Słodki bobas? Raczej płaczący: Jak przetrwać okres noworodkowy

Jest 3:17 w nocy. Mój salon pachnie mieszanką skwaśniałego mleka, zwietrzałej kawy i czystej, niefiltrowanej desperacji. Mam na sobie stare dresy Matta z czasów studenckich z tajemniczą plamą po wybielaczu na kolanie i trzymam czterotygodniowego Leo, który właśnie wrzeszczy z siłą tysiąca małych, wściekłych słońc. A mój mąż, niech go Bóg błogosławi za to jego potwornie zmęczone serce, gorączkowo przesuwa palcem po ekranie telefonu, żeby włączyć playlistę na Spotify.

Pod żadnym pozorem nie pozwólcie, by wasz partner przekonał was, że puszczanie głośnego rapu magicznie uspokoi płaczące niemowlę tylko dlatego, że przeczytał o tym o północy na Reddicie. Matt wymyślił absolutnie genialną teorię, że mocny bas w kawałkach DaBaby idealnie naśladuje rytmiczne, dudniące dźwięki matczynego łona. Tak więc oto byliśmy my – maszerujący w ciemnościach po zimnej, drewnianej podłodze, puszczający hip-hop na głośności, która z pewnością obudziła naszych starszych sąsiadów, podczas gdy Leo krzyczał jeszcze głośniej. To była katastrofa. Po prostu totalna masakra. To, co mieliśmy przed sobą, to nie było dziecko, które potrzebowało mocnego basu do relaksu, to było po prostu smutne dziecko. Bardzo, ale to bardzo przemęczony, zakolkowany, wściekle smutny mały człowiek, który chciał tylko spać, ale nie wiedział jak.

Nikt nie ostrzega cię o sile i natężeniu tego płaczu. Jasne, twoje znajome w ciąży będą uprzejmie kiwać głowami i mówić rzeczy w stylu: „och, dzieci płaczą, w ten sposób się komunikują”, ale nie powiedzą ci, że dziecko potrafi po prostu wrzeszczeć przez trzy do czterech godzin dziennie bez absolutnie żadnego medycznie uzasadnionego powodu. Kiedy to jest twoje dziecko i to twoje bębenki pękają, rzeczywistość wygląda zupełnie inaczej.

Porady dotyczące snu, od których sama miałam ochotę krzyczeć

Zmierzam do tego, że myślałam, że dosłownie wszystko robię źle. Miałam taką obsesję na punkcie usypiania Leo przy piersi, bo to była jedyna rzecz, która działała. Po prostu wsadzić mu pierś do buzi i modlić się, żeby padł. Ale wtedy mój pediatra, dr Miller – który zawsze nosi te dziwaczne wzorzyste muszki i pachnie delikatnie miętą – powiedział mi, że w zasadzie kręcę na siebie bicz. Siedział z tą swoją małą podkładką i tłumaczył, że muszę odkładać Leo „sennego, ale wybudzonego”, żeby nie tworzył sobie skojarzenia snu z jedzeniem.

O matko, nienawidzę tego zwrotu. Senny, ale wybudzony to mit powtarzany przez ludzi, którzy tak naprawdę nigdy nie poznali moich dzieci.

Ale byłam zdesperowana, więc spróbowałam. Dr Miller kazał karmić Leo na początku wieczornego rytuału, a nie na końcu. Więc robiliśmy tak: karmienie, szybka kąpiel, potem książeczka o jakimś zwierzątku gospodarskim, a na koniec odkładałam jego wiotkie, pozornie wyczerpane ciałko do kosza Mojżesza. Jego oczy natychmiast otwierały się szeroko, jak rolety na sprężynie, i zaczynał się płacz. Zajęło to tygodnie. TYGODNIE mojego stania pod drzwiami jego pokoju, ściskania kubka z letnią kawą i zastanawiania się, co ja u licha robię ze swoim życiem i czy bezpowrotnie nie niszczę zaufania mojego dziecka.

W końcu jakoś to pojął. Chyba? A może po prostu naturalnie wyrósł z tego konkretnego etapu rozwojowego. Nauka jest w tych sprawach tak niejasna; przeczytałam gdzieś, że ich rytmy dobowe w pełni kształtują się przez miesiące, co w zasadzie oznacza, że to po prostu małe ufoludki cierpiące na jet-lag, potykające się o strefy czasowe, dopóki nie skończą czterech miesięcy.

Przerwa (time-out) nie jest tylko dla dwulatków

Pamiętam taki jeden wtorek, kiedy Matt wrócił do biura. Maya jeszcze się nie urodziła, a Leo płakał bez przerwy od 14:00. Była już 17:00. Nie zjadłam absolutnie nic poza połówką czerstwego batonika musli, którego znalazłam w kieszeni mojego płaszcza ciążowego. Dosłownie traciłam zmysły.

