Jak znaleźć nianię w okolicy i nie zwariować

Stoję we własnym przedpokoju, mając na sobie spodnie bez gumki w pasie po raz pierwszy od ośmiu miesięcy, i patrzę, jak dziewiętnastoletnia Chloe trzyma mojego syna. Trzyma go jak piłkę do rugby. Niezwykle kruchą, wrzeszczącą piłkę. Mój mąż szepcze, że spóźnimy się na rezerwację w restauracji. A ja w myślach obliczam odległość z restauracji do najbliższego dziecięcego SOR-u.

Posłuchajcie. Przekazanie dziecka komuś, kogo kora przedczołowa jeszcze nie do końca się rozwinęła, jest głęboko nienaturalnym doświadczeniem. Spędziłam lata jako pielęgniarka pediatryczna, patrząc, jak sprawy przybierają zły obrót, więc mój wyjściowy poziom lęku i tak krąży już gdzieś po orbicie. Ale w końcu trzeba kiedyś wyjść z domu. Trzeba przypomnieć sobie, jak smakuje ciepły posiłek.

Wpisywanie w wyszukiwarkę hasła „opiekunka do dziecka blisko mnie” o drugiej w nocy to wyjątkowy rodzaj współczesnej, rodzicielskiej desperacji. Nagle zostajesz wciągnięta w przedziwną ekonomię fuch, w której próbujesz wycenić stawkę godzinową za przetrwanie własnego dziecka. Sytuacja daleka od ideału.

Widziałam tysiące takich pożegnań. Rodzice zazwyczaj robią to źle. Uśmiechają się, machają, pokazują palcem na lodówkę i uciekają. My zrobimy to inaczej.

Poszukiwania w środku nocy

Aplikacje i portale z ogłoszeniami są w porządku. Care.com, Niania.pl, Bambino. Przeprowadzają podstawową weryfikację, która w zasadzie dowodzi tylko tego, że dana osoba nie jest poszukiwana międzynarodowym listem gończym.

W dużym mieście stawki wahają się od dwudziestu do dwudziestu pięciu dolarów za godzinę. Płacenie tego boli. Będziesz siedzieć w restauracji, jedząc letni makaron i uświadamiając sobie, że przepalasz majątek z każdą minutą tylko po to, by móc w spokoju pogryźć jedzenie. Ale nie płacisz za to, że ktoś siedzi na twojej kanapie. Płacisz za ubezpieczenie na wypadek, gdyby dziecko zaczęło się dławić jakimś zbłąkanym kawałkiem plastiku, a opiekunka nie wpadnie w panikę.

Moją ulubioną metodą jest „podbieranie” pań ze żłobka. Jeśli twoje dziecko nie chodzi do żłobka, popytaj znajomych, których dzieci tam chodzą. Pracownicy żłobków są już sprawdzeni, mają certyfikaty z pierwszej pomocy i to puste spojrzenie kogoś, kto przetrwał w jednym pokoju z dwunastką maluchów. Są absolutnie odporni na wszelkie wymysły twojego dziecka.

Przesłuchiwanie nastolatków niczym pielęgniarka z ostrego dyżuru

Standardowy wywiad przeprowadzany przez rodziców jest bezużyteczny. Pytają, czy kandydaci lubią spędzać czas z niemowlętami albo jaka jest ich ulubiona książka dla dzieci. Kogo obchodzą ich preferencje literackie?

Ja zadaję pytania scenariuszowe. Siadam naprzeciwko nich przy wyspie kuchennej i pytam, co by zrobili, gdyby mój syn odmówił butelki i zaczął robić się siny. Pytam, jak poradziliby sobie z nagłym skokiem gorączki o ósmej wieczorem. Pytam, jaka byłaby ich dokładna fizyczna reakcja, gdyby spadł z sofy i uderzył głową w stolik kawowy.

Chcesz zobaczyć, jak rozszerzają im się źrenice. Chcesz zobaczyć, że myślą. Jeśli powiedzą, że w przypadku zadławienia najpierw zadzwoniliby do mnie, rozmowa jest skończona. Nie jestem dyspozytorem. Dzwonisz pod 112, a dopiero potem do mnie. Mój lekarz powiedział, że to jedyna właściwa odpowiedź, a moje własne doświadczenie z SOR-u tylko to potwierdza.

Zamiast ślepo ufać procesowi rekrutacji, mieć nadzieję, że przyswoili sobie zasady panujące w twoim domu i zostawiać ich samych z dzieckiem w piątkowy wieczór, po prostu zapłać im za dzień próbny. Ty w tym czasie możesz siedzieć w drugim pokoju, składać pranie i potajemnie oceniać każdy ich ruch. Kosztuje to dodatkowe kilkadziesiąt złotych, ale oszczędzi ci ataku paniki.

