Nocna panika: Kiedy dokładnie dzieci powinny zacząć chodzić?

Była 2:13 w nocy we wtorek, a ja siedziałam na podłodze w ciemnej łazience, nerwowo przewijając fora dla rodziców na telefonie, podczas gdy mój 14-miesięczny syn, Beau, spał błogo w pokoju obok. Właśnie wróciliśmy ze spotkania z sąsiadami, gdzie roczne dziecko mojej kuzynki dosłownie biegało po podwórku z kartonikiem soku, podczas gdy Beau był w pełni zadowolony, siedząc w błocie i jedząc garść suchej trawy. Naturalnie, uznałam, że jego całkowity brak zainteresowania staniem w pionie to wyłącznie moja wina. Byłam tak wyczerpana i zestresowana, że z jednym okiem zamkniętym gorączkowo wpisywałam w wyszukiwarkę hasła w stylu kiedy dzieci i statystyki dzieci późno chodzących. Jestem prawie pewna, że w pewnym momencie wpisałam nawet z błędem dzieciengca fizjoterapia blisko mnei, zanim upuściłam sobie telefon prosto na twarz.

Moja teściowa rzuciła mimochodem uwagę, że mój mąż biegał już w wieku dziesięciu miesięcy, co jest dokładnie tym rodzajem bezużytecznej historycznej fikcji, którą babcie uwielbiają serwować, gdy ty akurat próbujesz zeskrobać rozgniecionego banana z krzesełka do karmienia. Więc byłam tam, święcie przekonana, że moje dziecko jest nieodwracalnie do tyłu, ponieważ wolało czołgać się po salonie jak miniaturowy snajper.

Będę z tobą szczera: czekanie, aż twoje dziecko osiągnie ten konkretny kamień milowy, to absolutna tortura. Przywiązujemy tak dużą wagę do tych pierwszych samodzielnych kroków głównie dlatego, że mamy dość noszenia ich ciężkich ciałek wszędzie ze sobą, ale też dlatego, że przez media społecznościowe wydaje się, jakby każde inne niemowlę uprawiało parkour przed swoimi pierwszymi urodzinami.

Co tak naprawdę powiedział mój pediatra o czasie nauki chodzenia

Zaciągnęłam Beau do przychodni jeszcze w tym samym tygodniu, w pełni gotowa zażądać skierowania do jakiegoś dziecięcego ortopedy. Dr Miller, złota kobieta, spojrzała na mnie znad okularów, wręczyła Beau drewnianą szpatułkę i zaczęła sprowadzać mnie na ziemię. Wyciągnęła kartkę papieru i narysowała koślawą krzywą Gaussa, żeby wyjaśnić mi, że „okienko normy” dla takich rzeczy jest absurdalnie ogromne.

Powiedziała mi, że dzieci mogą zacząć stawiać kroki gdzieś pomiędzy 9. a 18. miesiącem życia i, o dziwo, to wszystko jest całkowicie w porządku. Osiemnaście miesięcy! W dziecięcych latach to całe życie. Twierdziła, że ledwie jedna czwarta z nich drepcze na dwóch nogach przed swoimi pierwszymi urodzinami, co oznacza, że zdecydowana większość z nas stresuje się zupełnie bez powodu. Okazuje się, że te wszystkie instagramowe mamy publikujące filmy w zwolnionym tempie ze swoimi chodzącymi dziesięciomiesięcznymi dziećmi to po prostu bardzo głośna mniejszość, przez którą reszta z nas czuje się beznadziejnie.

Trudno było mi to przełknąć i uświadomić sobie, że nie mogę zmusić go do wstania tak samo, jak nie mogę go zmusić, żeby polubił brokuły, ale to sprawiło, że przestałam intensywnie gapić się na jego nogi za każdym razem, gdy podciągał się na kanapie.

Podłoga to miejsce, gdzie wszystko się zaczyna

Patrząc z perspektywy czasu, zdaję sobie sprawę, że cała ta sprawa ze stawaniem nie dzieje się z dnia na dzień i tak naprawdę zaczyna się wtedy, gdy są w zasadzie noworodkami w kształcie ziemniaczka, spędzającymi czas na brzuszku. Nie możesz musztrować dziecka jak instruktor na obozie wojskowym, by zmusić je do chodzenia, ale musisz niejako przygotować im grunt, pozwalając im często turlać się po podłodze.

