Cała prawda o kocyku przytulance (i dlaczego Twoje niemowlę go potrzebuje)

Moja starsza kuzynka wpatrywała się w szarzejący, poplamiony ulewaniem muślinowy kwadrat zaciśnięty w piąstce mojego malucha i westchnęła długo i teatralnie. Byliśmy na rodzinnym obiedzie, a ona poczuła potrzebę uświadomienia mi, że pozwalanie mojemu dziecku na noszenie ze sobą „szmaty” sprawi, że będzie nadmiernie uzależniony, miękki i prawdopodobnie beznadziejny z matematyki. Wzięłam tylko łyk mojej letniej herbaty chai i pozwoliłam jej gadać.

Słuchajcie, istnieje jakaś dziwna, pokoleniowa panika wokół przedmiotów dających poczucie bezpieczeństwa. Gdzieś po drodze wszystkie ciocie tego świata uznały, że przywiązanie dziecka do kawałka materiału to oznaka rodzicielskiej porażki. Uważają, że hodujemy w dzieciach słabość. Myślą, że powinniśmy uczyć nasze dzieci zasypiania ze stoickim spokojem i może jeszcze żegnać je przed snem mocnym uściskiem dłoni.

Widziałam tysiące takich sytuacji na oddziale pediatrycznym. Jako pielęgniarka mogę wam dokładnie powiedzieć, co się dzieje, gdy przerażony dwulatek trafia do szpitala z powodu zaostrzenia astmy lub drobnego zabiegu. Dzieci, które mają ze sobą znajomą, przesiąkniętą swoim zapachem szmatkę, radzą sobie z tym zupełnie inaczej niż te, które jej nie mają. Ten kawałek materiału to nie jest zbędna kula u nogi. To mechanizm radzenia sobie ze stresem i szczerze mówiąc, chciałabym, żeby więcej dorosłych miało zdrowe mechanizmy radzenia sobie, zamiast tylko projektować swoje lęki na maluchy.

Porozmawiajmy o absolutnym koszmarze, jakim jest krzywa uzależnienia od smoczka. Smoczek jest super, gdy dziecko ma trzy miesiące i po prostu potrzebuje ssania, by się uspokoić. Ale przewińmy czas do osiemnastego miesiąca, a ten sam smoczek krzywi mu podniebienie, opóźnia rozwój mowy i powoduje absolutny chaos za każdym razem, gdy o drugiej w nocy wypada z łóżeczka. Kończysz, grając w niekończącą się grę w aportowanie w ciemności, podczas gdy twoje dziecko krzyczy, jakby przechodziło kontrolę skarbową. Potem musisz przejść przez traumatyczny proces odzwyczajania, odcinając końcówki silikonu lub oddając go „wróżce od smoczków”, co jest po prostu manipulacją posypaną brokatem.

Miękka szmatka z kolei nie rujnuje rozwoju zębów i nie znika pod szczebelkami łóżeczka. Po prostu tam jest, chłonąc ślinę malucha i twój zapach, działając jako przenośna, nieszkodliwa wersja matczynego ciepła, którą dzieci mogą same kontrolować.

Bursztynowe naszyjniki na ząbkowanie to z kolei po prostu ryzyko zadławienia w przebraniu artystycznego wellness.

Skomplikowana nauka o ukojeniu

Moje rozumienie nauki jest takie, że kocyk-przytulanka należy do kategorii, którą pediatrzy nazywają obiektem przejściowym. Brytyjski psychoanalityk Donald Winnicott pisał o tym dziesiątki lat temu, a jego teorie w dużej mierze sugerują, że taki kocyk pomaga dziecku zniwelować przerażającą przepaść między "mamą" a "nie-mamą".

Około szóstego miesiąca życia dziecko uświadamia sobie, że jest odrębnym bytem od ciebie. Dociera do niego, że możesz sobie po prostu odejść, co jest przerażającą koncepcją, gdy jesteś całkowicie bezradny i ważysz ledwie osiem kilo. Przytulanka to taki twój zastępca. Pachnie tobą. Daje znajome uczucie. Kiedy zostawiasz malucha w żłobku lub wychodzisz z pokoju na czas snu, nie jest on całkowicie sam, ponieważ ma przy sobie ten zastępczy przedmiot, który wysyła jego układowi nerwowemu sygnał, że wszystko jest w porządku.

