Zrozumieć fazę małego potworka Rora i nie zwariować

Miałam na sobie wyblakłe, szare dresy Dave'a z logo Boston College – te z podejrzaną plamą na lewym kolanie – a moje włosy były spięte w tak ciasny kok, że aż przyprawiało mnie to o napięciowy ból głowy. Była 3:14 w nocy. Znam dokładną godzinę, bo jaskrawoczerwone cyfry na mikrofalówce wręcz drwiły ze mnie, gdy tak nerwowo krążyłam po kuchni. Maya, która miała wtedy 14 miesięcy, wyginała się w łuk jak dziki kot, wrzeszcząc z pojemnością płuc, o której istnienie u tak maleńkiego człowieka nawet bym nie podejrzewała. W jednej ręce trzymałam telefon, gorączkowo przeszukując Google, bo byłam głęboko przekonana, że moje słodkie niemowlę zostało podmienione na prawdziwego demona.

Byłam tak niewyspana, że moje kciuki po prostu na oślep waliły w klawiaturę. Widziałam wcześniej tego dnia jakiegoś TikToka – a może to było trzy tygodnie temu, czas to pojęcie względne, kiedy nie śpisz – o jakiejś rutynie snu czy marce niani elektronicznej, która brzmiała jak "Rora". Niezgrabnie wstukałam więc zlepek liter w pasek wyszukiwania, próbując dowiedzieć się, dlaczego moje dziecko tak się zachowuje. I nagle z mojego telefonu ryknął wysokobudżetowy teledysk z pełną pirotechniką. Najwyraźniej algorytm uznał, że szukam południowokoreańskiej gwiazdy k-popu, a nie próbuję zdiagnozować, dlaczego mój maluch aktywnie stara się wziąć lodówkę "z byka".

Surrealistyczne. Totalnie surrealistyczne.

Ale to skłoniło mnie do refleksji nad tym, jak mówimy o tym wieku. O fazie małego potworka. Bo dokładnie tak to wygląda, gdy masz dziecko, które nagle odkrywa, że ma swoje zdanie, ale dysponuje zerowym zasobem słów, by je wyrazić. Zmieniają się po prostu w takie malutkie, urocze, przepełnione furią istotki. I szczerze mówiąc, to, co próbujesz zrobić, żeby pomóc, zazwyczaj tylko pogarsza sprawę. Gdybym mogła cofnąć się w czasie i potrząsnąć samą sobą za ramiona, zaczęłabym od największego błędu, jaki popełniłam podczas syndromu wicia gniazda.

O tym, jak w imię estetyki prawie otrułam własne dziecko

No dobrze, więc zanim Maya przyszła na świat, spędzałam zdecydowanie za dużo czasu na Pintereście. Chciałam, żeby jej pokoik wyglądał jak jedna z tych spokojnych oaz w stylu boho. Kupiłam przepiękną, modną roślinę doniczkową. Małą monsterę. Wyglądała niesamowicie, stojąc na komodzie w stylu mid-century modern, tuż obok łóżeczka. Byłam z niej taka dumna. Myślałam, że naprawdę świetnie wczuwam się w klimat milenialnej matki ziemi.

Przewijamy do etapu raczkowania i podciągania się przy meblach. Maya łapie absolutnie wszystko. A ja tak przy okazji wspomniałam o mojej roślinie naszej pediatrze, dr Miller, podczas wizyty kontrolnej. Spojrzała na mnie znad okularów – zawsze robi ten ruch, gdy mam zamiar przyznać się do czegoś głupiego – i powiedziała mi, że te rośliny są całkowicie toksyczne. Tak autentycznie, niebezpieczne.

Okazuje się, że w swoich liściach mają mikroskopijne kryształki w kształcie igieł. Jakiś trudny do wymówienia, kryształowy szajs z wapnia. I jeśli dziecko weźmie liść do buzi, powoduje to natychmiastowe, silne pieczenie, a gardło może szybko spuchnąć. O Boże. Aż mi się niedobrze zrobiło. Dosłownie postawiłam zagrożenie na wyciągnięcie rączki mojej małej M, bo pomyślałam, że zielone liście ładnie skomponują się z tapetą.

