Dlaczego puszczam dzieciom "Fantastic Baby"

Była 14:14 w deszczowy wtorek. Miałam na sobie koszulkę do karmienia, która pachniała głównie wczorajszym mlekiem i totalną desperacją, a mój mąż Dave urządzał w piwnicy prawdziwy rave z naszą ówczesną sześciomiesięczną córką, Mayą. Mówię poważnie, mieli nawet świecące pałeczki. A muzyka, od której drżała podłoga, to wcale nie były Fasolki czy delikatne, akustyczne kołysanki o kaczuszkach – to był ciężki, agresywny, nafaszerowany syntezatorami koreański pop.

Zbiegłam po schodach, ściskając w dłoni w połowie wypitą mrożoną kawę, gotowa nakrzyczeć na niego za rujnowanie jej delikatnego, rozwijającego się mózgu. Zanim zostałam mamą, byłam święcie przekonana, że jedyną akceptowalną dietą dźwiękową dla niemowlaka jest klasyczna muzyka na harfę. Wyobrażałam sobie, jak sunę przez macierzyństwo w lnianej sukience, podczas gdy mój bobas ćwiczy baby jogę do Mozarta. Zamiast tego patrzyłam, jak Dave podrzuca Mayę w rytm elektronicznego hymnu klubowego BIGBANG z 2012 roku, a ona chichocze tak mocno, że aż ulewa mu na ramię. O rany, to ulewanie.

Zmierzam do tego, że całe moje wyobrażenie o tym, czego dzieci „powinny” słuchać, było całkowicie błędne. Kiedyś panicznie bałam się włączać cokolwiek spoza zatwierdzonej, pastelowej, rodzicielskiej playlisty. A teraz? Sama odpalam skoczne, taneczne hity, gdy o 16:00 wszyscy w domu płaczą.

Faza paranoi małego klubowicza

Porozmawiajmy o prawdziwym znaczeniu tekstu piosenki „Fantastic Baby”, bo to właśnie on początkowo wciągnął mnie w nocną spiralę wyszukiwania w Google podczas karmienia piersią. Kiedy przeczytasz tłumaczenie tego utworu, okazuje się, że jest o imprezowaniu, buncie, szaleństwie i sianiu zamętu w klubie. „Dzisiaj zamierzam deprawować”. Tego typu rzeczy.

Oczywiście, mój niepokój świeżo upieczonej mamy wystrzelił w kosmos. Czy moje dziecko to chłonie? Czy w wieku trzech lat zostanie zbuntowaną bywalczynią klubów? Czy właśnie aktywnie niszczę jej kompas moralny muzyką EDM?

Dosłownie zaciągnęłam ten problem na naszą kolejną wizytę kontrolną. Moja pediatra – która jest po prostu święta i co najmniej dwa razy widziała, jak płaczę nad dziwnym kształtem kupy – po prostu się roześmiała. Wyjaśniła, że niemowlęta nie przetwarzają semantyki. Zupełnie. Nie mają pojęcia, co znaczy „wszyscy zaszalejmy”. Przetwarzają tylko dźwięki fonetyczne i rytm.

I szczerze mówiąc, ten słynny refren, w którym po prostu w kółko krzyczą „Boom-shaka-laka”? Podobno jest niesamowity dla wczesnego rozwoju językowego, ponieważ naśladuje dokładny ciąg spółgłosek i samogłosek występujący w gaworzeniu niemowląt. Kto by pomyślał, że południowokoreański boysband prowadzi improwizowaną terapię logopedyczną.

Więc tak, dzieci nie chłoną dorosłych motywów z takich tekstów piosenek, słyszą tylko bit i powtarzające się, bezsensowne słowa, co jest w zasadzie pożywką dla mózgu. Muzyka ma sprawiać radość. Budowanie więzi przy absurdalnych bitach uwalnia endorfiny u was obojga, a ty potrzebujesz ich jak powietrza, zwłaszcza gdy przez całe rano ścierałaś z sufitu purée z marchewki.

Wielka panika o bębenki

Mogłabym godzinami opowiadać o tym, jak bardzo stresowałam się tematyczną stosownością każdej piosenki na Spotify, zanim zdałam sobie sprawę, że Leo i Maya po prostu lubią ciężkie basy. Ale tak szczerze, jedyną żelazną zasadą, o którą musisz dbać, jest wyłączenie teledysku, mocne ściszenie muzyki i pozwolenie dzieciom na fizyczne poczucie rytmu. Żadnych sztywnych list z zasadami „rób to, nie rób tamtego, nigdy nie puszczaj tego gatunku”, po prostu trzymaj iPada z dala od ich oczu. Te teledyski k-popowe to szybkie, neonowe wizualne koszmary, które przestymulują ich maleńkie układy nerwowe i całkowicie zrujnują ci nocny sen. Pomiń obraz, odtwarzaj sam dźwięk. Koniec kropka.