Zasady snu i moja tyrada o kocykach

Usypianie i sen to moment, w którym wszystko może pójść nie tak. Mam na ten temat cały wykład.

Opiekunki zawsze myślą, że maluchy marzną. Chęć przykrycia śpiącego niemowlaka czymś miękkim to uniwersalny ludzki instynkt. Spojrzą na twoje dziecko śpiące spokojnie w pustym łóżeczku i uznają, że wygląda na samotne albo że mu zimno. Następnie przeszukają twój dom w poszukiwaniu koca. Znajdą ciężką, pikowaną kołdrę, którą przysłała ci teściowa, i przykryją nią malucha. Dla towarzystwa mogą dorzucić pluszowego misia.

To duszna, śmiertelna pułapka ulepiona z miłości i tragicznego w skutkach braku wyobraźni.

Zbyt wiele razy widziałam na SOR-ze skutki tego „instynktu kocykowego”. Amerykańska Akademia Pediatrii (AAP) twierdzi, że sen jest najbezpieczniejszy na plecach w całkowicie pustym łóżeczku, co – jak sądzę – ma sens z mechanicznego punktu widzenia, ponieważ drogi oddechowe pozostają otwarte, choć szczerze mówiąc, myślę, że po prostu eliminuje to wszelkie zmienne. Mówię nianiom, że jeśli włożą kocyk do tego łóżeczka, będę o tym wiedziała i stanę się wysoce nieprzyjemna w obyciu.

Jestem do przesady pedantyczna, jeśli chodzi o to, co synek ma na sobie, gdy opiekuje się nim ktoś inny, właśnie po to, by zapobiec takiemu scenariuszowi. Zakładam mu body bez rękawów z bawełny organicznej od Kianao. To autentycznie moja ulubiona rzecz w naszej szafie, bo jest absolutnie idiotoodporna. Materiał tak dobrze oddycha, że nawet jeśli opiekunka wpadnie w panikę i rozkręci kaloryfery na dwadzieścia siedem stopni, dziecko przetrwa noc bez potówek. Tkanina jest miękka, a zdejmowanie jej po potężnej "awarii" z pieluszką nie wymaga mistrzostwa w sztuce origami. To po prostu działa.

Jeśli chcesz zapewnić opiekunce wyprawkę, która nie przyprawi cię o atak paniki, koniecznie przejrzyj kolekcję ubrań z bawełny organicznej Kianao przed waszą kolejną wspólną randką.

Tworzenie strefy odwracania uwagi

Kiedy dziecko nie śpi, potrzebujesz strategii „opanowania sytuacji”, która nie polega tylko na wręczeniu mu ekranu. Nianie odruchowo sięgną po swoje telefony, gdy tylko dziecko będzie spokojne. Musisz dać im powód do interakcji.

My rozkładamy tęczowy, drewniany stojak edukacyjny na samym środku podłogi w salonie. Mówię opiekunce, żeby położyła malucha pod nim i pozwoliła mu uderzać rączkami w drewnianego słonika. To wymusza na niani, by faktycznie usiadła na podłodze i nawiązała z nim kontakt, zamiast nosić go jak worek mąki i jednocześnie scrollować media społecznościowe. Stojak pięknie wygląda, jest bezpieczny, a drewniane elementy stukają o siebie w taki sposób, że potrafią zająć mojego syna na dobre dwadzieścia minut za jednym zamachem.

Ząbkowanie mocno komplikuje sprawę. Jeśli twoje dziecko ząbkuje, niania będzie miała pod górkę. Zazwyczaj zostawiam na blacie nasz silikonowy gryzak w kształcie pandy. Świetnie się sprawdza. Daje mu coś, co może gryźć zamiast własnych pięści. Syn często zrzuca go na podłogę, co oznacza, że niania musi bez przerwy myć go w ciepłej wodzie z mydłem. Szczerze mówiąc, to po prostu zapewnia im zajęcie. Gryzak wykonany jest z silikonu spożywczego, więc nie muszę się martwić o to, co ląduje w buzi mojego malucha, gdy ja piję lampkę wina pięć kilometrów stąd.

Ryzyko zadławienia i przygotowywanie jedzenia

Nie pozwól, by nowa niania kroiła jedzenie dla twojego dziecka. Po prostu tego nie rób.

Oni nie rozumieją koncepcji winogron. Dziewiętnastolatka nie wie, że winogrono ma idealny kształt, by precyzyjnie zablokować drogi oddechowe niemowlęcia. Nie wie, że parówki trzeba kroić wzdłuż. Przygotowuję każdy, najdrobniejszy posiłek i przekąskę, zanim wyjdę z domu. Kroję winogrona na ćwiartki. Wszystko pakuję do małych pojemniczków. Mówię opiekunce: jeśli czegoś nie ma w pojemniku, dziecko tego nie je.

