Cała prawda o wyszukiwaniu gry Baby Steps bez cenzury

Siedzę na podłodze naszego niezwykle ciasnego londyńskiego salonu, zeskrobując z lewego kolana substancję, która może być rozgniecionym bananem (ale prawie na pewno jest czymś gorszym), kiedy mój telefon wibruje od gorączkowego SMS-a od mojej siostry. Chce wiedzieć, czy powinna kupić na zbliżające się urodziny bliźniaków tę nową grę wideo „baby steps”, o której tyle słyszała. Wyguglowała nieocenzurowaną wersję gry, myśląc, że to jakaś wolna od reklam aplikacja edukacyjna, i była głęboko, wręcz dogłębnie straumatyzowana tym, co znalazła. Musiałam pisać jedną ręką, drugą odciągając krzyczącego malucha od gniazdka, aby wyjaśnić, że nie, ciociu Sarah, ty chodzące nieszczęście, absolutnie nie chcemy tego w naszym domu.

Jeśli jesteś rodzicem, który niewinnie zapuścił się w odmęty internetu w poszukiwaniu porad, jak sprawić, by twój leniwy dziesięciomiesięczniak w końcu postawił jedną stopę przed drugą, składam najszczersze wyrazy współczucia. Prawdopodobnie miałaś nadzieję na kilka wskazówek dotyczących drewnianych pchaczy lub być może miły artykuł o wczesnych umiejętnościach motorycznych. Zamiast tego algorytm uznał, że desperacko potrzebujesz dowiedzieć się o 35-letnim bezrobotnym dużym chłopcu imieniem Nate, który wędruje po magicznym świecie w brudnym śpiochu dla dorosłych.

Taka jest dziwaczna rzeczywistość cyfrowego rodzicielstwa w dzisiejszych czasach, gdzie niewinne poszukiwanie kamieni milowych w rozwoju dziecka wrzuca cię prosto w głęboko dziwny świat niezależnych gier dla dorosłych.

Ludzie-osły i dziwna obsesja internetu

Wyjaśnijmy od razu największe nieporozumienie. Gra, o której słyszysz, nie jest dla dzieci, nie nauczy twojego malucha chodzić i prawie na pewno będzie wymagała od ciebie wyczyszczenia historii przeglądarki. Stworzony przez Bennetta Foddy'ego – człowieka, którego poprzednia gra polegała na sterowaniu biegaczem olimpijskim, którego kończyny machały na wszystkie strony jak rozgotowane spaghetti – ten nowy tytuł to coś, co społeczność graczy nazywa „symulatorem chodzenia”. Ja natomiast nazywam to potwornie dokładnym odwzorowaniem próby dotarcia do łazienki o 3 nad ranem po nadepnięciu na klocek Lego.

Sterujesz każdą z nóg Nate'a niezależnie za pomocą spustów na kontrolerze, co skutkuje przezabawnie frustrującą sekwencją lądowań twarzą na ziemi, bolesnych szpagatów i niegodnego staczania się ze wzgórz. Jako koncept, jest to w zasadzie okres poniemowlęcy idealnie uchwycony w cyfrowej formie.

Powodem, dla którego gra wywołuje panikę na forach dla rodziców, jest jednak drastyczny i obrazowy charakter treści. Wyszukanie nieocenzurowanych fragmentów rozgrywki ujawnia przeznaczony wyłącznie dla dorosłych koszmar z gorączkowego snu, który wciąż próbuję zmyć ze swoich siatkówek. Gra wyraźnie pokazuje antropomorficznych ludzi-osły, którzy są agresywnie, anatomicznie i dumnie całkowicie nadzy. W ustawieniach gry znajduje się specjalny przełącznik, gdzie gracze są pytani, czy chcą ocenzurować nagość, a jeśli go wyłączysz, śmiałe oświadczenie artystyczne twórcy dotyczące męskiej dumy zostaje w pełni, przerażająco wyeksponowane.

Dodaj do tego luźne nawiązania do rekreacyjnego zażywania narkotyków i głęboko niekomfortową scenkę przerywnikową z udziałem płynów ustrojowych, a zaczniesz rozumieć, dlaczego pozwolenie siedmiolatkowi na oglądanie streamów z tego na Twitchu to spektakularnie zły pomysł. Ścieżka dźwiękowa jest tylko w porządku.

