Dlaczego faza "nie umiem przegrywać" u malucha przypomina awarię systemu

Godzina 19:14. Integralność strukturalna wieży z trzech klocków uległa zniszczeniu. Mój 11-miesięczny syn, Leo, wpatruje się w upuszczone miękkie gumowe kostki, jakby przed chwilą obraziły jego przodków. Jego twarz przybiera kolor ekologicznego buraczka, po czym wydaje z siebie krzyk, który wprawia w drżenie moje słuchawki z redukcją szumów. Zasadniczo ogłasza wszechświatowi jestem totalnym przegrywem, a ja siedzę tu całkowicie sparaliżowany, zdając sobie sprawę, że moje rodzicielskie oprogramowanie jest drastycznie przestarzałe.

Wcale nie pomaga fakt, że ze Spotify mojej żony akurat ryczy ten viralowy kawałek z animowanego serialu o demonach. Słuchanie tego tekstu loser baby z Hazbin Hotel, podczas gdy mój niemowlak dosłownie odgrywa tę piosenkę na naszym dywanie, to poziom ironii, na który nie byłem przygotowany we wtorkowy wieczór. Myślałem, że faza nieumiejętności przegrywania to błąd w systemie, który pojawia się dopiero na etapie szkolnej piłki nożnej, a nie zanim dziecko w ogóle nauczy się chodzić.

Zanim zostałem tatą, zakładałem, że dzieci po prostu... się bawią. Myślałem, że dajesz im zabawkę, one ją żują i wszyscy są szczęśliwi. Teraz, gdy zbliżamy się do roczku, dociera do mnie, że zabawa to w rzeczywistości niezwykle stresujące beta-testy. Jak widać, dzieci nie mają fabrycznie wgranej regulacji emocji.

Aktualizacja emocjonalnego oprogramowania, przed którą nikt mnie nie ostrzegał

Podczas ostatniej wizyty kontrolnej zapytałem doktor Evans, czy skłonność Leo do rzucania zabawkami w akcie furii to jakaś wada sprzętowa. Zaśmiała się ze mnie (co zdarza się dość często) i wspomniała coś o „profilu osobowości nastawionym na rywalizację”. Podobno niektóre dzieci mają w sobie tak silny wewnętrzny zapał, że gdy ich możliwości fizyczne nie nadążają za ambicjami, ich malutkie układy nerwowe po prostu się zawieszają. Domyślam się, że oznacza to, iż moim zadaniem nie jest naprawienie wieży z klocków, ale znalezienie jakiejś „łatki” na jego reakcję emocjonalną na te klocki, choć sam proces wdrażania wciąż jest dla mnie bardzo mglisty.

Patrzenie, jak twoje dziecko ponosi porażkę, jest bolesne. Przez pierwsze sześć miesięcy jego życia traktujesz je jak kruchą porcelanę, chroniąc przed każdym przeciągiem i głośnym dźwiękiem, w przekonaniu, że zaraz je zepsujesz.

Nagle rozwija się u nich motoryka mała i upierają się, żeby ją testować, a kiedy nieuchronnie coś idzie nie tak, rozpacz jest absolutna. Siedzę i patrzę, jak drży mu dolna warga, a moje tętno skacze tak, jakbym właśnie wypuścił zepsuty kod na produkcję. Czuję tę pierwotną, desperacką potrzebę, by natychmiast zatrzymać te złe emocje.

Chcę po prostu zbudować dla niego tę wieżę, żeby przestał płakać. Chcę skleić te klocki, żeby komunikat o błędzie już nigdy więcej się nie pojawił. Potrzeba interwencji i sztucznego zaprogramowania jego sukcesu jest tak silna, że aż fizycznie boli, gdy próbuję ją stłumić.

Ale moja żona przypomniała mi w zeszłym tygodniu, że dawanie mu forów po prostu uczy go oczekiwać wyściełanej bąbelkami rzeczywistości, w której nigdy nie przegrywa, więc absolutnie tego nie robimy.

Sprzęt, który faktycznie pomaga w debugowaniu

Ciągle szukam w Google, jak sobie z tym poradzić, i często łapię się na cichym nuceniu tego tekstu piosenki loser baby podczas sprzątania zgliszczy w jego kąciku zabaw. Jedną z rzeczy, która autentycznie uratowała moje zdrowie psychiczne, jest Zestaw miękkich klocków konstrukcyjnych dla dzieci. Kupiliśmy je, bo są bezpieczne i nietoksyczne, ale moją absolutnie ulubioną funkcją jest to, że są wykonane z miękkiej gumy. Kiedy Leo wchodzi w tryb pełnego załamania i w akcie frustracji agresywnie ciska klockiem przez cały pokój, ten niegroźnie odbija się od mojego MacBooka, zamiast roztrzaskać ekran. Są świetne do wczesnego rozwoju umiejętności motorycznych, nawet jeśli w tej chwili jego główną umiejętnością motoryczną jest „wściekła demolka”. Dodatkowo unoszą się na wodzie, więc kilka z nich wyemigrowało do wanny, by odwrócić jego uwagę od nienawiści do mycia włosów.