Wróciłam do domu i w ulewnym deszczu wyciągnęłam tę ciężką, ceramiczną donicę na śmietnik. W każdym razie, chodzi o to, że twój dom nie musi wyglądać jak instagramowy feed influencera. Jeśli chcesz mieć zieleń, kup sztuczną roślinę. Bo kiedy twoje dziecko wchodzi w swoją dziką fazę, wkłada do buzi absolutnie wszystko. Zwłaszcza to, co może mu zrobić krzywdę.

Co tak naprawdę powiedziała mi dr Miller o rzucaniu się na podłogę

Wróćmy więc do napadów złości. Do wyginania się w łuk, rzucania się na podłogę, wrzasków wywołanych faktem, że podałaś niebieski kubek zamiast tego troszkę innego, niebieskiego kubka. Byłam przekonana, że z medycznego punktu widzenia z Mayą jest coś nie tak, albo że poniosłam jako matka całkowitą klęskę.

Dr Miller wyjaśniła mi w zasadzie, że mózg malucha to po prostu zupa. No dobra, pewnie użyła bardziej klinicznego terminu, coś o tym, że kora przedczołowa i regulacja emocji nie nadążają za umiejętnościami motorycznymi, ale ja usłyszałam "zupa". Mają te wszystkie gigantyczne uczucia – frustrację, wyczerpanie, głód, poczucie głębokiej niesprawiedliwości z powodu zakazu jedzenia pilota od telewizora – ale nie potrafią o tym opowiedzieć. Więc jedynym wentylem bezpieczeństwa jest rzucenie się na ziemię i krzyk.

To zupełnie normalne, chociaż ty masz poczucie wielkiego kryzysu. Ale kiedy w tym tkwisz, nadmiernie wszystko analizujesz. Siedząc na podłodze w salonie, cała w zaschniętym, ulanym mleku i pijąc kawę, którą podgrzewałam w mikrofalówce już trzy razy, zrobiłam w głowie listę wszystkich rzeczy, które – jak autentycznie wtedy myślałam – powodowały u niej te napady histerii:

• To, że we wtorek przypadkiem dałam jej truskawki nie pochodzące z upraw ekologicznych.
• Pasywno-agresywne aluzje mojej teściowej, że ponosimy porażkę, bo nie stosujemy metody Ferbera dokładnie co do joty.
• Dave, który upierał się, że jej śpiworek za bardzo ją krępuje, chociaż był środek grudnia i mróz za oknem.
• Router Wi-Fi stojący za blisko pokoiku (poważnie, jakiś wątek na Reddicie czytany późno w nocy totalnie mnie o tym przekonał).

Ale nie. To nie były truskawki ani router. To była po prostu biologia. Zamiast gruntownie sprzątać cały dom nietoksycznym octowym sprejem, wyrzucać do kosza całe harmonogramy snu i płakać pod prysznicem, czasem trzeba po prostu przetrwać burzę. Musisz po prostu usiąść obok na podłodze i upewnić się, że dziecko nie nabawi się wstrząsu mózgu, uderzając o stolik kawowy.

Co prowadzi mnie do zabawek. Bo kiedy Leo (mój najstarszy) wszedł w tę fazę, stał się małym miotaczem. Wściekał się, że klocek nie chciał ustać w pionie, i rzucał nim przez cały pokój. Mieliśmy takie piękne, estetyczne, drewniane klocki, z których każdy ważył chyba ponad kilogram. Były po prostu niebezpieczną bronią.

W końcu poszłam po rozum do głowy i wymieniłam je na zestaw miękkich klocków konstrukcyjnych Gentle Baby. Są zrobione z miękkiej gumy. Całkowicie elastyczne i gąbczaste. Kiedy więc Leo dostał ataku furii, bo nie pozwoliłam mu napić się wody z wanny, i rzucił klockiem w moją głowę, zabawka po prostu się odbiła. Żadnych siniaków. Żadnych wybitych szyb. Nie zawierają BPA i mają naprawdę ładne, stonowane, pastelowe kolory makaroników, więc nie wyglądają tak, jakby w moim salonie eksplodowało neonowe wesołe miasteczko. Mają chyba nawet na sobie liczby i symbole matematyczne w ramach "wczesnej edukacji", ale bądźmy szczerzy – ich absolutnie najlepszą cechą jest to, że stanowią niezabójcze pociski, gdy twoje dziecko wpada w szał.

