Przetrwać wieczorny kryzys: szczera prawda o sposobach na kolkę

Była 18:14 we wtorek, kiedy nagle coś w nim pękło. Pamiętam dokładną godzinę, bo gapiłam się na zegar na mikrofali, modląc się, żeby samochód mojego męża wjechał na podjazd. Mój najstarszy syn rzucał chrupkami w psa, średnie dziecko biegało po kuchni zupełnie gołe, a noworodek, którego trzymałam, prężył się jak maleńki, wściekły łuk. Brzmiał jak miniaturowy czajnik na pełnym gwizdku, jego małe piąstki były zaciśnięte tak mocno, że aż zbielały mu knykcie, a twarz przybrała odcień czerwieni, jaki widziałam wcześniej tylko na znaku STOP. Nic, co robiłam, nie miało znaczenia. Skakałam na piłce, kołysałam, śpiewałam, sama nawet trochę płakałam, ale krzyki wciąż nadchodziły bezlitosnymi, przenikliwymi falami.

Jeśli to czytasz, mając za uchem wrzeszczące niemowlę, wysyłam ci największy, najmocniejszy wirtualny uścisk. Będę z tobą szczera – ten etap to absolutna tortura. Przy moim pierwszym dziecku, Jacksonie, myślałam, że poniosłam totalną porażkę jako matka. Spędziłam pół nocy na gorączkowym wyszukiwaniu objawów w Google, podczas gdy on rzucał się na mojej klatce piersiowej. Byłam przekonana, że zepsułam własne dziecko.

Dzień, w którym lekarka uświadomiła mi regułę trójek

W końcu dowlokłam się do gabinetu pediatry, wyglądając jak dziki szop pracz, który nie spał od dekady. Miałam cały notatnik zapisany objawami, oczekując, że lekarka zleci mnóstwo badań albo wypisze jakąś magiczną receptę. Zamiast tego po prostu podała mi chusteczkę, spojrzała na Jacksona i opowiedziała mi o regule trójek.

Okazuje się, że jeśli twoje całkowicie zdrowe niemowlę płacze przez więcej niż trzy godziny dziennie, więcej niż trzy dni w tygodniu i trwa to dłużej niż trzy tygodnie, przypinają mu konkretną łatkę. Moja lekarka powiedziała, że gdzieś w okolicach trzeciego tygodnia życia wiele dzieci po prostu... doznaje jakby zwarcia. Nikt do końca nie wie, dlaczego tak się dzieje, ale najpopularniejsza teoria, o której wspomniała, zakłada, że ich niedojrzałe małe układy nerwowe są całkowicie przytłoczone światem poza łonem matki i dosłownie nie potrafią się same uspokoić. Powiedziała mi, że płacz zazwyczaj osiąga szczyt około szóstego tygodnia, a potem po prostu powoli zanika, gdy dziecko ma trzy lub cztery miesiące.

Pamiętam, jak siedziałam na tej szeleszczącej kozetce w gabinecie, czując dziwną mieszankę wielkiej ulgi, że moje dziecko nie jest chore, i absolutnego zdruzgotania, że jedynym prawdziwym „leczeniem” jest przetrwanie tego, aż maluch wyrośnie.

Cudowne eliksiry na aptecznych półkach

Porozmawiajmy o tym absolutnym zdzierstwie, jakim są alejki z lekami dla niemowląt. Kiedy funkcjonujesz po dwóch godzinach przerywanego snu, a twoje dziecko zawodzi, odkąd zaczęły się wieczorne wiadomości, kupisz dosłownie wszystko, co obiecuje ulgę. Branża dziecięca doskonale o tym wie.