Jak naprawdę wygląda raczkowanie w naszym domu

Jeśli odciągniemy się od cyfrowych ludzi-osłów i wrócimy do rzeczywistości, sam fizyczny proces nauki poruszania się u dziecka jest wystarczająco frustrujący i bez kontrolera w dłoni. W naszym mieszkaniu różnica między moimi bliźniaczkami jest uderzająca. Florence jest cichą obserwatorką, która patrzy na własne nogi, jakby były obcymi obiektami, które zostały niesprawiedliwie przymocowane do jej tułowia. Elsie z kolei to agentka czystego chaosu, która w okolicach siódmego miesiąca życia zorientowała się, że ruch do przodu to potęga.

Kiedy były malutkie, na długo zanim zaczęliśmy stresować się, czy kiedykolwiek będą chodzić, czy już na zawsze będą się tylko wszędzie turlać jak lekko zestresowane kłody, musieliśmy wymyślić, jak zachęcić je do angażowania mięśni głębokich. Moja położna środowiskowa – przerażająco kompetentna kobieta, która zawsze zdawała się dokładnie wiedzieć, jak mało sypiam – mruknęła coś o znaczeniu wczesnej stymulacji wzrokowej i ruchowej na płaskiej powierzchni, pozostawiając mnie z wyraźnym wrażeniem, że jeśli natychmiast nie skłonię dziewczynek do sięgania po przedmioty, pozostaną statyczne w nieskończoność.

To prowadzi mnie do absolutnej konieczności posiadania dobrego pałąka z zabawkami (edukacyjnego stojaka), od którego tak naprawdę zaczyna się prawdziwy rozwój motoryczny. Mam bardzo specyficzną, nieco zawstydzającą historię ze sprzętem dla niemowląt. Zanim na świecie pojawiły się bliźniaczki, życzliwy krewny przysłał nam ogromne, wściekle plastikowe ustrojstwo, które świeciło, grało agresywną wersję techno „Starego MacDonalda” i zajmowało około czterdziestu procent naszej podłogi. Złożenie go zajęło mi trzy godziny, wymagało baterii, których nie miałam, a do tego śmiertelnie przerażało dziewczynki.

Porzuciłam je w przedpokoju i ostatecznie zamiast niego kupiłam Zestaw edukacyjny Leaf & Rattle od Kianao. Jest cudownie i bezkompromisowo prosty. To w zasadzie solidna drewniana rama w kształcie litery A, z której zwisają różne figury z naturalnego drewna i dziergane zabawki. Nie ma migających światełek, nie ma baterii ani syntetycznej muzyki.

Dziewczynki mogły pod nim leżeć godzinami, niezdarnie uderzając w małe drewniane kółka, które wydawały bardzo delikatny, znośny dźwięk grzechotania. Ze zdumieniem odkryłam, że mogę w spokoju wypić filiżankę herbaty, podczas gdy one przez zabawę angażowały swoje maleńkie ramiona i mięśnie brzucha, próbując wymyślić, jak zmniejszyć odległość między swoimi rączkami a wiszącym listkiem. Odegrało to kluczową rolę w uświadomieniu im, że właściwie mają kończyny, nad którymi mogą panować. Moją jedyną szczerą skargą jest to, że ponieważ drewno jest tak estetyczne i zlewa się z dywanem w naszym salonie, pewnego razu całkowicie nie zauważyłam go w ciemności i uderzyłam się w palec u nogi tak mocno, że musiałam usiąść i przemyśleć swoje życiowe wybory.

Sprzęt, z którego nie będziesz musiała się tłumaczyć teściowej

Kiedy wyrosły z leżenia na plecach i uderzania w drewniane przedmioty, naprawdę zaczęła się panika związana z chodzeniem. Internet jest zalewany przerażającymi poradami na temat „zespołu dziecka pojemnikowego” i absolutnego zła, jakim jest wkładanie dziecka do czegokolwiek, co ogranicza jego ruchy.

