Kiedy Kat Timpf urodzi? Wielkie odliczanie na końcówce ciąży

Byłam w trzydziestym ósmym tygodniu ciąży, siedziałam w kuchni z kostkami wielkości poobijanych grejpfrutów i gorączkowo googlowałam, na kiedy Kat Timpf ma termin porodu. To była całkowicie irracjonalna fiksacja. Nawet nie znam tej kobiety. Ale ogłosiła swoją ciążę w lipcu, a mój mózg, przyzwyczajony do pracy w roli pielęgniarki na izbie przyjęć, automatycznie zaczął przeprowadzać położnicze obliczenia. Dodajesz dziewięć miesięcy, uwzględniasz standardowe „okienko tajemnicy” z pierwszego trymestru i lądujesz gdzieś na przełomie stycznia i lutego. Przelewałam własną ciążową niecierpliwość na osobowość telewizyjną, żeby tylko nie myśleć o własnym zbliżającym się porodzie.

Ostatnie tygodnie ciąży to psychologiczny test wytrzymałości. Czas staje w miejscu. Za każdym razem, gdy wstajesz, masz wrażenie, że kula do kręgli zaraz wypadnie ci z miednicy. Spędzasz godziny, obliczając terminy dla obcych ludzi w internecie, ponieważ twój własny wydaje się być całkowicie poza twoją kontrolą.

Widziałam tysiące kobiet wchodzących przez drzwi porodówki, przekonanych, że data zakreślona w kalendarzu to prawnie wiążąca umowa. Otóż nie. Mój własny lekarz spojrzał na mnie w okolicach trzydziestego dziewiątego tygodnia i powiedział, żebym traktowała termin porodu jako luźną sugestię, może pewien sezon astrologiczny. Mniej niż pięć procent dzieci faktycznie rodzi się w ten konkretny wtorek. Reszta pojawia się po prostu wtedy, gdy nakaz eksmisji w końcu wejdzie w życie.

Priorytety końcówki ciąży

Posłuchaj, kiedy wchodzisz na ostatnią prostą, twój mózg przełącza się w tryb przetrwania. Przestajesz przejmować się estetycznym motywem przewodnim pokoiku i zaczynasz dbać o infrastrukturę. Zaczynasz patrzeć na swój dom tak, jak ja kiedyś patrzyłam na salę urazową przed zmianą warty.

Cały trzydziesty dziewiąty tydzień spędziłam na organizowaniu wózka na kółkach z artykułami poporodowymi. Miałam na tym punkcie obsesję. Ustawiałam w idealnie równych rzędach paracetamol dla niemowląt, obowiązkowe krople z witaminą D, które pachną anyżem, cyfrowy termometr i aspirator do nosa. Prałam maleńkie ubranka o północy. Przemierzałam korytarz, próbując wywołać skurcze.

Istnieje ta dziwna narracja kulturowa, że ostatnie tygodnie powinnaś spędzić na odpoczywaniu i wręcz promieniowaniu. Ja nie promieniowałam. Pociłam się w moich ciążowych legginsach i warczałam na męża, że za głośno oddycha. Byłam ogromna, było mi niewygodnie i byłam przerażona tym, co wkrótce miało się stać z moim ciałem.

Złudzenie idealnej torby do szpitala

Media społecznościowe zrujnowały pojęcie torby do szpitala. Widzisz te influencerki pakujące pasujące do siebie jedwabne szlafroki i pełne palety do makijażu, przez co myślisz, że zameldujesz się w hotelu butikowym, a nie w placówce medycznej, w której przez kilka dni będziesz mocno krwawić.

Pakujesz się na strefę działań wojennych, a nie na wakacje. Nie potrzebujesz głośnika Bluetooth. Nie będzie cię obchodzić twoja starannie ułożona playlista do porodu, kiedy będziesz miała osiem centymetrów rozwarcia. Spakowałam małą walizkę pełną kaszmirowych skarpetek i olejków eterycznych, i nie użyłam absolutnie niczego. To, czego naprawdę potrzebujesz, to infrastruktura do fizycznego powrotu do zdrowia.

