Jak można porzucić własne dziecko? List do samej siebie

Droga Saro sprzed sześciu miesięcy,

Jest 2:14 w nocy. Siedzisz na zimnych, dziwnie lepkich kafelkach na podłodze w łazience na piętrze. Masz na sobie szare dresy Dave'a z logo Villanovy — te z wielką dziurą na lewym kolanie, które ciągle grozisz, że wyrzucisz, ale nigdy tego nie robisz — i wpatrujesz się w powiadomienie na telefonie o niemowlęciu zostawionym w remizie strażackiej dwa miasta dalej.

Twoja letnia kawa leży na blacie, a na jej powierzchni tworzy się ten obrzydliwy kożuch. Maya płacze w kołysce na końcu korytarza. Leo śpi jak zabity w swoim łóżku z superbohaterami. A ty siedzisz, przewijając sekcję komentarzy pod tym artykułem, czując w piersi ten ciasny, gorący węzeł słusznego oburzenia.

Myślisz: Co za potwór robi coś takiego?

Oceniasz ją. Siedzisz w swoim domu na przedmieściach, ze wspierającym mężem i lodówką pełną jedzenia, i oceniasz ducha. Nie znasz jej imienia, stanu konta bankowego ani równowagi chemicznej jej mózgu, ale i tak wydajesz wyrok.

Piszę to do ciebie z przyszłości, żeby powiedzieć ci: przestań. Po prostu natychmiast z tym skończ.

Noc, w której ocenianie innych całkowicie we mnie pękło

Przewińmy o kilka tygodni do przodu. Maya wchodzi w regresję snu czwartego miesiąca. I nie mam tu na myśli, że budzi się raz czy dwa razy częściej, mam na myśli to, że całkowicie przestaje spać. Zmienia się w malutkiego, rzucającego się, niepocieszonego demona, który akceptuje tylko skakanie na piłce do ćwiczeń w tempie dokładnie 72 uderzeń na minutę, podczas gdy ty nucisz motyw przewodni z Parku Jurajskiego.

Dave jest w delegacji. Moja mama ma grypę. Jestem tylko ja, czterolatek, który nagle zapomniał, jak korzystać z toalety, i dziecko, które nienawidzi całego wszechświata.

Pamiętam, jak stałam w kuchni o 4:30 rano, gapiąc się na zegar mikrofalówki. Byłam na nogach od 38 godzin bez przerwy. Moje ręce dosłownie się trzęsły. Pamiętam, jak chwyciłam telefon i próbowałam szukać pomocy, ale moje kciuki drżały tak bardzo, że w wyszukiwarkę Google wpisywałam dosłownie dlaczego dziwcko tak płacze i jak uśpic niemowle. Widok tego słowa z błędem, wpatrującego się we mnie z jasnego ekranu, sprawił, że wybuchłam histerycznym, hiperwentylującym płaczem.

To był dokładnie ten moment, kiedy spojrzałam na drzwi wejściowe. Zamek był tuż obok. Kluczyki do samochodu wisiały na haczyku.

Miałam tę żywą, przerażającą, całkowicie przytłaczającą fantazję o tym, żeby po prostu założyć płaszcz, wyjść za drzwi, wsiąść do mojej Hondy CR-V i pojechać do Kanady. Zostawić ich. Po prostu zostawić ich wszystkich w tyle, ponieważ ciężar utrzymywania ich przy życiu dosłownie zgniatał mi klatkę piersiową.

Oczywiście tego nie zrobiłam. Opadłam na podłogę, wypiłam moją zimną kawę i przetrwałam. Ale w tamtym mrocznym, przerażającym momencie, w końcu zrozumiałam.

Co mój lekarz powiedział o tych mrocznych myślach

Kiedy Dave wrócił do domu, miałam całkowite załamanie nerwowe w garażu. Powiedziałam mu, że tracę zmysły. Wyglądał na przerażonego, co szczerze mówiąc tylko mnie rozzłościło, bo jego sutki są bezużyteczne i to on może sobie spać w samolotach.

Skończyło się na tym, że szlochałam w gabinecie mojego lekarza. Doktor Aris to wspaniała, twardo stąpająca po ziemi kobieta, która zawsze pachnie lawendą i medycznym płynem do dezynfekcji rąk. Nie spojrzała na mnie jak na złoczyńcę, kiedy wyznałam, że fantazjowałam o zostawieniu własnych dzieci.