Moja babcia – kochana kobieta – dzwoniła do mnie każdego wieczoru, radząc, bym podała dziecku herbatkę rumiankową albo inne staromodne ziołowe mikstury. Koniec końców wydałam pewnie z dwieście złotych na małe, szklane buteleczki wody koperkowej bez recepty, bo jakaś influencerka zarzekała się, że to uleczyło jej dziecko w pięć minut. Dziewczyny, to tylko woda z cukrem, w której pływają jakieś nieprzebadane zioła. Moja pediatra delikatnie zasugerowała, żebym wyrzuciła to prosto do kosza, ponieważ takie suplementy nie są rygorystycznie sprawdzane i mają paskudną historię wycofywania z rynku.

A krople na gazy! O rany, byłam przekonana, że mój syn ma potworne problemy z żołądkiem, bo podczas tych napadów płaczu jego brzuszek zawsze był napięty jak bęben. Wykupiłam każdą markę symetykonu dostępną na rynku. Dopiero kilka tygodni później dowiedziałam się, że to wcale nie gazy powodują ataki płaczu – to płacz powoduje gazy. Dzieci połykają ogromne hausty powietrza, kiedy wrzeszczą wniebogłosy, co pompuje ich małe brzuszki jak balony. Podawanie im kropli na gazy jest jak naklejanie plastra na złamaną rękę, a mnóstwo badań klinicznych pokazuje, że i tak działają one mniej więcej tak samo jak placebo. W pewnym momencie błagałam nawet o leki na refluks na receptę, ale lekarka szybko ucięła temat, bo rzadko pomagają one na standardowe wieczorne marudzenie.

Wpędzanie w poczucie winy przez dietę

Ponieważ krople nie działały, zrobiłam to, co robi każda zdesperowana matka karmiąca: obwiniłam siebie i swoją dietę. Spędziłam trzy tygodnie, jedząc tylko gotowanego kurczaka bez przypraw, biały ryż i pijąc wodę. Wyeliminowałam nabiał, soję, kofeinę, jajka i w zasadzie całą radość z mojego życia, ponieważ internet przekonał mnie, że moja popołudniowa kawa truje moje dziecko.

Jeśli karmisz mlekiem modyfikowanym, prawdopodobnie kupiłaś już siedem różnych rodzajów drogich, hipoalergicznych mieszanek w nadziei na cud. Oczywiście moja lekarka wspomniała, że znikomy odsetek dzieci faktycznie ma alergię na białko mleka krowiego, co wymaga zmiany diety, ale w zdecydowanej większości przypadków zmiana jadłospisu matki nie pomaga ani trochę na te mroczne „godziny duchów”. Jedynym rezultatem mojej głodówki było to, że stałam się zrzędliwa, kręciło mi się w głowie i byłam jeszcze mniej gotowa, by radzić sobie z wrzeszczącym po zmroku niemowlęciem.

Tworzenie komory deprywacji sensorycznej dla noworodka

Skoro apteka i lodówka okazały się ślepymi zaułkami, musiałam wymyślić, co tak naprawdę działa kojąco na jego zszargany układ nerwowy. Nauczyłam się, że trzeba odciąć wszelkie dodatkowe bodźce i spróbować odtworzyć ciasne, ciemne i głośne środowisko łona matki.

Kończy się to wypracowaniem chaotycznej rutyny, w której agresywnie podskakujesz na piłce do ćwiczeń w ciemnej jak smoła łazience, przy odkręconym prysznicu i urządzeniu generującym biały szum podkręconym do głośności silnika odrzutowca, trzymając jednocześnie ciasno opatulone, odwrócone na bok niemowlę. Dla kogoś z zewnątrz wygląda to na kompletne szaleństwo, ale rytmiczny ruch i redukcja bodźców sensorycznych naprawdę pomagają im wyrwać się z tego przebodźcowania.