Potrzebujesz gigantycznych podpasek. Potrzebujesz chłodzących okładów na krocze, które łamie się jak świecące pałeczki. Potrzebujesz tych okropnych siateczkowych majtek, które sięgają klatki piersiowej, bo nic innego nie pomieści obrzęku ani ewentualnego nacięcia po cesarskim cięciu. Mówię każdej przyszłej mamie, żeby brała wszystko, co nie jest przykręcone do ściany w sali poporodowej. Zabierz spray znieczulający. Zabierz tę dziwną plastikową butelkę bidetową.

Ubranko na wyjście ze szpitala dla maluszka służy głównie do szybkiego zdjęcia, zanim natychmiast na nie uleje.

Ale skoro i tak musisz spakować torbę, równie dobrze możesz zabrać rzeczy, które faktycznie sprawdzą się w tak stresującym środowisku. Oto moja całkowicie niesentymentalna, zatwierdzona przez pielęgniarkę lista tego, co naprawdę ma znaczenie, gdy nadejdzie ten czas.

• Własna poduszka. Szpitalne poduszki są owinięte w folię i masz wrażenie, jakbyś spała na przebitym balonie.
• Trzymetrowy kabel do ładowarki. Gniazdka w sali szpitalnej zawsze są ukryte za jakimś przerażającym monitorem medycznym.
• Ciemne, luźne ubrania. Nic obcisłego. Nic w jasnych kolorach. Później zrozumiesz dlaczego.
• Body kopertowe dla dziecka. Ponieważ próba przepchnięcia delikatnej, chwiejnej główki noworodka przez ciasny kołnierzyk przyprawi cię o płacz.

Ubieranie tej kruchej, nowej istotki

Kiedy pierwszy raz ubierasz własnego noworodka, trzęsą ci się ręce. Masz wrażenie, że dzieci są zrobione ze szkła. Jako pielęgniarka pediatryczna zajmowałam się setkami maluchów, ale kiedy chodziło o mojego własnego syna, mój mózg doznał zwarcia. Nagle bałam się, że złamię mu obojczyk podczas zakładania koszulki.

Dlatego design ubranek jest tak ważny przez te pierwsze kilka miesięcy. Jestem niezwykle lojalna wobec produktu, jakim jest Body niemowlęce z krótkim rękawem z bawełny organicznej od Kianao. To jedyna rzecz, jaką mój syn nosił przez pierwsze dwanaście tygodni swojego życia.

Powód, dla którego uwielbiam to konkretne body, jest czysto mechaniczny. Ma kopertowe zakładki na ramionach. Kiedy twojemu dziecku nieuchronnie przydarzy się potężna, awaryjna wpadka z pieluchą w samym środku kawiarni, nie ściągasz zabrudzonego ubranka przez głowę, wcierając bałagan w jego włosy. Ściągasz je prosto w dół. Zsuwasz przez ramiona wzdłuż nóżek. To projekt, który dosłownie ratuje przed traumą.

Bawełna organiczna to miły dodatek, ponieważ skóra noworodka jest niewiarygodnie przepuszczalna. Wchłania wszystko. Ciągle prałam te body, a one nigdy nie straciły swojego kształtu ani nie stały się sztywne i drapiące, jak to bywa ze zwykłą bawełną. Prążkowany materiał rozciąga się w sam raz, aby dopasować się do tej uroczej, żabiej pozycji, w której śpią noworodki.

Tylko kup je w ciemnych odcieniach ziemi. Białe ubranka dla niemowląt to jakiś okrutny żart.

Jeśli chcesz zobaczyć, co naprawdę przetrwa starcie z noworodkiem, sprawdź naszą kolekcję ubranek z bawełny organicznej.

Lęk o bezpieczny sen

Przywiezienie dziecka do domu to szok dla organizmu. Wychodzisz ze szpitala, gdzie masz przycisk wzywający pomoc i zespół lekarzy, i wchodzisz do swojego cichego domu z maleńkim, nieprzewidywalnym człowiekiem. Pierwsza noc to zawsze katastrofa.