Podczas jednej ze szczególnie łzawych wizyt kontrolnych doktor Miller powiedział mi, że jeśli dziecko jest nakarmione, ma czystą pieluchę i nie jest rozpalone od gorączki, to całkowicie w porządku jest po prostu odłożyć je bezpiecznie do łóżeczka i wyjść z pokoju. Po prostu zamykasz drzwi, wchodzisz do kuchni i pijesz szklankę wody, gapiąc się w pustą ścianę przez pięć minut, ponieważ twoje zdrowie psychiczne tak naprawdę znaczy więcej niż natychmiastowe reagowanie na każde piśnięcie. Kiedy zrobiłam to po raz pierwszy, czułam się fatalnie, jakbym porzucała go w dziczy na pastwę losu, ale szczerze mówiąc, to mnie uratowało. Musicie robić sobie takie przerwy. Po prostu musicie.

Istne pole minowe, czyli pielęgnacja skóry niemowlaka

Możemy przez chwilę porozmawiać o skórze noworodków? Bo, co tu się w ogóle dzieje? Całą ciążę spędziłam na wyobrażaniu sobie tego idealnie gładkiego, miękkiego niemowlaka z reklamy Johnson & Johnson, tymczasem Leo po narodzinach wyglądał jak sucha, łuskowata mała jaszczurka, a niedługo potem nabawił się najbardziej agresywnego trądziku niemowlęcego i egzemy, jakie w życiu widziałam.

Jego bariera skórna najwyraźniej nie istniała. Smarowałam go tymi wszystkimi konwencjonalnymi, drogeryjnymi balsamami, które ludzie wrzucają do koszy prezentowych na baby shower. Wiecie, o których mowa. Pachną jak syntetyczna lawenda i złamane obietnice. Okazuje się, że – według doktora Millera (który musiał mnie grzecznie poprosić, żebym przestała przynosić mu dosłownie całe torby kosmetyków dla dzieci do oceny) – skóra noworodka jest niezwykle cienka i w zasadzie wchłania wszystko, co się na nią nałoży.

Kazał mi wyrzucić wszystko, co ma parabeny lub ftalany. Ftalany! Nawet nie potrafię napisać tego słowa, żeby mój telefon agresywnie go nie poprawiał. Okazuje się, że te syntetyczne zapachy i konserwanty mogą zaburzać ich malutkie hormony i rozwój neurologiczny, co o 2 w nocy wpędziło mnie w totalną spiralę paniki. Spędziłam całą noc, wpadając do internetowej króliczej nory na temat norm ISO 16128. Szczerze mówiąc, nadal do końca nie rozumiem matematyki, która za tym stoi, ale w zasadzie oznacza to, że produkt jest autentycznie naturalny, a nie jest to tylko marketingowy "greenwashing". Chcecie używać rzeczy na bazie roślin, które teoretycznie można by dodać do sałatki, takich jak olej z awokado czy destylat z nasion słonecznika. Więc wyrzuciłam ten lawendowy chłam. Stałam się *tą* matką.

Ale to nie tylko balsamy wywoływały stany zapalne jego skóry; robiły to też ubrania. Absolutnym przełomem w walce z jego egzemą było przejście na bawełnę organiczną. W zasadzie żyliśmy w niemowlęcym body z bawełny organicznej bez rękawów. To była jedyna rzecz, po której jego klatka piersiowa nie pokrywała się czerwoną, zaognioną wysypką, gdy pocił się podczas trzygodzinnych wieczornych festiwali wrzasków. Jest nieziemsko miękkie, a ponieważ nie ma rękawków, idealnie nadawało się do zakładania pod śpiworki, nie doprowadzając do przegrzania.

Dodatkowo, dekolt z zakładkami w tych body oznacza, że w razie pieluszkowej awarii możecie ściągnąć całe ubranko W DÓŁ przez ciałko, zamiast przeciągać je przez głowę. Jeśli nigdy nie próbowaliście ściągnąć musztardowego, umazanego kupą body przez głowę wrzeszczącego niemowlaka, to znaczy, że nie poznaliście prawdziwego życia. Kupiłam chyba z dziesięć takich body. Dosłownie. Nie mają drapiących metek, a nie potrafię wystarczająco podkreślić, jak szybko drapiąca metka potrafi całkowicie zrujnować nastrój dziecka.

Faza żucia dosłownie wszystkiego

A skoro mowa o rzeczach, którymi pocierają sobie buzie i które wkładają do ust... ząbkowanie. Boże, ząbkowanie to koszmar. Kiedy urodziła się Maya i doszła do etapu ząbkowania, zamieniła się w dzikiego małego szopa pracza, który obgryzał moje obojczyki, stolik kawowy i swoje własne stopy. W końcu kupiłam jej silikonowy gryzak w kształcie pandy z elementami drewna bambusowego.