The great ear drum panic — Why I Finally Let My Kids Listen to Fantastic Baby Lyrics

Ale z tą głośnością to prawda. Kanały słuchowe niemowląt są malutkie i superwrażliwe. Moja lekarka wspomniała coś o utrzymywaniu hałasu otoczenia poniżej 50 do 60 decybeli – co, jak sądzę, odpowiada mniej więcej głośności normalnej rozmowy lub pracującej zmywarki.

Więc nie puszczamy już muzyki z głośnością jak w klubie. Odtwarzamy kawałek „Fantastic Baby” na bardzo rozsądnym, nudnym domowym poziomie głośności, co jest o wiele mniej fajne dla Dave'a, ale znacznie lepsze dla bębenków Mayi. Jeśli musisz podnosić głos, żeby przekrzyczeć muzykę, to dla dziecka jest za głośno.

Sprzęt, który naprawdę przetrwa domową imprezę

Kiedy teraz robimy nasze popołudniowe sesje muzyczne, lubię organizować małą strefę, w której dzieci mogą bezpiecznie wymachiwać rączkami i nóżkami. Musisz mieć gdzie je odłożyć, kiedy twoje ręce nieuchronnie opadną z sił od podrzucania ich do utworu w tempie 120 uderzeń na minutę.

W przypadku Leo, moją absolutnie ulubioną rzeczą, jaką mieliśmy, był Drewniany stojak edukacyjny | Tęczowy zestaw z zawieszkami w kształcie zwierzątek. Mam bardzo żywe wspomnienie, jak leżał dokładnie pod tą drewnianą ramą, kopiąc swoimi pulchnymi małymi nóżkami w rytm jakiegoś elektronicznego kawałka i agresywnie uderzając w wiszące drewniane kółka. Naprawdę uwielbiam ten stojak. Jest solidny, kolory nie rażą plastikiem i neonami, i w przeciwieństwie do wielu akcesoriów dziecięcych, które wyglądają jak plastikowy statek kosmiczny zrzucony do twojego salonu, ten stojak faktycznie ładnie wyglądał na naszym dywanie.

Drewniane kółka wydają bardzo satysfakcjonujący dźwięk stukania, gdy uderzają o siebie, więc Leo w zasadzie tworzył własną perkusję do muzyki. Dało mu to coś fizycznego, na czym mógł się skupić podczas odtwarzania muzyki. Gorąco polecam.

Zazwyczaj stroiłam też Mayę na te nasze małe potańcówki w salonie. Kupiłam Dziecięce body z bawełny organicznej z falbankami na rękawkach, bo mam absolutną słabość do falbanek. Słuchajcie, jest niesamowicie miękkie. Bawełna organiczna świetnie sprawdza się dla jej skóry, która co zimę, jak w zegarku, obsypywała się egzemą. Ale będę z wami całkowicie szczera – te urocze rękawki gniotą się niemiłosiernie, jeśli nie wyciągniesz body prosto z suszarki, gdy jest jeszcze gorące.

Nie zamierzam prasować ubranek dla dzieci. Odmawiam. Dosłownie nawet nie wiem, gdzie jest nasze żelazko. Więc przez połowę czasu wyglądała jak lekko pognieciony wiktoriański duch podskakujący do rytmu techno. To bardzo urocze, ale bądźcie gotowi na zagniecenia.

Jeśli chcecie zobaczyć, jakie inne naturalne, niewyglądające jak statek kosmiczny akcesoria faktycznie dobrze prezentują się w domu, możecie przeglądnąć więcej organicznych niezbędników dla dzieci od Kianao w czasie, gdy na pięć minut chowacie się przed dziećmi w spiżarni.

Układanie klocków w rytm muzyki

Teraz, kiedy Leo ma cztery lata, a Maya siedem, nasze muzyczne sesje wyglądają trochę inaczej. Przeważnie polegają po prostu na kłótni o to, kto wybierze następną piosenkę na Aleksie. Ale kiedy oboje byli w tej dziwnej fazie „siedzi, ale jeszcze nie chodzi”, podczas popołudniowego słuchania muzyki używaliśmy Miękkich klocków konstrukcyjnych dla niemowląt.