Mój lekarz wspomniał, że większość przypadków zadławień ma miejsce, gdy rodziców nie ma w pokoju lub w domu. Więc po prostu całkowicie eliminuję tę zmienną. Chowam popcorn. Chowam twarde cukierki. Sprzątam drobniaki, które mój mąż uparcie zostawia na stoliku w przedpokoju, jakbyśmy mieszkali wewnątrz automatu z przekąskami.

Zaufaj złym przeczuciom

W takich sprawach musisz w pełni ufać swojemu instynktowi. Jeśli po powrocie do domu opiekunka unika twojego wzroku albo wymijająco odpowiada na pytania o to, jak minął wieczór, to wielka czerwona flaga. Jeśli twoje dziecko nagle ma niewyjaśnione zadrapania albo wpada w przerażenie na dźwięk dzwonka do drzwi, nie lekceważ tego.

Mieliśmy jedną nianię, która ciągle przestawiała nasze meble, żeby stworzyć barykadę – dzięki temu mogła oglądać telewizję, a dziecko nie pełzało zbyt blisko niej. Przetrwała u nas dokładnie jedną zmianę. Ty tu jesteś rodzicem. Nie jesteś nikomu winna drugiej szansy, gdy w grę wchodzi bezpieczeństwo twojego dziecka.

Spisz listę kontaktów alarmowych na fizycznej kartce papieru. Na samej górze umieść dokładny adres waszego domu. Kiedy ktoś wpada w panikę, potrafi zapomnieć, gdzie się w ogóle znajduje. Daj niani gotowy scenariusz. Podaj numer na pogotowie oraz na infolinię toksykologiczną. A potem wyjdź za drzwi, wsiądź do samochodu i postaraj się ze wszystkich sił rozmawiać o czymś innym niż dziecko przez co najmniej godzinę.

Zanim przekażesz klucze do domu i swój spokój ducha, upewnij się, że masz ogarniętą przestrzeń na tip-top. Sprawdź nasze ekologiczne akcesoria dla niemowląt, by wszystko szło jak z płatka podczas twojej nieobecności.

Niewygodne pytania, które często słyszę

Czy naprawdę muszę im płacić za dzień próbny?

Tak. Prosisz kogoś o wykonanie pracy, podczas gdy ty się na niego gapisz i oceniasz jego refleks. To niezręczna i pełna napięcia sytuacja. Wręcz im te kilkadziesiąt złotych za godzinę ich czasu. To pokazuje, że szanujesz ich czas, co z kolei sprawia, że oni chętniej uszanują zasady panujące w twoim domu.

Jak poruszyć kwestię pierwszej pomocy i RKO bez wyjścia na wariatkę?

Nie da się. Po prostu wyjdziesz na wariatkę. Ja od razu na wstępie mówię, że byłam pielęgniarką pediatryczną i widziałam w życiu zbyt wiele. Zwal winę na swoje stany lękowe. Zwal winę na pediatrę. Po prostu powiedz: „Hej, mój lekarz kazał mi obiecać, że będę zatrudniać tylko opiekunki z kursem pierwszej pomocy przez jakieś niepokojące statystyki, masz może taki certyfikat?”. Jeśli nie, zaproponuj, że zapłacisz za internetowy kurs pierwszej pomocy dla niemowląt. To zajmuje tylko godzinę.

A co, jeśli dziecko będzie po prostu krzyczeć przez cały czas, gdy nas nie będzie?

To trudno, będzie krzyczeć. O ile dziecko nie krwawi i oddycha, krzyczące dziecko to wciąż bezpieczne dziecko. Jest we własnym domu z wykwalifikowanym opiekunem. Niania to przeżyje. Twoje dziecko nauczy się, że inni ludzie też istnieją. Pij swoją wodę i spokojnie jedz przystawki.

Czy powinnam ukryć kamerkę w salonie?

Ukryte kamery uważam za przerażające. Jeśli zamierzasz używać kamerki, po prostu postaw ją na półce i powiedz niani, że tam jest. Ja mówię opiekunkom: „Słuchaj, mamy kamerę w salonie, więc mogę zajrzeć, co u was, bez bycia upierdliwą i pisania SMS-ów co pięć minut”. Zazwyczaj oddychają z ulgą. Jeśli widoczna kamera wywoła u nich panikę, prawdopodobnie powinnaś od razu poprosić o zwrot kluczy.

Czy to normalne, że za pierwszym razem czuję fizyczne mdłości, zostawiając dziecko?

Ja zwymiotowałam w łazience w restauracji, kiedy pierwszy raz zostawiliśmy synka z nianią. Hormony robią swoje. Twoja biologia krzyczy ci do ucha, że porzuciłaś swoje bezbronne potomstwo w ciemnej jaskini. Z czasem robi się to o wiele łatwiejsze. Nie od razu, ale w końcu tak.