Kryzys z króliczkiem i kocykiem o 3 nad ranem, który mnie załamał

O trzeciej nad ranem moje ręce tkwiły po łokcie w koszu z kwaskowato pachnącymi śpiworkami. Kaloryfer w naszym chicagowskim mieszkaniu wydawał z siebie to rytmiczne, metaliczne stukanie, które słychać zawsze, gdy temperatura na zewnątrz spada poniżej zera. Z pokoju dziecięcego na końcu korytarza mój maluch wydawał z siebie jednostajny, pozbawiający tlenu wrzask, który przypominał mi pilne wezwanie na oddziale pediatrycznym.

Szukałam bardzo konkretnego kawałka materiału. Był to muślinowy kwadrat z przyszytą na środku pluszową głową królika. Mój synek upuścił go gdzieś między krzesełkiem do karmienia a wanną, a bez niego sen był biologicznie niemożliwy.

Kiedyś oceniałam rodziców, którzy pozwalali swoim dzieciom ciągać za sobą po supermarkecie szare, posklejane od śliny szmatki. Pracując na triażu, widywałam dzieci ściskające w rączkach niezidentyfikowane, sfilcowane przedmioty podczas sprawdzania parametrów życiowych. Myślałam, że to po prostu zaniedbanie higieniczne. Teraz już wiem, że ci rodzice robili po prostu wszystko, co w ich mocy, żeby przetrwać dzień bez załamania nerwowego.

Tamtej nocy znalezienie królika wydawało się ważniejsze niż znalezienie własnego paszportu. W końcu zlokalizowaliśmy go – utknął za koszem na pieluchy. Synek chwycił go, potarł zmechaconym uchem powiekę i odpłynął w czternaście sekund. To był ten moment, kiedy uświadomiłam sobie, że małe, materiałowe zwierzątko całkowicie rządzi naszym domem.

Dwunastomiesięczne negocjacje

Nasza pediatra to bardzo mądra kobieta, która przekazuje fakty medyczne z ciepłem arkusza kalkulacyjnego. Na wizycie w dziewiątym miesiącu spojrzała mi prosto w oczy i powtórzyła zasadę Amerykańskiej Akademii Pediatrii (AAP). Zero luźnych przedmiotów w łóżeczku do pierwszych urodzin. Żadnych poduszek, pluszaków czy zabawek do usypiania.

Pokiwałam głową jak odpowiedzialna pielęgniarka pediatryczna. Znałam ryzyko SIDS. Czytałam literaturę na temat niebezpieczeństwa uduszenia. Ale w dziesiątym miesiącu, kiedy mój syn uznał, że budzenie się co czterdzieści minut to jego nowe hobby, pragnienie, by po prostu wrzucić tego miękkiego króliczka do łóżeczka, sprawiało mi wręcz fizyczny ból w klatce piersiowej.

Wytrzymaliśmy. Głównie dlatego, że moja kliniczna paranoja zawsze bierze górę nad wyczerpaniem. Zaczęliśmy go jednak używać w ciągu dnia. Dawałam mu go w wózku. Pozwalałam trzymać go podczas jazdy samochodem. Zanim nadeszły jego pierwsze urodziny, zakaz łóżeczkowy został zniesiony, a królik stał się jego głównym mechanizmem radzenia sobie z trudami ludzkiej egzystencji.

Myślę, że psychologowie dziecięcy nazywają to obiektem przejściowym. Winnicott czy ktoś inny napisał o tym całą książkę. Teoria głosi, że około ósmego lub dziewiątego miesiąca życia mózg dziecka pobiera nową aktualizację systemu. Zaczyna rozumieć, że jesteś osobnym bytem fizycznym, który może wyjść z pokoju i potencjalnie nigdy nie wrócić. Obiekt taki przesiąka twoim zapachem i staje się namiastką twojej obecności. To w zasadzie fizyczna manifestacja matczynego poczucia winy.

Dlaczego zawsze pada na królika

Istnieje powód, dla którego rynek jest przesycony przytulankami z motywem królika. Niemowlęta nie dbają o estetykę. Zależy im na doznaniach dotykowych.