Stacking to the beat — Why I Finally Let My Kids Listen to Fantastic Baby Lyrics

Siadałam na podłodze i układałam wieże z klocków w rytm intensywnego, tanecznego kawałka, który akurat puścił Dave, a dzieci od razu je burzyły. Zrobione są z miękkiego, gąbczastego gumowego materiału, co miało absolutnie kluczowe znaczenie, bo Leo przechodził wtedy przez bardzo nieprzyjemną fazę, w której uwielbiał rzucać rzeczami w moją głowę. Te klocki nie bolały. Oto moja niezwykle pochlebna, szczera opinia zmęczonej matki: nie spowodowały u mnie wstrząsu mózgu.

Poza tym unoszą się na wodzie, więc kiedy impreza taneczna nieuchronnie zmieniała się w spocony, pokryty ulewaniem bałagan i musieliśmy wszystkich spłukać, klocki po prostu lądowały w wannie razem z nami.

Akceptacja chaosu

Więc tak, cała moja perspektywa uległa zmianie. Z surowej, strasznie zestresowanej świeżo upieczonej mamy, kontrolującej każdy decybel i tekst piosenki, stałam się kimś, kto w pełni akceptuje chaos dobrego, mocnego basu.

Jeśli jesteś w ciąży lub siedzisz teraz w domu z noworodkiem, próbując wyselekcjonować idealne, spokojne i łagodne środowisko akustyczne – odpuść. Kiedyś będziesz na trzeciej kawie, kompletnie przebodźcowana, i jedyną rzeczą, która powstrzyma twoje dziecko przed płaczem, będzie mocny kawałek EDM. I kiedy to nastąpi, po prostu daj się ponieść tej chwili.

Po prostu utrzymuj rozsądną głośność, schowaj ekrany i pozwól dzieciom się bujać. A jeśli potrzebujesz solidnego, bezpiecznego sprzętu, który wesprze ich motorykę dużą podczas tańca, zajrzyj do sklepu Kianao, zanim zanurzysz się w moje chaotyczne odpowiedzi na wasze muzyczne pytania poniżej.

Moje chaotyczne odpowiedzi na wasze muzyczne pytania

Czy dorosłe teksty popowe są szkodliwe dla dzieci?

Nie, dosłownie nic z nich nie rozumieją. Twoje dziecko nie wie, co znaczy „zaszaleć w klubie”, ani co oznaczają inne słowa w tekście. Przetwarza dźwięki, rytm i ton głosu. Dopóki bit jest fajny, a ty uśmiechasz się podczas słuchania, myśli po prostu, że to świetna zabawa. Nie stresuj się treścią piosenek, dopóki dzieci nie będą na tyle duże, by z powagą powtarzać te słowa do ciebie w kolejce w supermarkecie.

Jaka głośność jest zbyt duża dla niemowlaka?

Utrzymuj ją poniżej 50–60 decybeli. Jeśli musisz przekrzykiwać muzykę, żeby porozmawiać z partnerem, to zdecydowanie za głośno dla tych malutkich, wrażliwych niemowlęcych kanałów słuchowych. My zazwyczaj puszczaliśmy muzykę tak samo głośno, jak telewizor w zwykły wieczór. Wydaje się to nieco rozczarowujące jak na imprezę taneczną, ale chroni ich słuch.

Czy mogę po prostu pokazać im teledysk, żeby czymś je zająć?

O rany, proszę, nie róbcie tego. Raz popełniłam ten błąd. Teledyski pop i k-pop są pełne migających neonowych świateł, szybkich cięć kamery i szalonej grafiki. To całkowicie przebodźcowuje ich rozwijające się układy nerwowe. Maya oglądała jeden przez trzy minuty, po czym nie mogła zasnąć przez sześć godzin. Puszczajcie sam dźwięk z głośnika, a telefon schowajcie.

Dlaczego dzieci tak bardzo kochają powtarzające się piosenki?

To w zasadzie odżywka dla mózgu. Kiedy słyszą te same bezsensowne sylaby powtarzane do mocnego bitu (jak „boom-shaka-laka”), naśladuje to etap gaworzenia w ich własnym rozwoju mowy. Bardzo zachęca je to do rozpoczęcia wokalizacji i ćwiczenia własnych dźwięków. Dla nas to bywa irytujące, ale dla ich małych mózgów jest wprost wspaniałe.

Co, jeśli moje dziecko nie znosi tańczyć?

Maya przez okrągły miesiąc nienawidziła być podrzucana, kiedy przechodziła fazę bycia nieustannie przyklejoną do mnie przylepą. Jeśli nie lubią dużych ruchów, po prostu bujaj się z nimi delikatnie w ramionach, albo połóż je na podłodze i pozwól stukać drewnianą zabawką do rytmu. Nie musisz wykonywać pełnego treningu cardio, wystarczy, że pozwolisz im przebywać w pokoju, w którym leci rytmiczny bit.