Wychowując dzieci, nie nepo babies: Zderzenie z rzeczywistością teksańskiej mamy

Siedzę na podłodze w salonie, gapiąc się na dosłowną górę jaskrawych, zasilanych bateriami plastikowych śmieci, które mój najstarszy syn właśnie dostał na trzecie urodziny, i patrzę, jak płacze. Mam na myśli prawdziwy, histeryczny szloch zanoszenia się łzami. Dlaczego? Bo zdalnie sterowany dinozaur, którego kupił mu wujek, jest zielony, a nie niebieski. Umieram ze wstydu. Moja babcia sączy słodką herbatę w kącie, posyłając mi to spojrzenie. Znacie to spojrzenie. Ciche, oceniające spojrzenie mówiące „a nie mówiłam”, które sprawia, że masz ochotę wczołgać się pod dywan i już nigdy stamtąd nie wyjść.

Kiedyś myślałam, że dawanie dzieciom wszystkiego, czego sama nie miałam w dzieciństwie, to największy dowód moich rodzicielskich kompetencji. Kiedy byłam mała, nie mieliśmy zbyt wielu pieniędzy, więc możliwość prowadzenia własnego sklepiku na Etsy i kupowania moim dzieciom absurdalnej ilości zabawek sprawiała, że czułam się jak zwyciężczyni. Ale patrząc, jak mój syn rzuca przez cały pokój w pełni sprawnym zielonym T-Rexem, dotarło do mnie, że na własne życzenie wyhodowałam małego, roszczeniowego potwora. Chroniłam go przed usłyszeniem słowa „nie”, a ten wybuch histerii był całkowicie moją winą.

Problemy z Hollywood w wiejskim salonie w Teksasie

Spędzam zdecydowanie za dużo czasu w telefonie, karmiąc w środku nocy mojego najmłodszego malucha i zauważyłam, że ostatnio internet ma absolutną obsesję na punkcie tego, kim są "nepo babies". Pewnie widziałyście te artykuły. Przewijasz długą listę "nepo babies" w sieci i przewracasz oczami na tych hollywoodzkich aktorów, którzy twierdzą, że „pracowali dwa razy ciężej” na swój kontrakt płytowy, całkowicie ignorując fakt, że ich tata jest właścicielem studia.

Kiedyś śmiałam się z tych artykułów, myśląc, że to problem wyłącznie bogatych ludzi, który nie dotyczy mamy z klasy średniej mieszkającej przy polnej drodze w Teksasie. Widzisz w sieci ludzi piszących „och, moje słodkie małe dzieciątko”, którzy próbują zapewnić swoim dzieciom idealnie estetyczne, pozbawione przeszkód życie, i całkowicie ignorują to, że zasypywanie tych małych ludzików wszystkim bez stawiania żadnych granic nie wyświadcza im żadnej przysługi.

Będę z wami szczera: roszczeniowość nie zależy od stanu konta. To stan umysłu. Pojawia się, gdy chronisz dziecko przed jakimkolwiek wysiłkiem w dążeniu do celu. Niezależnie od tego, czy dajesz mu rolę w filmie, czy świecącą zabawkę za dwadzieścia dolarów z marketu, żeby uciszyć je w kolejce do kasy, psychologia tego zjawiska jest dokładnie taka sama. Uczysz je, że świat kręci się wokół jego natychmiastowego komfortu.

Doktor Evans i gra w czekanie

Wspomniałam o tej urodzinowej katastrofie naszemu pediatrze, doktorowi Evansowi, podczas ostatniej wizyty kontrolnej bliźniaków, bo mój najstarszy syn miał właśnie histerię piątego stopnia z powodu darmowej naklejki w poczekalni. Lekarz spojrzał na mnie znad okularów, westchnął i rzucił coś o tym, że ciągłe dawanie dzieciom tego, czego chcą, tak naprawdę przebudowuje ich korę przedczołową, czy coś w tym stylu.