Poskramianie dzikiej ząbkującej bestii

Bardzo często potworne zachowanie dziecka to nie tylko frustracja emocjonalna. To zęby. Ząbkowanie zamienia najsłodsze niemowlę w śliniącego się, gryzącego, nieszczęśliwego małego goblina. Mayi wyszły pierwsze trzonowce wszystkie naraz, i przez dwa tygodnie nasz dom przypominał sytuację z zakładnikami. Nie chciała spać, nie chciała jeść niczego poza zimnymi goframi i ciągle próbowała ugryźć mnie w ramię. Dosłownie w ramię.

Kupiłam tak wiele gryzaków, starając się jakoś pomóc. Mieliśmy taki silikonowy w kształcie pandy – Gryzak Panda. Był... okej? To znaczy, jest uroczy i można go wrzucić do zmywarki, co Dave pokochał, bo ma obsesję na punkcie dezynfekcji. Ale Maya nie była nim specjalnie zachwycona. Pogryzła go przez trzydzieści sekund, rzuciła pod kanapę i natychmiast wróciła do prób ugryzienia mnie w obojczyk. Myślę, że można go mieć pod ręką w torbie na pieluchy na wypadek awarii, ale nie okazał się naszym ratunkiem.

Naszym prawdziwym ratunkiem było wczucie się w temat i sprezentowanie jej najprawdziwszego potworka. Pluszowa grzechotka i gryzak Potworek. Boże, jak ja uwielbiałam tę rzecz. Została wydziergana na szydełku z bawełny organicznej, więc jest supermiękka, ale na dole ma twarde kółko z naturalnego drewna. Maya miała obsesję na punkcie kontrastujących tekstur. Żuła twarde drewno, gdy pulsowały jej dziąsła, a potem pocierała miękką, szydełkową główką potworka o policzek, gdy próbowała ukołysać się do snu. Do tego grzechocze na tyle głośno, by odwrócić jej uwagę od ataku histerii, ale nie tak głośno, żebym to ja chciała wyrzucić ją przez okno. Danie mojemu wrzeszczącemu gremlinowi uśmiechniętego, małego potworka wydawało się bardzo trafnym posunięciem.

Paranoja na punkcie gadżetów i odcięcie od internetu

Pomiędzy ząbkowaniem a napadami złości zaczynasz szukać technologii, która cię uratuje. Monitory oddechu, aplikacje przewidujące cykle snu. Odbyliśmy z Dave'em gigantyczną kłótnię na temat niań elektronicznych. On chciał tę zaawansowaną z Wi-Fi, która przesyła obraz na jego telefon, żeby mógł podglądać Leo ze swojego biura. Ja przeczytałam dokładnie jeden przerażający artykuł o hakerze gadającym do dziecka przez kamerkę z Wi-Fi i całkowicie straciłam zmysły.

Odmówiłam. Wymusiłam na nas zakup podstawowej, radiowej niani w zamkniętym obwodzie. Żadnego połączenia z internetem. Jeśli słyszę szum, to tylko zakłócenia, a nie jakiś zboczeniec z innego kraju. Czasami najlepszym sposobem na lęki podczas fazy niemowlęcej jest po prostu odłączenie się od tych wszystkich danych. Nie potrzebujesz arkusza kalkulacyjnego, żeby ci powiedział, że twoje dziecko fatalnie spało – byłaś z nim. Wiesz o tym z pierwszej ręki.

Jeśli ty również próbujesz przetrwać tę chaotyczną fazę bez zamieniania swojego domu w pokój obity gąbką, może po prostu weź głęboki oddech. Obniż swoje oczekiwania. A jeśli chcesz, by twoje otoczenie było trochę bezpieczniejsze i bardziej miękkie, rzuć okiem na ekologiczne maty edukacyjne i kocyki marki Kianao. Bo kiedy dzieci rzucają się z płaczem na podłogę, warto mieć coś grubego, co zamortyzuje ich uderzenie.