Królicze uszy są długie i wiotkie. Idealnie pasują do małej piąstki, która wciąż jeszcze trenuje małą motorykę. Mój syn łapał takie ucho, wpychał je do buzi, żuł, dopóki nie stało się ciężkie od śliny, a potem głaskał się nim po twarzy. To mechanizm samouspokajania, który fascynująco się ogląda, zakładając, że potrafisz zignorować wydawane przy tym mokre mlaskanie.

Kiedy szukasz takiej przytulanki, liczy się jej anatomia. Oczy i nos muszą być wyhaftowane. Jeśli kupisz coś z twardymi, plastikowymi guzikami zamiast oczu, po prostu zapraszasz do domu ryzyko zadławienia i czekasz, aż tarcie zrobi swoje. Materiał musi być oddychający, głównie po to, by złagodzić twój własny nocny niepokój, gdy patrzysz w nianię elektroniczną i widzisz to ułożone bezpośrednio na buzi twojego dziecka.

Aby przetrwać dzień na podłodze, mocno polegaliśmy na Bawełnianym Kocyku Organicznym z Motywem Królika. Jest ogromny w porównaniu do standardowej przytulanki. Służył nam głównie jako bariera między małym a dywanem o wątpliwej czystości w naszym salonie. Świetnie oddycha, przyjmuje na siebie ciężar ulewania i stał się częścią jego wizualnego krajobrazu. Czasami po prostu lubi wpatrywać się w ten wzór, podczas gdy radzi sobie z typowym niemowlęcym stresem.

Mamy również Bambusowy Kocyk Niemowlęcy w Kolorowe Liście. Jest w porządku. Bambus jest miękki i dobrze utrzymuje stabilną temperaturę. Ale moje dziecko ma zerowe zainteresowanie liśćmi. On chce królika. Z ich preferencjami po prostu się nie negocjuje.

Wielki przekręt z egzemplarzem zapasowym

Posłuchaj, jeśli masz wyciągnąć jedną lekcję z moich błędów, niech to będzie to, jak postępować z egzemplarzem zapasowym. Zamiast kupować jedną przytulankę i modlić się do wszechświata, żeby nigdy nie wpadła w kałużę, kup od razu trzy identyczne i na zmianę taplaj je w błocie, żeby zużywały się w dokładnie tym samym tempie.

Ja tego nie zrobiłam. Kupiłam jedną. Kiedy uświadomiłam sobie, jak bardzo jesteśmy od niej zależni, zamówiłam drugą przez internet. Kiedy dotarł zamiennik, był nieskazitelny. Materiał był puszysty. Metka była czytelna. Pachniał magazynem.

Dałam ją synkowi, podczas gdy oryginał był w praniu. Spojrzał na nią, spojrzał na mnie i rzucił nią przez cały pokój. Wiedział. One zawsze wiedzą. Śledzą degradację materiału na poziomie molekularnym. Zapasowy królik był oszustem. Skończyło się na tym, że musiałam przywiązać nową przytulankę do obroży naszego psa na kilka dni, żeby nadać jej trochę „ulicznego charakteru”, a nawet wtedy akceptował ją tylko w skrajnych sytuacjach kryzysowych.

Po prostu wrzuć ją do pralki na pranie w zimnej wodzie, a prawdopodobnie przeżyje.

Jeśli próbujesz wprowadzić nową przytulankę, musisz wykonać pracę z zapachem. Przez trzy noce spałam z zamiennikiem wepchniętym pod koszulę. Mąż zapytał, co robię, więc odpowiedziałam, że marynuję królika w matczynym pocie, żeby nasze dziecko mogło zasnąć. Przestał zadawać pytania.

Jeśli musisz odwrócić ich uwagę od brakującej szmatki na dziesięć minut, podczas gdy ty przeszukujesz dom, znalazłam umiarkowany sukces dzięki zestawowi Miękkich Klocków dla Niemowląt. Guma jest na tyle miękka, że gdy nieuchronnie rzuci nimi w moją głowę z frustracji, nie skończy się to wstrząśnieniem mózgu.

Obniżanie standardów

Jako mama po raz pierwszy, miałam w głowie wizję nieskazitelnego pokoju dziecięcego. Stonowane kolory, drewniane zabawki, wszystko pachnące lawendą. Rzeczywistość jest taka, że łóżeczko mojego syna pachnie delikatnie starym mlekiem, a jego najcenniejszy skarb wygląda, jakby był ciągnięty za ciężarówką.