Kiedy pojawiło się moje drugie dziecko, podchodziłam do tego o wiele spokojniej. Kładłam go pod tym Tęczowym Drewnianym Stojakiem Edukacyjnym dla Niemowląt, który dostaliśmy. Szczerze mówiąc, kupiłam go wtedy tylko dlatego, że naturalne drewno nie wyglądało w moim salonie jak jaskrawy plastikowy śmieć, a potrzebowałam bezpiecznego miejsca, w którym mogłabym położyć małego na czas pakowania zamówień do mojego sklepu na Etsy. Okazuje się jednak, że to całe sięganie po małego drewnianego słonika i próby chwytania kształtów to właśnie to, co buduje mięśnie tułowia. A według mojego mglistego zrozumienia motoryki dużej, silny tułów to sekretny składnik, którego potrzebują, by w końcu podciągnąć ciężar własnego ciała wbrew grawitacji. Poza tym, ta rama przetrwała bez szwanku nawet wtedy, gdy mój starszy syn używał jej jako miniaturowego ringu zapaśniczego.

Oznaki tego, że knują, jak tu wstać

Zanim faktycznie puszczą się mebli i zaczną chodzić, przechodzą przez fazę totalnej destrukcji zwaną chodzeniem bokiem. To ten moment, kiedy podciągają się przy stoliku kawowym i przesuwają się w bok jak krab, zostawiając ślad lepkich odcisków palców na każdym posiadanym przez ciebie meblu.

Beau miał taki zwyczaj, że stawał przy szafce pod telewizor, trzymał się jedną ręką i robił dziwne małe przysiady, żeby podnieść z podłogi psie zabawki. Myślałam, że po prostu się wygłupia, ale dr Miller stwierdziła, że to autentyczne budowanie siły w nogach, której potrzebują do utrzymania równowagi. Jeśli chcesz zachęcić malucha do ćwiczeń, po prostu przesuń krzesło lub puf nieco bliżej kanapy, aby musiał odważnie pokonać odstęp między nimi. Tylko przygotuj się na upadki. Przeczytałam gdzieś, że małe dzieci upadają średnio 17 razy na godzinę, gdy uczą się tej sztuki, i szczerze mówiąc, wydaje się to zaniżoną liczbą, biorąc pod uwagę, że moje dzieciaki spędzały pół dnia lądując twarzą w dywanie.

Dlaczego znaleziska z wyprzedaży garażowych mojej teściowej nadają się do śmieci

Porozmawiajmy o tych plastikowych chodzikach dla dzieci z siedziskiem i kółkami na dole. Szczerze ich nienawidzę. Nienawidzę ich ognistą pasją.

Zarówno moja mama, jak i teściowa, wciąż próbowały nam taki kupić, bo "ty w 1992 roku spędzałaś w nim całe dnie i nic ci nie jest". No tak, ale nie zapinaliśmy też pasów na pace pick-upa dziadka i piłam wodę z węża ogrodowego o smaku ciepłych miedziaków, więc może jednak uaktualnijmy nasze standardy bezpieczeństwa.

Dr Miller prosto z mostu kazała mi spalić każdy chodzik na kółkach z siedziskiem, jaki wpadnie mi w ręce. Powiedziała, że każdego roku wysyłają one tysiące niemowląt lecących ze schodów prosto na ostry dyżur. Ale poza ryzykiem urazu głowy, najwyraźniej autentycznie opóźniają one moment samodzielnego chodzenia. Ponieważ siedzenie utrzymuje cały ich ciężar, dzieci uczą się odpychać czubkami palców, a nie całymi stopami, co zaburza ustawienie bioder i środek ciężkości. Nie potrzebujemy ich, ludzie. Wyrzućcie je do kontenera na śmieci. Jeśli chcecie pomóc im zabawką, kupcie jeden z tych ciężkich drewnianych pchaczy, za którymi się stoi – zakładając, że nie macie nic przeciwko temu, by wasze listwy przypodłogowe zostały całkowicie poszatkowane.

Zasada bosych stóp i lodowate kafelki na podłodze

Jedną z najtrudniejszych do zaakceptowania przeze mnie rzeczy była sprawa z butami. Uwielbiam te malutkie niemowlęce trampki. Kupiłam ich mnóstwo. Ale okazuje się, że wciśnięcie dziecka, które uczy się łapać równowagę, w buty z twardą podeszwą, to tak, jakby ktoś prosił cię o przejście po linie w butach narciarskich.

