Panika w mojej grupie dla mam po filmach o Sugar Baby

Więc wczoraj moja szwagierka stoi przy huśtawkach dla maluchów, gwałtownie machając w powietrzu swoim kubkiem Yeti i mówi mi, że muszę wyrzucić iPada Mayi prosto do najbliższej rzeki, bo właśnie obejrzała ten dokument z Sundance. Wiecie który. A potem, dosłownie trzy minuty później, moja sąsiadka — która absolutnie pozwala swojemu ośmiolatkowi na całkowicie nieograniczony dostęp do TikToka — pochyla się i mówi, że to wszystko jest po prostu rozdmuchane, że ten nowy serial na BET+ to tylko fikcja, a obsada tego nowego filmu o "sugar babies" to dosłownie tylko aktorzy grający rolę, więc muszę wyluzować i przestać tak panikować.

A POTEM, ponieważ wszechświat mnie nienawidzi, zabrałam dziś rano Leo na bilans czterolatka. Podczas gdy ja próbowałam powstrzymać go przed lizaniem szeleszczącego papieru na kozetce w gabinecie, nasz pediatra niewyraźnie mruknął coś o pętlach dopaminowych i o tym, jak cyfrowe transakcje niszczą ich płaty czołowe.

Miałam na sobie trzecią w tym tygodniu parę czarnych legginsów, sączyłam kawę o smaku przypalonej rozpaczy i po prostu stałam tam jak idiotka.

Szczerze mówiąc, po wyjściu od pediatry usiadłam w samochodzie i wygooglałam cały ten temat w telefonie, żeby sprawdzić, o czym u licha wszyscy mówią. Jeśli ominęły was te dyskusje: toczy się teraz ogromna debata kulturowa wokół kilku nowych filmów — jednego fikcyjnego dramatu i jednego naprawdę mocnego dokumentu — o młodych kobietach, które zostają wciągnięte w cyfrową seksworking i relacje transakcyjne, tylko po to, by spłacić kredyty studenckie lub zapłacić czynsz. Cała koncepcja "sugar baby" była kiedyś taką niezwykle odległą, dorosłą rzeczą, która działa się w mrocznych restauracjach, a teraz to wszystko opiera się na cyfrowych napiwkach, internetowych monetach i platformach online.

Wiem, co sobie myślicie. Sarah, twoje dzieci mają cztery i siedem lat. Dlaczego pocisz się z nerwów w minivanie z powodu filmów dla dorosłych?

Ponieważ w zeszły wtorek moja siedmiolatka zapytała mnie, co to znaczy "dawać napiwki", kiedy grała w jakąś dziwną podróbkę Robloxa, a moja dusza na moment opuściła ciało.

Przerażający skok od cyfrowych monet do prawdziwego życia

Spędziłam wczoraj w nocy chyba z trzy godziny, grzebiąc w wątkach na ten temat na Reddicie. Grywalizacja internetu jest teraz wszędzie. Dzieci wchodzą w te aplikacje, zdobywają cyfrowe diamenty, monety czy serduszka i dają je innym ludziom w zamian za uwagę lub pozdrowienia.

Wydaje się to całkowicie nieszkodliwe. To tylko gra, prawda? Ale ten dokument niejako wskazuje, jak dokładnie ten sam mechanizm — dawanie cyfrowych prezentów za cyfrowe towarzystwo — programuje całe pokolenie do tego, by postrzegać relacje jako czyste transakcje.

Próbowałam wytłumaczyć Dave'owi, że grywalizacja internetu to w zasadzie wielka pułapka zaprojektowana tak, by nasze dzieci myślały, że ludzkie relacje to towar, który można kupić i sprzedać, a on po prostu spojrzał na mnie z ustami pełnymi czerstwego precla i zapytał, czy skończył nam się hummus.

Faceci.

W każdym razie chodzi o to, że wariuję. Doktor Thomas w zasadzie powiedział mi, że ich małe mózgi to kompletna papka, dopóki nie skończą, powiedzmy, dwudziestu pięciu lat, więc kiedy dostają cyfrowe serduszko w sieci, uderza to do głowy jak prawdziwy narkotyk. Co jest przerażającą myślą, biorąc pod uwagę, że Leo ma odlot po zjedzeniu jednej małej pianki marshmallow. Nie do końca rozumiem, jak działa chemia mózgu, ale najwyraźniej ciągłe strzały dopaminy z nagród w mediach społecznościowych sprawiają, że gdy dorastają, nie są w stanie trzeźwo ocenić długoterminowego ryzyka.

Więc po prostu dalej gonią za cyfrowymi napiwkami.

Kupiłam wczoraj wieczorem wypasiony, bezpieczny dla rodziny router internetowy, żeby poblokować różne rzeczy, i zapomniałam hasła administratora po dwunastu minutach, więc to było całkowicie zmarnowane osiemdziesiąt dolarów.

Uczenie wartości pieniądza, gdy sama ledwo ogarniam krypto

Źródłem tak wielu z tych rzeczy, przynajmniej z tego, co wywnioskowałam z recenzji filmów, jest finansowa desperacja zmieszana z zerową edukacją finansową. Młodzi ludzie są spłukani, płaca minimalna to żart, i nagle sprzedawanie zdjęć w sieci wydaje się całkowicie normalnym sposobem na dorobienie.

