Kiedy zacząć rozszerzanie diety niemowlaka i nie zwariować

Była 3:14 w nocy we wtorek, a ja siedziałam w ciemnym pokoju dziecięcym, mając na sobie koszulkę do karmienia, która pachniała kwaśnym mlekiem i desperacją. Leo, mój najstarszy, miał cztery miesiące i właśnie był do mnie przyssany jak mała, agresywna pąkla. Bolały mnie plecy, moje cold brew z wczorajszego poranka stało do połowy wypite na komodzie, jakby się ze mnie śmiało, a ja gorączkowo wpisywałam w telefon "kidy dziacko moze jesc stale pokarmy" moją niedominującą ręką. Kciuk ślizgał mi się od lanoliny, stąd ta literówka, ale nie obchodziło mnie to. Musiałam po prostu wiedzieć, kiedy to dziecko będzie mogło zjeść prawdziwy posiłek, żebym mogła może, ewentualnie, przespać więcej niż dwie godziny z rzędu.

Mój mąż Mark cicho chrapał w drugim pokoju, całkowicie nieświadomy mojej nocnej spirali wyszukiwań w Google. Czytałam sprzeczne porady na jakimś dziwnym forum z 2008 roku, gdzie ludzie kłócili się o puree z szynki i szczerze mówiąc, chciałam tylko, żeby ktoś dał mi instrukcję obsługi. Albo mocną kawę. Kurczę, zadowoliłabym się nawet letnią kawą.

W każdym razie chodzi o to, że przejście na stałe pokarmy to ogromny, wywołujący niepokój kamień milowy, na który nikt cię tak naprawdę nie przygotowuje. Przez miesiące funkcjonujesz w zasadzie jako ludzka mleczarnia, a nagle masz stać się szefem kuchni dla małego smakosza i rozumieć skomplikowaną mechanikę układu trawiennego niemowlaka. To jakieś szaleństwo.

Wizyta u pediatry w czwartym miesiącu

Kilka dni po mojej internetowej panice o 3 nad ranem mieliśmy bilans czteromiesięczniaka. Dr Aris wszedł, sprawdził uszy Leo i zapytał, jak się trzymamy. Mark, niech go Bóg błogosławi, od razu zapytał: „To co, możemy mu już dać steka?”.

Dr Aris się roześmiał, ale potem wyjaśnił nam, jak to naprawdę wygląda. Powiedział, że według absolutnie wszystkich organizacji medycznych – Amerykańskiej Akademii Pediatrii, Światowej Organizacji Zdrowia, a pewnie i FBI – należy celować w okolice szóstego miesiąca. Był jednak bardzo surowy, jeśli chodzi o to, by nie zaczynać przed czwartym miesiącem. Podobno do tego czasu ich małe przewody pokarmowe są całkowicie niezdolne do trawienia czegokolwiek poza mlekiem matki lub modyfikowanym. Mówił, że ich błona śluzowa jelit jest w zasadzie zbyt przepuszczalna czy coś w tym stylu. Nie wiem, miałam ogromne braki snu, ale wniosek był jasny: żadnych stałych pokarmów.

Poczułam dziwną mieszankę ulgi i załamania. Ulgi, bo nie musiałam w tej sekundzie zgłębiać tajników gotowania batatów na parze, ale załamania, bo moje marzenie o tym, że mały zje miskę owsianki i prześpi dwanaście godzin, legło w gruzach.

Oznaki, że twoje dziecko może faktycznie chcieć jedzenia

Dr Aris powiedział nam również, że te sześć miesięcy to tylko orientacyjny czas, a dzieci rozwijają się w swoim własnym, dziwnym tempie. Dał mi listę rzeczy, na które mam zwracać uwagę, a którą pilnie zapisałam na karteczce, po czym natychmiast zgubiłam ją w torbie na pieluchy. Na szczęście, gdy trzy lata później pojawiła się Maya, pamiętałam najważniejsze kwestie.

Nasz pediatra powiedział, że zanim wyciągniesz łyżeczkę, musisz upewnić się, że dziecko spełnia te wszystkie warunki:

• Test chwiejącej się główki: Zasadniczo muszą utrzymywać swoje ciężkie, przypominające kule do kręgli główki całkowicie samodzielnie przez cały czas siedzenia w krzesełku. Jeśli kiwają się na boki jak jabłka w balii z wodą, nie są gotowe.
• Siedzenie jak prawdziwy człowiek: Powinny umieć siedzieć z minimalnym podparciem. Jeśli wkładasz je do krzesełka do karmienia, a one natychmiast składają się wpół jak tani leżak ogrodowy, wstrzymaj się.
• Niepokojące spojrzenie: Wiesz, że są gotowe, kiedy patrzą, jak jesz kanapkę, niczym głodujący wiktoriański sierota. Leo dosłownie próbował mi wyrwać z ręki poranną babeczkę.
• Kwestie wagi: Podobno najpierw zazwyczaj podwajają swoją wagę urodzeniową, co Leo zrobił już w dziesiątym tygodniu, bo był naprawdę potężnym bobasem.

