowcy, którzy przez cały dzień przeprowadzają eksperymenty. Rzucają łyżkę z krzesełka, żeby przetestować grawitację. Żują klocki, żeby zbadać ich fakturę.

Kiedy dajesz niemowlakowi zabawkę, która ma tylko jedną funkcję – na przykład przycisk z odgłosem krowy – uczy się tej jednej pętli przyczynowo-skutkowej w jakieś trzy minuty, a potem jest znudzony. Ale kiedy dajesz mu coś prostego, samo musi wymyślić eksperyment.

Ta cała zmiana perspektywy naprawdę wpłynęła na to, jak postrzegam etap niemowlęcy. W pierwszym roku życia dzieci dosłownie próbują tylko ogarnąć, jak działają ich własne ręce i jak się czymś nie zadławić. Nie potrzebujesz żadnego programu nauczania; potrzebujesz tylko bezpiecznych rzeczy, które mogą bez obaw gryźć.

Kiedy mój najmłodszy przechodził przez tę okropną fazę ząbkowania, w której dzieci ślinią trzy śliniaki na godzinę, byłam zdesperowana. Żuł moje klucze, ogon psa i krawędź stolika kawowego. W końcu kupiłam mu Gryzak Malajski Tapir i okazał się absolutnym wybawieniem. Jego kształt jest dziwnie wręcz idealny, bo ma wycięte małe serduszko, za które jego pulchne paluszki mogły faktycznie chwycić, nie upuszczając go co pięć sekund. Jest zrobiony z silikonu spożywczego, całkowicie wolnego od BPA, i ma różne wypustki na uszach i ogonie, które wydawały się trafiać dokładnie w te miejsca, gdzie bolały go opuchnięte dziąsła. Poza tym wygląda jak zagrożony gatunek tapira, co jest o wiele bardziej urocze niż te przerażające, wypełnione płynem plastikowe kółka z mojego dzieciństwa. Mogłam go po prostu wrzucić do zmywarki, kiedy był już brudny. To prawdopodobnie najbardziej autentycznie przydatna, "edukacyjna" rzecz, jaką może mieć niemowlę, choćby dlatego, że uczy, jak samo uspokoić się i koordynować rączki.

Alejka z bateriami to pułapka

Porozmawiajmy przez chwilę o otoczeniu. Jeśli jesteś zabieganym rodzicem, ostatnią rzeczą, jakiej pragniesz, jest salon wyglądający jak po wybuchu w żłobku. W końcu zrozumiałam, że najlepsze zabawki edukacyjne to te, które wtapiają się w twoje życie, nie krzycząc na ciebie.

Na etap podłogowy, kiedy dzieci dopiero zaczynają się turlać i wyciągać rączki, całkowicie porzuciłam neonowe maty z grubym wypełnieniem, grające wesołomiasteczkową muzykę. Zamieniłam je na Drewniany Stojak Edukacyjny Tęcza. Najlepsza decyzja, jaką kiedykolwiek podjęłam w imię własnego zdrowia psychicznego. To prosta, piękna drewniana konstrukcja w kształcie litery A z kilkoma sensorycznymi wiszącymi zabawkami – małym słonikiem, drewnianymi kółkami i miękkimi materiałami. Żadnych baterii, żadnych migających światełek.

Najbardziej uwielbiałam patrzeć, jak moje dziecko faktycznie musi się postarać, by z niego korzystać. Leżał pod nim i tak mocno się skupiał, uderzając w to drewniane kółko. Ponieważ stojak nie atakował jego zmysłów światłami, synek mógł skupić się na fizycznym wyzwaniu, jakim jest koordynacja ręka-oko. A kiedy musiałam pakować zamówienia z Etsy na drugim końcu pokoju, sam widok zabawki nie przyprawiał mnie o migrenę. Stojak jest wykonany z drewna pochodzącego z odpowiedzialnych źródeł i pokryty nietoksycznymi farbami, co dało mi ogromny spokój ducha, gdy mój synek nieuchronnie zorientował się, jak się podciągnąć i próbował zjeść ramę.

Jeśli masz już dość plastikowego wysypiska przejmującego twój salon, warto rzucić okiem na kolekcję drewnianych stojaków edukacyjnych marki Kianao, by znaleźć coś, co nie przyprawi cię o ból głowy.

Maluchy i cała ta edukacja emocjonalna

Kiedy zaczynają chodzić, zasady gry zmieniają się całkowicie. Nagle moja lekarka zaczyna mówić o Uczeniu Społeczno-Emocjonalnym (SEL), jakby to była najważniejsza rzecz we wszechświecie. Podobno po tych wszystkich globalnych zawirowaniach z ostatnich kilku lat, dzieci są daleko w tyle z empatią i odczytywaniem sygnałów społecznych.

Przeczytałam uproszczoną wersję badania skanów mózgu, w którym stwierdzono, że kiedy dzieci bawią się w udawanie, aktywnie ćwiczą "czytanie w myślach" – co oznacza, że próbują dowiedzieć się, co ktoś inny myśli lub czuje. Nie jestem neurobiologiem i przez połowę czasu sama nawet nie wiem, o czym myśli mój maluch, kiedy decyduje się pomalować psa kremem na odparzenia, ale mogę ci zagwarantować, że odgrywanie ról naprawdę działa uspokajająco.