Spędzamy tak wiele czasu na zamartwianiu się złymi nawykami związanymi ze snem. W internecie pełno jest konsultantów ds. snu, którzy biorą czterysta dolarów za godzinę, aby powiedzieć ci, jak oduczyć dziecko jego przyzwyczajeń. Jednak posiadanie obiektu zastępczego to kamień milowy w rozwoju. Oznacza to, że dzieci uczą się, jak radzić sobie ze światem bez domagania się, byś trzymała je na rękach dwadzieścia cztery godziny na dobę.

Z przyjemnością pozwolę mu zanieść tego wymiętego królika na zakończenie szkoły średniej, jeśli dzięki temu prześpię dziś w nocy sześć godzin bez przerw.

Jeśli jesteś obecnie na etapie prób ustalenia, jakie materiały faktycznie wytrzymają taki poziom nadużyć bez podrażniania ich skóry, możesz przejrzeć organiczne kocyki niemowlęce, których my używamy do najcięższych zadań. Pamiętaj tylko, aby kupić kilka sztuk.

Zanim zagłębisz się w konkretne pytania dotyczące higieny i bezpieczeństwa, które zapewne krążą ci po głowie, po prostu weź głęboki oddech. Radzisz sobie świetnie. Twoje dziecko jest zdrowe. Jeśli chce spać z konkretnym kawałkiem materiału, pozwól mu na to. Wybieraj swoje bitwy.

Niewygodne pytania, na które nikt nie odpowiada szczerze

Kiedy właściwie mogę włożyć to do łóżeczka?

Nasza pediatra powiedziała, że w dwunastym miesiącu życia. AAP również twierdzi, że od dwunastu miesięcy. Widziałam w szpitalu wystarczająco dużo przypadków problemów z oddychaniem, aby wiedzieć, że oni nie wymyślają tego tylko po to, by cię zirytować. Przed ukończeniem pierwszego roku życia dzieci po prostu nie mają jeszcze świadomości przestrzennej ani kontroli motorycznej, by sprawnie ściągnąć sobie kawałek materiału z twarzy, gdy są w głębokim śnie. Zostaw przytulankę w wózku aż do pierwszych urodzin.

A co, jeśli wybiorą coś dziwnego?

No cóż, to wybiorą coś dziwnego. Córka mojej przyjaciółki używa jako przytulanki silikonowej szpatułki. Inne dziecko, które znam, zaśnie tylko wtedy, gdy trzyma paczkę chusteczek nawilżanych konkretnej marki. Nie możesz zmusić ich, by zżyły się z estetycznym, lnianym zwierzątkiem, które kupiłaś na Instagramie. Jeśli wybiorą szpatułkę, po prostu kupujesz trzy szpatułki i akceptujesz swój los.

Jak często powinnam to prać?

Kiedy zaczyna pachnieć jak mokry pies, który jadł ser. Nie ma tutaj żadnych klinicznych wytycznych. Ja staram się prać naszą przytulankę raz w tygodniu, ale czasami zapominam i mija miesiąc. Kluczem jest wypranie jej, gdy dziecko nie śpi i jest czymś zajęte, a nigdy tuż przed drzemką. Materiał potrzebuje czasu, aby stracić zapach detergentu i odzyskać znajomą warstwę domowego brudu.

Jak sprawić, by dziecko się do tego przywiązało?

Możesz do tego zachęcać, ale nie możesz do tego zmuszać. Nasycenie materiału zapachem pomaga. Prześpij się z przytulanką kilka nocy. Daj im ją, kiedy są zmęczone, ale jeszcze nie płaczą. Wręcz ją, kiedy jedzą. Zasadniczo próbujesz ich warunkować klasycznie, aby kojarzyły ten przedmiot z komfortem i jedzeniem. Czasami to działa. A czasami po prostu na ciebie patrzą.

Czy kiedykolwiek z tego zrezygnują?

Mam trzydzieści dwa lata i nadal mam wyblakły kawałek dzianiny termicznej wciśnięty do pudełka ze wspomnieniami w szafie. Z czasem przestaną zabierać to ze sobą do supermarketu i nie będą tego potrzebować do zasypiania. Jednak przywiązanie do rzeczy, która sprawiała, że czuły się bezpiecznie, gdy świat stawał się zbyt duży, tak naprawdę nigdy nie znika. Po prostu przenosi się na półkę.