Nie mogę tego wystarczająco mocno podkreślić, ale jest to kamień milowy w rozwoju, a nie zły nawyk. Nasz pediatra wręcz zachęcał nas do znalezienia czegoś przewiewnego i miękkiego mniej więcej w okolicach szóstego miesiąca życia, tylko po to, by już wtedy zacząć kłaść fundamenty pod późniejsze samodzielne zasypianie.

Złote zasady bezpieczeństwa w łóżeczku

Tutaj do głosu musi dojść mój pielęgniarski rozsądek, ponieważ internet jest pełen zdjęć malutkich noworodków śpiących pod ciężkimi, pluszowymi materiałami w otoczeniu pluszaków, a na ten widok aż mi skacze ciśnienie.

Zasada mojego pediatry, która jest zresztą zgodna z w zasadzie każdymi wytycznymi dotyczącymi bezpiecznego snu na tej planecie, brzmi: przez pierwsze dwanaście miesięcy absolutnie nic nie trafia do łóżeczka. Żadnej luźnej pościeli. Żadnych pluszaków. Żadnych uroczych małych pieluszek z supełkami. Ryzyko SIDS (zespołu nagłego zgonu niemowląt) i uduszenia jest realne, a ja pracowałam na oddziale wystarczająco długo, by wiedzieć, że z bezpiecznym snem nie warto igrać tylko dlatego, by zdjęcie pokoiku ładnie wyglądało na Instagramie.

Możesz się zastanawiać, jak masz sprawić, by dziecko przywiązało się do przedmiotu, z którym nie może de facto spać. Haczyk polega na robieniu tego pod nadzorem w czasie czuwania. Zwykle wsuwałam małą muślinową szmatkę mojego synka między nas, gdy go karmiłam. Pozwalałam mu ją trzymać podczas leżenia na brzuszku lub gdy czytaliśmy książeczki na podłodze. Ocierał ją o twarz, przesiąkał ją swoim mlecznym oddechem i kojarzył z poczuciem bezpieczeństwa i sytością.

Kiedy dotarł do okienka między dwunastym a osiemnastym miesiącem, a nasz pediatra dał nam zielone światło – potwierdzając, że ma już na tyle rozwinięte umiejętności motoryczne, by z łatwością obrócić się i odsunąć przedmioty od twarzy – zaczęliśmy zostawiać szmatkę w łóżeczku na noc. Przejście było bezproblemowe, ponieważ on już wtedy ją uwielbiał.

Jeśli szukasz bezpiecznej przestrzeni na zaprezentowanie tego przedmiotu podczas nadzorowanej zabawy, kluczem jest dobre zorganizowanie podłogi. Mieliśmy coś podobnego do Drewniany stojak edukacyjny | Tęczowy zestaw z zabawkami-zwierzątkami. Świetnie się u nas sprawdził. Naturalna, drewniana rama w kształcie litery A wygląda w salonie znacznie lepiej niż te masywne, świecące, plastikowe potworki, a wiszący słoń i geometryczne kształty dają dziecku coś do chwytania, podczas gdy bawi się na podłodze. Możesz po prostu położyć szmatkę obok malucha, gdy ćwiczy sięganie. Elementy materiałowe można prać ręcznie, co jest koniecznością, gdy twoje dziecko ulewa tak dużo jak moje.

Jeśli wolisz nieco inną estetykę, Drewniany stojak edukacyjny | Zestaw Rybki robi dokładnie to samo, ale z drewnianymi kółkami. Minimalistyczny design jest idealny, jeśli starasz się uniknąć przebodźcowania wrażliwego maluszka, a wykończenie bezpieczne w kontakcie z żywnością sprawia, że nie wpadniesz w panikę, gdy dziecko nieuchronnie spróbuje zjeść ramę.