Ale najważniejszy był odruch wypychania języka. O rety, ten odruch wypychania języka.

Nie miałam pojęcia, co to jest, dopóki nie spróbowałam dać Leo odrobiny rozgniecionego banana, gdy miał pięć i pół miesiąca. Zbliżyłam łyżeczkę do jego ust, otworzył buzię, a potem jego język wystrzelił jak u jaszczurki łapiącej muchę, wypychając całą porcję banana prosto na podbródek. Zebrałam to z powrotem, spróbowałam ponownie. Język na wierzch, banan na brodzie. To było jak bardzo obrzydliwa, bardzo lepka gra w ping-ponga.

Naprawdę myślałam, że zepsuła mu się buzia. Prawie w panice zadzwoniłam na infolinię medyczną, ale potem przypomniałam sobie, że dr Aris o tym wspominał. Podobno dzieci rodzą się z takim odruchem przetrwania, który sprawia, że automatycznie wypychają z buzi wszystko, co stałe, żeby nie zadławić się przypadkowymi śmieciami. Zwykle znika to między czwartym a szóstym miesiącem.

Dopóki ten odruch nie zniknie, karmienie jest całkowicie bezcelowe. Po prostu rozmazujesz po ich twarzy drogie, ekologiczne puree warzywne i nazywasz to obiadem. Poczekałam jeszcze dwa tygodnie, spróbowałam z bananem ponownie i nagle go połknął. Ot tak. Jaszczurczy język zniknął. To niesamowite, jak budzą się pewnego dnia i ich ścieżki neurologiczne są już zupełnie inne.

Wielka debata o kaszkach i rady z poprzedniej epoki

Mniej więcej w czasie, gdy zaczęliśmy szukać tych znaków, teściowa napisała mi SMS-a z pytaniem, czy jej "słotki wnusio" je już kaszkę ryżową. Moja ciotka Linda zagoniła mnie w kąt na rodzinnym grillu i powiedziała, że muszę dosypywać miarkę kaszki bezpośrednio do butelki Leo przed snem, żeby przesypiał całą noc.

Wspomniałam o tym doktorowi Arisowi, a on spojrzał na mnie tak, jakbym zasugerowała podanie dziecku shota espresso. Powiedział, żebym absolutnie nigdy nie dodawała kaszki do butelki, chyba że specjalnie przepisze ją na ostry refluks. Okazuje się, że to ogromne ryzyko zadławienia i całkowicie zaburza u dzieci zdolność rozpoznawania, że są pełne, co prowadzi tylko do potężnych bólów brzucha i nadmiernego przybierania na wadze.

Poza tym amerykańskie CDC podobno wydało ostrzeżenie o śladowych ilościach arsenu w kaszce ryżowej? Co jest przerażające. Dr Aris zasugerował, byśmy całkowicie zrezygnowali z ryżu i wybrali kaszkę owsianą lub jęczmienną, jeśli chcieliśmy wprowadzić zboża, ale powiedział też, że wcale nie musimy zaczynać od kaszek.

Co podaliśmy im jako pierwsze

Szczerze mówiąc, to, co dajesz im na początku, nie ma większego znaczenia – Leo dostał rozgniecione awokado, a Maya zblendowaną wołowinę. Po prostu wybierz coś papkowatego i bogatego w żelazo.

Sprzęt, który uratował moją kuchenną podłogę

Kiedy już na dobre zaczęliśmy proces rozszerzania diety, uświadomiłam sobie, że mój dom był żałośnie nieprzygotowany na tak gigantyczną skalę bałaganu. Dzieci to w zasadzie małe silniki chaosu, a kiedy wręczysz im garść dyni makaronowej, traktują to jak farby do malowania palcami, a nie wartościowy posiłek. Kupiłam tyle bezużytecznego plastikowego badziewia z sieciówek, zanim w końcu znalazłam rzeczy, które naprawdę działają.

Jeśli wariujesz na samą myśl o tym, że twoja kuchnia będzie wyglądać jak strefa klęski żywiołowej, może zechcesz przejrzeć kolekcję do karmienia Kianao, zanim popełnisz te same błędy co ja.