W domu dzieci muszą chodzić boso. Nie obchodzi mnie, jak zimne stają się zimą kafelki w twojej kuchni – po prostu podkręć ogrzewanie albo pozwól dziecku się z tym zmierzyć. Na spodzie ich stóp znajdują się wszystkie te zakończenia nerwowe, które wysyłają sygnały do mózgu, informując o tym, gdzie w przestrzeni znajduje się ich ciało. Jeśli stłumisz te sygnały grubymi gumowymi podeszwami, będą się tylko zataczać jak mali pijani ludzie. Kiedy w końcu zabierzesz je na zewnątrz i absolutnie musisz założyć im buty, znajdź po prostu coś z bardzo cienką, elastyczną podeszwą, którą możesz zgiąć w pół jedną ręką. I błagam, nie wydawaj na nie nie wiadomo ilu pieniędzy, bo w ciągu tygodnia i tak zgubią jednego buta w supermarkecie.

Chcesz ubrać je w coś, co naprawdę pozwoli im na swobodę ruchów, podczas gdy będą demolować twój salon? Kup naszą kolekcję elastycznych ubranek basic z bawełny organicznej.

Ubrania, w których nie wyglądają jak wypchane kiełbaski

Ponieważ mieszkam na teksańskiej wsi, nasza pogoda ma ewidentnie chorobę dwubiegunową. Rano potrafi być mróz, a w południe upał wyciskający siódme poty, więc wymyślenie, w co ubrać wędrujące przy meblach dziecko, to gigantyczny ból głowy. Kiedy Beau w końcu zaczął swój mały marsz od mebla do mebla, zorientowałam się, że połowa jego ubrań działała na jego niekorzyść. Sztywne jeansy i nieporęczne bluzy z kapturem sprawiały, że wyglądał jak ludzik z pianek Michelin próbujący zgiąć kolana.

Skończyło się na tym, że w chłodniejszych miesiącach niemal codziennie ubierałam go w ten Sweter-golf z Organicznej Bawełny. Sama zazwyczaj nienawidzę nosić golfów, bo czuję się w nich, jakby ktoś mnie lekko podduszał, ale ten ma bardzo luźny, rozciągliwy kołnierz, który zupełnie mu nie przeszkadzał. To nie jest najtańsza bluzka pod słońcem, co trochę boli, gdy wiesz, że lada chwila rozsmaruje na niej awokado, ale materiał ma w sobie akurat tyle elastanu, że rozciąga się przy robieniu głębokich przysiadów. Najlepszą rzeczą jest zaokrąglony dół – autentycznie zakrywa dolną część pleców, więc nie musisz ciągle naciągać mu koszulki na pieluszkę za każdym razem, gdy schyla się, żeby zbadać jakiś paproch na podłodze. Prałam ten sweter chyba z pięćdziesiąt razy, a on nigdy nie zrobił się dziwnie sztywny ani nie stracił fasonu.

Koszmarne potrójne zagrożenie: chodzenie, ząbkowanie i sen

Oto najgorszy, najbardziej niesprawiedliwy sekret dotyczący fazy nauki chodzenia: prawie zawsze pokrywa się z potężnym regresem snu i nową falą ząbkowania. Dlatego, że wszechświat nas nienawidzi.

Właśnie wtedy, gdy ich mózg pracuje na najwyższych obrotach, próbując wymyślić, jak postawić jedną stopę przed drugą, całkowicie zapominają, jak przespać noc. Będziesz łapać ich, jak o 3:00 w nocy stoją w łóżeczku, ściskając szczebelki, całkowicie rozbudzeni i wściekli. Dodaj do tego spuchnięte dziąsła, a okaże się, że w zasadzie stałaś się ich zakładnikiem.

Podczas tych najgorszych tygodni ciągłego wstawania w łóżeczku przez Beau, z czystej desperacji kupiłam Silikonowy Gryzak Wiewiórka. Posłuchajcie, to po prostu kawałek miętowo-zielonego silikonu w kształcie wiewiórki. Nie nauczy twojego dziecka szybciej chodzić, a już na pewno magicznie nie sprawi, że prześpi cięgiem dwanaście godzin. Ale jego kształt z kółkiem był niesamowicie łatwy do chwycenia dla nieporadnych małych rączek, gdy maluch był bardzo wściekły na własną buzię, a sam gryzak przetrwał wrzucenie do zmywarki chyba ze sto razy. Czasami dawał mi pięć pełnych minut ciszy, żebym mogła wypić moją kawę, póki była jeszcze w miarę ciepła, co sprawia, że jest wart swojej wagi w złocie.