Podczas tych napadów złości młody generuje przerażającą ilość ciepła, prawie jak przegrzewający się pod obciążeniem serwer. Dlatego zazwyczaj ubieramy go w Body dziecięce z bawełny organicznej. Jest przewiewne i nie więzi potu na jego wrażliwej skórze, gdy wścieka się wniebogłosy. Mówiąc szczerze, po prostu sprawia, że jest nieco mniej śliski w dotyku, gdy robi na dywanie swój wściekły obrót śmierci aligatora.

Z drugiej strony mamy Drewniany stojak edukacyjny Baby Gym. To przepiękny kawałek drewna ze zrównoważonych źródeł, a on uwielbiał wpatrywać się w wiszącego słonika, gdy miał cztery miesiące. Ale teraz, w wieku 11 miesięcy? W zasadzie z niego wyrósł. Kiedy jest sfrustrowany, po prostu próbuje użyć drewnianego stelaża, by się podciągnąć, a gdy mu się nie udaje, agresywnie uderza w geometryczne kształty, jakby wisiały mu pieniądze. To świetny produkt dla noworodków, ale obecnie stanowi dla nas jedynie pomnik jego frustracji związanych z mobilnością.

Jeśli wy również zmagacie się z małym perfekcjonistą, który potrzebuje przerwy od zabawy zorientowanej na cel, gorąco polecam sprawdzenie zabawek sensorycznych o otwartej formule marki Kianao. Pozwolą one nieco odpocząć ich małym procesorom stresu.

Zarządzanie błędami w pętlach histerii

Zamiast stać nad nim i gorączkowo próbować naprawiać jego błędy, jednocześnie wymagając, by się uspokoił, po prostu siedzę na podłodze i na głos komentuję jego frustrację, starając się przy tym nie wyglądać na tak spanikowanego, jak faktycznie się czuję.

Kiedy system się zawiesza, oto chaotyczny protokół, który zazwyczaj uruchamiamy:

1. Próbujemy współpracujących rozpraszaczy – robię z siebie głupka, przewracając własne rzeczy, żeby pomyślał, że porażka to tylko element komediowego skeczu.
2. Zmieniamy cel na otwarte aktywności, które nie mają jasno określonego stanu „wygranej”, np. rozgniatanie bananów na tacy krzesełka do karmienia.
3. Pozwalamy mu po prostu wypłakać się, siedząc obok i udając, że rozumiem tę głęboką, wielką tragedię grawitacji.

Z ust doktor Evans zabrzmiało to tak, że jeśli nie będę świrować, gdy jemu coś nie wychodzi, w końcu zrozumie, że upuszczenie klocka to nie koniec świata. Najwyraźniej radzenie sobie z tymi wczesnymi emocjami polega na budowaniu „nastawienia na rozwój”, co brzmi jak korporacyjny bełkot działu HR, ale w praktyce oznacza po prostu chwalenie jego wysiłków zamiast końcowego rezultatu.

Wciąż się uczę. Obaj wciąż się uczymy. Zanim zagłębicie się w moją całkowicie nieprofesjonalną sekcję FAQ poniżej, może weźcie głęboki oddech i sprawdźcie ekologiczną kolekcję akcesoriów dla niemowląt Kianao, by znaleźć coś, co nie pęknie, gdy wasze dziecko nieuchronnie rzuci tym przez cały pokój.

Moje chaotyczne próby odpowiedzi na wasze pytania

Dlaczego moje dziecko tak się wścieka, gdy zabawki nie działają?
Ponieważ ich interfejs użytkownika jest fatalny. Mają w głowach ogromne, złożone pragnienia, ale ich maleńkie rączki nie nadążają jeszcze za poleceniami mózgu. Wyobraź sobie, że próbujesz napisać pilnego maila w rękawicach kuchennych. Prawdopodobnie też byś ryczał leżąc na podłodze.

Czy powinienem po prostu wykonać zadanie za nich, żeby przestali płakać?
Moja żona na mnie krzyczy, kiedy to robię. Podobno, jeśli stale interweniujemy i budujemy wieżę za nich, nigdy nie nauczą się, jak radzić sobie z frustracją po porażce. Patrzenie na to jest straszne, ale one po prostu muszą ćwiczyć przegrywanie.

Czy 11 miesięcy to nie za wcześnie na fazę nieumiejętności przegrywania?
Też mi się tak wydawało, ale najwyraźniej cechy osobowości zaczynają kompilować się już na wczesnym etapie. Niektóre dzieci są po prostu zaprogramowane na zaciekłą rywalizację, nawet jeśli ich obecnym przeciwnikiem jest tylko stos martwych gumowych klocków.

A co, jeśli zaczną rzucać rzeczami, gdy im się nie uda?
Rób uniki. Serio, ja po prostu staram się blokować pociski, a potem spokojnie tłumaczę, że nie rzucamy rzeczami, co on całkowicie ignoruje. Właśnie dlatego sugeruję kupowanie miękkich zabawek. Nie przemówisz do rozsądku 11-miesięcznemu dziecku, ale możesz przynajmniej zminimalizować pole rażenia.

Jak długo trwa ta faza?
Zaciekle szukałem tego w Google wczoraj o 2 nad ranem, a ogólny wniosek brzmi: „dopóki się nie wyprowadzą”. Szczerze mówiąc, to po prostu ewoluuje. Teraz to klocki, później będą gry planszowe, a w końcu Mario Kart. Próbuję tylko zainstalować mu kilka podstawowych emocjonalnych amortyzatorów teraz, żebyśmy wszyscy przetrwali okres nastoletni.