Absolutnym świętym Graalem w mojej kuchni okazał się Silikonowy talerzyk dla dzieci | Przyssawka w kształcie misia. Nie przesadzam, mówiąc, że ten talerzyk uratował moje zdrowie psychiczne. Leo miał fazę, w której jego ulubioną zabawą było „rzuć talerzem w psa”. Uważał, że to przezabawne. Ja odchodziłam od zmysłów, szorując sos pomidorowy z fug. Przyssawka w tym misiu trzyma niesamowicie mocno. Mark pewnego razu dla żartu przyczepił go z boku lodówki, żeby sprawdzić, czy się utrzyma, i wisiał tak przez trzy dni. Do tego małe uszka misia są idealne, by oddzielić porcję jogurtu od sterty groszku, bo przecież broń Boże, żeby jedzenie się ze sobą stykało.

Potem odkryliśmy Silikonowy zestaw sztućców: łyżeczka i widelec. Kiedy Maya miała około ośmiu miesięcy, absolutnie odmawiała tego, bym ją karmiła. Zaciskała usta i posyłała mi mordercze spojrzenia, dopóki nie oddałam jej łyżeczki. Zwykłe metalowe łyżeczki były zbyt twarde dla jej dziąseł, a te plastikowe, które mieliśmy, były za długie i niewygodne dla jej małych rączek. Te silikonowe są grube i krótkie, więc łatwo było jej je złapać. Co prawda głównie używała ich do wbijania puree ziemniaczanego w tacę krzesełka, ale hej, rozwijała w ten sposób małą motorykę, prawda?

Wzięłam też ich Wodoodporny silikonowy śliniak. Słuchajcie, będę tu zupełnie szczera – to dobry śliniak. Wyłapywał jakieś 80% jedzenia, które nie trafiło do buzi Mayi, a mycie go w zlewie było o niebo lepsze niż robienie trzech prań dziennie. Ale zanim skończyła dziewięć miesięcy, zdążyła już rozpracować, jak zerwać zapięcie na szyi, jeśli bywała zła na swój obiad. Więc jest świetny na wczesnym etapie, ale kiedy wejdą w tę dziwną fazę niemowlęcej super-siły, mogą go z siebie zrywać. Mimo to wciąż lepsze to, niż niszczenie wszystkich tych uroczych śpioszków.

Atak paniki alergicznej

Moją zdecydowanie najmniej ulubioną częścią wprowadzania stałych pokarmów były kwestie alergii. Kiedy byłam dzieckiem, rodzicom kazano chować orzeszki ziemne i jajka przed dziećmi w zasadzie do etapu przedszkola. Ale dr Aris powiedział nam, że wiedza medyczna obróciła się o 180 stopni. Według niego wczesne wprowadzanie alergenów uczy układ odpornościowy, by nie świrował, więc mieliśmy zupełnie poważnie od razu dawać im popularne alergeny.

Kazał nam rozcieńczyć wodą odrobinę masła orzechowego i podać je Leo łyżeczką. Byłam przerażona. Dosłownie spakowałam torbę na pieluchy, pojechałam do szpitala i dałam Leo jego pierwszą w życiu dawkę masła orzechowego na przednim siedzeniu mojego samochodu, zaparkowana tuż pod drzwiami oddziału ratunkowego. Mark myślał, że zwariowałam, ale ja musiałam wiedzieć, że w razie opuchnięcia jego twarzy dzieli mnie 30 sekund od lekarza.

Nic mu nie było. Tylko mlasnął i zażądał więcej. Trzymaliśmy się jednak zasady "od 3 do 5 dni". Wprowadzasz jeden nowy produkt, czekasz trzy do pięciu dni, żeby sprawdzić, czy nie pojawi się wysypka albo dziwna biegunka, i dopiero potem wprowadzasz kolejny. Przez to cały proces jest niesamowicie wolny, ale o wiele łatwiej jest ustalić, co powoduje reakcję, niż w przypadku, gdy podasz dziecku na raz omleta, truskawki i smoothie z masłem orzechowym.

Uwaga o odruchu krztuszenia

Nie mogę mówić o wprowadzaniu stałych pokarmów, nie wspominając o krztuszeniu się i odruchach wymiotnych. O Boże, to krztuszenie. Odbiera dobre kilka lat życia.

Kiedy Maya po raz pierwszy zakrztusiła się kawałkiem marchewki gotowanej na parze, serce mi stanęło. Upuściłam kubek z kawą na podłogę i byłam w połowie robienia na niej chwytu Heimlicha dla niemowląt, zanim Mark złapał mnie za ramię. Odkaszlnęła, wypluła marchewkę i zaczęła się śmiać.