Jest uroczy. Zrobiony z silikonu spożywczego i całkowicie wolny od BPA, co dało mi trochę spokoju, gdy agresywnie go żuła przez trzy godziny dziennie. Szczerze mówiąc, to naprawdę solidny gryzak, a płaski kształt sprawił, że jej malutkim rączkom było go bardzo łatwo złapać. Jedyną lekko irytującą rzeczą było to, że ze względu na idealny kształt i świetną fakturę do gryzienia, nasz golden retriever również uznał, że to zabawka premium przeznaczona specjalnie dla niego. Musiałam go nieustannie ratować z psiego posłania i wrzucać do zmywarki. Zmywarkę zniósł jednak bez problemu. To świetny produkt, po prostu trzymajcie go z dala od zwierzaków, które nie znają podstawowych granic.

Pułapka porównywania się z innymi to jeden wielki blef

Porozmawiajmy o wypaleniu poporodowym. Jest niezwykle prawdziwe, przerażająco przytłaczające i skrada się po cichu, gdy jesteś po łokcie w praniu o 4 nad ranem. Przeczytałam ten artykuł z Center for Children and Youth, który w zasadzie mówił, że szczęśliwy, funkcjonujący rodzic jest najważniejszym czynnikiem we wczesnym rozwoju dziecka. Nie fiszki z obrazkami. Nie ekologiczne, ręcznie przecierane purée z groszku. Ale mama, która nie straciła jeszcze całkowicie kontaktu z rzeczywistością.

W pierwszych miesiącach życia Leo byłam tak bardzo uwięziona w pułapce porównywania się z innymi. Przewijałam Instagrama, karmiąc go w ciemności, patrzyłam na te idealnie wystylizowane, estetycznie beżowe influencerki w ich nieskazitelnych pokoikach dziecięcych i zastanawiałam się, dlaczego moje życie wygląda jak miejsce zbrodni. Internet z pełnym przekonaniem powie ci, że jeśli śpisz z dzieckiem w jednym łóżku, jesteś okropna, a jeśli uczysz je samodzielnego zasypiania, też jesteś okropna. To wykańczające.

Doktor Miller powiedział, żebym po prostu na tydzień usunęła z telefonu aplikacje społecznościowe. Najlepsza porada medyczna, jaką kiedykolwiek dostałam. Musieliśmy po prostu odnaleźć nasz własny, nieco chaotyczny rytm. A ja musiałam nauczyć się delegować zadania. Moja mama zaczęła przyjeżdżać w czwartkowe poranki tylko po to, żeby składać moje pranie. Nawet mnie nie obchodziło, że składała moją bieliznę w dziwne małe kwadraty, które nie miały żadnego sensu. Byłam po prostu do szaleństwa wdzięczna, że nie muszę tego robić sama.

Czasami delegowanie zadań oznacza po prostu znalezienie sposobu na bezpieczne odłożenie dziecka, żeby móc wypić filiżankę kawy, póki jest jeszcze fizycznie gorąca. I tu z pomocą przychodzą gadżety. Drewniany stojak edukacyjny Baby Gym w kształcie tęczy z zabawkami w kształcie zwierzątek był moim absolutnym wybawieniem przy Mai. Inspirowany metodą Montessori, wizualnie piękny i wykonany z drewna z odpowiedzialnych źródeł, co jest super. Ale co ważniejsze? Przyciągał jej uwagę na dokładnie czternaście minut jednorazowo.

Czternaście minut! Macie pojęcie, co można zrobić w czternaście minut? Możecie zrobić sobie latte, gapić się tępym wzrokiem przez okno w kuchni na ptaka i przypomnieć sobie własne imię. Maya po prostu leżała na plecach, gapiąc się na małego drewnianego słonika, jakby był jej winien pieniądze, i uderzała rączkami w kółka. Nie ma tam migających światełek LED ani irytującej, piskliwej muzyczki elektronicznej, która będzie was prześladować w koszmarach. Tylko miłe, ciche, organiczne odgłosy uderzającego o siebie drewna. Jeśli brakuje wam dosłownie pięciu minut, żeby spokojnie odetchnąć, przejrzyjcie kolekcję drewnianych zabawek Kianao. To bardzo estetyczny sposób na kupienie sobie odrobiny świętego spokoju.

Tryb przetrwania to całkowicie poprawny styl rodzicielstwa

Słuchajcie, nie ma tajemniczej formuły na przetrwanie etapu noworodka. Wy to po prostu... znosicie. Pijecie o wiele za dużo kawy. Nosicie te same czarne legginsy przez cztery dni z rzędu. Kłócicie się z partnerem o to, czyja kolej wstać, mimo że oboje ewidentnie już nie śpicie i gapicie się w sufit. Możecie nawet puszczać rap o 3 nad ranem w desperackiej, podyktowanej brakiem snu próbie zaprowadzenia ciszy.