Uświadomiłam sobie, że właściwie nigdy nie uczyłam Mayi czy Leo o pieniądzach. Takich prawdziwych pieniądzach. Po prostu widzą, jak zbliżam kawałek plastiku do terminala w sklepie i bum, dostajemy wielką paczkę nuggetsów z kurczaka w kształcie dinozaurów.

Stwierdziłam, że musimy zacząć od podstaw. Żadnych ekranów. Tylko fizyczne przedmioty. Wygrzebałam nasz zestaw miękkich klocków dla niemowląt Gentle Baby od Kianao. Początkowo kupiłam je, ponieważ są zrobione z super bezpiecznej, miękkiej gumy bez BPA, i szczerze mówiąc, ich pastelowe kolory są po prostu bardzo estetyczne i nie sprawiają, że mój salon wygląda jak jaskrawy, plastikowy koszmar.

Leo je uwielbia, ponieważ unoszą się w wannie i może je gryźć (ma obsesję na punkcie gryzienia klocka z cyfrą cztery). Ale zaczęłam używać ich z Mayą do zabawy w "sklep". Każdy klocek ma na sobie inne liczby i symbole zwierząt.

Powiedziałam jej, że ma trzy klocki i jeśli chce paluszek serowy z lodówki, kosztuje to jeden klocek. Jeśli chce godzinę na iPadzie, kosztuje to cztery klocki. Spojrzała na mnie, jakbym kompletnie postradała zmysły.

Ale podziałało. Poniekąd. Spędziła solidne dwadzieścia minut, próbując wynegocjować pożyczkę od swojego brata, który po prostu siedział na dywanie i próbował zjeść kłaczek.

W zasadzie po prostu musisz pilnować ich ekranów jak jastrząb, jednocześnie ucząc ich wartości fizycznego pieniądza i modląc się, żeby nie dorosły w przekonaniu, że ich poczucie własnej wartości zależy od cyfrowego słoika na napiwki. To wyczerpujące. Wszyscy jesteśmy wyczerpani.

Jeśli chcesz zerknąć na fajne rzeczy bez ekranów, które faktycznie dobrze wyglądają w domu i pomagają rozwijać wczesne umiejętności poznawcze bez cyfrowej pułapki dopaminowej, możesz przejrzeć kolekcje zabawek i ubranek z organicznej bawełny od Kianao.

Granice ciała zaczynają się o wiele wcześniej, niż myślisz

Kolejną rzeczą, która naprawdę nie dawała mi spać po nocach — poza moim własnym niepokojem i faktem, że Dave chrapał jak zepsuta piła łańcuchowa — jest kwestia autonomii cielesnej.

Jeśli chcemy wychować dzieci, które w przyszłości nie wpadną w drapieżne przestrzenie w sieci i nie będą czuły presji, by naruszać swoje fizyczne granice dla odrobiny uwagi, musimy nauczyć je, że ich ciała należą do nich już teraz. Kiedy są malutkie.

Kiedyś byłam w tym taka beznadziejna. Gdy Maya była mała, zmuszałam ją do przytulania każdego krewnego w Święto Dziękczynienia, nawet gdy płakała i się wyrywała. Wciskałam ją w te sztywne, drapiące tiulowe sukienki do świątecznych zdjęć, bo uroczo wyglądały na Instagramie, ignorując fakt, że była z tego powodu nieszczęśliwa.

Teraz czuję się z tym potwornie źle.

Z Leo wszystko wygląda zupełnie inaczej. Ciągle praktykujemy "twoje ciało, twój wybór". Nie zmuszamy do przytulasów. Dajemy sobie piątki albo żółwiki, jeśli on ma na to ochotę, albo po prostu machamy rączką. I jesteśmy bezwzględni, jeśli chodzi o to, co ląduje na jego ciele.

Mam absolutną obsesję na punkcie niemowlęcego body z organicznej bawełny z motylkowymi rękawkami dla mojej siostrzenicy, a dla Leo kupuję proste bawełniane body od Kianao. Materiał to w 95% organiczna bawełna premium i w dotyku jest wręcz absurdalnie miękki. Żadnych drapiących metek. Żadnych dziwnych, syntetycznych materiałów, od których dostają drobnych, czerwonych wysypek.

Brzmi to jak błahostka, ale pozwolenie dzieciom na noszenie ubrań, w których faktycznie czują się dobrze, i danie im możliwości powiedzenia "nie podoba mi się ten materiał, zdejmij to", jest dosłownie fundamentem uczenia ich, że mają kontrolę nad swoją fizyczną przestrzenią. Jeśli wcześnie nauczą się, że ich komfort ma znaczenie, w przyszłości będą znacznie mniej skłonne do tolerowania dyskomfortu i przekraczania granic.

Nie każda zabawka to strzał w dziesiątkę

Powinnam pewnie wspomnieć, że chociaż staram się tworzyć to idealne, naturalne, szanujące granice środowisko, ponoszę w tym ciągłe porażki.