Istnieje duża presja, aby kupować te chodziki z siedziskiem na kółkach. Wiesz o czym mówię – dziecko siedzi w małym materiałowym nosidełku otoczonym plastikową tacą i pędzi po kuchni jak pijany kierowca w samochodziku na wesołym miasteczku. Nasza lokalna lekarka z przychodni stanowczo zasugerowała, żebyśmy całkowicie ich unikali, owijając swoją medyczną poradę w mgliste ostrzeżenie o tym, jak zmuszają one dzieci do nienaturalnej pozycji bioder i w zasadzie uczą je chodzić na palcach, dając im jednocześnie wystarczającą prędkość, by dostać się do gorącego piekarnika.

Zamiast wciskać je w ograniczające ruchy plastikowe chodziki lub słuchać przestarzałych teorii sąsiadki na temat wsparcia kostek, lepiej po prostu zabezpieczyć ostre rogi stolika kawowego, położyć solidną matę i pozwolić im odkryć okrutny żart, jakim jest grawitacja, na ich własnych warunkach.

Kiedy są gotowe, by spróbować wstać, potrzebują po prostu stabilnych rzeczy, których mogą się trzymać. Zmieniliśmy nieco przeznaczenie niektórych z naszych wczesnych sprzętów dla niemowląt. Kupiliśmy też Zestaw edukacyjny Indiana, aby trzymać go w domu moich rodziców, a ponieważ konstrukcja w kształcie litery A z liną mocującą jest zaskakująco stabilna, Elsie wykorzystywała jedną z nóg ramy, aby podciągnąć się do chwiejnej pozycji klęczącej, po czym nieuchronnie upadała z powrotem na swoją grubo wyściełaną pieluszkę.

Kiedy odwiedzaliśmy znajomych, wypróbowaliśmy również Zestaw edukacyjny Bear. Jest w porządku, a zawieszki z małymi misiami są niezaprzeczalnie urocze, ale okazało się, że pastelowe akcenty trochę trudniej dopasować do ogólnego chaosu w naszym życiu. Szczerze mówiąc, motyw liścia po prostu bardziej przemawia do mojej desperackiej, milenialskiej potrzeby organicznych kształtów w świecie zdominowanym przez plastik w podstawowych kolorach.

Bosa polityka i ironia butów

Oto bardzo zabawna ironia dotycząca tej absurdalnej gry wideo: Nate, dorosły bohater, spędza całą grę całkowicie boso. Odmawia noszenia butów podczas wspinaczki po zdradzieckich górach i przemierzania lodowych krajobrazów.

Z prawdziwymi ludzkimi niemowlętami to jest w zasadzie to, czego oczekują od ciebie eksperci.

To niezwykle kuszące, by kupić te malutkie, sztywne, idealnie uformowane trampki, które wyglądają dokładnie tak samo, jak te, które noszą dorośli. Wyglądają genialnie na Instagramie. Ale nakładanie sztywnej podeszwy na niemowlaka, który próbuje nauczyć się łapać równowagę, przypomina proszenie cię o naukę jazdy na łyżwach w butach narciarskich. One muszą czuć podłoże. Muszą rozłożyć paluszki u stóp, aby móc chwycić się podłogi.

W domu pozwalamy bliźniaczkom chodzić boso tak często, jak to tylko możliwe, co w przewiewnym londyńskim mieszkaniu często kończy się zimnymi paluszkami i gorączkowym pocieraniem stópek przed snem. Ale kiedy ich stopy muszą być zakryte, potrzebujesz czegoś niesamowicie miękkiego i elastycznego. Prawdziwy rozwój fizyczny opiera się na naturalnym ruchu, nieskrępowanym przez sztywne struktury, które zmuszają ich maleńkie stawy do ustawiania się pod dziwnymi kątami.

Szybka lista kontrolna, jak nie zwariować przy wczesnym rozwoju motorycznym:

• Postaw na prostotę: Solidna drewniana rama, taka jak Zestaw edukacyjny Leaf & Cactus, zapewnia stymulację sensoryczną bez przytłaczania ich rozwijającego się układu nerwowego.
• Pozbądź się kółek: Chodziki z siedziskiem to prawdziwe utrapienie, zarówno dla listew przypodłogowych, jak i rozwoju bioder.
• Uwolnij paluszki: Pozwól im organicznie chwytać się podłogi.
• Sprawdzaj historię wyszukiwania: Poważnie, sprawdź kontrolę rodzicielską na swoich urządzeniach domowych, jeśli masz starsze dzieci myszkujące po internecie w poszukiwaniu gier.