Bezpieczny sen był moją własną odmianą lęku poporodowego. Amerykańska Akademia Pediatrii ma bardzo rygorystyczne wytyczne dotyczące środowiska snu, a ponieważ mój mózg jest zaprogramowany tak, by spodziewać się najgorszego scenariusza klinicznego, przestrzegałam ich obsesyjnie. Spanie na plecach. Twardy materac. Nic w łóżeczku. Ani jednego luźnego kocyka, nieważne, jak zimno było akurat w Chicago.

Położenie maleńkiego dziecka na pustym, płaskim materacu, bez niczego, co mogłoby je ogrzać, wydaje się nienaturalne. Chcesz je otulić grubymi kołdrami. Nie rób tego. Pediatrzy chyba mają rację co do ryzyka ponownego wdychania dwutlenku węgla, więc trzymaliśmy się rożków i śpiworków do spania.

Przejście z łona matki do łóżeczka jest dla nich szokujące. Są przyzwyczajone do ciasnej przestrzeni w wodach płodowych, a nagle machają rączkami na otwartej przestrzeni. Opanowanie tego zajmuje ich układowi nerwowemu trochę czasu. Musisz po prostu siedzieć w ciemności, patrzeć, jak ich klatka piersiowa unosi się i opada, całkowicie pochłonięta tą wielką, obezwładniającą i wręcz przerażającą miłością.

Gotowość na nadchodzący bałagan

W końcu udaje ci się przetrwać fazę noworodkową. Mgła nieco opada. Przestajesz sprawdzać ich oddech co dziesięć sekund i zaczynasz martwić się nowymi, zupełnie innymi etapami rozwoju. Mrugasz, a nagle masz sześciomiesięczne dziecko, które agresywnie próbuje pogryźć stolik kawowy.

Ząbkowanie to w moim domu kryzys medyczny. Mój syn budził się z krzykiem, jego policzki były rozpalone, a on sam ślinił się jak mastif. Rzucałam na to wyzwanie każde możliwe lekarstwo. Masowałam mu dziąsła, chłodziłam myjki, modliłam się.

Gryzak Panda to jedna z niewielu rzeczy, która naprawdę kupiła mi dwadzieścia minut świętego spokoju. Jest na tyle płaski, że był w stanie z łatwością chwycić go swoimi nieskoordynowanymi małymi rączkami, a silikon dawał idealny opór dla jego opuchniętych dziąseł. Wrzucałam go do lodówki na dziesięć minut, podczas gdy ja robiłam sobie kawę. Jest w stu procentach funkcjonalny, co stanowi najwyższy komplement, jaki mogę powiedzieć o produkcie dla niemowląt.

Potem nadchodzi faza pokarmów stałych, która jest osobnym rodzajem piekła. Spędzasz czterdzieści minut na gotowaniu na parze i blendowaniu ekologicznych batatów, tylko po to, by patrzeć, jak twoje dziecko maluje nimi podłogę.

Przez jakiś czas używaliśmy Silikonowego Talerzyka dla Dzieci. Jest w porządku. Kształt misia jest uroczy i skutecznie utrzymuje papkę. Przyssawka u podstawy jest całkiem niezła. Powstrzyma przypadkowe uderzenie rączką przez zmęczonego malucha. Ale będę z tobą brutalnie szczera, kochana. Jeśli twoje dziecko jest naprawdę zdeterminowane, jeśli zdecyduje, że owsianka musi zostać uwolniona, w końcu wymyśli, jak odkleić krawędź i wystrzelić talerzyk na drugi koniec pokoju. Grawitacja zawsze wygrywa.

Rodzicielstwo to w dużej mierze kupowanie czasu i minimalizowanie szkód materialnych. Znajdujesz narzędzia, które spowalniają chaos, i kurczowo się ich trzymasz.