Kupiłam drewniany stojak edukacyjny dla niemowląt z małymi, wiszącymi zwierzątkami, kiedy Leo był mniejszy, ponieważ jest przepiękny. Serio, naturalne drewno i stonowane kolory ziemi wyglądały niesamowicie w naszym salonie. Jest zrobiony z drewna pozyskiwanego w odpowiedzialny sposób i pokryty nietoksycznymi farbami, co jest świetne.

Ale szczerze? U nas sprawdził się po prostu okej.

Jest w porządku, naprawdę. Ale Leo w zasadzie gapił się na małego wiszącego słonika przez jakieś trzy tygodnie, całkowicie zignorował teksturowane kółka, a potem zorientował się, jak użyć drewnianej ramy, żeby się podciągnąć i spróbować zjeść pilota ze stolika kawowego. Miał znacznie więcej uciechy z pustego kartonu po paczce. Niemowlaki są dziwne. Możesz kupić im najpiękniejsze, ekologiczne zabawki rozwojowe na świecie, a one i tak będą wolały kawałek tektury.

To piękny stojak i może twoje dziecko będzie tym spokojnym, refleksyjnym typem, który naprawdę będzie tam leżał i delikatnie trącał geometryczne kształty, ale moje było po prostu małą kulą wyburzeniową.

Wszyscy po prostu błądzimy po omacku

Nie mam tego wszystkiego obmyślonego. Nawet w najmniejszym stopniu. Przez połowę czasu chowam się w spiżarni, jedząc stare dropsy czekoladowe, tylko po to, żeby mieć dwie minuty ciszy.

Ale myślę o tym filmie o sugar babies, o tych dokumentach i o fakcie, że internet rozwija się szybciej niż nasze metody wychowawcze. To przerażające. Wszystko, co tak naprawdę możemy zrobić, to z nimi rozmawiać, uczyć o wartościach prawdziwego świata, szanować ich fizyczne granice i mieć nadzieję, że nie zepsujemy ich za bardzo.

Och, no i pić dużo kawy. Naprawdę BARDZO DUŻO kawy.

Weź głęboki oddech i sprawdź pełną linię ekologicznych zabawek bez ekranów oraz podstawowych ubranek z organicznej bawełny od Kianao, zanim do reszty stracisz zmysły.

Dlaczego martwię się o nastoletnie problemy, skoro mam w domu malucha?

Ponieważ to przychodzi niepostrzeżenie, przysięgam. W jednej minucie jedzą błoto w ogrodzie, a w następnej proszą o cyfrową walutę w grze wideo. Mój pediatra przypomniał mi, że fundamenty pod to, jak postrzegają relacje, pieniądze i własne ciało, wylewa się, gdy mają jakieś dwa latka. Jeśli będziemy czekać z rozmową o bezpieczeństwie w sieci czy autonomii cielesnej, aż będą nastolatkami, będziemy już daleko w tyle.

Jak wytłumaczyć bezpieczeństwo w internecie czterolatkowi?

Właściwie się tego nie robi. A przynajmniej ja nie próbuję tłumaczyć Leo, czym jest dark web. W przypadku maluchów bezpieczeństwo w internecie sprowadza się po prostu do fizycznych granic. Siedzę z nim, kiedy korzysta z ekranu. Rozmawiamy o tym, że tablet to narzędzie, które pożyczamy, a nie przyjaciel, którego mamy na własność. I ćwiczymy mówienie "nie" oraz szanowanie przestrzeni osobistej w prawdziwym życiu, ponieważ później przekłada się to na granice cyfrowe. Przynajmniej tak myślę.

Czy teraz całkowicie zakazujesz tabletów?

Boże, nie. Jestem matką, a nie męczennicą. Tablety to mój sposób na wzięcie prysznica bez kogoś, kto próbuje spuścić moją gąbkę w toalecie. Staramy się po prostu zachować równowagę. Dużo fizycznej zabawy, dużo klocków do budowania, dużo biegania na dworze, a potem, owszem, trochę nadzorowanego czasu przed ekranem, kiedy mama musi się odciąć na dwadzieścia minut.

Co na to wszystko Dave?

Dave powiedział mi, że znowu dramatyzuję i że Maya po prostu gra w grę o budowaniu z klocków, a nie dołącza do podziemnego, cyfrowego syndykatu. Prawdopodobnie ma rację. Zazwyczaj to on jest oazą spokoju. Ale wczoraj pozwolił Leo pójść do przedszkola w dwóch różnych butach, więc jego osąd nie jest też całkowicie bezbłędny.

Czy ten drewniany stojak jest naprawdę wart tych pieniędzy?

Jeśli chcesz mieć piękne, bezpieczne miejsce, żeby położyć noworodka podczas składania prania, i nienawidzisz wyglądu tych plastikowych, neonowych potworności grających okropne melodyjki MIDI — to tak. Jest wspaniale wykonany i super bezpieczny. Po prostu nie oczekuj, że w magiczny sposób zajmie wysoce mobilne niemowlę, które chce tylko wspinać się po meblach. Musisz znać swoje dziecko!