Strategia duplikatów

Jeśli masz zapamiętać tylko jedną rzecz z moich wywodów, proszę, posłuchaj tego. Gdy tylko zorientujesz się, do jakiej konkretnej szmatki przywiązuje się twoje dziecko, musisz natychmiast kupić jej kopie. Nie jutro. Nie w przyszłym tygodniu na wyprzedaży. Właśnie teraz.

Potrzebujesz minimum trzech identycznych sztuk. Jednej do łóżeczka. Jednej do torby na pieluchy. I jednej do prania. Nie możesz jednak po prostu trzymać nowiutkich zapasów w szufladzie, ponieważ dzieci nie są głupie. Jeśli wręczysz maluchowi zupełnie nową, sztywną i pozbawioną zapachu wersję jego ukochanego przedmiotu, odrzuci ją z krzykiem.

Musisz po kryjomu rotować je przez pralkę jak tajny agent, upewniając się, że wszystkie trzy zużywają się, przecierają i miękną w dokładnie tym samym stopniu. Jeśli jedna zgubi się w sklepie spożywczym, po prostu wyciągasz z rotacji identycznie zużyty duplikat, a dziecko nawet się nie zorientuje.

Ponadto, nie pisz imienia dziecka na metce, jeśli zabierasz zabawkę w miejsca publiczne. Wpisz swój numer telefonu. Nie chcesz, by obcy znali imię twojego dziecka, ale zdecydowanie chcesz, żeby barista napisał do ciebie SMS-a, gdy nieuchronnie upuścisz tę ukochaną rzecz na parkingu przed kawiarnią.

Kupując konkretny produkt, wybieraj włókna naturalne, to nie podlega absolutnie żadnej dyskusji. Szukaj bawełny organicznej, bambusa lub muślinu. One oddychają. Nie zatrzymują ciepła, jeśli dziecko przypadkowo naciągnie je na twarz, i pochłaniają ten dziwny, słodko-kwaśny zapach niemowlaka, który jest dla dzieci tak głęboko kojący. Odkryj naszą kolekcję stojaków edukacyjnych i organicznych kocyków dla niemowląt, jeśli chcesz zobaczyć przewiewne, przyjazne środowisku opcje, które naprawdę wytrzymują wielokrotne pranie.

Zabawki na czas czuwania vs. przedmioty do spania

Ważne jest, by oddzielić rzeczy, którymi dzieci się bawią, od tych, z którymi śpią. Przytulanka powinna być nudna. Nie powinna mieć w środku grzechotek, szeleszczącego papieru ani twardych plastikowych oczu. Jeśli wydaje dźwięki, obudzi malucha, gdy ten przewróci się na nią o 3 nad ranem.

Zostaw te wszystkie stymulujące rzeczy na dzień. Moją absolutnie ulubioną zabawką, którą kupiliśmy na etap poniemowlęcy, był Zestaw miękkich klocków dla niemowląt. W przeciwieństwie do drewnianych klocków, które okrutnie bolą, gdy się na nie nadepnie, te są wykonane z niesamowicie miękkiej gumy pozbawionej BPA. Mają stonowane, pastelowe kolory niczym makaroniki, a każda ścianka ma inną fakturę z cyferkami, zwierzątkami i owocami.

Mój synek potrafił siedzieć przez godzinę, po prostu je żując, próbując je układać jedno na drugim i, co było nieuniknione, rzucając nimi w psa. Lekko piszczą, gdy się je ściśnie, a nawet unoszą się w wannie, co oznaczało, że mogłam wyrzucić te okropne, podatne na pleśń zabawki kąpielowe, które mieliśmy wcześniej. Klocki służą do rozwoju mózgu i zdolności motorycznych. Zwykła szmatka służy do przetrwania emocjonalnego. Nie mieszaj tych dwóch światów.

Przestań się stresować presją czasu

Rodzice ciągle pytają, kiedy muszą zabrać dziecku ten pocieszający przedmiot. Otóż, nie musicie. Na tym polega całe jego piękno.