Nie udaję, że rozumiem te wszystkie skomplikowane procesy neurologiczne, a on używał wielu medycznych terminów, ale z tego, co zrozumiałam, jeśli nigdy nie pozwolisz dziecku po prostu pobyć ze swoją frustracją, racjonalna część jego mózgu dosłownie zapomina, jak kontrolować impulsy. To działa jak mięsień. Jeśli zawsze dajesz im iPada w sekundę po tym, jak zaczną jęczeć, ich mózg nigdy nie musi się uczyć, jak odroczyć gratyfikację. Oczekują po prostu, że świat natychmiast wręczy im niebieskiego dinozaura, a kiedy tak się nie dzieje, ich układ nerwowy całkowicie wariuje.

Moja mama kazała mi oszczędzać kieszonkowe przez pół roku, żeby kupić jedną kasetę magnetofonową Amy Grant, a ja przysięgałam sobie, że nigdy nie będę tak surowa wobec własnych dzieci. Niech ją Bóg błogosławi, miała absolutną rację. Nienawidziłam tego w tamtym czasie, ale odtwarzałam tę kasetę, dopóki taśma dosłownie się nie zerwała, bo tak ciężko na nią zapracowałam. Moje dziecko nie przejmuje się trzydziestoma zabawkami, które właśnie dostało, bo nie kosztowały go absolutnie żadnego wysiłku.

Plastikowe śmieci kontra rzeczy na lata

W tamten weekend wyrzuciliśmy trzy worki na śmieci pełne zabawek. Nie przesadzam. Zapakowałam je, gdy spał, i oddałam potrzebującym. Postanowiłam wtedy, że każda nowa rzecz, która trafi do tego domu, będzie musiała zmusić moje dzieci do wysiłku, jeśli będą chciały się bawić. Koniec z guzikami, które odwalają całą zabawę za nich.

Weźmy na przykład ten Drewniany Gryzak i Grzechotkę Miś z Kółkiem Sensorycznym. Kupiłam to dla najmłodszego, ponieważ kiedy najstarszy ząbkował, dosłownie przegryzł karton moich drogich materiałów wysyłkowych do sklepu Etsy, bo wciąż podawałam mu miękkie plastikowe rurki zapewniające natychmiastową ulgę, które w ogóle na niego nie działały. Ta drewniana grzechotka miś? To moja absolutnie ulubiona rzecz, jaką teraz mamy. Drewniane kółko jest twarde – tak naprawdę twarde – co oznacza, że musi je faktycznie gryźć, żeby poczuć ulgę, a mały szydełkowy miś daje jego rączkom szorstką teksturę do badania. Nie gra muzyki, nie migocze światełkami, po prostu jest i sprawia, że sam musi popracować, by ukoić własne dziąsła. Co więcej, jeszcze się nie zepsuła, a przysięgam na żeliwną patelnię mojej babci, że rzucał nią o kafelki w kuchni więcej razy, niż jestem w stanie zliczyć.

Mamy również Body Niemowlęce z Bawełny Organicznej bez Rękawów. Szczerze mówiąc, jest po prostu w porządku. To znaczy, jest niesamowicie miękkie i uwielbiam to, że to bawełna organiczna, więc nie ubieram dziecka w dziwne syntetyczne chemikalia, których nazwy nawet nie potrafię wymówić, ale nie ma rękawów. Mieszkamy w Teksasie, ale nasza klimatyzacja działa na najwyższych obrotach przez większość roku, więc i tak muszę zakładać na nie sweterek. To solidna warstwa pod ubranie, która świetnie się pierze, ale nie zmieni twojego życia. Kupujesz je, bo jest bezpieczne i trwałe, a nie dlatego, że to podstawa zimowej garderoby.

Jeśli próbujesz przerzucić się na rzeczy, które naprawdę posłużą dłużej i wymagają trochę wysiłku umysłowego, warto sprawdzić kilka lepszych opcji niewymagających baterii.