To dziwne zjawisko związane z mówieniem

Jednym z dziwnych efektów ubocznych tego wszystkiego, przed którym nikt mnie nie ostrzegł, była eksplozja umiejętności językowych. Gdzieś pewnie o tym słyszałam od sąsiadki albo czytałam na jakimś blogu, ale najwyraźniej, kiedy dziecko wpadnie na to, jak chodzić, jego mózg nagle odblokowuje masę nowych słów. To ma sens, jeśli się nad tym zastanowić – kiedy w końcu mogą autentycznie podejść do lodówki i wskazać szufladę z serem, potrzebują jakiegoś sposobu, by tego sera zażądać. Jeśli więc twoje pełzające dziecko nie mówi jeszcze zbyt wiele, nie panikuj. Czasami mowa wstrzymuje się do momentu rozpoczęcia chodzenia, a po tym dzieci nigdy, ale to przenigdy nie przestają gadać.

Szczerze mówiąc, to, czy postawią swój pierwszy chwiejny krok w wieku 10, czy 16 miesięcy, nie ma znaczenia, bo efekt będzie dokładnie taki sam: będziesz ich gonić i odciągać od psiej miski z wodą przez następne dwa lata. Ciesz się etapem "stacjonarnym", dopóki trwa, bo kiedy tylko zorientują się, że mogą ci uciec przed zmianą pieluchy – gra jest skończona.

Jeśli twoje dziecko właśnie podciąga się na wszystkim, co posiadasz, a ty potrzebujesz ubrań, które autentycznie będą się rozciągać przy tych ich dziwnych małych przysiadach, kliknij poniżej, aby sprawdzić naszą kolekcję przyjazną środowisku.

Kup Elastyczne Ubranka Basic od Kianao z Bawełny Organicznej

Prawdziwe i szczere odpowiedzi na twoje pytania o naukę chodzenia

Moje dziecko ma 15 miesięcy i nadal tylko raczkuje, czy powinnam wpadać w panikę?
Według mojego pediatry – nie. "Okienko normy" pozostaje otwarte aż do 18. miesiąca. Dopóki maluchy podciągają się przy meblach i opierają ciężar na nóżkach, prawdopodobnie po prostu potrzebują więcej czasu. Jeśli minie półtora roku, a dziecko wciąż odmawia wstawania, to jest ten moment, kiedy należy zadzwonić do lekarza, aby sprawdził jego biodra i napięcie mięśniowe, ale na razie postaraj się tym nie stresować.

Czy buty z twardą podeszwą naprawdę są dla nich takie złe?
Tak, właściwie to tak. Dzieci muszą czuć podłogę stopami, żeby nauczyć się łapać równowagę. Zakładanie im sztywnych, gumowych butów w domu tylko utrudnia ich małym zakończeniom nerwowym ogarnięcie działania grawitacji. Pozwól im biegać boso, albo używaj skarpetek antypoślizgowych, jeśli twoja podłoga przypomina lodowisko.

Jak zabezpieczyć dom przed dzieckiem, które nagle zaczyna chodzić?
Musisz paść na kolana i spojrzeć na swój dom z wysokości około 60 centymetrów. Wszystko na niskim stoliku zostanie zmiecione. Natychmiast przykręć regały na książki i komody do ściany, bo na 100% spróbują wspiąć się po nich jak po drabinie, gdy tylko się odwrócisz. No i przenieś jedzenie psa w inne miejsce.

Czy one naprawdę dużo upadają, kiedy zaczynają chodzić?
Bardzo. Bez przerwy. Będziesz się krzywić za każdym razem, gdy „zaliczą glebę” na dywanie, ale dopóki nie uderzają w ostre kanty, staraj się po prostu zachować neutralną twarz i mówić coś w stylu "ups, lądujemy!". Jeśli będziesz zatykać usta i panikować za każdym razem, gdy się przewrócą, po prostu się przestraszą i przestaną próbować.

Czy moje dziecko będzie gorzej spać, kiedy nauczy się chodzić?
Tak mi przykro, ale pewnie tak. Ich mózgi pracują bez przerwy, próbując opanować tę nową, ogromną umiejętność, dlatego bardzo często budzą się w środku nocy, żeby ćwiczyć stanie w łóżeczku. To brutalny etap, ale zazwyczaj mija w ciągu kilku tygodni, gdy nowość powszednieje.