Kiedy moje średnie dziecko zaczęło bić innych, nie stosowaliśmy karnego jeżyka; po prostu zaczęliśmy agresywnie bawić się klockami, udając, że klocki to ludzie przeżywający silne emocje. A skoro o klockach mowa, mamy Miękkie Klocki Konstrukcyjne dla Dzieci. Będę z tobą szczera, są po prostu w porządku. Nie zdobędą żadnych awangardowych nagród za design i są całkiem zwyczajne. Ale są zrobione z miękkiej gumy, całkowicie wolne od formaldehydu i unoszą się na wodzie w wannie. Moje dzieci używają ich do budowania wież, zgniatają je i kłócą się o ich makaronikowe kolory. Robią, co do nich należy, nawet jeśli nie są moim ulubionym, estetycznym dodatkiem do domu.

Zasady, których nauczyłam się na własnych błędach

Jeśli próbujesz ustalić, co na poważnie zasługuje na miejsce w twoim koszu na zabawki, pozwól, że oszczędzę ci pięciu lat prób i błędów. Oto moje wysoce nienaukowe, oparte na skrajnym wyczerpaniu macierzyństwem kryteria wprowadzania nowej zabawki do tego domu:

• Zabawki z otwartym zakończeniem to podstawa. Jeśli zabawka robi tylko jedną konkretną rzecz, utrzyma ich uwagę przez dokładnie cztery minuty. Klocki, płytki magnetyczne i artykuły plastyczne pozwalają dziecku dyktować warunki zabawy.
• Nuda to nie stan zagrażający życiu. Nie musisz zabawiać ich w każdej sekundzie. Zostawienie kilku prostych, drewnianych przedmiotów na podłodze i odejście jest autentycznie dobre dla rozwoju ich mózgu.
• Bezpieczeństwo oznacza czytanie składu i materiałów. Dzieci wkładają wszystko do buzi, dopóki nie skończą jakichś trzech lat. Nie ufam już taniemu plastikowi. Szukam litego drewna z certyfikatem FSC, farb na bazie wody i silikonu spożywczego. Kropka.
• Nie potrzebujesz dyplomu, żeby się bawić. Czasami po prostu siedzenie na podłodze i układanie kubeczków jeden na drugim, podczas gdy twoje dziecko je przewraca, jest najbardziej edukacyjną rzeczą, jaką możesz zrobić danego dnia.

Prawda jest taka, że twoja obecność, twoje rozmowy i bezpieczne otoczenie mają znacznie większe znaczenie niż jakikolwiek "genialny" produkt na rynku. Musisz po prostu wyrzucić ten migający chłam, wziąć w rękę kilka prostych drewnianych zabawek i pozwolić dzieciom rozgryźć to w ich własnym tempie, podczas gdy ty pijesz swoją letnią kawę.

Zanim kupisz kolejny kawałek plastiku, który fałszuje i wymaga śrubokręta, by wymienić w nim baterie, sprawdź pełną gamę zrównoważonych zabawek niezbędnych do zabawy od Kianao i znajdź coś, co autentycznie rośnie razem z twoim dzieckiem.

Moje chaotyczne, ale bardzo życiowe FAQ

Czy niemowlęta od razu potrzebują edukacyjnych zabawek?

Szczerze? Nie. Mózg noworodka pracuje na najwyższych obrotach, próbując po prostu przetworzyć wentylator sufitowy i cień na ścianie. Nie potrzebują fiszek czy gier matematycznych. Potrzebują tylko bezpiecznych rzeczy do łapania, brania do buzi i patrzenia. Dobry gryzak i kontrastowy kocyk to w zasadzie odpowiednik dyplomu z Harvardu dla trzymiesięcznego malucha.

Jak zachęcić mojego malucha do samodzielnej zabawy?

Najpierw musisz przetrwać trochę marudzenia. Jeśli są przyzwyczajone do zabawek, które dostarczają im rozrywki, będą narzekać, gdy wręczysz im zwykłe klocki. Wystarczy po prostu wyciągnąć klocki, usiąść w pobliżu, nie narzucając scenariusza, i pozwolić im przez chwilę się ponudzić. W końcu ich małe mózgi wejdą na obroty i zaczną budować. Wymaga to praktyki, trochę jak trening snu, ale jest o wiele mniej traumatyczne.

Czy drewniane zabawki są naprawdę lepsze, czy to tylko trend na Instagramie?

Kiedyś myślałam, że to tylko kwestia "beżowej" estetyki mamuś z internetu, ale zmieniłam front. Drewno jest naturalnie cięższe, co daje niemowlętom lepsze sprzężenie zwrotne, gdy je trzymają w rączkach. Nie pęka na ostre jak brzytwa plastikowe odłamki, kiedy mój pięciolatek nieuchronnie na nie nadepnie. Dodatkowo drewno w naturalny sposób pozbawia zabawkę baterii i głośników, co zmusza dzieciaki do tworzenia własnych efektów dźwiękowych. Więc tak, faktycznie są lepsze.

Co jeśli moje dziecko chce tylko tych głośnych plastikowych zabawek?

Schowaj je. Mówię poważnie. Zaczęłam stosować "rotację zabawek", pakując 80% głośnych rzeczy w pudła i wciskając je do szafy w garażu. Na wierzchu zostawiłam tylko drewniane klocki, figurki zwierząt i stojak edukacyjny. Pytali o plastikowego śpiewającego psa przez około dwa dni, a potem całkowicie o nim zapomnieli i zamiast tego zaczęli budować bazy.

Czy gryzak naprawdę zalicza się do zabawek?

Kiedy masz sześć miesięcy i cały twój światopogląd kręci się wokół bólu dziąseł – jak najbardziej. Żucie to sposób, w jaki dzieci poznają świat. Gryzak o różnych fakturach uczy ich różnic dotykowych i pomaga w motoryce małej, gdy przekładają go z rączki do rączki. To najbardziej funkcjonalna zabawka w ich pierwszym roku życia.