Dr Aris mnie przed tym ostrzegał, ale zobaczyć to na żywo, to zupełnie inna bajka. U niemowląt odruch wymiotny znajduje się o wiele bardziej z przodu jamy ustnej niż u dorosłych. To mechanizm bezpieczeństwa, który zapobiega zadławieniu. Odruch krztuszenia jest głośny, maluch jest czerwony na twarzy i dramatyczny. Prawdziwe zadławienie jest całkowicie ciche. Jeśli dziecko kaszle i wydaje dźwięki, oznacza to, że sobie z tym radzi. Musisz po prostu siedzieć, wbijając paznokcie w dłonie, i pozwolić im samym się z tym uporać.

Jest to przerażające, brudzące i wyczerpujące. Spędzisz absurdalne ilości czasu na gotowaniu na parze warzyw, które i tak wylądują wsmarowane w ich włosy. Ale pewnego dnia będziecie siedzieć w restauracji, podasz im frytkę, a one po prostu ją zjedzą. Bez ceregieli, bez blendowania, bez krzyków. I to jest wspaniałe uczucie.

W każdym razie, jeśli właśnie masz zacząć ten brudzący etap, zaopatrz się w talerzyk z przyssawką i weź kilka głębokich wdechów, bo i jedno, i drugie bardzo ci się przyda.

Często zadawane pytania dotyczące karmienia niemowląt

Po czym poznać, że moje dziecko jest już naprawdę gotowe na stałe pokarmy?

Szczerze? Musisz po prostu obserwować je jak jastrząb. Jeśli mają około sześciu miesięcy, potrafią siedzieć prosto w krzesełku bez opadania na boki, pewnie trzymają główkę i przestały wypychać język na zewnątrz za każdym razem, gdy zbliżasz łyżeczkę do ich buzi – prawdopodobnie są gotowe. Aha, i jeśli zaczną agresywnie pożerać wzrokiem twój obiad, to naprawdę wielka wskazówka.

Czy mogę podać stałe pokarmy w 4. miesiącu, jeśli dziecko wydaje się głodne?

Nasz pediatra był w tej kwestii bardzo stanowczy – nie spiesz się. Ich małe brzuszki po prostu nie są gotowe przed ukończeniem absolutnego minimum, czyli czterech miesięcy. Nawet jeśli często budzą się w nocy, wpychanie w nie kaszki nie sprawi magicznie, że prześpią noc. Poczekaj, aż osiągną kamienie milowe, co zwykle następuje bliżej szóstego miesiąca. Po prostu pij więcej kawy, żeby przetrwać te noce – obiecuję, że to bezpieczniejsze.

A co, jeśli moje dziecko nienawidzi wszystkiego, co mu daję?

To znaczy, że masz całkowicie normalne dziecko! Leo wypluwał groszek przez bity miesiąc, zanim uznał, że jest jednak zjadliwy. Dr Aris powiedział mi, że czasami potrzeba aż dziesięciu prób, by dziecko naprawdę polubiło nowy smak. Nie zmuszaj go. Jeśli odwraca głowę lub się denerwuje, po prostu umyj mu buzię i spróbuj ponownie następnego dnia. I tak przez pierwszy rok życia czerpią większość wartości odżywczych z mleka matki lub mleka modyfikowanego, więc po prostu traktuj to jako brudzącą zabawę sensoryczną.

Czy odruch wymiotny jest normalny, czy robię coś źle?

Jest całkowicie normalny, a zarazem to najgorsza rzecz, na jaką musisz patrzeć. Ich odruch krztuszenia jest przesunięty mocno do przodu buzi, żeby je chronić. Jeśli maluch jest czerwony na twarzy, kaszle i wydaje z siebie dźwięki – po prostu odruchowo się krztusi i sam to ogarnie. Pozwól mu sobie z tym poradzić. Ale jeśli milknie, sinieje lub wpada w panikę, to znaczy, że się dławi, i musisz natychmiast interweniować. Wybierz się na kurs pierwszej pomocy dla niemowląt, to naprawdę pomaga opanować ten lęk.

Kiedy mogę zacząć podawać dziecku wodę?

Kiedy po około sześciu miesiącach zaczniesz wprowadzać stałe pokarmy, możesz podać mu odrobinę wody w otwartym kubeczku lub bidonie ze słomką. Wystarczy kilkadziesiąt mililitrów dziennie, głównie po to, by pomóc im ćwiczyć przełykanie i popijać gęste musy. Nie podawaj im jednak soków. To w zasadzie tylko woda z cukrem, która niszczy ich małe, nowe ząbki. Trzymaj się mleka mamy, modyfikowanego i drobnych łyków zwykłej wody.