Jest w tym sporo chaosu. Jest to niesamowicie, koszmarnie wręcz trudne. A potem pewnego dnia maluch patrzy na ciebie i się uśmiecha – tak prawdziwie, a nie jest to tylko grymas spowodowany przez uwięzione gazy – i nagle zupełnie zapominasz, jak bardzo poprzedniego wieczoru chciałaś uciec do cichego hotelu i zostać w nim sama.

Zmierzam do tego, że radzicie sobie świetnie. Nawet jeśli czujecie, że ponosicie porażkę na poziomie komórkowym, prawdopodobnie jesteście niesamowite. Bądźcie dla siebie wyrozumiałe. Chrońcie ich delikatną, małą skórę, znajdujcie zabawki, przez które nie będziecie miały ochoty wyrwać sobie uszu, i na miłość boską, bierzcie pięciominutową przerwę, kiedy tego potrzebujecie. Jeśli chcecie zaopatrzyć się w przewiewne ubranka i ciche zabawki, które naprawdę pomogły mi przetrwać bez całkowitej utraty zmysłów, kupcie zrównoważone produkty niemowlęce od Kianao właśnie tutaj, zanim znów wpadniecie w panikę o 3 w nocy.

FAQ: Ponieważ teraz absolutnie wszystko jest zagmatwane

Dlaczego mój noworodek tak dużo płacze wieczorami?
Szczerze mówiąc, mówią na to „godzina czarownic”, ale to z reguły bardziej „cztery godziny czarownic”. Mój pediatra powiedział, że to po prostu masowe, rozwojowe uwalnianie napięcia. Ich małe, niedojrzałe układy nerwowe są tak przebodźcowane samym faktem bycia żywym przez cały dzień, że po prostu tracą rozum, kiedy zachodzi słońce. Załóżcie słuchawki z redukcją szumów, poskaczcie na piłce do jogi i przeczekajcie to. To minie. W końcu.

Czy powinnam karmić dziecko do snu?
Róbcie to, co musicie zrobić, żeby przetrwać te kilka pierwszych tygodni. Tryb przetrwania to nie mit. Ale z własnego bolesnego doświadczenia wiem, że karmienie dziecka tuż przed odłożeniem go do łóżeczka oznacza, że dokładnie tej samej cieplutkiej mlecznej śpiączki będzie ono potrzebować, by zasnąć ponownie, gdy nieuniknienie obudzi się o 2 w nocy. Spróbujcie przesunąć karmienie na początek wieczornego rytuału. Na początku jest okropnie, ale później uratuje to wasze zdrowie psychiczne.

Czy te zwykłe, drogeryjne balsamy dla dzieci są naprawdę takie złe?
Trochę tak. Byłam w szoku, kiedy naprawdę się w to zagłębiłam. Wiele tych tanich produktów, na których wszyscy się wychowaliśmy, jest napakowanych parabenami i ftalanami, które są po prostu syntetycznym śmieciem zaburzającym ich hormony. Ponieważ bariera ochronna skóry dziecka jest super cienka, wchłaniają one to wszystko bezpośrednio do swoich małych ciał. Wyrzuciłam wszystkie mocno perfumowane balsamy, które dostałam w prezencie, i przerzuciłam się na rzeczy pochodzenia roślinnego, takie jak olej z awokado i organiczne maści.

Jak prać body z bawełny organicznej, żeby ich nie zniszczyć?
Okej, NIE używajcie tych ciężkich, intensywnie pachnących płynów do zmiękczania tkanin. Całkowicie zniszczyłam w ten sposób całą partię drogich śpioszków Leo. Po prostu pierzcie je na delikatnym cyklu w 40°C z użyciem czystego, bezzapachowego, bezpiecznego dla dzieci proszku lub płynu do prania. Ja suszę je na powietrzu, ponieważ suszarka ma tendencję do lekkiego ich kurczenia, a dzieci i tak wystarczająco szybko wyrastają z ubrań, bez suszarki kradnącej im cenne centymetry materiału.

Czy odłożenie dziecka, kiedy tracę zmysły, jest w porządku?
TAK. Tysiąc razy tak. Jeśli są nakarmione, suche i bezpiecznie leżą w łóżeczku, możesz odejść. Zamknij drzwi. Idź wypić szklankę wody i pooddychać prawdziwym powietrzem. Płaczące dziecko jest całkowicie bezpieczne w łóżeczku; zestresowany, poważnie pozbawiony snu rodzic na absolutnym skraju wytrzymałości potrzebuje minuty, by się zresetować. To czyni was lepszymi rodzicami, a nie gorszymi.