Znam dziewczynę, z którą chodziłam do szkoły pielęgniarskiej, która do dziś trzyma w szafce nocnej swój dziecięcy skrawek polaru. Obecnie jest niesamowicie kompetentną pielęgniarką na oddziale urazowym. Ta szmatka wcale nie zahamowała jej życiowego rozwoju. Z czasem dzieci po prostu przestają nosić ją ze sobą wszędzie. Najpierw zostaje na stałe w łóżku, potem wędruje na półkę, a na końcu staje się jedynie sentymentalną pamiątką.

Nie musisz ich zawstydzać, żeby ją oddały. Po prostu pozwól im mieć ten jeden maleńki kawałek ukojenia w świecie, który jest obiektywnie głośny, jasny i wyczerpujący.

Zanim zagłębisz się w szczegóły poniżej, weź głęboki oddech. Radzisz sobie świetnie. Sprawdź naszą kolekcję niezbędników dla niemowląt z bawełny organicznej, by znaleźć bezpieczne, naturalne materiały, które przetrwają kilka lat prawdziwej, pełnej emocji miłości.

Niewygodne pytania, które dostaję cały czas

Co, jeśli moje dziecko nie chce się przywiązać do szmatki, którą kupiłam?

Wtedy odpuszczasz i idziesz dalej. Nie możesz wymusić emocjonalnego przywiązania. Moje dziecko całkowicie zignorowało drogiego organicznego króliczka, którego mu kupiłam, i zamiast tego przywiązało się do taniej pieluszki tetrowej, którą dostaliśmy za darmo w szpitalu. Po prostu nadal oferuj bezpieczną, przewiewną opcję podczas karmienia lub przytulania, a jeśli maluch woli własny kciuk lub włosy, no cóż – widocznie taka jego natura.

Jak często tak naprawdę powinnam ją prać?

Szczerze mówiąc, rzadziej niż myślisz, ale częściej niż wymagałyby tego absolutne normy higieny. Jeśli będziesz ją prać co dwa dni, straci zapach, który daje maluchowi ukojenie. Jeśli poczekasz miesiąc, stanie się zagrożeniem biologicznym. Zazwyczaj celowałam w jedno pranie w tygodniu, przemycając ją do pralki podczas jego drzemki i modląc się, by suszarka skończyła pracę, zanim on się obudzi. Właśnie dlatego strategia duplikatów jest tak kluczowa, serio.

Moja teściowa twierdzi, że trzymanie kocyka powoduje wady postawy. Czy to prawda?

Nie. Nie ma czegoś takiego. Nawet nie wiem, skąd biorą się te plotki, ale trzymanie w rączce kilkudziesięciogramowego kawałka muślinu nie sprawi, że twój maluch dostanie skoliozy. Powiedz jej, że wasz pediatra uznał, że to bezpieczne, i zmień temat.

Co zrobić, jeśli żłobek nie pozwala na przynoszenie jej do środka?

Wiele żłobków ma surowe zasady dotyczące tego, co można wnieść do budynku, głównie po to, by uniknąć kłótni dzieci o zabawki lub wniesienia pluskiew. Jeśli maluch nie może mieć jej w środku, zrób z niej przytulankę "na czas jazdy samochodem". Dziecko będzie mogło ją trzymać w drodze do placówki, a zabawka bezpiecznie poczeka na nie w foteliku samochodowym aż do odbioru. W ten sposób stanie się narzędziem przejściowym na czas podróży.

Czy powinnam szukać jakiegoś konkretnego rozmiaru?

Mniejsza jest lepsza. Szukaj czegoś, co maluch może łatwo złapać jedną rączką i ciągnąć za sobą, nie potykając się przy tym. Wszystko, co jest większe od standardowej ścierki do naczyń, jest prawdopodobnie zbyt duże, by małe dziecko mogło sobie z tym samodzielnie poradzić. Jeśli masz większy otulacz, który uwielbiają, po prostu weź nożyczki i potnij go na cztery mniejsze kwadraty. Bum, masz natychmiastowe duplikaty.