Przysunęła swój mały obrotowy stołek, położyła dłoń na moim kolanie i w zasadzie wyjaśniła mi, że mózgi matek są silnie zaprogramowane na przetrwanie, ale kiedy zabierze się sen, wsparcie i zasoby, ten system po prostu całkowicie się zwiera. Moja lekarka powiedziała, że to tak, jakby twoja kora przedczołowa — czy jakakolwiek inna część mózgu odpowiedzialna za logiczne decyzje — po prostu całkowicie się wyłączała. Nie działasz ze złośliwości, działasz z czystej, nieskażonej traumy psychicznej.

Powiedziała mi, że z jej doświadczenia wynika, że matki, które odchodzą, nie robią tego, ponieważ im nie zależy. Robią to, ponieważ są w szponach poważnego załamania psychotycznego, miażdżącego ubóstwa lub depresji poporodowej, która przerodziła się w coś tak ciężkiego, że dosłownie wierzą, iż ich dzieciom będzie lepiej bez nich.

To jest choroba. Nie grzech.

W każdym razie, chodzi o to, że kazała mi znaleźć terapeutę, przepisała mi leki i zmusiła mnie do nakłonienia Dave'a, aby przejął nocne zmiany.

Rzeczy, które faktycznie pomogły mi przetrwać

Jeśli czytasz to o 3 w nocy, a twoje ręce się trzęsą, chcę ci powiedzieć, że to naprawdę w porządku kupować rzeczy, które sprawiają, że twoje życie jest choć o pięć procent łatwiejsze. Nie dostajesz medalu za to, że cierpisz najwięcej.

Kiedy Maya zaczęła ząbkować do tego wszystkiego podczas regresji snu, myślałam, że naprawdę skończę w pokoju bez klamek. Po prostu gryzła mój obojczyk, zostawiając wszędzie te obrzydliwe, mokre, małe malinki. W panice zamówiłam gryzak Panda (Panda Teether) od Kianao, bo wyglądał uroczo, a ja byłam zdesperowana.

Będę szczera? To było jak dar z niebios. Jest całkowicie płaski, co nie ma większego sensu dla mojego dorosłego mózgu, ale miał dokładnie odpowiedni kształt dla jej malutkiej, dziwnej buzi z bolącymi dziąsłami. Mogła sama trzymać tę część przypominającą bambus, nie upuszczając go co cztery sekundy, co oznaczało, że mogłam ją odłożyć i użyć obu rąk, aby zrobić sobie świeżą kawę. Jest wykonany z silikonu, więc po prostu wrzucałam go do zmywarki, gdy nieuchronnie lądował na posłaniu psa. Zdecydowanie było warto.

Kupiłam też body dziecięce z bawełny organicznej. Słuchaj, będę z tobą całkowicie szczera: materiał jest niesamowicie miękki. Taki maślany, niebiański, wręcz w-stylu-chciałabym-żeby-robili-z-tego-dresy-dla-dorosłych miękki. W ogóle nie podrażnił zmian egzemy u Mayi. ALE. Zapięcia. O rany, te zatrzaski. Kiedy w pokoju dziecięcym jest ciemno jak w grobie, a ty próbujesz zapiąć trzy malutkie metalowe napy na wiercącym się niemowlaku, który kopie jak ninja, to bywa frustrujące. To przepiękne body na dzień, ale może nie to, z którym chcesz walczyć podczas awarii z pieluszką w środku nocy.

Jeśli właśnie teraz masz gonitwę myśli i po prostu potrzebujesz popatrzeć na ładne rzeczy, żeby odwrócić uwagę, poświęć chwilę na przejrzenie kolekcji ubranek dla niemowląt z bawełny organicznej, bo szczerze mówiąc, dodawanie uroczych malutkich strojów do wirtualnego koszyka to bardzo niedoceniany mechanizm radzenia sobie ze stresem.

Absolutna izolacja współczesnego macierzyństwa

Porozmawiajmy o prawdziwym problemie.

Mamy wychowywać tych małych ludzi w wiosce, prawda? Wszyscy tak mówią. "Potrzeba całej wioski!" Ale gdzie u licha jest ta wioska? Moja wioska to grupa na Facebooku pełna pasywno-agresywnych kobiet kłócących się o metody nauki zasypiania oraz dostawca jedzenia, który zostawia moje zimne frytki na werandzie.