Ale jest jeszcze to Drewniane Stojak Gimnastyczny dla Niemowląt | Tęczowy Zestaw z Zabawkami Zwierzątkami. Dziewczyny, to jest dokładnie to, co rozumiem przez zabawę stymulującą rozwój. Zabawki wiszące na tym stojaku nie zrobią absolutnie nic, dopóki dziecko na serio nie wyciągnie rączek i w nie nie uderzy. Niesamowicie jest patrzeć, jak mój najmłodszy leży i uświadamia sobie, że musi użyć swoich własnych małych mięśni, żeby słoń zaczął się bujać. To go nie tyle zabawia, co rzuca mu wyzwanie. To całkowite przeciwieństwo tych śmieci dających natychmiastową gratyfikację, które kupowałam wcześniej.

Problem z babciami i ogromną ilością rzeczy

Porozmawiajmy o najtrudniejszej części tej całej zmiany, czyli o sprawieniu, by twoja dalsza rodzina przestała traktować twój salon jak wysypisko taniego plastiku. Przysięgam, że babcie w mojej rodzinie są fizycznie niezdolne do przejścia przez sklep bez kupienia czegoś, co wydaje z siebie potworny dźwięk syreny. Mają dobre intencje, naprawdę, ale ich językiem miłości jest bezmyślny konsumpcjonizm.

W końcu musiałam odbyć poważną rozmowę z teściową i powiedzieć jej, że jeśli przyniesie do mojego domu jeszcze jedną grającą, głośną, zasilaną na baterie i łatwą do zepsucia zabawkę, to całkowicie stracę zmysły. Było niezręcznie. Zaczęła się bronić. Powiedziała, że pozbawiam moje dzieci fajnego dzieciństwa. Ale wiecie co? Od czasu wielkiego oczyszczania zabawek mój najstarszy syn naprawdę znów zaczął używać wyobraźni. Buduje bazy. Bawi się w błocie. Jest o wiele mniej sfrustrowany przez cały czas, bo jego mózg nie jest ciągle przebodźcowany pięćdziesięcioma rzeczami migającymi do niego w tym samym momencie.

To wyczerpujące bycie tą złą, ale o wiele bardziej wyczerpujące jest wychowywanie dziecka, które oczekuje, że świat zostanie mu podany na srebrnej tacy. Za każdym razem, gdy mówisz „nie” taniemu plastikowemu badziewiu, kupujesz sobie święty spokój na przyszłość.

Ludzie stresują się cyfrowym śladem swojego dziecka i tym, czy opublikowanie zdjęcia z farmy dyń zrujnuje mu przyszłą karierę, ale szczerze mówiąc, o wiele bardziej martwię się o to, czy moje dziecko będzie oczekiwało nagrody pocieszenia za samo oddychanie.

Jak naprawiamy wyrządzone szkody

Jeśli chcecie na poważnie rozwiązać ten problem roszczeniowości, zanim zmienią się w nastolatki, które będą oczekiwać od was luksusowego samochodu, musicie zacząć uczyć je czekania na to, czego chcą, jednocześnie głośno mówiąc o tym, jakie macie szczęście, mając dach nad głową, i ustalając prawdziwe, obiektywne zasady dotyczące tego, jak mogą sobie zapracować na przywileje w domu.

Oto jak obecnie wygląda to w praktyce w naszym pełnym chaosu domu:

• Przestaliśmy kupować świecące rozpraszacze: Poważnie, po prostu omiń szerokim łukiem dział z tanimi rzeczami. Załóż klapki na oczy. Te chwilowe pięć minut spokoju podczas drogi powrotnej w samochodzie nie jest warte histerii, gdy dwie godziny później tani plastik się zepsuje.
• Zmuszamy ich do płacenia za „ekstrasy”: Mój najstarszy dostaje symboliczne kieszonkowe za pomaganie mi w segregowaniu towaru do sklepu na Etsy. Jeśli chce nowy samochodzik, idzie do sklepu z własnymi, pogniecionymi banknotami. Jeszcze nie widzieliście dziecka, które lepiej dbałoby o zabawkę niż takie, które musiało wypróżnić na nią własną świnkę skarbonkę.
• Chwalimy za pot, a nie za bystrość: Przestałam mu mówić, że jest najmądrzejszym chłopcem na świecie. Doktor Evans uświadomił mi, że przez to dzieci zaczynają panicznie bać się porażki. Teraz mówię mu, że jestem dumna z tego, jak bardzo napracował się nad ułożeniem puzzli, nawet jeśli ich nie skończył.
• Wymuszamy nudę: Już nie zapewniam im rozrywki 24/7. Jeśli marudzą, że się nudzą, mówię im, że to świetna okazja, by wyjść na zewnątrz i poszukać sobie jakiegoś patyka.

Zanim pójdziesz kupić kolejny świecący zapychacz czasu, który i tak skończy na dnie pudła na zabawki, może zajrzyj do pokoju zabaw swojego dziecka i sprawdź, co z tego naprawdę przynosi mu jakąkolwiek korzyść.

Niewygodne pytania, które wciąż mi zadajecie

Jak powstrzymać dziecko przed roszczeniowym zachowaniem, kiedy wszyscy inni kupują mu mnóstwo rzeczy?

Będę z wami szczera – musisz im pozwolić się złościć i musisz pozwolić złościć się krewnym. Dosłownie przechwytuję teraz prezenty w progu. Jeśli to coś, czego nie potrzebujemy, mówię „dziękuję” i trafia to prosto do pojemnika z rzeczami do oddania w garażu, zanim dzieci to w ogóle zobaczą. Twój dom, twoje zasady. Niech babcie sobie fochają.

Czy drewniane zabawki są naprawdę lepsze, czy to tylko internetowa estetyka?

Szczerze mówiąc, te plastikowe są zaprojektowane tylko po to, by przykuć twój wzrok w sklepie i doprowadzać cię do szału w domu. Drewniane zabawki są ciężkie, nie świecą i zmuszają twoje dziecko do używania wyobraźni. Dałam się przekonać do drewna dość niechętnie ze względu na cenę, ale one po prostu się nie psują, gdy mój maluch rzuca nimi o ścianę, więc na dłuższą metę naprawdę oszczędzają moje pieniądze.

W jakim wieku twój najstarszy syn zaczął zachowywać się jak mały dyktator?

Mniej więcej w wieku dwóch i pół roku. Wszyscy mówią o buncie dwulatka, ale nikt nie ostrzega przed fazą „trzylatka-nastolatka” (ang. threenager), kiedy to nagle uświadamiają sobie, że mają swoje zdanie i zaczynają wymagać obsługi hotelowej. Jeśli to zauważasz, ukróć to już teraz. Kiedy urosną, wcale nie jest łatwiej.

Czy ta grzechotka miś z gryzakiem naprawdę pomaga na tylne zęby?

Szczerze mówiąc, mój najmłodszy tak zaciekle gryzie to drewniane kółko, że aż wióry lecą. Ponieważ jest to pełny okrąg, może wepchnąć je dość głęboko na boki dziąseł, tam gdzie wyrzynają się te potworne trzonowce. Działa to o wiele lepiej niż gryzaki wypełnione wodą, które tylko pękają i wylewają się wszędzie.

Co mam zrobić, gdy dostają histerii, bo powiedziałam „nie”?

Przechodzisz nad nimi i dalej robisz pranie. Poważnie. Kiedy po raz pierwszy po prostu odeszłam i pozwoliłam mojemu najstarszemu krzyczeć na dywanie bez widowni, przestał po czterech minutach, bo zorientował się, że nikt nie ogląda jego przedstawienia. Nie negocjuj z terrorystami, nawet jeśli mają na sobie uroczą piżamkę.