Droga od leżenia nieruchomo na dywanie do sprintu w kierunku schodów w sekundę po tym, jak tylko odwrócisz wzrok, mija przerażająco szybko. Nie potrzebujesz wysoce skomplikowanych gadżetów, a już na pewno nie potrzebujesz porad z gry wideo o dużym chłopcu w śpiochach. Potrzebujesz tylko bezpiecznej przestrzeni, kilku ładnie wykonanych drewnianych zabawek, które ich zmotywują, oraz nieskończonych pokładów cierpliwości.

Jeśli szukasz pięknie prostego, autentycznie przydatnego sprzętu, który nie przyprawi twoich bliskich o zawał serca po wpisaniu go w Google, odkryj pełną kolekcję drewnianych stojaków edukacyjnych i niezbędnych akcesoriów dla niemowląt od Kianao.

Gotowa, by stworzyć bezpieczną, naturalną przestrzeń dla pierwszych, prawdziwych kroków milowych swojego malucha? Sprawdź naszą pełną gamę zrównoważonych zabawek wczesnorozwojowych już dziś.

Niewygodne pytania, które ciągle mi zadają (FAQ)

Dlaczego wszyscy mówią o grze wideo „baby steps”, skoro nie jest dla dzieci?

Ponieważ internet to okrutne miejsce, a nazwa jest wysoce myląca. To niezależna gra fizyczna stworzona po to, by celowo frustrować dorosłych graczy. Jednak z racji tego, że jej tytuł (dosł. „pierwsze kroczki”) dzieli nazwę z ogromnym kamieniem milowym w rozwoju malucha, zmęczeni rodzice wciąż trafiają na filmy na YouTube, gdzie dorosły mężczyzna przeklina, staczając się ze wzgórza.

Co tak szczerze pokazuje nieocenzurowana wersja?

Starając się nie zostać zablokowaną przez filtry internetowe: gra pokazuje w tle hybrydy ludzi i zwierząt, które są całkowicie poprawne anatomicznie. Wyłączenie cenzury usuwa czarne paski zasłaniające ich podbrzusza. Jest to głęboko dziwne, bardzo obrazowe i absolutnie nie jest to coś, co chcesz mieć włączone na iPadzie, podczas gdy twój maluch je płatki z mlekiem.

Czy chodziki dla dzieci są naprawdę aż tak złe dla ich rozwoju?

Moja położna środowiskowa z pewnością tak uważała i szczerze mówiąc, oglądanie dziecka niezgrabnie zwisającego w kroku i przebierającego paluszkami u stóp po kuchennej podłodze nie wygląda na coś szczególnie naturalnego. Pomijają przez to ważny etap nauki utrzymywania własnego ciężaru ciała za pomocą pięt i mięśni tułowia. Zabawa na podłodze pod solidnym drewnianym stojakiem w kształcie litery A jest dla nich o niebo lepsza.

Jak używać stojaka edukacyjnego, aby zachęcić do chodzenia?

Nie używasz go bezpośrednio do nauki chodzenia, używasz go do przygotowań. Kiedy dzieci są malutkie, sięganie po zwisające drewniane kółka wzmacnia mięśnie głębokie i szyję. Później solidna rama daje im coś stacjonarnego, na co mogą patrzeć i w końcu próbować się w tym kierunku turlać. Chodzi o zbudowanie fundamentu mięśniowego, dzięki czemu nie złożą się od razu jak tani leżak, gdy tylko spróbują wstać.

Czy powinnam zakładać 9-miesięcznemu dziecku buty z twardą podeszwą, by pomóc mu złapać równowagę?

Nie, bardzo proszę, nie rób tego. Kości ich małych stópek w tym wieku to w zasadzie wciąż tylko miękka chrząstka. Wciskanie ich w sztywne mini-trampki uniemożliwia im rozłożenie palców u stóp w celu złapania równowagi. Chodzenie boso jest genialne, chyba że twoje podłogi są lodowate – wtedy trzymaj się miękkich, elastycznych bucików, które pozwolą im czuć podłoże.