Matki toną.

Oczekuje się od nas, że w sześć tygodni po porodzie wrócimy do formy, wrócimy do pracy, będziemy odciągać pokarm w schowkach na miotły, utrzymywać idealnie estetyczny dom, gotować organiczne posiłki i nigdy nie narzekać. A co jeśli nie masz pieniędzy? Jeśli nie masz u boku Dave'a? Jeśli jesteś nastolatką, zmagasz się z nałogiem lub mieszkasz w swoim samochodzie?

Nic dziwnego, że ludzie pękają. Ja pękłam, a mam wszystkie możliwe przywileje. Oto lista rzeczy, które mój pozbawiony snu i zmagający się z łagodną depresją poporodową mózg zrobił w tamtym miesiącu:

• Włożyłam pilota od telewizora do zamrażarki i nakrzyczałam na Dave'a, że go zgubił.
• Płakałam przez czterdzieści pięć minut, ponieważ Leo chciał, aby jego tost był pokrojony w trójkąty zamiast w kwadraty, a ja poczułam się jak matka ponosząca życiową porażkę.
• Poważnie zastanawiałam się nad włożeniem Mayi do łóżeczka, zamknięciem drzwi na klucz i spaniem w wannie w nausznikach.
• Wlałam pełną butelkę odciągniętego mleka do mojej kawy zamiast mleka owsianego, zdałam sobie sprawę z błędu i i tak to wypiłam.

A mimo to, społeczeństwo oczekuje, że kobiety, które mają zerowe zasoby, po prostu w magiczny sposób to wszystko udźwigną.

Piękna odskocznia

Aby zająć czymś Leo i odciągnąć go od dziecka, gdy próbowałam je uspokoić, kupiłam tę grzechotkę-gryzak z misiem. To przepiękny, mały, szydełkowy niebieski miś na drewnianym kółku. Początkowo kupiłam ją dla Mayi do gryzienia, ale Leo w zasadzie uznał ją za swoją. Nosi ją wszędzie i udaje, że to zwierzak dla jego figurek. Drewno jest super gładkie i nieobrobione chemicznie, więc nie wpadam w panikę, kiedy Mayi w końcu udaje się ją odzyskać i włożyć do buzi. To jedna z tych rzadkich zabawek, która nie mruga, nie piszczy i nie wymaga baterii, a to dokładnie taki rodzaj spokoju, jakiego potrzebuje teraz mój przestymulowany zmysłowo mózg.

Kwestie prawne, o których ci nie mówią

Aha, i najwyraźniej istnieją przepisy o tzw. Oknach Życia (Safe Haven laws) w każdym stanie, gdzie możesz po prostu wejść do remizy strażackiej, szpitala lub na komisariat policji, przekazać noworodka członkowi personelu i odejść całkowicie anonimowo, bez bycia aresztowaną. To wydaje się być rodzajem kluczowej informacji, którą powinni drukować na tych gigantycznych siatkowych majtkach, które dają ci w szpitalu.

Niektóre miejsca mają nawet specjalne, klimatyzowane „okna życia” wbudowane w ściany budynków służb ratowniczych, więc rodzice nie muszą nawet patrzeć nikomu w oczy.

Ale nikt o tym nie mówi. Ponieważ gdybyśmy o tym rozmawiali, musielibyśmy przyznać, że macierzyństwo nie zawsze jest magiczne. Musielibyśmy przyznać, że czasami najbezpieczniejszą i najbardziej pełną miłości rzeczą, jaką matka może zrobić, to uświadomić sobie, że nie daje rady, i oddać swoje dziecko pod opiekę systemu państwowego.

Wolelibyśmy je oceniać. Łatwiej jest nazwać je potworami niż przyznać, że system jest zepsuty i że przy odpowiedniej kombinacji braku snu, ubóstwa i chorób psychicznych każda z nas mogłaby się załamać.

Moja obietnica dla ciebie

Więc, Saro sprzed sześciu miesięcy. Przestań oceniać.

Wstań z podłogi w łazience. Musisz po prostu jakoś zmusić się do obudzenia Dave'a, wręczyć mu wrzeszczące dziecko i zamknąć się w pokoju gościnnym na cztery godziny nieprzerwanego snu.