Ostatnie dni wyczekiwania

Niezależnie od tego, czy śledzisz termin porodu Kat Timpf, czy gapisz się we własny kalendarz w oczekiwaniu na jakikolwiek znak, końcówka ciąży to nauka odpuszczania. Nie możesz tego przyspieszyć. Nie możesz niczego wymusić, dopóki twoje ciało nie zdecyduje, że już czas.

Po prostu tam siedzisz, ociężała i odczuwająca dyskomfort, wiedząc, że całe twoje życie zaraz pęknie i odbuduje się w coś zupełnie nierozpoznawalnego. To przerażające. To dogłębnie wyczerpujące. A potem, nagle, czekanie dobiega końca i zaczyna się prawdziwa praca.

Jesteś gotowa przygotować się na rzeczywistość tych pierwszych dni? Sprawdź nasze niezbędniki dla noworodka, zanim zaczniesz pakować tę torbę do szpitala.

Trudne realia trzeciego trymestru

Czy to normalne, że mam obsesję na punkcie dokładnej daty porodu?
Tak, twój mózg szuka poczucia kontroli w całkowicie niekontrolowanej sytuacji. Skupiasz się na dacie, ponieważ potrzebujesz linii mety. Śledziłam ciążę celebrytek tylko po to, by mieć jakiś punkt zaczepienia dla upływającego czasu. Pamiętaj tylko, że ta data to statystyczne przypuszczenie, a nie umówiona wizyta. Dziecko nie ma pojęcia, czym jest kalendarz.

Co tak naprawdę się dzieje, jeśli przenoszę ciążę po terminie?
Zazwyczaj stajesz się po prostu niesamowicie poirytowana. Twój lekarz prawdopodobnie zacznie wspominać o badaniach KTG i kontroli ilości płynu owodniowego, aby upewnić się, że łożysko nadal spełnia swoje zadanie. Około czterdziestego pierwszego tygodnia zazwyczaj rozmawia się o wywoływaniu porodu. Możesz czuć się jakbyś poniosła porażkę, gdy twoje ciało nie chce rozpocząć akcji porodowej naturalnie, ale uwierz mi, bezpieczne wyciągnięcie dziecka to jedyna miara sukcesu, która tak naprawdę ma znaczenie.

Dlaczego w nocy tak bardzo bolą mnie teraz biodra?
Ponieważ twoje ciało pompuje hormon zwany relaksyną, który dosłownie rozluźnia stawy, aby ludzka czaszka mogła przejść przez miednicę. Sprawia to, że wszystko staje się niestabilne. Kiedy leżysz na boku, grawitacja ciągnie twoją ciężką macicę w dół, wykręcając biodra. Wciśnięcie twardej poduszki między kolana trochę pomaga, ale szczerze mówiąc, będzie boleć, dopóki dziecko nie pojawi się na świecie.

Czy naprawdę muszę uprać wszystkie ubranka, zanim dziecko pojawi się na świecie?
Zrobiłam to, głównie z powodu maniakalnej potrzeby wicia gniazda. Ale z medycznego punktu widzenia, tak, powinnaś. W fabrykach jest dużo kurzu, a tkaniny są często traktowane chemikaliami, aby zachowały świeżość podczas transportu. Skóra noworodka jest bardzo wrażliwa. Po prostu wrzuć je do pralki z delikatnym, bezzapachowym detergentem. Nie potrzebujesz drogiego, różowego płynu do prania dla niemowląt, który pachnie sztucznym pudrem. Wystarczą proste, bezzapachowe środki.

Jak przestać wpatrywać się w nianię elektroniczną przez całą noc?
Nie przestaniesz, przynajmniej na początku. Ten lęk to imperatyw biologiczny, którego celem jest utrzymanie dziecka przy życiu. Twój układ nerwowy potrzebuje kilku tygodni, aby zaakceptować, że dziecko oddycha samodzielnie. Rygorystyczne przestrzeganie zasad bezpiecznego snu dawało mi odrobinę ukojenia, ale szczerze mówiąc, hiperczujność po prostu powoli zanika w miarę narastającego zmęczenia.