Jedną rzeczą, która robi ogromną różnicę podczas tych morderczych, stresujących sesji skakania, jest to, w co ubrane jest twoje dziecko. Kiedy się rzucają i krzyczą, temperatura ich ciała gwałtownie rośnie, a sztuczne materiały po prostu zatrzymują całe to ciepło. Dlatego właśnie mam absolutnego bzika na punkcie Bawełnianego Body Niemowlęcego bez Rękawów. Jest niedrogie, cudownie przepuszcza powietrze i jest wystarczająco elastyczne, żeby można je było wcisnąć na wierzgające dziecko bez utraty zmysłów. W najgorszych tygodniach Jacksona stanowiło to dosłownie całą jego garderobę. Kupiłam też Bawełniany Rampers Niemowlęcy z Falbankami na Ramionach, myśląc, że te małe detale są niezwykle urocze. Szczerze jednak mówiąc, kiedy próbujesz uspokoić załamujące się nerwowo niemowlę na swojej klatce piersiowej, użeranie się ze zwiniętymi falbankami jest po prostu irytujące. Zostaw ładne rękawki na czas, kiedy będą starsze i weselsze; gdy jesteś na froncie, trzymaj się prostych ubranek bez rękawów.

Jeśli właśnie kompletujesz swój zestaw przetrwania, poświęć chwilę, by odkryć nasze organiczne ubranka dla niemowląt, i znajdź te części garderoby, które sprawdzają się najlepiej, gdy robi się ciężko.

Błędne przekonania o smoczku i nietrafiona zabawka

Ponieważ płacz był tak bezlitosny, przez krótki czas wmawiałam sobie, że moje ośmiotygodniowe dziecko w jakiś magiczny sposób wcześnie ząbkuje. Ciągle gryzł własne pięści, więc w panice kupiłam Silikonowo-Bambusowy Gryzak dla Niemowląt Panda Kojący Dziąsła.

Uwaga, spoiler: wcale nie szły mu zęby. Po prostu miał bardzo silną potrzebę ssania czegoś, by móc się uspokoić, co jest klasycznym mechanizmem radzenia sobie ze stresem u przebodźcowanych niemowląt. Zwykły smoczek ostatecznie załatwił sprawę wieczornych krzyków, ale muszę przyznać, że wrzucenie tego małego gryzaka pandy do lodówki stało się absolutnym wybawieniem kilka miesięcy później, kiedy wreszcie pojawiły się prawdziwe zęby. Jest na tyle płaski, że małe rączki mogą go łatwo chwycić, więc na pewno nie był to zmarnowany zakup – po prostu kupiłam go w nieodpowiednim momencie.

To, o czym nikt nie chce mówić na głos

Muszę poruszyć temat tego, jak bardzo odbija się to na twojej psychice jako rodzica, bo nikt mnie nie ostrzegł, w jak mroczne miejsca w głowie potrafisz wejść, gdy nie śpisz, a ktoś od godzin krzyczy ci prosto do ucha. Dźwięk cierpiącego niemowlęcia jest biologicznie zaprojektowany tak, aby podnieść twój poziom kortyzolu i zmusić cię do działania. Kiedy jednak nie potrafisz mu pomóc, ten biologiczny impuls zamienia się w duszący niepokój.

Były noce, kiedy musiałam położyć Jacksona pod jego Drewnianym Stojakiem Edukacyjnym | Tęczowym Zestawem z Zabawkami-Zwierzątkami, zupełnie zignorować wiszące drewniane zwierzaki, wyjść z pokoju dziecięcego, zamknąć drzwi i usiąść na tarasie, by płakać przez dziesięć minut. Gdy zrobiłam to po raz pierwszy, czułam się jak potwór. Ale ten stojak edukacyjny zapewnił mi płaskie, bezpieczne miejsce na podłodze, gdzie mogłam go zostawić bez obaw, że spadnie z łóżka lub zaplącze się w koce.