Będzie lepiej. Maya nauczy się spać. Leo przypomni sobie, jak korzystać z toalety. Kawa wciąż będzie stygnąć, ale twój mózg wróci do żywych.

Bądź dla siebie wyrozumiała. Bądź wyrozumiała dla innych matek. Wszystkie robimy to, co możemy, z tych rozsypanych kawałków, które nam pozostały.

Zanim przejdę do trudnych, skomplikowanych pytań, które prawdopodobnie teraz w panice wyguglujesz, po prostu zrób mi przysługę i zajrzyj na stronę główną Kianao, żeby znaleźć coś miłego dla siebie lub swojego dziecka — przetrwałaś dzisiejszy dzień i to w zupełności wystarczy.

Trudne Pytania (FAQ)

Czy to całkowicie psychotyczne, że chcę uciec od mojej rodziny?

Nie, o mój Boże, NIE. Mój terapeuta powiedział mi, że szczerze mówiąc, to bardzo powszechna myśl natrętna. Kiedy jesteś poważnie niewyspana i przytłoczona, twoja reakcja „walcz lub uciekaj” w mózgu po prostu zacina się na „uciekaj”. To nie znaczy, że nie kochasz swoich dzieci, to po prostu oznacza, że twój mózg błaga o przerwę. Jeśli jednak dojdziesz do punktu, w którym szczerze zaczynasz planować, jak odejść, musisz w tej samej sekundzie zadzwonić do lekarza. Obudź swojego partnera. Wykonaj ten telefon.

Co tak naprawdę się dzieje, gdy ktoś zostawi dziecko w remizie strażackiej?

Z tego, co rozumiem, zgodnie z prawem o Oknach Życia (Safe Haven), jeśli przekażesz dziecko (zazwyczaj w ciągu określonej liczby dni po urodzeniu, zależy to od stanu) wyznaczonemu pracownikowi służb ratowniczych, natychmiast badają oni dziecko medycznie. Nie dzwonią po policję, by cię aresztować. System opieki nad dziećmi przejmuje sprawę i zazwyczaj dość szybko umieszcza dziecko w zatwierdzonej rodzinie adopcyjnej. Omija to mnóstwo biurokracji, aby zapewnić niemowlęciu bezpieczeństwo.

Czym u diabła są te okna życia (baby boxes)? Ciągle widzę to na TikToku.

To w zasadzie klimatyzowany, bezpieczny inkubator wbudowany w zewnętrzną ścianę remizy strażackiej lub szpitala. Rodzic otwiera drzwi z zewnątrz, umieszcza noworodka w środku i zamyka drzwi. Po zamknięciu, blokują się one od zewnątrz i uruchamiają cichy alarm wewnątrz budynku, dzięki czemu ratownicy mogą zabrać dziecko w ciągu kilku sekund. Pozwala to na całkowitą, 100% anonimowość, co powstrzymuje wpadające w panikę matki przed pozostawianiem niemowląt w niebezpiecznych miejscach ze strachu przed konsekwencjami prawnymi.

Jak przetrwać ekstremalny brak snu i nie zwariować?

Obniżasz każdy jeden standard, jaki posiadasz. Pozwalasz maluchowi zjeść suche płatki na obiad. Przestajesz składać pranie i po prostu żyjesz na ubraniach z koszy. Nosisz te same dresy przez trzy dni. I błagasz o pomoc. Jeśli masz partnera, dzielicie się nocą. Nie ma znaczenia, czy następnego dnia musi iść do pracy — opieka nad dzieckiem to też praca. Ja dosłownie musiałam wręczyć Mayę Dave'owi i pojechać na parking pod supermarketem tylko po to, by pospać w samochodzie przez dwie godziny. Rób to, co trzeba.

Dlaczego matki po prostu nie korzystają z agencji adopcyjnych zamiast porzucać dzieci?

Ponieważ w czasie kryzysu logika nie istnieje. Przebrnięcie przez dokumenty adopcyjne wymaga zdolności organizacyjnych, dostępu do internetu, transportu i trzeźwego umysłu. Jeśli matka cierpi na ciężką psychozę poporodową, ukrywa ciążę przed agresywnym partnerem lub mieszka na ulicy, działa w trybie przetrwania. Nie myśli o pięć kroków do przodu; reaguje na bezpośrednie przerażenie obecnej chwili.