Tak czy inaczej, muszę lecieć sprawdzić, dlaczego Leo właśnie próbuje nakarmić psa swoim starym smoczkiem. Ale zanim o 3:00 nad ranem wpadniesz w kolejną internetową spiralę, próbując zdiagnozować całkowicie normalne zachowanie swojego malucha, przejrzyj kolekcję gryzaków Kianao. Zdobycie miękkiej, bezpiecznej zabawki, którą mogą żuć zamiast twoich mebli, to prawdopodobnie jedyne skuteczne rozwiązanie, nad którym masz dzisiaj kontrolę.

Brudna rzeczywistość fazy buntów i złości (FAQ)

Czy napady histerii u 14-miesięcznego dziecka oznaczają, że jestem złą matką?

O rany, nie. Proszę, nie myśl tak. Spędziłam tyle nocy, płacząc w ramię Dave'a i myśląc, że zepsułam Mayę, bo rzuciła owsianką w ścianę. Dzieci po prostu nie mają jeszcze na tyle rozwiniętego mózgu, by poradzić sobie z tak silnymi emocjami. Dr Miller powiedziała mi, że to w rzeczywistości znak, iż czują się przy tobie na tyle bezpiecznie, by stracić kontrolę. Więc w zasadzie... gratulacje? Robisz świetną robotę. Napij się wody.

Co zrobić, jeśli moje dziecko naprawdę weźmie do buzi toksyczną roślinę doniczkową?

Nie trać czasu na szukanie w Google domowych sposobów. Natychmiast dzwoń na pogotowie lub jedź prosto na SOR. Dr Miller wbiła mi to mocno do głowy. Te estetyczne rośliny w pokoiku wyglądają świetnie na Instagramie, ale jeśli listek trafi do buzi, gardło malucha może bardzo szybko spuchnąć. Po prostu zrezygnuj na razie z prawdziwych roślin. Kup sztuczną w sieciówce. Naprawdę, nikt nie zwróci na to uwagi.

Jak długo trwa faza ząbkującego, dzikiego potwora?

Chciałabym móc dać ci konkretną odpowiedź, ale to przychodzi falami. Właśnie wtedy, gdy myślisz, że najgorsze już za wami, zaczyna wyrzynać się trzonowiec i dziecko znów cofa się w rozwoju do postaci śliniącego się, małego goblina. Faza ta osiąga swoje apogeum w okolicach pierwszych dwóch lat. Po prostu miej zawsze w pogotowiu schłodzone myjki, bezpieczne, drewniane gryzaki i kup sobie naprawdę mocno kryjący korektor pod oczy.

Czy miękkie silikonowe klocki naprawdę są lepsze od tych estetycznych, drewnianych?

W mojej zmęczonej, zahartowanej w bojach opinii? Tak. Posłuchaj, drewniane zabawki są przepiękne. Uwielbiam ich klimat. Ale kiedy twój maluch jest w fazie rzucania wszystkim dookoła, uderzenie solidnym, klonowym klockiem w piszczel boli jak diabli. Miękkie, gumowe klocki Kianao uratowały moje zdrowie psychiczne (oraz moje okna), gdy Leo przechodził przez fazę małego miotacza. Wciąż wyglądają uroczo, ale bezboleśnie się zgniatają, kiedy uderzają o ścianę.

Czy powinnam wyrzucić nianię elektroniczną z Wi-Fi?

To absolutnie kwestia osobistego wyboru, ale moje stany lękowe nie pozwalały mi funkcjonować z nianią podłączoną do internetu. Po przeczytaniu o ryzyku hakerskim zmusiłam Dave'a, żeby wymienił naszą na prosty, radiowy monitor w zamkniętym obwodzie. Dało mi to ogromny spokój ducha. Czasami mniejsza ilość technologii jest autentycznie lepsza dla twojego zdrowia psychicznego, zwłaszcza gdy i tak stresujesz się już samym faktem utrzymania tego małego człowieka przy życiu.