Moja pediatra powiedziała mi, że etapy płaczu u niemowląt to główna przyczyna występowania zespołu dziecka potrząsanego, co jest przerażające, ale całkowicie zrozumiałe, kiedy sama to przeżywasz. Odłożenie dziecka w bezpieczne miejsce i odejście, aby zresetować własny umysł, nie jest porażką – to najbardziej odpowiedzialna, pełna miłości rzecz, jaką możesz zrobić, kiedy jesteś na skraju wytrzymałości. Kup sobie porządne słuchawki z funkcją redukcji szumów. Przekaż dziecko partnerowi w sekundzie, w której przekroczy próg, i idź wziąć gorący prysznic. Z pustego dzbanka nie nalejesz, zwłaszcza gdy tym dzbankiem potrząsa mały, wściekły dyktator.

Przetrwasz to. Pewnego dnia spojrzysz na zegar i zadasz sobie sprawę, że jest 19:00 i nikt nie krzyczy. Ta burza w końcu mija. A do tego czasu przyciemniaj światła, miej piłkę gimnastyczną pod ręką i bądź dla siebie wyrozumiała.

Gotowa, by zaopatrzyć się w przewiewne podstawy garderoby, które sprawią, że te trudne dni staną się odrobinę łatwiejsze? Zrób zakupy z kolekcji Kianao już dziś i znajdź coś miękkiego dla swojego maluszka.

Pytania prosto z frontu

Czy to moja wina, że moje dziecko tak dużo płacze?
Na litość boską, nie. Proszę, uwierz mi, kiedy mówię: to nie ty jesteś przyczyną. Nie ma znaczenia, czy karmisz piersią, czy mlekiem modyfikowanym, czy rodziłaś naturalnie, czy przez cesarskie cięcie, czy ciągle nosisz dziecko na rękach, czy kładziesz je w koszu Mojżesza. Niektórym dzieciom po prostu trudniej jest dostosować się do świata poza łonem matki. To usterka rozwojowa, a nie twoja rodzicielska porażka.

Czy powinnam wypróbować te krople probiotyczne, o których wszyscy mówią?
Może, ale nie obiecuj sobie po nich zbyt wiele. Moja lekarka wspomniała, że są pewne – bardzo niejednoznaczne – dowody na to, że konkretny szczep może nieco zmniejszyć płacz u dzieci karmionych piersią, ale wydaje się, że nie przynoszą one żadnego efektu u dzieci karmionych mlekiem modyfikowanym. Szczerze mówiąc, zanim zaczną działać, twoje dziecko może już po prostu wyrosnąć z tego etapu.

Jak długo pozwalać mu płakać, zanim zainterweniuję?
Kiedy są maleńkimi noworodkami, raczej nie chcesz pozwalać im na „wypłakiwanie się” w ramach treningu snu, ale jeśli jesteś przytłoczona i czujesz nagły przypływ złości lub paniki, jak najbardziej możesz odłożyć dziecko bezpiecznie do łóżeczka i odejść na 10 do 15 minut. Nic im się nie stanie, jeśli popłaczą w bezpiecznym miejscu, podczas gdy ty wypijesz szklankę wody i weźmiesz kilka głębokich oddechów.

Czy noszenie dziecka przez cały dzień zapobiega wieczornym napadom płaczu?
W moim domu nie wyeliminowało to całkowicie wieczornych wrzasków, ale noszenie dzieci w ergonomicznym nosidełku w ciągu dnia zdecydowanie wydawało się obniżać ich ogólny poziom stresu. Plus zapewniało im pozycję pionową, co pomagało w uwalnianiu połykanego powietrza, a mi zostawiało wolne ręce, by uganiać się za moimi starszakami.

Kiedy powinnam zacząć się naprawdę martwić i zadzwonić do lekarza?
Ty znasz swoje dziecko najlepiej. Jeśli płacz brzmi raczej jak krzyk z bólu niż po prostu wściekłe marudzenie, albo jeśli towarzyszy mu gorączka, nietypowe wymioty, krwawe pieluszki, czy też dziecko nagle całkowicie traci apetyt – to sygnał, by odpuścić piłkę gimnastyczną i natychmiast zadzwonić do pediatry. Ufaj swojemu instynktowi.